Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Recent Submissions
Item Open Access Διασκέδαση ΨυχήςΣτεφάτος, Χριστόφορος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Το έργο φέρει τον τίτλο «Διασκέδαση Ψυχής», είναι τρίπτυχο, με διαστάσεις 1,5μ. πλάτος x 4μ. μήκος και αποτελείται από 19 στο σύνολο διαφορετικούς καμβάδες (τελάρα). Έχει ως κεντρικό και κυρίαρχο θέμα την «Διασκέδαση», δηλαδή την αποσυναρμολόγηση και την σταδιακή αποδόμηση της «Ψυχής», ή αλλιώς, του εαυτού. Πρόκειται για ένα άκρως συμβολικό και μυστηριακό έργο. Κύρια πηγή έμπνευσης αποτελεί μια παραδοσιακή σκηνή καύσης νεκρού όπως αυτή συναντάται σε θρησκευτικές τελετουργίες και παραδόσεις πολλών λαών. Η συγκεκριμένη σκηνή έχει βαριά και αποπνικτική βατότητα. Καθαρά μεταβατική, προβάλει την μετάβαση του ανθρώπου στον άλλον κόσμο, μαζί με τα προσωπικά του αντικείμενα. Το έργο είναι καθαρά ζωγραφικό, ελαιογραφία και αυτοπροσωπογραφία. Τα χρώματα γαιώδη και θερμά για το σώμα, τα φυτά και τα αντικείμενα εντός της βάρκας, ενώ ψυχρά για ό,τι βρίσκεται εκτός αυτής. Η διαφοροποίηση αυτή σηματοδοτεί τη διττότητα, διαχωρίζει το έξω από το μέσα, το εγώ από το περιβάλλον. Στο κέντρο του έργου απεικονίζεται ο ίδιος ο καλλιτέχνης, το άψυχο σώμα του πάνω σε μια ξύλινη βάρκα το οποίο καλείται να μεταβεί στο επέκεινα, αφήνοντας πίσω την έμβια οντότητα, την υλική υπόστασή του και την υπαρκτή κατάσταση του κόσμου μας. Η στάση του σώματος είναι χαλαρή, αποπνέει ηρεμία και γαλήνη, δίνοντας την εντύπωση ότι κοιμάται, ενώ τα μάτια είναι ανοιχτά, συμβολίζοντας τη διαίσθηση που παραμένει ζωντανή. Στο αριστερό μέρος του έργου διακρίνονται εκατέρωθεν δύο φιγούρες να σπρώχνουν τη βάρκα, μία σε φωτεινά χρώματα και μία πιο σκουρόχρωμη, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τις αντίθετες όψεις της ύπαρξης, το καλό και το κακό εντός μας, που όμως εν τέλει αλληλοσυμπληρώνονται και βοηθούν την Ψυχή, με την ώθηση που δίνουν, να εγκαταλείψει το σώμα της και να μεταβεί στο επόμενο επίπεδο. Στο εσωτερικό της βάρκας διακρίνονται πολλά ετερόκλητα αντικείμενα, εφόδια της Ψυχής, όπως ένα κομμένο κεφάλι χοίρου, ένα χρυσό σεντούκι με μια καρδιά εντός του, ένας παλιός πέλεκυς κ.α. Όλα αποτελούν 4 συμβολικές αναπαραστάσεις αρχετύπων και προσφέρουν μια συμβολική ανάδειξη των πτυχών του χαρακτήρα της Ψυχής. Επιπλέον προσφέρουν μια ενδοσκόπηση στα σκοτεινά σημεία της, στα σημεία εκείνα που υποδηλώνουν ακόμη και αμαρτίες που καλείται να αφήσει πίσω. Η σκουρόχρωμη θάλασσα απηχεί στο συναίσθημα ενώ τα φυτά και η γενικότερη βλάστηση προσφέρουν συντήρηση για το ταξίδι. Οι πυρσοί, εκπροσωπούν το Θεϊκό Πυρ, τις Πύλες τις οποίες καλείται η Ψυχή να διασχίσει με επιτυχία, ώστε εν τέλει να καταφέρει να αντικρίσει με καθαρότητα, τον Δημιουργό.Item Open Access ΣθένοςΠετρόπουλος, Χρήστος-Παναγιώτης (Πτυχιακή εργασία, 2025-06)Το παρόν έργο, με τίτλο Fortitude, αποτελεί μία βιωματική εγκατάσταση που εξερευνά την έννοια του σθένους - ως ενότητα σωματικής, ψυχικής και πνευματικής αντοχής. Ο θεατής καλείται να συμμετάσχει σε μια προσωπική τελετή, ένα εσωτερικό ταξίδι μέσα από διαδρομές αλυσίδων. Οι αλυσίδες λειτουργούν, όπως κοινώς αναφέρεται, ως «οι δυσκολίες και τα τραύματα της ζωής» - παραμένουν, αγγίζουν, βαραίνουν και αφήνουν το αποτύπωμά τους στο σώμα και την ψυχή. Οι τρεις πόρτες τοποθετούνται αντιπροσωπεύοντας τρεις θεωρούμενες υποστάσεις του ανθρώπου: σωματική, ψυχική και πνευματική. Ο θεατής καλείται να τις διασχίσει όχι μόνο σωματικά, αλλά υπαρξιακά, ως μία τελετουργική αντιπαράθεση με τα όριά του. Το μεταλλικό κράνος που φορά ο θεατής - ένα αντικείμενο που έχει αποκτήσει νέο ρόλο, δρα ως μέρος μιας «προσωπικής πανοπλίας» που θωρακίζει. Το Fortitude αφορά σε μία πράξη εσωτερικής ενδυνάμωσης, μία πράξη σιωπηλής αντίστασης απέναντι στο βάρος που επιμένει.Item Open Access ΣκοτοδίνηΚαντάνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)Σκοτοδίνη ορίζεται ως η διαδικασία ζάλης και αποπροσανατολισμού, όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Η έννοια της δίνης εμπεριέχεται στον όρο: ένας στροβιλισμός που αποτυπώνεται στις γλυπτικές συνθέσεις με τη μορφή διαδρομών και γεφυρών που συστρέφονται, ενσωματώνοντας μηχανισμούς καθόδου, σκάλες, παγίδες και τυφλά σημεία. Η εγκατάσταση συγκροτείται σαν ένα σύστημα ονείρου, κατοικημένο από υβριδικές, σουρεαλιστικές οντότητες και τοπία που κινούνται στη σφαίρα του παραλόγου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τη μορφή τεράτων, δασών και λαβυρίνθων, που προκαλούν ταυτόχρονα έλξη, φόβο και αμηχανία, ενσωματώνοντας το στοιχείο του ανοίκειου, με την υπόνοια ότι το παιχνίδι μπορεί ανά πάσα στιγμή από χαριτωμένο να μετατραπεί σε απειλή. Η ξύλινη εγκατάσταση με τα κομμάτια παζλ, μια πίστα ενεργοποίησης της πρόθεσης για δράση, καθώς τα στοιχεία της μοιάζουν έτοιμα να συναρμολογηθούν. Υποδηλώνει μια διαδικασία σε εξέλιξη, στην οποία ο θεατής καλείται δυνητικά να εμπλακεί, με τη συμμετοχή του να υφίσταται όχι έμπρακτα, αλλά σαν πιθανότητα και ερέθισμα. Αντίστοιχα, οι κεραμικές συνθέσεις παραπέμπουν σε χώρους παιχνιδιού, που εκτελείται μόνο νοητά, υπηρετώντας αποκλειστικά το φαντασιακό. Τα σχέδια με κλωστή σε ύφασμα και στα τετράδια αποτελούν λάβαρα-χάρτες σε παράλληλα επίπεδα της ίδιας δαιδαλώδους εμπειρίας. Στη χαρτογράφηση πραγματώνεται η αυτοαναφορική διάσταση της εγκατάστασης, καθώς το υποκείμενο παρατηρεί τη δομή της αναζήτησής του, ενώ ταυτόχρονα μετέχει σε αυτή. Το βίωμα εκλαμβάνεται σε μια σπειροειδή ροή της συνείδησης, συνδέοντας τα φαινομενικά αντίθετα -το μακροσκοπικό και το μικροσκοπικό, το φυσικό και το τεχνητό ,σε ένα ενιαίο και αυτοτελές σύστημα, με τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και του ονείρου να συνυπάρχουν. Η πλοήγηση στον λαβύρινθο συγκροτεί μια πορεία χωρίς εγγύηση προορισμού, με κόμβους και διακλαδώσεις που αλληλοαναιρούνται και επεκτείνονται, σε ένα αίνιγμα που συνεχώς μεταμορφώνεται. Οι «μαύρες τρύπες / πισίνες» εμφανίζονται σαν τελικά σημεία που δεν οδηγούν πουθενά. Πρόκειται για χωρικά διαγράμματα του υποσυνείδητου, θυμίζουν λούνα παρκ, παραμύθι ή πεδία δοκιμασίας, όπου η διαδικασία δεν στοχεύει στη διαφυγή, αλλά στον μετασχηματισμό του ανθρώπου. Η απώλεια του προσανατολισμού αναδεικνύεται σε αναγκαία συνθήκη για αυτή την εσωτερική αλλαγή, την οποία καταγράφουν οι ζωγραφικές επιφάνειες, προεκτείνοντας τον χώρο μέσα από ένα ακαθόριστο σύνολο προοπτικών, λειτουργώντας παράλληλα ως τεχνικά σχέδια ενός ονείρου. Τελικά, το έργο προβάλλει ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε δημιουργείται από την ίδια τη σύσταση του νου μας, καταργώντας κάθε διαχωρισμό μεταξύ παιδικού και σκοτεινού, φαινομενικού και πραγματικού. Η σκοτοδίνη δεν είναι σύμπτωμα. Είναι μέθοδος.Item Open Access ΗχότοποιΚουτσουρής, Ιάσων (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Τα έργα της παρούσας πτυχιακής συγκροτούν ένα σύνολο διαδραστικών ηχητικών εγκαταστάσεων, κατασκευασμένων από βιομηχανικά υλικά και απλούς μηχανισμούς. Οι εγκαταστάσεις αυτές λειτουργούν και ως αυτόνομα αντικείμενα, και ως πεδία ενεργοποίησης. Προσκαλούν τον θεατή/ακροατή να συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία παραγωγής του έργου∙ να το προσεγγίσει μέσω της σωματικής επαφής και να παράγει ο ίδιος τα ηχητικά ερεθίσματα μέσα από τη διάδραση. Οι ήχοι προκύπτουν από διαδικασίες ταλάντωσης και κρούσης, οι οποίες ενεργοποιούνται έπειτα από μια αρχική ανθρώπινη χειρονομία και εξελίσσονται σε αυτόνομα ηχητικά γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να εκδηλώνονται είτε ως μεμονωμένα ακουστικά φαινόμενα είτε ως σύνθετες ηχητικές συνθέσεις, οι οποίες παράγονται από ένα ή περισσότερα άτομα ταυτόχρονα. Έτσι, η ακουστική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογική πράξη. Μέσα από τα έργα επιχειρείται η επανανοηματοδότηση των χρησιμοποιούμενων υλικών, αποσπώντας τα από τη συμβατική και χρηστική τους ταυτότητα. Η ύλη παύει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως αντικείμενο και μετασχηματίζεται σε φορέα ήχου και δόνησης. Καθώς ο ήχος διαχέεται στον χώρο υπό τη μορφή κυμάτων, επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικού και ακουστικού περιβάλλοντος, συγκροτώντας ένα δυναμικό πεδίο αλληλεπίδρασης. Οι εγκαταστάσεις δύναται να τοποθετηθούν σε ένα εύρος διαφορετικών χώρων, από τον αστικό ιστό έως και το υπαίθριο φυσικό περιβάλλον. Πρόθεση είναι το ίδιο το υλικό να επηρεάζεται από τις συνθήκες του εκάστοτε τόπου. Παράγοντες όπως, ο άνεμος, η θερμοκρασία και η ανθρώπινη παρουσία επηρεάζουν το ηχητικό αποτέλεσμα, καθορίζουν την αισθητική εμπειρία και την πορεία των έργων, καθιστώντας κάθε ενεργοποίηση μοναδική. Η κλίμακα, ο όγκος, η λειτουργική δομή και τα καθαρά σχήματα κάθε εγκατάστασης σχεδιάζεται έτσι ώστε ο θεατής/ακροατής να αισθάνεται μέρος του. Η χωρική διάρθρωση των έργων επιτρέπει τη συνύπαρξη πολλών ατόμων ταυτόχρονα, ενθαρρύνοντας τόσο τη 4 συλλογική συμμετοχή όσο και την ατομική εμπειρία. Τα σώματα, ο ήχος, ο χώρος, η παρουσία, η πρόθεση και η συμμετοχή μετασχηματίζουν την εμπειρία συνδιαμορφώνοντας ένα κοινό πεδίο παρουσίας.Item Open Access Πτυχιακή εργασία της Κοβάτσεβα ΜαργαρίταςΚοβάτσεβα, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03)Η πτυχιακή εργασία διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες: τα διάτρητα έργα, εκείνα με την τραχιά, ανάγλυφη επιφάνεια και τα απόλυτα λεία, δημιουργημένα με αλλεπάλληλες στρώσεις χρώματος πάνω σε μουσαμά. Τα έργα της τραχιάς επιφάνειας εξερευνούν συναισθηματικά φορτισμένες ανθρώπινες καταστάσεις, συχνά συνδεδεμένες με μια υπαρξιακή εσωστρέφεια: την αναμονή, την εγκατάλειψη, τη νοσταλγία ή την προσμονή μιας "άνωθεν" βοήθειας. Τα διάτρητα, αν και εξίσου συναισθηματικά, λειτουργούν περισσότερο αλληγορικά, θίγοντας έννοιες όπως η σύνδεση, η θνητότητα και η επιστροφή στη γη, αλλά και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στην αναζήτηση της γνώσης. Αντίθετα, τα λεία υιοθετούν μια πιο ορθολογική και αποστασιοποιημένη στάση, τοποθετώντας τον θεατή στον ρόλο του παρατηρητή και όχι του συμμέτοχου, όπως τα έργα των δύο προηγούμενων ενοτήτων. Όλα τα έργα συνδέονται μέσω δύο κοινών αξόνων: την απτικότητα και την ευθραυστότητα. Η αφή κυριαρχεί είτε άμεσα, μέσω της υλικότητας των επιφανειών, είτε συμβολικά, μέσω της απεικόνισης του χεριού. Το χέρι αναδεικνύεται ως ο απόλυτος μάρτυρας της ύπαρξης· η μόνη αίσθηση που δεν παραπλανάται, σε αντίθεση με την όραση ή την ακοή που μπορούν να χειραγωγηθούν και να καθοδηγηθούν από τη σκέψη. Η χρήση γήινων, ευάλωτων υλικών —όπως το χαρτί, το βαμβάκι και ο πηλός— λειτουργεί ως μεταφορά για την ίδια την ανθρώπινη ευαλωτότητα.Item Open Access Alpha-mechano (α-mechano)González-Sigler, Angel (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Τo α-mechαno (μία αρχαιολογία του μέλλοντος) πραγματεύεται μια μάταιη, αδύνατη συνάντηση σε ένα μακρινό μέλλον: μια επαφή ανάμεσα στα θραύσματα μιας εξελιγμένης μορφής μηχανής, η οποία επιχειρεί να ανασυντεθεί, και στο μοναδικό ίχνος που θα έχει απομείνει από τον ατελή δημιουργό της — αποσπασματικές, εφήμερες εικόνες σωμάτων, αντανακλάσεις, φευγαλέες προβολές χεριών, φαντάσματα. Η συνάντηση αυτή εκτυλίσσεται σε έναν μεθοριακό χώρο, σε ένα σχεδόν ανεπαίσθητο κατώφλι ανάμεσα σε δύο χρονικές διαστάσεις: το παρελθόν και το μέλλον. Η νοσταλγία της μηχανής για τον άνθρωπο εκφράζεται μέσα από μία χειρονομία: το άγγιγμα — μια θεμελιώδη, βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, που ωστόσο δεν θα εκπληρωθεί ποτέ. α-mechαno είναι μία οπτικό-ακουστική εμπειρία η οποία αποτελείται από τρεις αλληλένδετες ενότητες: • Ένα γλυπτό κατασκευασμένο από οπτικές ίνες. • Έναν ¨inmersive¨/βιωματικό χώρο, οριοθετημένο από μια ημιδιάφανη υφασμάτινη επιφάνεια. Η επιφάνεια αυτή λούζεται από ροές φωτός μεταβλητής έντασης, λειτουργεί ως πεδίο προβολής και καλεί τον θεατή να κινηθεί στο εσωτερικό της. • Βιντεοπροβολές που συμπληρώνουν το οπτικό περιβάλλον.Item Open Access UnLIMBitedΓιάννα, Λυδία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)H έκθεση με τίτλο «unLIMBited» είναι σαν μία αυτοβιογραφία. Ακρυλικά, mixed media, 3D printing, light boxes, videos, κατασκευές, αποτυπώνουν μια πορεία ζωής σημαδεμένη από τη Συγγενή Έλλειψη Άνω Άκρου του Μηριαίου και τις πολυάριθμες χειρουργικές επεμβάσεις που ακολούθησαν. Σε αυτά τα έργα καταγράφονται στιγμές του παρελθόντος, αποτυπώνονται ακτινογραφίες και παρουσιάζονται επεξεργασμένα βιωματικά αντικείμενα που επιλέχτηκαν, το καθένα με τη δική του ανάμνηση και σημασία. Οι εμπειρίες του σώματος, της μνήμης και της αντοχής του, γίνονται έργα. Οι δακτύλιοι, οι βελόνες και οι ράβδοι της συσκευής ILIZAROV, άλλοτε εργαλεία πόνου και άλλοτε ελπίδας, μεταμορφώνονται μέσα στην τέχνη σε σύμβολα δύναμης και δημιουργίας. Κάθε έργο είναι μία αφήγηση της διαδικασίας που τελικά μου χάρισε το δικό μου πόδι, μια διαδρομή αυτογνωσίας και κάθαρσης, που μετέτρεψε τις δύσκολες μνήμες σε εικόνες με νέες σημασίες. Μέσα σε αυτή τη θεματολογία, υπάρχει και μία έντονη αντίθεση. Ενώ η έμπνευση των έργων προέρχεται από σκληρές και τραυματικές αναμνήσεις, τα ίδια, πλημμυρίζουν από χρώματα και στοιχεία παιδικότητας. Το σώμα που νοσεί, η πάθηση, η αποκατάσταση, είναι το έναυσμα για μία αναζήτηση προσωπική, αλλά και οικουμενική καθώς αφορά τον καθένα από εμάς. Η έκθεση πραγματεύεται τη λειτουργία της μνήμης η οποία ανακαλεί κομμάτια του παρελθόντος για την ανάδειξη, την επεξεργασία και εν τέλει την κάθαρση. Είναι ένας τρόπος ταύτισης, συμπαράστασης και στήριξης σε άτομα που βιώνουν ή βίωσαν δύσκολα θέματα υγείας και θυσίασαν την παιδική τους ηλικία για ένα καλύτερο αύριο.Item Open Access Μνήμης ΤοπίαΞενή, Οξάνα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Η πτυχιακή μου εργασία αποτελείται από 30 έργα ζωγραφικής. Το φως στα έργα μου κατάλαμβάνει την κεντρική θέση. Διάχυτο φως περιλούζει το μεσογειακό τοπίο προσφέροντας του μοναδική ατμόσφαιρα. Οι φόρμες προκύπτουν μέσα από την πάλη τους με το φως , διαγράφονται και οριοθετούνται μέσω της γραμμής, ακόμη ένα βασικό στοιχείο της ζωγραφικής μου. Μέσα από τα χρώματα και τις υφές αποτυπώνεται μια αγνή αρχική εντύπωση της φύσης, η έκπληξη μιας συνάντησης που οδηγεί σε μια πραγματική κάθαρση. Το τοπίο γίνεται για μένα ένα είδος εσωτερικής εξερεύνησης, ενώ είναι μια βουτιά στην πραγματικότητα καθώς και στα έγκατα της ψυχής. Η διαδικασία της καταγραφής παρατηρήσεων από την φύση με οδηγεί σε μεταποίηση των εικόνων με τρόπο που η εξωτερική παρατήρηση να στρέφεται σε εσωτερική.Item Open Access (De)siderantesΔαμουλή Πλαΐνη, Σοφία Αικατερινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η ενότητα Desiderantes, εκκινώντας από την ενατένιση του ουρανού, εξερευνά την αρχέγονη ανάγκη αναζήτησης σημείων και οιωνών, εστιάζοντας στη διαχρονική λαχτάρα σύνδεσης με τα αστέρια και, πρωτίστως, στην κατασκευαστική αγωνία που γεννά η επιθυμία κατανόησης και συμπόρευσης με τα αστρικά φαινόμενα Οικειοποιούμενη τυπολογίες αστρονομικών οργάνων που προορίζονται για τη χαρτογράφηση του ουρανού, κατασκεύασα ξύλινα εργαλεία προσανατολισμού και παρατήρησης, τα οποία απαλλάσσονται από το βάρος της χρηστικότητας και αναλαμβάνουν ποιητικά χρέη, αποκτώντας μεταφορικό χαρακτήρα. Μηχανές που χάνουν την επιτελεστικότητά τους εξαιτίας του ίδιου τους του υλικού· αδυνατώντας να μετρήσουν τον ουρανό, αντιστρέφουν το βλέμμα προς το εσωτερικό σαν μαύροι καθρέφτες και μεταμορφώνονται σε ψυχομετρικά εργαλεία.Item Open Access Μη ΘέμαΣκουλίδας-Φλιάτουρας, Μάριος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-22)Δεν υπήρχε συγκεκριμένο θέμα στην αρχή, ούτε συγκεκριμένος σκοπός. Ήταν περισσότερο μια ανάγκη να πειραματιστώ και να δω τι θα βγει, προσπαθώντας απλώς να εκφραστώ εκείνη την στιγμή. Με τον χρόνο, η διαδικασία λειτούργησε κάπως θεραπευτικά, μέσα από τα επαναλαμβανόμενα τυπώματα, τις φθορές και τις διαφοροποιήσεις, άρχισαν να βγαίνουν πράγματα πιο εσωτερικά, διαθέσεις και αντιδράσεις που δεν είχα συνειδητοποιήσει. Κάθε έργο προέκυπτε οργανικά, χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο. Το σχέδιο εξελισσόταν μαζί του μέχρι τέλους. Άλλοτε πιο καθαρό, άλλοτε πιο ασταθές, όπως και η διάθεση τη μέρα που το δούλευα. Δεν υπάρχει “θέμα”, υπάρχει η ίδια η διαδικασία. Μια άλλοτε ήσυχη, άλλοτε όχι τόσο παρατήρηση του τι συμβαίνει όταν αφήνεις κάτι να σε ξεπερνάει λίγο, να ξεπερνάει τον έλεγχο. Αν υπάρχει τελικά κάποιο θέμα, ίσως είναι αυτό της ίδιας της διαδικασίας, του πώς κάτι μεταμορφώνεται, όταν πάψεις να το καθοδηγείς και το αφήνεις να πάρει τον δικό του ρυθμό.Item Open Access Exit PlanΓαλάνη, Φαίδρα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)Η έκθεση “Exit Plan” παρουσιάζει δέκα φωτογραφικά έργα τυπωμένα σε backlit prints και τοποθετημένα σε φωτεινά κουτιά μέσα σε έναν σκοτεινό χώρο, όπου η μόνη πηγή φωτός προέρχεται από τα ίδια τα έργα. Η εγκατάσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα εσωστρέφειας και έντασης, προσκαλώντας τον θεατή σε μια βιωματική εμπειρία θέασης. Τα έργα κινούνται στο μεταίχμιο μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής, καθώς η ψηφιακή επεξεργασία μέσω Photoshop λειτουργεί ως βασικό μέσο μετασχηματισμού της εικόνας. Τα αυτοπορτρέτα δεν καταγράφουν απλώς την εξωτερική όψη, αλλά επανασυνθέτουν το σώμα και το περιβάλλον σε σκηνοθετημένα, ονειρικά τοπία που αψηφούν τη λογική της γραμμικής αφήγησης. Κάθε εικόνα αποτελεί ένα αυτόνομο σύμπαν, όπου το πραγματικό και το φαντασιακό συγχωνεύονται, δημιουργώντας συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Οι χώροι μοιάζουν οικείοι και ταυτόχρονα ξένοι, ενώ η παρουσία της φιγούρας λειτουργεί ως φορέας εσωτερικών εντάσεων. Η θεματική της έκθεσης περιστρέφεται γύρω από την υπαρξιακή εμπειρία του πόνου, του φόβου και της απομόνωσης. Μέσα από την αποδόμηση της πραγματικότητας και τη δημιουργία υβριδικών εικόνων, τα έργα διερευνούν την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και την αίσθηση εγκλωβισμού σε εσωτερικά και εξωτερικά τοπία. Το Exit Plan δεν προτείνει μια σαφή διέξοδο, αλλά διατηρεί μια συνθήκη αιώρησης, όπου το νόημα παραμένει ρευστό και ασταθές. Ο θεατής κινείται μέσα σε ένα διασπασμένο ψυχολογικό τοπίο, όπου οι εικόνες λειτουργούν λιγότερο ως αφηγήσεις και περισσότερο ως συναισθηματικά ερεθίσματα, προσκαλώντας σε μια προσωπική, ανοιχτή ανάγνωση που διαμορφώνεται από τη μνήμη, την αντίληψη και τη συγκινησιακή εμπειρία.Item Open Access Σαν ΄΄κλέφτης΄΄Γκιώκα, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η πτυχιακή μου εργασία αποτελείται απο 80 έργα, 12cm Χ 17cm, ζωγραφισμένα σε σκληρό χαρτόνι με ακρυλικά ακρυλικά χρώματα, καθώς και από ένα βίντεο που περιλαμβάνει σκηνές από την ταινία ΄΄Amarcord΄΄ του Federico Fellini. Η κεντρική ιδέα του έργου μου είναι η έννοια του φευγαλέου. Εκείνης της κρίσιμης στιγμής όπου κάτι υπάρχει, πριν γίνει ανάμνηση. Κεντρικό σύμβολο αυτής της αναζήτησης είναι το λουλούδι ταραξάκο ή αλλιώς ΄΄κλέφτης΄΄.Item Open Access Exquisite CorpseΣκάρλα, Ξανθή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Το έργο μου διερευνά το σώμα όχι ως σταθερή ανατομία αλλά ως ασυνεχή, ρευστό, επανασυνδεόμενο πεδίο δυνατοτήτων, ροών και εντάσεων. Ένα σώμα που δεν είναι ακόμη «οργανωμένο» — ένα σύγχρονο Σώμα Δίχως Όργανα. Τα γλυπτά μου λειτουργούν ως υλικές εκδοχές αυτής της κατάστασης. Η μορφή προκύπτει από αποσπασματικές συνδέσεις, παράγοντας υβριδικές και παραμορφωμένες σωματικότητες που παρουσιάζονται όχι ως δεδομένη οντότητα αλλά ως διαδικασία: ένα διαρκές γίγνεσθαι ανάμεσα στη διάρρηξη και τη σύνδεση, στην οργάνωση και την απο-οργάνωση, στο εικονικό και το πραγματικό, στον χρόνο και τη δυνατότητα, στο φθαρτό και το αιώνιο.Item Open Access Αμήχανη Άσκηση ΙσορροπίαςΣταυρουλάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η Έννοια του «Αμήχανου» και το Αντίστροφο Τσίρκο Η ετυμολογική προσέγγιση της λέξης «αμήχανος» παραπέμπει στον στερητικό χαρακτήρα της έλλειψης «μήχους», δηλαδή του μέσου, του τρόπου ή της επινόησης για τη διαχείριση μιας κατάστασης. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αμήχανος ορίζεται ως το υποκείμενο που αδυνατεί να εξεύρει διέξοδο, ευρισκόμενο σε μια κατάσταση όπου οι λύσεις έχουν εξαντληθεί. Το υπό εξέταση έργο πραγματεύεται αυτή ακριβώς την ισορροπία σε συνθήκες αδιεξόδου, διερευνώντας την έννοια της στήριξης ως μια αλληγορία της ψυχικής και σωματικής αντοχής. Η καλλιτεχνική αυτή πρόταση θα μπορούσε να νοηθεί ως ένα μεταφορικό τσίρκο, πλαισιωμένο από ακροβάτες, ζογκλέρ και φωτεινές επιγραφές (Guillaume Apollinaire, Κύματα, Καλλιγράμματα 1918). Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρείται μια αντιστροφή των ρόλων, καθώς οι άνθρωποι προσλαμβάνονται ως κλόουν και ζογκλέρ, ενώ τα ζώα επιφορτίζονται με τον ρόλο του ακροβάτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ελέφαντας, ο οποίος τοποθετείται επάνω στον άνθρωπο σε μια παιγνιώδη στάση, καθώς και το λιοντάρι με την τίγρη που στέκονται με μεγαλοπρέπεια και αγριότητα, την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο υποκείμενο βρίσκεται σε στάση γιόγκα. Η αίσθηση του χιούμορ είναι διάχυτη και εκφράζεται μέσα από μια πληθωρική υπερβολή (Χιούμορ, σελ. 13). Τα ζώα δεν εκτελούν άλματα, αλλά ισορροπούν πάνω στον άνθρωπο που ασκείται στη γιόγκα —μια αρχαία ολιστική πρακτική που συνδυάζει σωματικές στάσεις, όπως ο κόρακας, ο πολεμιστής ή ο κάτω σκύλος, με αναπνοές και διαλογισμό— δημιουργώντας μια ενιαία οντότητα πνεύματος και δύναμης. Η δημιουργία αυτού του «αντίστροφου τσίρκου» (opposite circus), με αναφορές στο έργο του Alexander Calder (Alexander Calder performs his "Circus", Jean Painlevé, 1955: https://www.youtube.com/watch?v=t6jwnu8Izy0), υλοποιείται μέσω της χρήσης ποικίλων υλικών όπως το ξύλο, το χαρτί, ο χαρτοπολτός, το φελιζόλ, ο γύψος, ο σίδηρος, ο πηλός και το πλεξιγκλάς. Οι σύνθετες αυτές κατασκευές, ανεξαρτήτως κλίμακας, αποτελούνται από εύθραυστα υλικά που συμβολίζουν την τρωτότητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά και από ανθεκτικότερα στοιχεία που καταδεικνύουν έναν άνθρωπο ικανό να ανθίσταται και να ισορροπεί υπό το βάρος ζώων ισχυρότερων από τον ίδιο. Σε αυτή τη συνθήκη, άνθρωπος και ζώο μετέχουν σε μια κοινή μοίρα, μοιραζόμενοι τις ίδιες δυνάμεις και συναισθήματα ως μια ενιαία οντότητα. Τέλος, ο θεατής καλείται να ταυτιστεί με τις φιγούρες του ακροβάτη, του ζογκλέρ και του κλόουν, αναγνωρίζοντας σε αυτές την ανθρώπινη ατέλεια και την αποτυχία. Σύμφωνα με τη φροϋδική προσέγγιση για το ευφυολόγημα και τη σχέση του με το ασυνείδητο, τα αστεία αποτελούν μια μορφή απελευθέρωσης της ψυχικής ενέργειας, η οποία αμβλύνει τις αναστολές, επιδρά καταπραϋντικά και καθιστά το επιθετικό περιεχόμενο αποδεκτό (Χιούμορ, σελ. 29).Item Open Access Πτυχιακή εργασία της Φακίνου ΑνδριανήςΦακίνου, Ανδριανή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-18)Η εικαστική μου πρόταση συγκροτείται από μία σειρά ισοϋψών ξύλων ζωγραφισμένων με λάδι, τα οποία αποτυπώνουν αποσπάσματα κτιρίων από το πολυεπίπεδο αρχιτεκτονικό ψηφιδωτό που συνιστά η Αθήνα, διαμορφώνοντας ένα αστικό αφήγημα που εκτείνεται στο βλέμμα και ενεργοποιείται μέσα από την εμπειρία της περιήγησης του θεατή. Μέσω αυτής της διάταξης, επιχειρείται η πρόταση μιας θέασης της πόλης ως ζωντανού οργανισμού. Η προσέγγισή μου δεν εδράζεται σε μια αμιγώς απεικονιστική λογική, αλλά αντιλαμβάνεται την πόλη ως ένα δομικό σύστημα.Item Open Access Σιωπηλές πράξειςΤοκμάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Μια εγκατάσταση βιομηχανικών διαστάσεων, κατά μήκος του θεσσαλικού κάμπου, έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας με έκταση περίπου 3.618 στρεμμάτων. Η εγκατάσταση φωτοβολταϊκού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα ΑΠΕ στη Θεσσαλία και βρίσκεται σε στάδιο κατασκευής /υλοποίησης. Ο Θεσσαλικός κάμπος φιλοξενεί περιπου2.500 φωτοβολταϊκούς σταθμούς και συνεχίζεται η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στον αγροτικό χώρο . Μέσα από τα ζωγραφικά έργα ποικίλων διαστάσεων επιχειρώ να σχολιάσω την ανθρώπινη παρέμβαση, η οποία αφήνει αποτυπώματα στο φυσικό τοπίο. Η ανθρώπινη φιγούρα απουσιάζει από τη σύνθεση, αλλά είναι παρούσα από τα αποτυπώματα, τα σημάδια και τις σημειώσεις της. Όσο λεπτές κι αν είναι οι γραμμές …φαίνεται σαν να βαραίνουν τη γη. Μια ψυχρή, ίσως, γεωμετρία που έρχεται σε αντίθεση με τη ρευστότητα της ζωγραφικής απόδοσης. Επιχειρώ, μέσα από την αντιπαράθεση του φυσικού με το τεχνικό, να δημιουργήσω μια ασαφή ένταση. Επιφάνειες, κομμάτια γης που άλλοτε φιλοξενούσαν βλάστηση ή απλώς τη σιωπή μετατρέπονται σε τεχνολογικά πεδία παραγωγής. Τα μηχανικά προσχέδια δίνουν μια ρυθμική επανάληψη, σαν να θέλουν να είναι μέρος του φυσικού τοπίου, όπως γεννιούνται τα δέντρα σ’ ένα παρθένο δάσος.Item Open Access Καταστάσεις ΜνήμηςΠαρτσαλάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Υπάρχει μία στιγμή όπου η μνήμη λειτουργεί ταυτόχρονα ως μία κατάσταση στο παρόν και ως μία δεύτερη, ονειρική μετά-κατάσταση. Το έργο κινείται μέσα σε αυτή την αμφισημία, εκεί όπου η εμπειρία δεν σταθεροποιείται αλλά μετατοπίζεται συνεχώς. Δύο μορφές ενεργοποιούν αυτό το πεδίο μετάβασης: μία μορφή που γειώνεται στην παρούσα κατάσταση της μνήμης, σε έναν χώρο με δομή που υποδηλώνει σταθερότητα αλλά και θέληση για προστασία, και μία δεύτερη μορφή που απομακρύνεται προς μία ονειρική κατάσταση ανάμνησης, θρυμματισμένη και ασταθή. Το περιβάλλον που τις περιβάλλει παραμένει «θολό» και αποσπασματικό, ένα πεδίο στο οποίο όρια και μορφές διαλύονται, αφήνοντας χώρο σε μια φανταστική αποσύνθεση της εμπειρίας. Στο κέντρο αυτής της συνθήκης βρίσκεται το πήλινο σώμα, εκτεθειμένο στον χώρο. Η επιλογή του άψητου πηλού δεν είναι τυχαία. Ως υλικό εύθραυστο και ευάλωτο, ο άψητος πηλός φθείρεται σταδιακά μέσα στον χρόνο, αντανακλώντας την ίδια τη φθορά της μνήμης και του σώματος. Η μορφή αυτή παραμένει εκτεθειμένη, χωρίς προστασία, αφήνοντας την επιφάνειά της να αλλοιώνεται. Για τον ίδιο λόγο φέρει ένα πρόσωπο που λειτουργεί σαν προσωπίδα - μία μάσκα που μεσολαβεί ανάμεσα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό - το αναγνωριστικό κομμάτι του ατόμου αλλοιώνεται όπως και η μνήμη αφήνοντας πίσω ένα στοιχείο έκπληξης. Αντίθετα, η δεύτερη μορφή βρίσκεται προστατευμένη μέσα σε μία δομή που μοιάζει με φωλιά ή «safe space». Εκεί το σώμα αποσύρεται, σαν να βρίσκεται σε μία κατάσταση ανάπαυσης ή εσωτερικής περισυλλογής. Η δομή αυτή λειτουργεί ως χώρος προστασίας, ένα εσωτερικό καταφύγιο όπου η μορφή δεν απειλείται από την ίδια φθορά που υφίσταται το εκτεθειμένο γλυπτό. Μία ακόμη πιθανή ανάγνωση του έργου θα μπορούσε να διαχωρίσει τις δύο μορφές ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ύπαρξης. Το πήλινο σώμα που εκτίθεται και περιβάλλεται από λουλούδια μπορεί να ιδωθεί ως μια αντιπροσώπευση του σώματος καθαυτών: το υλικό, ευάλωτο και φθαρτό στοιχείο της ανθρώπινης παρουσίας. Ο άψητος πηλός, ως υλικό, βρίσκεται ίσως πιο κοντά στην αίσθηση της ανθρώπινης σάρκας από οποιοδήποτε άλλο (Joyce James: I am attached to the flesh). Η δεύτερη μορφή, προστατευμένη στο εσωτερικό της δομής, μπορεί να ιδωθεί ως η περιοχή του ψυχικού κόσμου – ένα στοιχείο που αποσύρεται, προστατεύεται και παραμένει σε κατάσταση ηρεμίας. Ανάμεσα στην έκθεση και την απόσυρση, το έργο διαμορφώνει ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου τα δίπολα δεν λειτουργούν ως αντιθέσεις αλλά ως διαφορετικές στιγμές της ίδιας διαδικασίας μετασχηματισμού. Αυτό που απομένει δεν είναι μια σταθερή αφήγηση του παρελθόντος, αλλά ένα γλυπτικό ίχνος του τρόπου με τον οποίο το σώμα υπάρχει, θυμάται, ξεχνά και τελικά μετασχηματίζεται.Item Open Access ἜαρΤσουτσούκα, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τις φαινομενικά αξεπέραστες προκλήσεις στον ορισμό της τέχνης και της αισθητικής, έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες για να διερευνηθούν οι βιολογικές βάσεις της αισθητικής εμπειρίας. Η προσπάθεια κατανόησης των νευρωνικών μηχανισμών που διέπουν την εκτίμηση της ομορφιάς ξεκίνησε με τη μελέτη του οπτικού συστήματος των πρωτευόντων μέσω νευροφυσιολογικών μεθόδων. Αν και συχνά δεν το συνειδητοποιούμε, η ερμηνεία μιας οπτικής σκηνής αποτελεί μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία. Η παρούσα εγκατάσταση προσεγγίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ψηφιακά περιβάλλοντα μπορούν να ενεργοποιήσουν συναισθηματικές και σωματοποιημένες αντιδράσεις που παραδοσιακά συνδέονται με την εμπειρία της φύσης. Η εννοιολογική βάση του έργου αντλείται από τις θεωρίες της βιοφιλίας, οι οποίες υποστηρίζουν μια έμφυτη ανθρώπινη έλξη προς τις φυσικές μορφές και περιβάλλοντα, καθώς η σύνδεση με τη φύση προάγει την ψυχική ηρεμία, τη γνωστική λειτουργία και την αισθητική ευαισθησία. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας φωτογραμμετρία και δεδομένα που συλλέχθηκαν από πραγματικά φυσικά περιβάλλοντα, τα οποία στη συνέχεια μετατράπηκαν σε οπτικό κώδικα. Παραγωγικοί αλγόριθμοι δημιουργήθηκαν για να προγραμματίζουν την κίνηση, το χρώμα και το βάθος, ενώ συμπληρωματικές λειτουργίες παράγουν διαφανή σωματίδια που αιωρούνται και αλληλεπικαλύπτονται. Κάθε εικόνα υπολογίζεται σε πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας ένα πλήρως άϋλο περιβάλλον που αναγεννάται διαρκώς.Item Open Access Υπερδακρύβρεχτοι (Ρυθμική Συνομιλία)Παπαδάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 0026-03-11)Γλυπτική εγκατάσταση με προβολή βίντεο (projection) και ηχητική σύνθεση, σε μορφή οπτικοακουστικού έργουItem Open Access Society SkullptureΠαλαμιδά, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Οι σύγχρονες κοινωνικές δομές έχουν αναδιαμορφώσει την έννοια της αξίας, μετατοπίζοντάς την από την ανθρώπινη υπόσταση προς τη χρηματική αποτίμηση. Η ανθρώπινη ζωή παύει να αντιμετωπίζεται ως αυταξία και μετατρέπεται σε μέγεθος μετρήσιμο, διαπραγματεύσιμο, ανταλλάξιμο. Το έργο πραγματεύεται την ιεραρχική διάρθρωση της κοινωνίας και τη βίαιη επιβολή της ανώτερης τάξης επί της κατώτερης. Κεντρικό στοιχείο αποτελεί ένας τρίφτης σε υπερμεγέθη κλίμακα. Ένα καθημερινό, χρηστικό αντικείμενο μετατρέπεται σε μηχανισμό φθοράς. Η αρχική του λειτουργία, η τριβή, αποκτά μεταφορική διάσταση. Συμβολίζει τη σταδιακή αποδυνάμωση, τη διάβρωση της προσωπικότητας και τον κατακερματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα σύστημα που απαιτεί διαρκή παραγωγικότητα και υποταγή. Οι νεκροκεφαλές, τοποθετημένες χαμηλότερα, λειτουργούν ως υπόμνηση των συνεπειών. Η λευκότητά τους παραπέμπει στην αθωότητά τους για την συνθήκη αυτή. Το υλικό τους, ο γύψος, εύθραυστος και ευάλωτος, αντιπαρατίθεται με τον μεταλλικό τρίφτη, ο οποίος είναι βαρύς, ψυχρός και ανθεκτικός. Η υλική αυτή αντίθεση ενισχύει την έννοια της άνισης δύναμης. Η ελαφριά κλίση του τρίφτη προς τα κρανία δημιουργεί μια αίσθηση επικείμενης απειλής. Η επιβολή δεν είναι στιγμιαία, είναι διαρκής, αθόρυβη και συστημική. Το έργο δεν αναφέρεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά σε μια κατάσταση που αναπαράγεται αδιάκοπα. Μέσα από αυτή τη σύνθεση, επιχειρείται μια εικαστική αλληγορία του σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, όπου η επιδίωξη του «περισσότερου» οδηγεί στην αποδόμηση της ανθρωπιάς.