Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)

Permanent URI for this collection

https://artia.asfa.gr/handle/artia/8

Browse by

Results 1 - 20 of 366

Open Access
Υδάτινος Κόσμος
Παπαλέξη, Ελένη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-18)
Η κεντρική ιδέα του έργου μου έχει ως αναφορά το παραμύθι του Lewis Carroll «η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Είναι μια εγκεφαλική απόδραση, ένα πέρασμα από την πραγματικότητα σ’ έναν κόσμο φανταστικό, μια βουτιά στο ασυνείδητο, σε εικόνες που είναι άλλοτε σκοτεινές και επικίνδυνες και άλλοτε παράξενες και όμορφες. Εκεί, υπάρχει μια πληθώρα συναισθημάτων, άλογων επιθυμιών και αναμνήσεων. Συμπυκνωμένες σκέψεις αναμεμειγμένες με φόβους, εμπειρίες από την παιδική ηλικία, για τα οποία δεν έχουμε καμία σαφή επίγνωση. Ο Freud τις αποκαλεί «αθέλητες παραστάσεις», πολλές φορές τις συναντάμε στα όνειρά μας και τις συγχωνεύουμε με την πραγματικότητα όταν ξυπνάμε. Συμπεριλαμβάνουν εικόνες, λέξεις, κείμενα, γεγονότα, που νομίζουμε ότι περνάνε απαρατήρητα, όμως χαράζουν τα δικά τους μονοπάτια στο ασυνείδητό μας και επανέρχονται σε στιγμές ενόρασης. Με το έργο αυτό εκφράζεται μια χαώδης, ανάκατη, παράλογη κατάσταση που επιδιώκει να ισορροπήσει. Όπως η Αλίκη καταφέρνει να βρει μια ισορροπία σε όλα τα παράλογα πράγματα που της συμβαίνουν, αποδεχόμενη την ολική τρέλα που επικρατεί στον κόσμο που την τοποθετεί ο συγγραφέας. Στη δική μου σκέψη στο έργο που παρουσιάζεται, η Αλίκη έχει μεγαλώσει, έχει ενηλικιωθεί, αντιμετωπίζει φόβους και ανησυχίες που εμπεριέχει ο γυναικείος ψυχισμός, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της κύησης. Δίνεται έμφαση στη γονιμότητα, στη μητρότητα, στο θηλασμό, στη χαρά που κουβαλάνε μαζί τους τα παιδιά. Έτσι χτίζεται σταδιακά ένα πλαίσιο, όπου αφετηρία έχει τον πειραματισμό και το παιχνίδι. Αν θεωρήσουμε τον εγκέφαλό μας ότι είναι μια θάλασσα και στο βυθό της βρίσκεται το ασυνείδητο, εδώ γίνεται μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια σειρά γλυπτών που ανήκουν σε αυτόν τον υδάτινο κόσμο, ενσωματώνονται και συνομιλούν. Αποτυπώνονται γλυπτικά κυρίως έργα που έχουν προκύψει από την άρθρωση διαφορετικών μελών του ανθρώπινου σώματος και δημιουργούν ένα νέο αφήγημα. Άλλα έργα έχουν απλώς αναφορά στο ανθρώπινο σώμα, το νερό ή σε θαλάσσια πλάσματα και φυτά. Μέσα από τη βιωματική εμπειρία αναζητείται η ανάμνηση από την παιδικότητα μας, ταυτόχρονα και η θαλπωρή και η ασφάλεια που όλοι μας έχουμε νιώσει όταν ήμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας. Το έργο καλεί τον θεατή να εισέλθει, έστω και για λίγο, στον κόσμο που του αποκαλύπτεται, να περιηγηθεί ανάμεσα στα γλυπτά, να αισθανθεί, να ανακαλύψει και να προσεγγίσει το γυναικείο σύμπαν, ώστε να βρεθεί τελικά εντός μιας ουτοπικής μήτρας-βυθού. Εκεί απογυμνωμένος από κάθε δική του πραγματικότητα, γκρεμίζοντας όλα τα επισφαλή οικοδομήματα γύρω του, ο περιηγητής θα ξεκινήσει ένα ταξίδι όπου θα γίνει η συνάντηση του εγώ με τη σουρεαλιστική παιδική ψυχή, η οποία χάνεται με την ενηλικίωση όπου επικρατεί τελικά η λογική.
Open Access
Έρως και ψυχή
Βαφειάδη, Αντιγόνη (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-15)
Έρως και ψυχή Η απαρχή αυτής της ιδέας βρίσκεται στον μύθο του Έρωτα και της Ψυχής· στην πορεία μιας ψυχής που, μέσα από τον έρωτα, τον πόθο, τη δοκιμασία και την περιέργεια, βαδίζει προς την αυτογνωσία και τη λύτρωση. Η ιστορία αυτή δεν είναι μόνο μυθική· είναι αλληγορία της ανθρώπινης ύπαρξης, της ανάγκης να ενωθεί το πνεύμα με την ύλη, το θεϊκό με το ανθρώπινο. Στην ίδια κατεύθυνση, ο Πλάτων μιλά για τον έρωτα ως γιο του Πόρου και της Πενίας ως δύναμη ενδιάμεση, που κινείται ανάμεσα στο κενό και στην πληρότητα. Ο έρωτας είναι η δίψα του ανθρώπου για το ωραίο, η αέναη προσπάθεια να πλησιάσει το αιώνιο και όταν ο άνθρωπος φτάσει να αντικρίσει την ίδια την Ιδέα του Ωραίου, εκείνη τη στιγμή, όπως λέει ο Σωκράτης, αξίζει να ζει· διότι έχει αγγίξει, έστω για λίγο, το άφθαρτο μέσα από το φθαρτό. Από την άλλη πλευρά, ο Αριστοτέλης, είδε την ψυχή ως μορφή του σώματος —ως ενέργεια που πυροδοτεί την ύλη και της δίνει ζωή, όπως η ίδια η ψυχή χρησιμοποιεί το σώμα ως όργανο έτσι η τέχνη χρησιμοποιεί την ύλη ως φορέα πνευματικής ενέργειας. Συνεπώς η δημιουργία , είναι μια συμφωνία ψυχής και ύλης, μια πράξη έρωτα ανάμεσα στην ιδέα και στο σώμα του έργου. Μέσα από αυτά τα νοήματα γεννήθηκαν τα δέκα έργα που παρουσιάζω, με την μορφή εικαστικής εγκατάστασης που εισάγει τον θεατή σε έναν κόσμο με γλυπτικές δομές που έχουν βιομορφικό χαρακτήρα, μοιάζουν με κουκούλια, καταφύγια, τόπους εσωτερικής αναδίπλωσης και γένεσης. Κάθε κουκούλι είναι ένας χώρος μετάβασης — από το σκοτάδι στο φως, από την ακινησία στη ζωή, από την άγνοια στη γνώση, δημιουργημένα από μεταξωτό ύφασμα, υλικό ευαίσθητο , σχεδόν σωματικό. Η επιφάνειά τους έχει βαφτεί με φυτικές βαφές — κρόκο Κοζάνης, κρεμέζι, λουλακί μπαχάρια, προϊόντα δικής μου έρευνας, πειραματισμού και παραγωγής- χρώματα που προέρχονται από τη φύση, φθαρτά αλλά ζωντανά. Πριν τη βαφή, τα υφάσματα έρχονται σε επαφή με το νερό· η διαδικασία αυτή λειτουργεί σαν βάπτιση, σαν καθαρτήριο στάδιο, όπου το ύφασμα, όπως και η ψυχή, προετοιμάζεται για τη μεταμόρφωσή του. Στο εσωτερικό τους, το σύρμα δίνει μορφή και όγκο — σαν το πνεύμα που οργανώνει την ύλη, σαν την ψυχή που ενεργεί μέσα στο σώμα. Συνολικά, τα έργα συνθέτουν έναν χώρο-διαδρομή, όπου η ψυχή διασχίζει τα στάδια της ερωτικής ανάβασης: από την ύλη και την επιθυμία προς το φως και το άυλο. Είναι μια πορεία από την Πενία προς τον Πόρο, από την έλλειψη προς την πληρότητα, από τον αισθητό κόσμο προς το Απόλυτο Ωραίο. Ο θεατής καλείται να εισέλθει μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όχι μόνο ως παρατηρητής, αλλά ως συμμέτοχος της εμπειρίας. Να αισθανθεί το εύθραυστο των υλικών, τη ρευστότητα του φωτός, την ανάσα του χώρου — και μέσα από αυτά να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του ψυχική αναζήτηση. Γιατί, όπως ο Έρωτας και η Ψυχή, έτσι κι εμείς, βρισκόμαστε πάντοτε στο ενδιάμεσο: ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα, στην έλλειψη και στην πληρότητα, στην επιθυμία και στην ομορφιά.
Open Access
Είμαστε σε επαφή
Κασαλιά, Ιωάννα (Πτυχιακή εργασία, 2024-06)
Το έργο Είμαστε σε Επαφή διερευνά την αντικειμενικότητα μιας οθονοκεντρικής αντίληψης του κόσμου και θέτει ερωτήματα γύρω από την ευρύτερη έννοια της επικοινωνίας στην ψηφιακή εποχή. Το έργο αναπτύσσεται σε δύο μέρη. Το πρώτο αφορά μια εφαρμογή overlay για smartphones, που προγραμματίστηκε από τον Αλέξανδρο Ιωάννου για τις ανάγκες του έργου και είναι διαθέσιμη για χρήστες Android μέσω QR code. Η εφαρμογή καταμετρά κάθε απτική χειρονομία του χρήστη στην οθόνη, με τον μέσο όρο να φτάνει περίπου τα 2.617 αγγίγματα την ημέρα. Το δεύτερο μέρος μεταφράζει αυτές τις ψηφιακές χειρονομίες σε υλική μορφή. Κάθε πάτημα ή σύρσιμο στην οθόνη μεταφέρεται ως ένα κομμάτι πηλού στο μέγεθος ενός δακτυλικού αποτυπώματος. Χιλιάδες από αυτά τα ίχνη-ψηφίδες συνθέτουν μια απτική εικόνα, μετατοπίζοντας την εμπειρία από το οπτικό στο αισθητηριακό. Επιπλέον, κάθε εντολή στην οθόνη δεν καταγράφεται μόνο βάσει του αποτελέσματός της αριθμητικά. Στη γλυπτική εγκατάσταση έχει σημειωθεί μέσω της Android εφαρμογής ο αριθμός όλων των απτικών κινήσεων που συντέλεσαν σε αυτό το αποτέλεσμα της εντολής. Για παράδειγμα, σε ένα μήνυμα «μου λείπεις», δεν αποδίδονται μόνο οι δέκα χαρακτήρες που πληκτρολογήθηκαν για τη σύνταξη της φράσης, αλλά και κάθε διαγραφή, κενό και επαναπληκτρολόγηση, καταγράφοντας την ξεχωριστή και προσωπική εμπειρία που προηγείται του μηνύματος και μεσολαβεί πάνω στην οθόνη μέχρι και την αποστολή του. Η εγκατάσταση μετατρέπει την άυλη πληροφορία σε υλική ενσάρκωση στον πηλό. Η ποσότητα των κινήσεων στην οθόνη αφής εμφανίζεται ως πλήθος φυσικών ίχνων - χαδιών, που καταλαμβάνουν χώρο, φέρουν διάρκεια και καθιστούν ορατές και απτές τις διαδικασίες της ψηφιακής επικοινωνίας.
Open Access
Αέανος - κύκλος
Λαδάς, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η παρούσα εργασία είχε ως εκκίνηση τους μύθους που έχουν συνυφαστεί με καθ’ έκαστο των αστερισμών του ζωδιακού κύκλου. Διάλεξα τα ζώδια διότι επιτελούσαν μια ενιαία ενότητα στον κόσμο της μυθολογίας, αλλά και διότι αποτελούν μια συνεχή επανάληψη στον χρόνο που δηλώνει το αιώνιο. Μετά από μια περίοδο μελέτης τόσο των ίδιων των ιστοριών όσο και την πρόσληψη τους από το κοινό μέσα στον χρόνο, κρατώντας κάθε φορά μόνο μέρος του αρχικού μύθου, έφτιαξα δικές μου αλληγορικές παραστάσεις με συμβολιστική και σουρεαλιστική διάθεση. Απεικόνισα επεισόδια και σκηνές απο τις διάφορες ιστορίες σε ελεύθερη ερμηνεία, εντάσσοντας πολλά εικονολικά και αφηγηματικά στοιχεία από χριστιανικές παραδόσεις όπως η βυζαντινή θρησκευτική ζωγραφική και η μεσαιωνική διακόσμηση χειρογράφων, καθώς και αποκρυφιστικές ιδέες και σύμβολα κυρίως προερχόμενα από την αλχημεία και την Ερμητική φιλοσοφία. Οι συνθέσεις που ανέπτυξα, αν και διατηρούν ακόμα σχέση με τον αρχικό μύθο, τελικά εκφράζουν δικούς μου προβληματισμούς σχετιζόμενους με τον αγώνα του ανθρώπου για κατανόηση, την γνώση και την άγνοια, το πρόβλημα του κακού και την ατέλεια που ενυπάρχει στα ανθρώπινα πράγματα καθώς και την ανάγκη για ελευθερία. Τα έργα, που είναι συνολικά δεκατέσσερα, αποτελούνται από δύο στρογγυλούς πίνακες που είναι εισαγωγικοί και δώδεκα έργα ορθογώνια που αντίστοιχων σε ένα έργο για το ζώδιο κάθε μήνα. Τεχνοτροπικά και υφολογικά βασίζονται στην τέχνη της Βόρειας Αναγένησης με κάποιες αφομοιωμένες βυζαντινές και ιταλικές αναγεννησιακές επιρροές.
Open Access
Still Remains
Μαζαράκη, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Στο παρόν έργο, "still remains", παρουσιαζονται όψεις αθηναϊκών κοιμητηρίων. Τα κοιμητήρια δεν λειτουργούν ως ουδέτερος χώρος ταφής, αλλά συγκροτούνται με βάση πολιτισμικές αντιλήψεις, φανερώνοντας στοιχεία θρησκευτικής παράδοσης, κοινωνικών δυναμικών και ταξικής προέλευσης. Το ιδιωτικό βίωμα παίρνει μορφή μέσα από κοινά αναγνωρίσιμους κώδικες: τα μνημεία, τα υλικά, οι επιγραφές λειτουργούν ως σημεία σιωπηλής αφήγησης για το πώς οι εναπομείναντες επιλέγουν να θυμούνται. Παράλληλα διερευνώ πώς ένα περιβάλλον που συνδέεται με την ακινησία και τη σιωπή αποκαλύπτει μια ιδιότυπη ζωή. Λεπτές αλλαγές του χώρου αποκτούν ένταση, το κυριολεκτικό οπτικό περιεχόμενο υπερβαίνεται, καθώς το πλαίσιο του κοιμητηρίου φορτίζει “συμπτώσεις”, όπως μια γάτα σε έναν τάφο, με υπαρξιακό βάρος. Το μέσο της φωτογραφίας με ενδιαφέρει ως εργαλείο καταγραφής και τεκμηρίωσης της εμπειρίας, ως μέσο που δύναται να παρουσιάζει ίχνη παρουσίας και απουσίας ταυτόχρονα. Με απασχολεί επίσης ως φορέας μνήμης και έτσι ενσωματώνεται στη δουλειά μου. Ο φακός της φωτογραφικής μηχανής, τέλος, διαμεσολαβεί μεταξύ φωτογράφου και αντικειμένου, διευκολύνοντας την ερευνητική απόσταση των διαμεσολαβούμενων. Με βάση και αυτήν την απόσταση, η πρακτική μου δεν επιδιώκει να δραματοποιήσει τον θάνατο, αντίθετα επιχειρεί να παρατηρήσει τον τρόπο με τον οποίο ο θάνατος γίνεται μέρος της καθημερινότητας αυτών που ‘μείναν.
Open Access
Dëshirat e frikës
Tafaruci, Diver (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η καλλιτεχνική αυτή εργασία αποτελεί ένα προσωπικό αρχείο μνήμης ,που συγκροτείται μέσα από αντικείμενα ,εικόνες και αφηγήσεις . Στόχος της είναι να επαναπροσεγγίσεις τη δική μου γέννηση ,τη μετανάστευση και τη διαδρομή μέσα από την οποία διαμορφώθηκε η ταυτότητα μου. Η ανάγκη κατανόησης του παρελθόντος γίνεται η αφετηρία μιας προσωπικής αναζήτησης .Το έργο λειτουργεί ως αρχείο βιωμάτων ,οπού προσωπικά αντικείμενα και οικογενειακές μνήμες συνδέουν το παρελθόν με το παρόν .Κάθε στοιχείο λειτουργεί ως φορέας μνήμης ,δημιουργώντας μια αφήγηση που αποτυπώνει την δικιά μου διαδρομή .
Open Access
Αυτοκρατορία Σαρκός
Μεταξωτός, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Η Αυτοκρατορία Σαρκός είναι ένας στοχασμός για την τέχνη ως πεδίο όπου το σώμα γίνεται μύθος, και ο μύθος αποκτά νέο σώμα. Η δομή των ανθρώπινων μορφών είναι βαθειά επηρεασμένη από εκείνες σε ανατομικά σχέδια της αναγέννησης και του μπαρόκ. Μύες, αληθινοί ή φανταστικοί, πάλλονται, φουσκώνουν, τεντώνονται και στρεβλώνονται ακολουθώντας την κίνηση της συνολικής φιγούρας. Έμφαση δίνεται στα σημεία ένωσης σκελετικου και μυικού συστήματος με σκοπό την απόδοση της αντίθεσης του ελαστικού και του άκαμπτου χαραχτήρα των μερών. Οι μορφές και οι αναλογίες τών σωμάτων καθορίζονται από τη σύνθεση και το αρχέτυπο. Η κατανομή του λίπους είναι ανοίκεια. Αντί να εξομαλύνει συνολικά τον άγριο χαρακτήρα της εσωτερικής ανατομίας, αποτελεί κι αυτή εργαλείο έκφρασης μερών ή της αλλιλεπίδρασής τους. Όλα τα μέρη του σώματος συμβάλλουν στο σύνολο της δραματουργίας. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική έρευνα πάνω στην αμφισημία της ύπαρξης: γονιμότητα και απειλή, ηρωισμός και καταστροφή, δύναμη και φθορά, προσωπικότητα και προσωπείο. Όπως σημειώνει ο Νίτσε, «μόνο ως αισθητικό φαινόμενο είναι δικαιολογημένη η ύπαρξη του κόσμου». Η εργασία επιχειρεί να αναδείξει ακριβώς αυτήν τη αισθητικότητα της σάρκας ως πεδίο σύγκρουσης και δημιουργίας.
Open Access
Οκτώ Είκοσι
Μεϊντάνης, Παναγιώτης Σπυρίδων (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Στο έργο μου με τίτλο «Οκτώ Είκοσι» επιχειρώ να σε μεταφέρω σε ένα ταξίδι που δεν πραγματοποιείται υπό τις συνηθισμένες συνθήκες της εποχής μας. Η διαδρομή αυτή έγινε με κύριο μέσο το περπάτημα, με στόχο να φέρω εμένα και τον συνοδοιπόρο μου, σε μια κατάσταση όπου οι απαιτήσεις της πόλης υποχωρούν, οι δομές της παύουν να καθορίζουν την καθημερινότητα και έτσι αναδύονται οι πρωταρχικές ανάγκες: η τροφή, η στέγη και η ίδια η έννοια της επιβίωσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο σύνθετο και το απλό, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι ανάγκες μετατρέπονται σε φορτίο, ένα βάρος που, όσο κι αν κουράζει, παραμένει απαραίτητο. Έτσι, και το σακίδιο αποκτά έναν συμβολικό χαρακτήρα. Επιθυμία μου ήταν να βιώσω μια διαδρομή που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε βιαστικά, να τη διανύσω με αργούς ρυθμούς και να αποτελέσω αναπόσπαστο κομμάτι της, δίνοντας έμφαση στην πορεία και όχι στον προορισμό. Σήμερα, άλλωστε, όλα μοιάζουν να κινούνται επιταχυνόμενα. Παράλληλα, το έργο διερευνά μια διαφορετική μορφή ανθρώπινης επαφής: την επικοινωνία ανάμεσα σε απλές, καθημερινές προσωπικότητες και σε δύο ανθρώπους που αρχικά φαντάζουν ξένοι, πέρα από κάθε τοπικιστική ταυτότητα. Μέσα από τη συνάντηση αυτή, οι ταυτότητες διευρύνονται και επαναπροσδιορίζονται. Έτσι, το ταξίδι αποκτά νέα σημασία. Ο τελικός προορισμός παύει να αποτελεί το κέντρο ενδιαφέροντος και τη θέση του παίρνουν η κάθε εικόνα και η κάθε στιγμή της διαδρομής. Σκοπός μου είναι να μεταφέρω τον θεατή μέσα σε αυτή την εμπειρία και, έστω για λίγο, να του επιτρέψω να βιώσει τα συναισθήματα που νιώσαμε κι εμείς, μέσα από έναν τρόπο μετακίνησης που σε κάποιους μπορεί να φαίνεται παράλογος ή ανώφελος, αλλά για εμάς υπήρξε ουσιαστικός.
Open Access
Είδωλο / Εικόνα
Αντωνόπουλος, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η αναζήτησή μου για την ταυτότητα παραμένει μια ασταθής και διαρκώς εξελισσόμενη πορεία. Μέσα από την αποδόμηση του ειδώλου, επιδιώκω να αποκαλύψω κάτι που υπερβαίνει την ίδια την εικόνα. Η έρευνά μου αποσκοπεί να αναδείξει αυτόν τον μηχανισμό ταύτισης - ρήξης / είδωλο - εικόνα ως θεμελιώδη ανθρώπινη κατάσταση.
Open Access
Διασκέδαση Ψυχής
Στεφάτος, Χριστόφορος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Το έργο φέρει τον τίτλο «Διασκέδαση Ψυχής», είναι τρίπτυχο, με διαστάσεις 1,5μ. πλάτος x 4μ. μήκος και αποτελείται από 19 στο σύνολο διαφορετικούς καμβάδες (τελάρα). Έχει ως κεντρικό και κυρίαρχο θέμα την «Διασκέδαση», δηλαδή την αποσυναρμολόγηση και την σταδιακή αποδόμηση της «Ψυχής», ή αλλιώς, του εαυτού. Πρόκειται για ένα άκρως συμβολικό και μυστηριακό έργο. Κύρια πηγή έμπνευσης αποτελεί μια παραδοσιακή σκηνή καύσης νεκρού όπως αυτή συναντάται σε θρησκευτικές τελετουργίες και παραδόσεις πολλών λαών. Η συγκεκριμένη σκηνή έχει βαριά και αποπνικτική βατότητα. Καθαρά μεταβατική, προβάλει την μετάβαση του ανθρώπου στον άλλον κόσμο, μαζί με τα προσωπικά του αντικείμενα. Το έργο είναι καθαρά ζωγραφικό, ελαιογραφία και αυτοπροσωπογραφία. Τα χρώματα γαιώδη και θερμά για το σώμα, τα φυτά και τα αντικείμενα εντός της βάρκας, ενώ ψυχρά για ό,τι βρίσκεται εκτός αυτής. Η διαφοροποίηση αυτή σηματοδοτεί τη διττότητα, διαχωρίζει το έξω από το μέσα, το εγώ από το περιβάλλον. Στο κέντρο του έργου απεικονίζεται ο ίδιος ο καλλιτέχνης, το άψυχο σώμα του πάνω σε μια ξύλινη βάρκα το οποίο καλείται να μεταβεί στο επέκεινα, αφήνοντας πίσω την έμβια οντότητα, την υλική υπόστασή του και την υπαρκτή κατάσταση του κόσμου μας. Η στάση του σώματος είναι χαλαρή, αποπνέει ηρεμία και γαλήνη, δίνοντας την εντύπωση ότι κοιμάται, ενώ τα μάτια είναι ανοιχτά, συμβολίζοντας τη διαίσθηση που παραμένει ζωντανή. Στο αριστερό μέρος του έργου διακρίνονται εκατέρωθεν δύο φιγούρες να σπρώχνουν τη βάρκα, μία σε φωτεινά χρώματα και μία πιο σκουρόχρωμη, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τις αντίθετες όψεις της ύπαρξης, το καλό και το κακό εντός μας, που όμως εν τέλει αλληλοσυμπληρώνονται και βοηθούν την Ψυχή, με την ώθηση που δίνουν, να εγκαταλείψει το σώμα της και να μεταβεί στο επόμενο επίπεδο. Στο εσωτερικό της βάρκας διακρίνονται πολλά ετερόκλητα αντικείμενα, εφόδια της Ψυχής, όπως ένα κομμένο κεφάλι χοίρου, ένα χρυσό σεντούκι με μια καρδιά εντός του, ένας παλιός πέλεκυς κ.α. Όλα αποτελούν 4 συμβολικές αναπαραστάσεις αρχετύπων και προσφέρουν μια συμβολική ανάδειξη των πτυχών του χαρακτήρα της Ψυχής. Επιπλέον προσφέρουν μια ενδοσκόπηση στα σκοτεινά σημεία της, στα σημεία εκείνα που υποδηλώνουν ακόμη και αμαρτίες που καλείται να αφήσει πίσω. Η σκουρόχρωμη θάλασσα απηχεί στο συναίσθημα ενώ τα φυτά και η γενικότερη βλάστηση προσφέρουν συντήρηση για το ταξίδι. Οι πυρσοί, εκπροσωπούν το Θεϊκό Πυρ, τις Πύλες τις οποίες καλείται η Ψυχή να διασχίσει με επιτυχία, ώστε εν τέλει να καταφέρει να αντικρίσει με καθαρότητα, τον Δημιουργό.
Open Access
Σθένος
Πετρόπουλος, Χρήστος-Παναγιώτης (Πτυχιακή εργασία, 2025-06)
Το παρόν έργο, με τίτλο Fortitude, αποτελεί μία βιωματική εγκατάσταση που εξερευνά την έννοια του σθένους - ως ενότητα σωματικής, ψυχικής και πνευματικής αντοχής. Ο θεατής καλείται να συμμετάσχει σε μια προσωπική τελετή, ένα εσωτερικό ταξίδι μέσα από διαδρομές αλυσίδων. Οι αλυσίδες λειτουργούν, όπως κοινώς αναφέρεται, ως «οι δυσκολίες και τα τραύματα της ζωής» - παραμένουν, αγγίζουν, βαραίνουν και αφήνουν το αποτύπωμά τους στο σώμα και την ψυχή. Οι τρεις πόρτες τοποθετούνται αντιπροσωπεύοντας τρεις θεωρούμενες υποστάσεις του ανθρώπου: σωματική, ψυχική και πνευματική. Ο θεατής καλείται να τις διασχίσει όχι μόνο σωματικά, αλλά υπαρξιακά, ως μία τελετουργική αντιπαράθεση με τα όριά του. Το μεταλλικό κράνος που φορά ο θεατής - ένα αντικείμενο που έχει αποκτήσει νέο ρόλο, δρα ως μέρος μιας «προσωπικής πανοπλίας» που θωρακίζει. Το Fortitude αφορά σε μία πράξη εσωτερικής ενδυνάμωσης, μία πράξη σιωπηλής αντίστασης απέναντι στο βάρος που επιμένει.
Open Access
Σκοτοδίνη
Καντάνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Σκοτοδίνη ορίζεται ως η διαδικασία ζάλης και αποπροσανατολισμού, όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Η έννοια της δίνης εμπεριέχεται στον όρο: ένας στροβιλισμός που αποτυπώνεται στις γλυπτικές συνθέσεις με τη μορφή διαδρομών και γεφυρών που συστρέφονται, ενσωματώνοντας μηχανισμούς καθόδου, σκάλες, παγίδες και τυφλά σημεία. Η εγκατάσταση συγκροτείται σαν ένα σύστημα ονείρου, κατοικημένο από υβριδικές, σουρεαλιστικές οντότητες και τοπία που κινούνται στη σφαίρα του παραλόγου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τη μορφή τεράτων, δασών και λαβυρίνθων, που προκαλούν ταυτόχρονα έλξη, φόβο και αμηχανία, ενσωματώνοντας το στοιχείο του ανοίκειου, με την υπόνοια ότι το παιχνίδι μπορεί ανά πάσα στιγμή από χαριτωμένο να μετατραπεί σε απειλή. Η ξύλινη εγκατάσταση με τα κομμάτια παζλ, μια πίστα ενεργοποίησης της πρόθεσης για δράση, καθώς τα στοιχεία της μοιάζουν έτοιμα να συναρμολογηθούν. Υποδηλώνει μια διαδικασία σε εξέλιξη, στην οποία ο θεατής καλείται δυνητικά να εμπλακεί, με τη συμμετοχή του να υφίσταται όχι έμπρακτα, αλλά σαν πιθανότητα και ερέθισμα. Αντίστοιχα, οι κεραμικές συνθέσεις παραπέμπουν σε χώρους παιχνιδιού, που εκτελείται μόνο νοητά, υπηρετώντας αποκλειστικά το φαντασιακό. Τα σχέδια με κλωστή σε ύφασμα και στα τετράδια αποτελούν λάβαρα-χάρτες σε παράλληλα επίπεδα της ίδιας δαιδαλώδους εμπειρίας. Στη χαρτογράφηση πραγματώνεται η αυτοαναφορική διάσταση της εγκατάστασης, καθώς το υποκείμενο παρατηρεί τη δομή της αναζήτησής του, ενώ ταυτόχρονα μετέχει σε αυτή. Το βίωμα εκλαμβάνεται σε μια σπειροειδή ροή της συνείδησης, συνδέοντας τα φαινομενικά αντίθετα -το μακροσκοπικό και το μικροσκοπικό, το φυσικό και το τεχνητό ,σε ένα ενιαίο και αυτοτελές σύστημα, με τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και του ονείρου να συνυπάρχουν. Η πλοήγηση στον λαβύρινθο συγκροτεί μια πορεία χωρίς εγγύηση προορισμού, με κόμβους και διακλαδώσεις που αλληλοαναιρούνται και επεκτείνονται, σε ένα αίνιγμα που συνεχώς μεταμορφώνεται. Οι «μαύρες τρύπες / πισίνες» εμφανίζονται σαν τελικά σημεία που δεν οδηγούν πουθενά. Πρόκειται για χωρικά διαγράμματα του υποσυνείδητου, θυμίζουν λούνα παρκ, παραμύθι ή πεδία δοκιμασίας, όπου η διαδικασία δεν στοχεύει στη διαφυγή, αλλά στον μετασχηματισμό του ανθρώπου. Η απώλεια του προσανατολισμού αναδεικνύεται σε αναγκαία συνθήκη για αυτή την εσωτερική αλλαγή, την οποία καταγράφουν οι ζωγραφικές επιφάνειες, προεκτείνοντας τον χώρο μέσα από ένα ακαθόριστο σύνολο προοπτικών, λειτουργώντας παράλληλα ως τεχνικά σχέδια ενός ονείρου. Τελικά, το έργο προβάλλει ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε δημιουργείται από την ίδια τη σύσταση του νου μας, καταργώντας κάθε διαχωρισμό μεταξύ παιδικού και σκοτεινού, φαινομενικού και πραγματικού. Η σκοτοδίνη δεν είναι σύμπτωμα. Είναι μέθοδος.
Open Access
Ηχότοποι
Κουτσουρής, Ιάσων (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Τα έργα της παρούσας πτυχιακής συγκροτούν ένα σύνολο διαδραστικών ηχητικών εγκαταστάσεων, κατασκευασμένων από βιομηχανικά υλικά και απλούς μηχανισμούς. Οι εγκαταστάσεις αυτές λειτουργούν και ως αυτόνομα αντικείμενα, και ως πεδία ενεργοποίησης. Προσκαλούν τον θεατή/ακροατή να συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία παραγωγής του έργου∙ να το προσεγγίσει μέσω της σωματικής επαφής και να παράγει ο ίδιος τα ηχητικά ερεθίσματα μέσα από τη διάδραση. Οι ήχοι προκύπτουν από διαδικασίες ταλάντωσης και κρούσης, οι οποίες ενεργοποιούνται έπειτα από μια αρχική ανθρώπινη χειρονομία και εξελίσσονται σε αυτόνομα ηχητικά γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να εκδηλώνονται είτε ως μεμονωμένα ακουστικά φαινόμενα είτε ως σύνθετες ηχητικές συνθέσεις, οι οποίες παράγονται από ένα ή περισσότερα άτομα ταυτόχρονα. Έτσι, η ακουστική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογική πράξη. Μέσα από τα έργα επιχειρείται η επανανοηματοδότηση των χρησιμοποιούμενων υλικών, αποσπώντας τα από τη συμβατική και χρηστική τους ταυτότητα. Η ύλη παύει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως αντικείμενο και μετασχηματίζεται σε φορέα ήχου και δόνησης. Καθώς ο ήχος διαχέεται στον χώρο υπό τη μορφή κυμάτων, επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικού και ακουστικού περιβάλλοντος, συγκροτώντας ένα δυναμικό πεδίο αλληλεπίδρασης. Οι εγκαταστάσεις δύναται να τοποθετηθούν σε ένα εύρος διαφορετικών χώρων, από τον αστικό ιστό έως και το υπαίθριο φυσικό περιβάλλον. Πρόθεση είναι το ίδιο το υλικό να επηρεάζεται από τις συνθήκες του εκάστοτε τόπου. Παράγοντες όπως, ο άνεμος, η θερμοκρασία και η ανθρώπινη παρουσία επηρεάζουν το ηχητικό αποτέλεσμα, καθορίζουν την αισθητική εμπειρία και την πορεία των έργων, καθιστώντας κάθε ενεργοποίηση μοναδική. Η κλίμακα, ο όγκος, η λειτουργική δομή και τα καθαρά σχήματα κάθε εγκατάστασης σχεδιάζεται έτσι ώστε ο θεατής/ακροατής να αισθάνεται μέρος του. Η χωρική διάρθρωση των έργων επιτρέπει τη συνύπαρξη πολλών ατόμων ταυτόχρονα, ενθαρρύνοντας τόσο τη 4 συλλογική συμμετοχή όσο και την ατομική εμπειρία. Τα σώματα, ο ήχος, ο χώρος, η παρουσία, η πρόθεση και η συμμετοχή μετασχηματίζουν την εμπειρία συνδιαμορφώνοντας ένα κοινό πεδίο παρουσίας.
Open Access
Πτυχιακή εργασία της Κοβάτσεβα Μαργαρίτας
Κοβάτσεβα, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03)
Η πτυχιακή εργασία διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες: τα διάτρητα έργα, εκείνα με την τραχιά, ανάγλυφη επιφάνεια και τα απόλυτα λεία, δημιουργημένα με αλλεπάλληλες στρώσεις χρώματος πάνω σε μουσαμά. Τα έργα της τραχιάς επιφάνειας εξερευνούν συναισθηματικά φορτισμένες ανθρώπινες καταστάσεις, συχνά συνδεδεμένες με μια υπαρξιακή εσωστρέφεια: την αναμονή, την εγκατάλειψη, τη νοσταλγία ή την προσμονή μιας "άνωθεν" βοήθειας. Τα διάτρητα, αν και εξίσου συναισθηματικά, λειτουργούν περισσότερο αλληγορικά, θίγοντας έννοιες όπως η σύνδεση, η θνητότητα και η επιστροφή στη γη, αλλά και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στην αναζήτηση της γνώσης. Αντίθετα, τα λεία υιοθετούν μια πιο ορθολογική και αποστασιοποιημένη στάση, τοποθετώντας τον θεατή στον ρόλο του παρατηρητή και όχι του συμμέτοχου, όπως τα έργα των δύο προηγούμενων ενοτήτων. Όλα τα έργα συνδέονται μέσω δύο κοινών αξόνων: την απτικότητα και την ευθραυστότητα. Η αφή κυριαρχεί είτε άμεσα, μέσω της υλικότητας των επιφανειών, είτε συμβολικά, μέσω της απεικόνισης του χεριού. Το χέρι αναδεικνύεται ως ο απόλυτος μάρτυρας της ύπαρξης· η μόνη αίσθηση που δεν παραπλανάται, σε αντίθεση με την όραση ή την ακοή που μπορούν να χειραγωγηθούν και να καθοδηγηθούν από τη σκέψη. Η χρήση γήινων, ευάλωτων υλικών —όπως το χαρτί, το βαμβάκι και ο πηλός— λειτουργεί ως μεταφορά για την ίδια την ανθρώπινη ευαλωτότητα.
Open Access
Alpha-mechano (α-mechano)
González-Sigler, Angel (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Τo α-mechαno (μία αρχαιολογία του μέλλοντος) πραγματεύεται μια μάταιη, αδύνατη συνάντηση σε ένα μακρινό μέλλον: μια επαφή ανάμεσα στα θραύσματα μιας εξελιγμένης μορφής μηχανής, η οποία επιχειρεί να ανασυντεθεί, και στο μοναδικό ίχνος που θα έχει απομείνει από τον ατελή δημιουργό της — αποσπασματικές, εφήμερες εικόνες σωμάτων, αντανακλάσεις, φευγαλέες προβολές χεριών, φαντάσματα. Η συνάντηση αυτή εκτυλίσσεται σε έναν μεθοριακό χώρο, σε ένα σχεδόν ανεπαίσθητο κατώφλι ανάμεσα σε δύο χρονικές διαστάσεις: το παρελθόν και το μέλλον. Η νοσταλγία της μηχανής για τον άνθρωπο εκφράζεται μέσα από μία χειρονομία: το άγγιγμα — μια θεμελιώδη, βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, που ωστόσο δεν θα εκπληρωθεί ποτέ. α-mechαno είναι μία οπτικό-ακουστική εμπειρία η οποία αποτελείται από τρεις αλληλένδετες ενότητες: • Ένα γλυπτό κατασκευασμένο από οπτικές ίνες. • Έναν ¨inmersive¨/βιωματικό χώρο, οριοθετημένο από μια ημιδιάφανη υφασμάτινη επιφάνεια. Η επιφάνεια αυτή λούζεται από ροές φωτός μεταβλητής έντασης, λειτουργεί ως πεδίο προβολής και καλεί τον θεατή να κινηθεί στο εσωτερικό της. • Βιντεοπροβολές που συμπληρώνουν το οπτικό περιβάλλον.
Open Access
UnLIMBited
Γιάννα, Λυδία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
H έκθεση με τίτλο «unLIMBited» είναι σαν μία αυτοβιογραφία. Ακρυλικά, mixed media, 3D printing, light boxes, videos, κατασκευές, αποτυπώνουν μια πορεία ζωής σημαδεμένη από τη Συγγενή Έλλειψη Άνω Άκρου του Μηριαίου και τις πολυάριθμες χειρουργικές επεμβάσεις που ακολούθησαν. Σε αυτά τα έργα καταγράφονται στιγμές του παρελθόντος, αποτυπώνονται ακτινογραφίες και παρουσιάζονται επεξεργασμένα βιωματικά αντικείμενα που επιλέχτηκαν, το καθένα με τη δική του ανάμνηση και σημασία. Οι εμπειρίες του σώματος, της μνήμης και της αντοχής του, γίνονται έργα. Οι δακτύλιοι, οι βελόνες και οι ράβδοι της συσκευής ILIZAROV, άλλοτε εργαλεία πόνου και άλλοτε ελπίδας, μεταμορφώνονται μέσα στην τέχνη σε σύμβολα δύναμης και δημιουργίας. Κάθε έργο είναι μία αφήγηση της διαδικασίας που τελικά μου χάρισε το δικό μου πόδι, μια διαδρομή αυτογνωσίας και κάθαρσης, που μετέτρεψε τις δύσκολες μνήμες σε εικόνες με νέες σημασίες. Μέσα σε αυτή τη θεματολογία, υπάρχει και μία έντονη αντίθεση. Ενώ η έμπνευση των έργων προέρχεται από σκληρές και τραυματικές αναμνήσεις, τα ίδια, πλημμυρίζουν από χρώματα και στοιχεία παιδικότητας. Το σώμα που νοσεί, η πάθηση, η αποκατάσταση, είναι το έναυσμα για μία αναζήτηση προσωπική, αλλά και οικουμενική καθώς αφορά τον καθένα από εμάς. Η έκθεση πραγματεύεται τη λειτουργία της μνήμης η οποία ανακαλεί κομμάτια του παρελθόντος για την ανάδειξη, την επεξεργασία και εν τέλει την κάθαρση. Είναι ένας τρόπος ταύτισης, συμπαράστασης και στήριξης σε άτομα που βιώνουν ή βίωσαν δύσκολα θέματα υγείας και θυσίασαν την παιδική τους ηλικία για ένα καλύτερο αύριο.
Open Access
Μνήμης Τοπία
Ξενή, Οξάνα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η πτυχιακή μου εργασία αποτελείται από 30 έργα ζωγραφικής. Το φως στα έργα μου κατάλαμβάνει την κεντρική θέση. Διάχυτο φως περιλούζει το μεσογειακό τοπίο προσφέροντας του μοναδική ατμόσφαιρα. Οι φόρμες προκύπτουν μέσα από την πάλη τους με το φως , διαγράφονται και οριοθετούνται μέσω της γραμμής, ακόμη ένα βασικό στοιχείο της ζωγραφικής μου. Μέσα από τα χρώματα και τις υφές αποτυπώνεται μια αγνή αρχική εντύπωση της φύσης, η έκπληξη μιας συνάντησης που οδηγεί σε μια πραγματική κάθαρση. Το τοπίο γίνεται για μένα ένα είδος εσωτερικής εξερεύνησης, ενώ είναι μια βουτιά στην πραγματικότητα καθώς και στα έγκατα της ψυχής. Η διαδικασία της καταγραφής παρατηρήσεων από την φύση με οδηγεί σε μεταποίηση των εικόνων με τρόπο που η εξωτερική παρατήρηση να στρέφεται σε εσωτερική.
Open Access
(De)siderantes
Δαμουλή Πλαΐνη, Σοφία Αικατερινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η ενότητα Desiderantes, εκκινώντας από την ενατένιση του ουρανού, εξερευνά την αρχέγονη ανάγκη αναζήτησης σημείων και οιωνών, εστιάζοντας στη διαχρονική λαχτάρα σύνδεσης με τα αστέρια και, πρωτίστως, στην κατασκευαστική αγωνία που γεννά η επιθυμία κατανόησης και συμπόρευσης με τα αστρικά φαινόμενα Οικειοποιούμενη τυπολογίες αστρονομικών οργάνων που προορίζονται για τη χαρτογράφηση του ουρανού, κατασκεύασα ξύλινα εργαλεία προσανατολισμού και παρατήρησης, τα οποία απαλλάσσονται από το βάρος της χρηστικότητας και αναλαμβάνουν ποιητικά χρέη, αποκτώντας μεταφορικό χαρακτήρα. Μηχανές που χάνουν την επιτελεστικότητά τους εξαιτίας του ίδιου τους του υλικού· αδυνατώντας να μετρήσουν τον ουρανό, αντιστρέφουν το βλέμμα προς το εσωτερικό σαν μαύροι καθρέφτες και μεταμορφώνονται σε ψυχομετρικά εργαλεία.
Open Access
Μη Θέμα
Σκουλίδας-Φλιάτουρας, Μάριος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-22)
Δεν υπήρχε συγκεκριμένο θέμα στην αρχή, ούτε συγκεκριμένος σκοπός. Ήταν περισσότερο μια ανάγκη να πειραματιστώ και να δω τι θα βγει, προσπαθώντας απλώς να εκφραστώ εκείνη την στιγμή. Με τον χρόνο, η διαδικασία λειτούργησε κάπως θεραπευτικά, μέσα από τα επαναλαμβανόμενα τυπώματα, τις φθορές και τις διαφοροποιήσεις, άρχισαν να βγαίνουν πράγματα πιο εσωτερικά, διαθέσεις και αντιδράσεις που δεν είχα συνειδητοποιήσει. Κάθε έργο προέκυπτε οργανικά, χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο. Το σχέδιο εξελισσόταν μαζί του μέχρι τέλους. Άλλοτε πιο καθαρό, άλλοτε πιο ασταθές, όπως και η διάθεση τη μέρα που το δούλευα. Δεν υπάρχει “θέμα”, υπάρχει η ίδια η διαδικασία. Μια άλλοτε ήσυχη, άλλοτε όχι τόσο παρατήρηση του τι συμβαίνει όταν αφήνεις κάτι να σε ξεπερνάει λίγο, να ξεπερνάει τον έλεγχο. Αν υπάρχει τελικά κάποιο θέμα, ίσως είναι αυτό της ίδιας της διαδικασίας, του πώς κάτι μεταμορφώνεται, όταν πάψεις να το καθοδηγείς και το αφήνεις να πάρει τον δικό του ρυθμό.
Open Access
Exit Plan
Γαλάνη, Φαίδρα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Η έκθεση “Exit Plan” παρουσιάζει δέκα φωτογραφικά έργα τυπωμένα σε backlit prints και τοποθετημένα σε φωτεινά κουτιά μέσα σε έναν σκοτεινό χώρο, όπου η μόνη πηγή φωτός προέρχεται από τα ίδια τα έργα. Η εγκατάσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα εσωστρέφειας και έντασης, προσκαλώντας τον θεατή σε μια βιωματική εμπειρία θέασης. Τα έργα κινούνται στο μεταίχμιο μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής, καθώς η ψηφιακή επεξεργασία μέσω Photoshop λειτουργεί ως βασικό μέσο μετασχηματισμού της εικόνας. Τα αυτοπορτρέτα δεν καταγράφουν απλώς την εξωτερική όψη, αλλά επανασυνθέτουν το σώμα και το περιβάλλον σε σκηνοθετημένα, ονειρικά τοπία που αψηφούν τη λογική της γραμμικής αφήγησης. Κάθε εικόνα αποτελεί ένα αυτόνομο σύμπαν, όπου το πραγματικό και το φαντασιακό συγχωνεύονται, δημιουργώντας συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις. Οι χώροι μοιάζουν οικείοι και ταυτόχρονα ξένοι, ενώ η παρουσία της φιγούρας λειτουργεί ως φορέας εσωτερικών εντάσεων. Η θεματική της έκθεσης περιστρέφεται γύρω από την υπαρξιακή εμπειρία του πόνου, του φόβου και της απομόνωσης. Μέσα από την αποδόμηση της πραγματικότητας και τη δημιουργία υβριδικών εικόνων, τα έργα διερευνούν την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και την αίσθηση εγκλωβισμού σε εσωτερικά και εξωτερικά τοπία. Το Exit Plan δεν προτείνει μια σαφή διέξοδο, αλλά διατηρεί μια συνθήκη αιώρησης, όπου το νόημα παραμένει ρευστό και ασταθές. Ο θεατής κινείται μέσα σε ένα διασπασμένο ψυχολογικό τοπίο, όπου οι εικόνες λειτουργούν λιγότερο ως αφηγήσεις και περισσότερο ως συναισθηματικά ερεθίσματα, προσκαλώντας σε μια προσωπική, ανοιχτή ανάγνωση που διαμορφώνεται από τη μνήμη, την αντίληψη και τη συγκινησιακή εμπειρία.