Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Recent Submissions
Item Open Access Σκηναί και ΤύποιΤσαντίρη, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)“Σκηναί και τύποι” είναι η ελληνική μετάφραση του γαλλικού "Scènes et types", μιας συλλογής καρτ ποστάλ, δημοφιλούς σε Γαλλία και Αγγλία, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Αυτό το είδος καρτ ποστάλ αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ψευδή τυπολογία, ένα κατασκεύασμα. Αντικατοπτρίζει κατεξοχήν τη ρομαντικοποιημένη ματιά ενός Ευρωπαίου πάνω στην Ανατολή, παρά μια αντιπροσωπευτική εκδοχή της καθημερινής ζωής των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι περισσότερες από αυτές τις καρτ ποστάλ δεν είναι ντοκουμέντα, αλλά πλήρως σκηνοθετημένες σκηνές. Οι γυναίκες σε αυτές τις φωτογραφίες δεν ήταν απλώς αντικείμενα φωτογράφισης, αλλά σύμβολα αποικιοκρατικής κυριαρχίας. Με την παρέμβασή μου, σβήνοντας τα πρόσωπα των υποκειμένων, προσπαθώ να αναδείξω την αποδιδόμενη ταυτότητά τους. Οι τίτλοι που αναγράφονται στις καρτ ποστάλ προσδίδουν ιδιότητες που εξαλείφουν την υποκειμενική εμπειρία αυτών των γυναικών και τις ανάγουν σε φαντασιακά αντικείμενα. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν ποτέ πρόσωπα, ήταν τύποι, κατηγορίες. Αυτές οι καρτ ποστάλ προορίζονταν για την ηδονοβλεπτική δυτική ματιά, μια ματιά ενός κοινού που κατασκεύασε, φετιχοποίησε και εξωτικοποίησε την Ανατολή.Item Open Access Το δράμα των θεώνΣωτηρίου, Βασιλεία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Η εργασία μου αποτελείται από αφηρημένα πήλινα γλυπτά εμπνευσμένα από ιστορίες ελληνικής μυθολογίας με θέμα την νέμεση. Προέκυψε από την αμφιβολία μου και την απορία για το πώς οι άνθρωποι φοβούνται τις πράξεις τους ή καθοδηγούνται από την ιδέα μιας ανώτερης δύναμης που αποδίδει δικαιοσύνη. Ένα αίσθημα συνεχούς αγωνίας, όπου τα όρια της ψυχικής ισορροπίας μπορούν να διαταραχθούν εύκολα. Αυτή την αγωνία, καθώς και την ιδέα της αιώνιας τιμωρίας όπως εμφανίζεται στη θρησκευτική σκέψη, τη βλέπω έντονα και στην ελληνική μυθολογία. Ιστορίες με τιμωρία, εκδίκηση και νέμεση, οι οποίες, αν τις δούμε ως εικόνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, λειτουργούν σαν ψυχικοί μηχανισμοί που βασανίζουν τη σκέψη και τη συνείδηση. Η ανάγνωση της μυθολογίας και της θεϊκής τιμωρίας μου φέρνει αναμνήσεις από όταν ήμουν στο δημοτικό και μάθαινα για την έννοια του καλού και τον παράδεισο, του κακού και της κόλασης. Αυτό που κρατούσα ήταν μόνο η συνεχόμενη φοβία για το οτι δεν είμαι ποτε μόνη...”κάποιος” είναι εδώ για να με κρίνει. Αυτό το συναίσθημα θυμάμαι όταν διαβάζω για τις αιώνιες τιμωρίες των Θεών. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να δώσω μορφή σε αυτές τις ιστορίες. Δεν τις αναπαράγω όπως είναι — για παράδειγμα την ιστορία της Ευρυδίκης — αλλά δημιουργώ μορφές ωμές και ακατέργαστες, βασισμένες στην πρώτη εικόνα και στο πρώτο συναίσθημα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την καθεμία. Οι μορφές μου δεν αφηγούνται ιστορίες· εκφράζουν συναισθήματα και εσωτερικές καταστάσεις μέσα από το υλικό σώμα τους.Item Open Access Promissio PastoralisΣκόρδου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Εντοπίζω τους φόβους μέσα στα μυθεύματα και τις τελετουργίες της παιδικής ηλικίας∙ σε μεταφυσικές αφηγήσεις, πίστεις και τελετές που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Η υπερφυσική τους διάσταση είναι παρηγορητική, αφού μας υπόσχεται πως αν ακολουθήσουμε τις διαδικασίες πιστά μπορεί να μας απαλλάξει από ό,τι μας βασανίζει. Και αυτή η πίστη, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μπορεί να γίνει παστούρα, να μας δένει τα πόδια∙ να μας ακινητοποιεί. Η τελετουργία, ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός χειραγώγησης. Δημιουργεί και μια άλλη συνθήκη συνύπαρξης. Μέσα από τη συμμετοχή σε αυτήν, μπορούμε προσωρινά να αφήσουμε πίσω την καθημερινή μας ταυτότητα, να μεταβούμε από μία κατάσταση σε μια άλλη και να ονειρευτούμε διαφορετικούς τρόπους να είμαστε μαζί. Εκεί η τελετουργική εμπειρία συναντά την καλλιτεχνική: και οι δύο βιώνονται, και στις δύο ο χρόνος συμπυκνώνεται και διαστέλλεται, και οι δύο έχουν μία αυτονομία ενώ συνδιαλέγονται με τον πραγματικό κόσμο. Σε μια εποχή διαδοχικών κρίσεων και απομάγευσης, επινοώ μια τελετουργία. Κατασκευάζω μια σειρά εθιμοτυπικών, μια διαδρομή κοινής έκθεσης και συμμετοχής. Τι συμβαίνει όταν ο φόβος μοιράζεται; Πόσο εύκολα νοιώθουμε ανακούφιση; Πόσο ευάλωτοι είμαστε στην υπόσχεση ότι κάποιος μπορεί να μας απαλλάξει από το φόβο; Πόσο είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε ό,τι μας υπόσχεται ελπίδα και ανακούφιση;Item Open Access Tonitrus and matterΖαχαρίου, Ευαγγελία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Η περιήγησή μου στην ελληνική επαρχία, και συγκεκριμένα στη Δυτική Ελλάδα, αποτέλεσε την αφετηρία της δημιουργίας των παρόντων έργων. ''Κάτω στον κάμπο'', όπως λένε οι ντόπιοι αναφερόμενοι στην πεδιάδα του Αγρινίου, μελέτησα και αποτύπωσα πάνω σε επιφάνειες αλουμινίου την εδαφική ταυτότητα του τόπου. Ενός τόπου ''σκληρού'', όπου η ξηρασία και η ζέστη τυραννούν καλλιέργειες, ζώα και ανθρώπους. Το χωράφι αποτέλεσε το πεδίο εργασίας. Η πεδιάδα του Αγρινίου, με την εκτεταμένη καλλιέργεια αραβόσιτου, είναι χωρισμένη σε πολλά μικρά χωράφια. Οριοθετείται, έτσι, ένα πεπερασμένο τοπίο, όπου τα όρια κάθε επιφάνειας γης είναι αυστηρά καθορισμένα. Κάθε χωράφι είναι ένας τόπος κλειστός, αλλά συνολικά προκύπτει ένα χερσαίο ενιαίο τοπίο. Καθώς η περιήγησή μου στην ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου γίνεται σταδιακά βιωματική, ανακαλύπτω βιομηχανικά υλικά, φόρμες, πρωτογενή ύλη και ήχους, όπως ο εκκωφαντικός ήχος στα ξηραντήρια αραβόσιτου κατά το τέλος του καλοκαιριού. Αυτά συνθέτουν ένα νέο τοπίο, μια ανασύνθεση στοιχείων σε μια νέα χωροταξία.Item Open Access ThresholdΠετούλη, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-07)Η πτυχιακή εργασία αποτελείται από τη διαδραστική οπτικοακουστική εγκατάσταση Threshold, η οποία διερευνά το εύθραυστο όριο ανάμεσα στην ηρεμία και την κρίση, εστιάζοντας στην εμπειρία της κρίσης πανικού. Το έργο συνδυάζει βίντεο, ήχο και τεχνολογίες διαδραστικότητας, μετατρέποντας την παρουσία του θεατή σε ενεργό στοιχείο της σύνθεσης. Μέσω αισθητήρα απόστασης, η εγκατάσταση αντιδρά στην κίνηση του θεατή, μεταβαίνοντας από μια κατάσταση ηρεμίας σε μια κατάσταση έντονης ψυχικής και σωματικής απορρύθμισης. Η εικόνα και ο ήχος μετασχηματίζονται σε πραγματικό χρόνο, ενώ κάθε ενεργοποίηση δημιουργεί μια διαφορετική εκδοχή της κρίσης, αναδεικνύοντας τον απρόβλεπτο και μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της εμπειρίας. Στόχος της εργασίας είναι να δημιουργήσει έναν βιωματικό χώρο όπου η προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε μια κοινή εμπειρία, διερευνώντας τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, τον χώρο, την τεχνολογία και την ανθρώπινη ψυχική κατάσταση.Item Open Access The GirlsΓαλαταριώτης, Ανδρέας (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Κεντρικό στοιχείο της δουλειάς μου αποτελεί το λευκό πρόσωπο των χαρακτήρων, το οποίο λειτουργεί ως ένας ουδέτερος χώρος προβολής, ανοιχτός σε πολλαπλές ερμηνείες. Η επανάληψη της ίδιας φιγούρας μου επιτρέπει να εξερευνώ τη ρευστότητα της ταυτότητας και τη συνεχή διαδικασία μετασχηματισμού της. Οπτικά, τα έργα χαρακτηρίζονται από έντονα χρώματα, υψηλές αντιθέσεις και καθαρές γραμμές, αντλώντας επιρροές από την pop art, τα κόμικς, τη μόδα, τα κινούμενα σχέδια και τη σύγχρονη ψηφιακή εικόνα. Μέσα από αυτή την έρευνα επιδιώκω τη δημιουργία ενός προσωπικού εικαστικού σύμπαντος, όπου η εικόνα λειτουργεί ως μέσο αφήγησης και διερεύνησης προσωπικών και συλλογικών εμπειριών.Item Open Access SCATTEREDΘεοχαροπούλου, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Όταν η δομημένη γλώσσα αποτυγχάνει να χωρέσει την ωμή εμπειρία, ο λόγος καταρρέει και το νόημα μπαίνει σε μια διαρκή αναβολή. Το έργο “Scattered” (σκορπισμένο) διερευνά την ανθρώπινη προσπάθεια για επικοινωνία μέσα από θραύσματα, παύσεις και απουσίες. Μέσα από την πρακτική της ασημικής γραφής (*asemic writing) στις ζωγραφικές επιφάνειες, το κείμενο απογυμνώνεται από τη χρηστική του λειτουργία και μετατρέπεται σε καθαρή οπτική χειρονομία. Αυτό που απομένει είναι μόνο το ίχνος (trace) — μια επικοινωνία που σκορπίζεται, διασπάται και αρνείται να καταλήξει σε ένα τελικό μήνυμα. Αντιμετωπίζοντας τη γραφή όχι ως γλωσσικό αντικείμενο, αλλά ως σώμα, χρόνο, κίνηση, ίχνος και συμβάν, το έργο αρνείται την άκαμπτη γραμμικότητα και την ύπαρξη μιας μονοσήμαντης αλήθειας. Έτσι, το νόημα προσεγγίζεται όχι ως ένα συμπαγές αντικείμενο, αλλά ως μια διαρκώς μεταβαλλόμενη διαδικασία. Η περφόρμανς “Anagrams of the Un-utterance" (Αναγραμματισμοί του Ανείπωτου) προκύπτει από τη διαδικασία αναγραμματισμού της λέξης un-utterance (το ανείπωτο). Οι διαφορετικές ανασυνθέσεις της λειτουργούν ως το score της περφόρμανς: η αρχική λέξη αποδομείται και επανεμφανίζεται σε νέες μορφές, χωρίς να σταθεροποιείται ποτέ σε μία οριστική σημασία. Το σώμα αντιμετωπίζεται ως ένα αδιάβαστο κείμενο. Η κίνηση δεν αφηγείται ούτε αναπαριστά· αναδύεται ως σωματική αντίδραση απέναντι στο ανείπωτο, επιχειρώντας να δώσει μορφή σε αυτό που διαφεύγει από τη γλώσσα. Οι αναγραμματισμοί δεν μεταφράζονται συμβολικά σε κίνηση. Ενεργοποιούνται ως ρυθμικά, ηχητικά και σωματικά ίχνη, αντιμετωπίζοντας τη γλώσσα ως μια διαρκή διαδικασία μετασχηματισμού και όχι ως ένα σταθερό σύστημα επικοινωνίας.Item Open Access Οι Περιπέτειες του ΑέρινουKετσιλή, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Mια διαδρομή ανάμεσα στο φως και στη μνήμη, εκεί όπου τα χρώματα αφηγούνται ιστορίες και οι μορφές γεννιούνται από την κίνηση και την φαντασία. Το «αέρινο τοπίο» μεταμορφώνεται διαρκώς, άλλοτε ήρεμο και φωτεινό, άλλοτε ανήσυχο και μυστηριώδες, μας καλεί να ανακαλύψουμε τις δικές του περιπέτειες. Μέσα από ελεύθερες χειρονομίες, αντιθέσεις χρωμάτων και ατμοσφαιρικές συνθέσεις, τα έργα αποτυπώνουν τη δύναμη της αναγέννησης, την μεταβλητότητα της φύσης και την ανεξάντλητη διάθεση για εξερεύνηση. Οι «περιπέτειες του αέρινου» είναι μια πρόκληση να αφεθούμε στη μαγεία της εποχής που γεννά, ανανεώνει και εμπνέει.Item Open Access ΓαιώδεςΜπεκιράκη, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Η θεματολογία των έργων, βασίζεται στον μύθο του Ερισύχθονα. Στα ζωγραφικά έργα αποτυπώνονται οι έννοιες της περιπλάνησης, αδηφαγίας, τιμωρίας, αυτοκαταστροφής. Οι ζωγραφικές απεικονίσεις λειτουργούν ως συνδετικό στοιχείο της σχέσης ανθρώπου-φύσης και ως σύνδεση με τον μύθο. Τα τοπία αντικατοπτρίζουν διαφορετικές όψεις, δίνοντας επιπλέον συμβολισμό απόκοσμης ατμόσφαιρας, ενώ λειτουργούν ως αποσπασματική αφήγηση της ανθρώπινης καταστροφής. Τα μουντά και σκοτεινά χρώματα υποδηλώνουν αρνητική ατμόσφαιρα, ενώ το φως έχει σημαντικό ρόλο στα έργα. Στα γλυπτά έργα, οι κορμοί παρουσιάζονται κατεστραμμένοι, χωρίς βλάστηση, συρρικνωμένοι, δίνοντας την αίσθηση της αποσύνθεσης. Το μικρό μέγεθος τους, συνδέεται με την υποβάθμιση της φύσης στην σύγχρονη εποχή. Η έντονη μορφολογία, η πλαστικότητα και η οργανική τους δομή υποδηλώνει μια αίσθηση παραμόρφωσης. Τοποθετημένοι στο έδαφος, συμβολίζουν την σύνδεση τους με τη γη. Συνολικά, τα έργα αλληλεπιδρούν ως σύγκρουση ανθρώπου/φύσης, σαν κύκλος συνύπαρξης και ταυτόχρονης καταστροφής. Συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται. Ο μύθος είναι διαχρονικά επίκαιρος. Ο άνθρωπος στον βωμό της απληστίας και του κέρδους, καταστρέφει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Τα έργα, αναδεικνύουν την σχέση ανθρώπου/φύσης και συνθέτουν μια αφήγηση για την περιβαλλοντολογική κρίση.Item Open Access Το σώμα που επιμένειΚαλπούζου, Ελευθερία (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Το έργο μου προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο φθοράς, μνήμης και μετασχηματισμού. Το σώμα εμφανίζεται αποσπασματικά, όπως θυμόμαστε αποσπασματικά. Αποδομείται και επανασυντίθεται σε υβριδικές μορφές που αιωρούνται μεταξύ παρουσίας και απουσίας. Εκεί που λείπει κάτι από το σώμα μου, το σπάραγμα ενός αγάλματος έρχεται σαν στοιχείο επουλωτικό, με τις ενώσεις φανερά ατελείς και μερικώς συμβατές, ώστε να διατηρείται ο κατακερματισμός ως αναπόσπαστο μέρος της μορφής. Έτσι, το μάρμαρο παραμένει αρχαίο μέσα στο σύγχρονο σώμα, φέροντας τα ίχνη του χρόνου, της φθοράς και της μεταβολής και τα τραύματα δεν εξαφανίζονται ούτε αποκρύπτονται· παραμένουν ορατά ως φορείς μνήμης, ως σημεία όπου η απώλεια και η επούλωση συνυπάρχουν. Η ίδια λογική διαπερνά και την υλικότητα των φωτογραφιών. Η αναλογική υφή, οι ατέλειες του φιλμ και τα ίχνη της διαδικασίας παραμένουν εμφανή, μετατρέποντας την εικόνα σε φορέα χρονικότητας. Η χρήση φωτογραφικού γαλακτώματος πάνω σε ύφασμα, εισάγει μια διαδικασία που δεν οδηγεί ποτέ σε μια απολύτως σταθερή ή άθικτη εικόνα. Κατά την επίστρωση, την εμφάνιση και τα πλυσίματα, τμήματα του γαλακτώματος αποκολλώνται από την επιφάνεια, αφήνοντας κενά, ρήγματα και απώλειες. Τα φωτογραφικά τυπώματα, συγκροτούν μορφές ατελείς, ανοιχτές και μεταβαλλόμενες: κάτι διασώζεται, κάτι λείπει, και η μορφή προκύπτει ακριβώς από αυτή τη συνθήκη. Η τυχαιότητα της αποκόλλησης, τα σημεία όπου η επιφάνεια τραυματίζεται ή υποχωρεί, μετατρέπουν τη φωτογραφία σε ένα σώμα που φέρει τα δικά του ίχνη φθοράς. Στο όριο ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο, αναζητώ την έννοια της ανθεκτικότητας, όχι ως ακεραιότητα ή τελειότητα αλλά ως την αλήθεια που προκύπτει μέσα από την θραυσματικότητα, την επανασύνθεση και την αναγνώριση του ελλιπούς. Πάνω σ’ αυτά τα θραύσματα, το δικό μου σώμα, ως ένα πεδίο μνήμης, αυτή η κατακερματισμένη μορφή που επιχειρώ να ξανασυνθέσω. Θραύσματα παρόντος και παρελθόντος, αυτά τα ανθρώπινα μέλη που κάποτε εφάρμοζαν τόσο καλά μεταξύ τους.* *Βλ. Georges Didi-Huberman, Φλοιοί, μτφρ. Ρίκα Μπενβενίστε, Αθήνα: Εκδόσεις Αντίποδες, 2025 , σ. 12Item Embargo Κατώτατος ΜισθόςΜπόθου Βουτεράκου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)Πρόκειται για ένα διαδραστικό παιχνίδι εμπνευσμένο από το μίσος μου για τη δουλειά μου σε ένα φούρνο και τη ζωή στην πόλη. Ο θεατής γίνεται παίκτης και καλείται να πάρει τον έλεγχο. Μέσω μιας χιουμοριστικής εξιστόρησης, ζει μια μέρα της καθημερινότητάς μου, όπου ανάλογα τις επιλογές του, οδηγείται σε διαφορετικά αποτελέσματα και συμβάντα της ιστορίας. Στον τοίχο δίπλα του αναπτύσσεται ο χάρτης των επιλογών του παιχνιδιού με κιμωλία, δημιουργώντας ένα χώρο που παραπέμπει σε ψυχογεωγραφία, στην εξερεύνηση όχι ενός υπαρκτού, αλλά ενός ψηφιακού κόσμου, που αναφέρεται όμως σε έναν υπαρκτό. Στο σύνολο του έργου διακρίνουμε και αναφορές στην Καταστασιακή Διεθνής. Ο χάρτης του παιχνιδιού αναλύει τις επιλογές που μπορεί κάποιος να κάνει στο παιχνίδι με σχήματα και βελάκια, ξεκινώντας από την αρχή του παιχνιδιού και φτάνοντας μέχρι το τέλος το οποίο συνδέεται πάλι με την αρχή. Εκτός από σχήματα και βελάκια χρησιμοποιούνται ζωγραφιές και λέξεις-κλειδιά που δηλώνουν σημεία - σταθμούς του παιχνιδιού ή αποτελέσματα επιλογών, έτσι ώστε ο παίκτης να μπορεί να το ακολουθήσει και πιθανώς να προβλέψει την πορεία του και τα πιθανά αποτελέσματά του στο παιχνίδι. Ο χάρτης αναπτύσσεται σε όλους τους τοίχους του μαύρου δωματίου καλώντας τον παίκτη να κάνει το γύρο του προκειμένου να το διαβάσει όλο.Item Embargo 0,5 mmΣταυρινίδου, Κυριακή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Το έργο 0,5 mm προέκυψε από την παρατήρηση του ήλιου μέσα από κλειστά μάτια. Σε αυτή τη συνθήκη, το φως, το ορατό, δεν γίνεται αντιληπτό ως σαφής εικόνα, αλλά ως μια αόριστη, κοκκινωπή λάμψη πίσω από το δέρμα· ένα ασταθές οπτικό πεδίο που μεταβάλλεται διαρκώς. Το έργο διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η αντίληψη του φωτός συγκροτείται μέσω του σώματος και όχι ανεξάρτητα από αυτό. Κεντρική θέση στο έργο κατέχει το δέρμα ως επιφάνεια συνάντησης μεταξύ σώματος και περιβάλλοντος. Τα βλέφαρα, με πάχος περίπου 0,5 χιλιοστών, λειτουργούν ως ένα εύθραυστο κατώφλι μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Δεν συνιστούν ένα αδιαπέραστο όριο, αλλά μια μεμβράνη που επιτρέπει στο φως να διαπεράσει το σώμα, μετασχηματίζοντας το φαινόμενο της όρασης σε σωματική εμπειρία, όπου το σώμα δεν εμφανίζεται ως δοχείο της αντίληψης, αλλά ως η ίδια η συνθήκη της. Οι ζωγραφικές επιφάνειες επιχειρούν να ανακαλέσουν αυτή την παροδική κατάσταση, αυτή τη στιγμή μετάβασης, όπου η εικόνα δεν αποκτά ποτέ σταθερή μορφή. Μέσα από αυτή την αλληλοδιαπλοκή φωτός και σώματος αναδύεται ένα χωρικό πεδίο, γεμάτο θερμές, υπερκορεσμένες αποχρώσεις, οι οποίες άλλοτε παραπέμπουν στην ηλιακή ακτινοβολία και άλλοτε στη σάρκα και το αίμα, αποδίδοντας την αισθητηριακή εμπειρία που παράγεται σε αυτό το ενδιάμεσο. Το έργο δεν συγκροτείται ως ενιαίο και σταθερό σύνολο, αλλά ως πεδίο διασκορπισμένων οπτικών θραυσμάτων. Τα επιμέρους ζωγραφικά έργα λειτουργούν ως μέρη μιας συνολικής αίσθησης που δεν ολοκληρώνεται ποτέ· αποδίδονται ως τμήματα μιας εικόνας που παραμένει ταλαντευόμενη σε μια ενδιάμεση κατάσταση, χωρίς να παγιώνεται σε σταθερή μορφή. Ο θεατής καλείται να προσλάβει το έργο όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως κατάσταση, ως ένα πεδίο εμπειρίας. Πρόκειται για μια αλληλουχία στιγμών που επιχειρεί να αρθρώσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η ίδια η αντίληψη, όχι ως σταθερό δεδομένο, αλλά ως διαρκής διαδικασία. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο επιδιώκει να παραγάγει μια εμπειρία για τον θεατή, η οποία, μολονότι εκκινεί από μια βαθιά υποκειμενική θέση, θεμελιώνεται τελικά σε μια κοινή και οικεία συνθήκη ενσώματης ύπαρξης.Item Open Access HiraethΚουρή, Ειρήνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Η διατήρηση της μνήμης αποτελεί μηχανισμό του ανθρώπινου μυαλού ώστε να συγκρατεί στιγμές σημαντικές και μη, χρησιμοποιώντας πολλές φορές την αναβίωση τους για την αποφυγή οποιουδήποτε ξεθωριάσματος. Τι γίνεται όμως όταν η μνήμη δεν υπάρχει πραγματικά αλλά η συνεχής ανάγκη για αναβίωση είναι εκεί; Σε ένα χωροχρόνο όπου κυριαρχεί μια εξιδανικευμένη λαχτάρα, η ανυπαρξία, η άυλη υπόσταση της πραγματικότητας, το συνειδητό και το υποσυνείδητο, όταν συναντηθούν, πλάθουν εικόνες παρμένες από το παρελθόν, το παρόν, ακόμα και το μέλλον. Η φύση του ονείρου που καταβάλει τις εικόνες αυτές, έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Η αποτύπωση αυτής της νοσταλγικής ακαθόριστης ‘ανάμνησης-φάντασμα’ γίνεται από μια σειρά ζωγραφικών έργων με ρευστές μορφές, τραχιές και ακαθόριστες επιφάνειες, ομιχλώδεις τοπία και σπίτια που δεν υπήρξαν αλλά μοιάζουν οικεία.Item Open Access Walk in my DreamsΦουρτούνη, Εμμανουέλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Η παρούσα πτυχιακή εργασία διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση μέσα από τη ζωγραφική. Μέσα από έργα σε ξύλο και καμβά, η φύση προσεγγίζεται ως χώρος μνήμης, ονείρου και προσωπικής εμπειρίας, με έμφαση στην ατμόσφαιρα, το φως και την ποιητική απόδοση της εικόνας.Item Embargo Πτυχιακή εργασία της Λαμπαρδάκη ΑσπασίαςΛαμπαρδάκη, Ασπασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Συνολικά δεκαοκτώ έργα των οποίων τα δεκαπέντε κρέμονται στον τοίχο και τα υπόλοιπα τρία είναι ξαπλωμένα πάνω σε καθρέφτες οι οποίοι είναι στο πάτωμα.Item Embargo un /boundΠαναγιωτίδου, Άρτεμις (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Μαλλιά, νύχια, μέταλλα. Πλεξούδες, δεσίματα, περιορισμένες κινήσεις. Φροντίδα και Εξουσία. Στο όνομα της ισορροπίας κινούμαστε σε ατέρμονη λούπα. Το “un /bound” λειτουργεί ως μία τελετουργία αναγνώρισης, αποδοχής και συγχώρεσης. Μία χειρονομία προς όσα μας κράτησαν και όσα χρειάζεται να αφήσουμε πίσω. “Ευχαριστώ” “Αντίο”Item Embargo Ένας στο μυαλό σουΤρίπου, Ιωάννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Ηχητική εγκατάσταση με τραγούδι (σε σκοτεινό δωμάτιο). Αντικείμενα : πολυθρόνα, κομοδίνο, καθρέφτης, φώτα, ακουστικά κεφαλής, βινύλιο του τραγουδιού. Το έργο είναι μία ηχητική εγκατάσταση με τραγούδι που δημιούργησα εξολοκλήρου, στίχοι, σύνθεση, παραγωγή και φωνή. Η εγκατάσταση δρα ως προέκταση του, ο “κόσμος” του, όπου και ο θεατής μπορεί να βυθιστεί. Βασίστηκα σε ένα στιγμιαίο συναίσθημα και εστίασα σ’ αυτό ώστε ο κορεσμός του να είναι έντονος και χωρίς απολογία για τη ξεκάθαρη στάση του. Αυτό το τραγούδι είναι ζήλια και κτητικότητα. Ενδίδει σε τοξικές συμπεριφορές ως μέσο κατανόησης αυτών των αρνητικών συναισθημάτων, που μπορούν να προκύψουν μέσα μας ή από άλλους προς τα μας, ώστε εν τέλη να υπάρξει κάθαρση μέσω της αποδοχής. Ο θεατής βλέπει είτε τον εαυτό του στο έργο, είτε άλλο άτομο, και το βιώνει ως αρνητικό ή θετικό “μύνημα”, δεν υπάρχει επιβολή ηθικού διδάγματος, παρά μία ευκαιρία αναγνώρισης και αντιμετώπισης στοιχείων μας που τείνουμε να αγνοούμε άθελα μας ή και εσκεμμένα.Item Embargo ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ-THANK YOUΜπεσίρη, Φωτεινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)προσδιορίζονται οι ταυτότητες μας από υλικότητες; με ποίον τρόπο παράγουμε και καταναλώνουμε τις ζωές μας; πως αποδίδεται και πόση η αξία; η διαμόρφωση της ταυτότητας η κατανάλωση του χρόνου η αξία της (συν)εργασίας φθηνά υλικά συλλεγμένα από συνδιαλλαγές στην καθημερινή παραγωγή-κατανάλωση αποδείξεις καπιταλισμού ως χαρτιά για τις εικόνες γύρω μου επιλογές λέξεων και όχι προϊόντων δεν διαβάζονται όμως ακούγονται γράμμα-γράμμα όταν συναντούν τα μαύρα τους σημεία για να αφήσουν την αξία τους ίσως βρεθεί στην συνεργασία, σε αναμνήσεις και όνειρα αν δεν μπορείς να ξεκουραστείς κουνήσουItem Open Access ΡετάλιαΦραγκοδημητράκη, Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)Το έργο Ρετάλια εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στο βίωμα και την ανάμνησή του. Προσεγγίζει τη μνήμη ως ένα επιμερισμένο και εύθραυστο αρχείο στιγμών που αποσυντίθενται και ανασυντίθενται σε νέες αφηγήσεις. Κάθε βίωμα παρασύρεται μέσα σε αυτόν τον απεριόριστο και ασαφή εσωτερικό χώρο, εκεί όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν, εκεί όπου κατοικούν οι αναμνήσεις. Βρισκόμαστε στο παρόν, όμως όλα όσα ορίζουν την αίσθηση του εαυτού και της ταυτότητάς μας ανήκουν ήδη στο παρελθόν κι έτσι, εξαρτόμαστε από τη μνήμη για να διαμορφώσουμε την προσωπική μας ιστορία. Στην εγκατάσταση, οικογενειακές φωτογραφίες προσωπικού αρχείου, κομμένες και υφασμένες μεταξύ τους σε ένα ατελές πλέγμα, σχηματίζουν μια οριζόντια γραμμή. Συνθέτουν εικόνες θραυσματικές που αδυνατούν να οργανωθούν σε μία χρονολογική ακολουθία. Μικρά ευρήματα φυλάσσονται αυτούσια, μετασχηματίζονται ελαφρά ή μετατρέπονται σε φυλαχτά, σφραγίδες και τυπώματα. Σημειώσεις, αντικείμενα, εικόνες, γίνονται αφορμή για συνειρμούς και πυροδοτούν αναμνήσεις. Ρετάλια από μια ζωή που βιώθηκε, φορτισμένα με ιστορίες ή απλά ίχνη στιγμών, που έχουν περάσει στη λήθη και προσπαθούν να αναβιώσουν μέσα από επανασυνδέσεις και νέα αφηγήματα.Item Open Access The weight of thingsΜπάλλας, Μιχάλης (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-03)Η τεχνική της ζωγραφικής που χρησιμοποίησα για τα έργα είναι η παρατήρηση του περιβάλλοντος εκ του φυσικού,και για τα κεραμικά γλυπτά τα έφτιαξα όλα βλέποντας ενα αντικείμενο απο κοντά και έβαζα δίπλα το πήλινο . Προσπάθησα με τα έργα να δείξω την μοναχικότητα του καλλιτέχνη και την ανάγκη που εχει για δημιουργία τα φτιάχνοντας νεκρές φύσεις απο τον προσωπικό καλλιτεχνικό εργαστήριο μου,μια αναπαράσταση σκηνών καθημερινής ζωής που επεξεργάζοντας τον εξωτερικό κόσμο από έναν εσωτερικό μέσω τον φθορών,ρούχων,αντικειμένων,αποκαλύπτω ταυτόχρονα την παρουσία και την απουσία του ανθρώπου. Τα κεραμικά γλυπτά έχουνε την ίδια σκεπτική πίσω τους παίρνοντας μια τρισδιάστατη μορφή των ίδιων αντικειμένων έτσι είναι σαν να βγαίνουν κομμμάτια απο τις ζωγραφιές έξω στον κόσμο συνομιλόντας με το περιβάλλον. Χρησιμοποιώντας επίτηδες αντικείμενα που είναι ετερόκλητες σκέψεις που έρχονταν στο μυαλό μου,τα συγκεκριμένα αντικείμενα στα έργα τα έβαλα γιατί αναπαραστούν την ζωη στον κόσμο και τότε ταυτιζόντουσαν με τα συναισθήματα μου λειτουργόντας ως φορείς μιας εσωτερικής φθοράς και κούρασης. Για παράδειγμα ενα puffer μπουφάν εκτος απο μια νεανική σπορ εμφάνηση δίνει μια ανωνυμία και προστασία οταν κάποιος τα φοράει,έτσι νιώθει πιο άνετα για την ασφάλεια του έξω.Επίσης λειτουργεί ως σύμβολο της νύχτας μόνο απο ενα αντικείμενο και τα σκούρα χρώματα τους παραπέμπουν σε μια ψυχρή αστική αισθητική.