Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Recent Submissions
Item Open Access Υπερδακρύβρεχτοι (Ρυθμική Συνομιλία)Παπαδάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 0026-03-11)Γλυπτική εγκατάσταση με προβολή βίντεο (projection) και ηχητική σύνθεση, σε μορφή οπτικοακουστικού έργουItem Open Access Society SkullptureΠαλαμιδά, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Οι σύγχρονες κοινωνικές δομές έχουν αναδιαμορφώσει την έννοια της αξίας, μετατοπίζοντάς την από την ανθρώπινη υπόσταση προς τη χρηματική αποτίμηση. Η ανθρώπινη ζωή παύει να αντιμετωπίζεται ως αυταξία και μετατρέπεται σε μέγεθος μετρήσιμο, διαπραγματεύσιμο, ανταλλάξιμο. Το έργο πραγματεύεται την ιεραρχική διάρθρωση της κοινωνίας και τη βίαιη επιβολή της ανώτερης τάξης επί της κατώτερης. Κεντρικό στοιχείο αποτελεί ένας τρίφτης σε υπερμεγέθη κλίμακα. Ένα καθημερινό, χρηστικό αντικείμενο μετατρέπεται σε μηχανισμό φθοράς. Η αρχική του λειτουργία, η τριβή, αποκτά μεταφορική διάσταση. Συμβολίζει τη σταδιακή αποδυνάμωση, τη διάβρωση της προσωπικότητας και τον κατακερματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα σύστημα που απαιτεί διαρκή παραγωγικότητα και υποταγή. Οι νεκροκεφαλές, τοποθετημένες χαμηλότερα, λειτουργούν ως υπόμνηση των συνεπειών. Η λευκότητά τους παραπέμπει στην αθωότητά τους για την συνθήκη αυτή. Το υλικό τους, ο γύψος, εύθραυστος και ευάλωτος, αντιπαρατίθεται με τον μεταλλικό τρίφτη, ο οποίος είναι βαρύς, ψυχρός και ανθεκτικός. Η υλική αυτή αντίθεση ενισχύει την έννοια της άνισης δύναμης. Η ελαφριά κλίση του τρίφτη προς τα κρανία δημιουργεί μια αίσθηση επικείμενης απειλής. Η επιβολή δεν είναι στιγμιαία, είναι διαρκής, αθόρυβη και συστημική. Το έργο δεν αναφέρεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά σε μια κατάσταση που αναπαράγεται αδιάκοπα. Μέσα από αυτή τη σύνθεση, επιχειρείται μια εικαστική αλληγορία του σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, όπου η επιδίωξη του «περισσότερου» οδηγεί στην αποδόμηση της ανθρωπιάς.Item Open Access ΚορσέδεςΠαπαδάκη Μετζικώφ, Φωτεινή Υακίνθη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Αφετηρία του έργου αποτέλεσε ένα κείμενο που έγραψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Λονδίνο, το 2025. Το κείμενο αυτό εκτυλίσσεται ως ένας αδιάκοπος μονόλογος μιας γυναίκας, καθισμένη σε σιωπηλή εργασία καθώς υφαίνει. Ο ρυθμός των χεριών της ακολουθεί ένα απλό μοτίβο: μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Μα καθώς το νήμα γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλά της, έτσι γλιστρούν και οι σκέψεις της, μπερδεμένες με μνήμη, παράδοση και αντίσταση. Αυτό που ξεκινά ως μια περισυλλογή πάνω στο ύφασμα και τη μορφή, καταλήγει σε μια αναμέτρηση με την εργασία, τον καλλωπισμό και την έμφυλη προσδοκία. Η βελονιά γίνεται πρόταση, η ενδυμασία κλουβί. Δεν είναι απλώς ραπτική· είναι μαρτυρία, διαμαρτυρία και κληρονομιά, ειπωμένη στη σιωπηλή γλώσσα των γυναικείων χεριών. [...] Μία μέσα, δυο έξω, μια μέσα δύο έξω, κάποιοι λένε πως η γυναίκα είναι το Άλλο, το δεύτερο φύλο, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε δεύτερη, νομίζω είμαι έξω από την αρίθμηση [...] δεν με πειράζει να κάνω αυτά τα πράγματα, μία μέσα δυο έξω, απλώς ήθελα να είχα την επιλογή, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δυο έξω, θέλω ο μύθος της αγάπης ως καθήκον να καταρρεύσει, μία μέσα, δυο έξω, δύο μέσα, μία έξω, δύο μέσα, μία έξω, θέλω κάποιος να πει ναι, μία μέσα δυο έξω, ναι αυτό έχει αξία, μία μέσα δυο έξω, ναι, δίνεις, μία μέσα, δυο έξω, ναι δίνεις και παίρνεις σιωπή ως απάντηση, ναι. H εγκατάσταση αρχειοθετεί αυτή την αόρατη, επαναληπτική εργασία των γυναικών. Αποτελείται από τέσσερις κορσέδες φτιαγμένους από νήματα, τα οποία έχουν “παγώσει” και σκληρύνει μέσω υλικών όπως ξυλόκολλα και άλλες συνδετικές ύλες. Τα νήματα δεν τελειώνουν πάνω στο σώμα· συνεχίζουν να κρέμονται και να εξαπλώνονται στον χώρο, σαν να μην ολοκληρώθηκε ποτέ η χειρονομία που τα έπλεξε. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται από έναν μεταλλικό σκελετό ζώου, επίσης σημαδεμένο από τα ίδια νήματα, σαν ένα δεύτερο σώμα, ένας ακόμη φορέας μνήμης. Το έργο εξετάζει, τελικά, πώς αυτά τα διακοσμητικά και χειροποίητα πράγματα που φτιάχνονται με αγάπη ή από καθήκον αποκτούν μια παράξενη αυτονομία: μας ξεπερνούν. Επιβιώνουν πέρα από το σώμα που τα έφτιαξε, πέρα από τη στιγμή της χρήσης τους, πέρα από το ίδιο το χέρι που τα κίνησε. Όπως ένα μπαστούνι που έμεινε πίσω από κάποιον παππού και δεν το έπιασε ποτέ ξανά, έτσι και αυτά τα ίχνη στέκονται μόνα τους όταν οι δημιουργοί χαθούν· όχι ως μνημεία μεγαλοπρέπειας, αλλά ως σιωπηλές αποδείξεις ότι κάποτε υπήρξαν χέρια, κινήσεις και ζωές.Item Open Access HYDRO CORPUS, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία ΔυνάμεωνΑνδριώτη, Βιλελμίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Η διπλωματική μου εργασία «Hydro Corpus, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων» παρουσιάζεται ως μια εικαστική εγκατάσταση μέσα από την οποία προσπάθησα να διερευνήσω τη σχέση του σώματος με το νερό, τη μνήμη και την απουσία, χρησιμοποιώντας γλυπτικές μορφές και performance. Δημιούργησα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο ο θεατής μπορεί να κινηθεί στον χώρο και να συναντήσει τα ίχνη μιας σωματικής δράσης που έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Κεντρικό υλικό της εγκατάστασης είναι το υγρό γυαλί, το οποίο χρησιμοποίησα σαν μια μορφή «παγωμένης» ροής. Με ενδιέφερε να διατηρήσω τη μνήμη της κίνησης τη στιγμή που αυτή ακινητοποιείται. Οι γλυπτικές μορφές από υγρό γυαλί, τούλι και οργάντζα διαμορφώνουν κελύφη που παραπέμπουν σε σώματα τα οποία δεν είναι παρόντα. Για μένα η απουσία δεν λειτουργεί ως έλλειψη, αλλά ως ίχνος μιας σωματικής και χρονικής εμπειρίας. Η εγκατάσταση ενεργοποιείται μέσα από μια performance. Φορώντας ένα μπλε καρμπόν με χαραγμένο εγκεφαλογράφημα, κινήθηκα μέσα στον χώρο και χάραξα διαδρομές χρησιμοποιώντας κάρβουνο και χοντρό αλάτι. Τα υλικά αυτά λειτουργούν ως τεκμήρια του περάσματος του σώματος. Η δράση συνδέεται με τη χορογραφική μου πρακτική και μετατρέπει την εγκατάσταση σε μια βιωματική διαδικασία. Μετά την performance, τα ίχνη παραμένουν στον χώρο ως αποτύπωμα μιας πράξης που έχει ήδη συμβεί. Θεματικά με απασχόλησε το μεταναστευτικό βίωμα ως μια σωματική και χωρική εμπειρία. Το νερό εμφανίζεται ως διαδρομή, σύνορο αλλά και τόπος απώλειας. Τα κενά γλυπτικά κουστούμια και οι αιωρούμενες μορφές παραπέμπουν σε σώματα χωρίς σταθερή ταυτότητα, σε υπάρξεις που βρίσκονται σε συνεχή μετάβαση. Κατά τη διαμόρφωση της εργασίας επηρεάστηκα από έργα καλλιτεχνών όπως η Doris Salcedo, η Magdalena Abakanowicz, ο Anselm Kiefer και ο Joseph Beuys, καθώς και από πρακτικές που χρησιμοποιούν το ίχνος και την απουσία ως βασικό στοιχείο, όπως της Ana Mendieta, της Mona Hatoum και του Kader Attia. Συνολικά, μέσα από αυτή την εγκατάσταση προσπάθησα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου το πέρασμα δεν αφηγείται απλώς, αλλά βιώνεται, και όπου η μνήμη εγγράφεται υλικά μέσα από ίχνη, σιωπή και απουσία.Item Embargo ΑνάμεσαOrhani, Niko (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-15)Η παρούσα γλυπτική σύνθεση συγκροτείται ως μια συμβολική χωρική μετάβαση, όπου οι ζωικές μορφές λειτουργούν ως φορείς ενστικτωδών και συναισθηματικών καταστάσεων, σε άμεση αναλογία με ανθρώπινες ψυχικές διεργασίες. Η επιλογή των ζώων δεν έχει εικονογραφικό ή αφηγηματικό χαρακτήρα, αλλά ενεργοποιείται μεταφορικά, ως απόπειρα οπτικής μεταφοράς του ασυνείδητου και των εσωτερικών εντάσεων που δυσκολεύονται να ειπωθούν λεκτικά. Ο εννοιολογικός άξονας της σύνθεσης εστιάζει στους κύκλους της ζωής, στη ρευστότητα των συναισθημάτων και στη διαρκή ένταση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική ως μηχανισμούς κατανόησης της εμπειρίας. Η δημιουργική διαδικασία νοείται εδώ όχι ως απλή αισθητική πρακτική, αλλά ως μέθοδος ενδοσκόπησης και αυτο- παρατήρησης, κατά την οποία το υποκείμενο επεξεργάζεται τις εσωτερικές του συγκρούσεις μέσα από τη χειρωνακτική και υλική πράξη της γλυπτικής. Κεντρικό θεματικό πεδίο του έργου αποτελεί η μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση. Η παιδική φαντασία συγκροτεί φαντασιακούς κόσμους και υβριδικές μορφές, λειτουργώντας ως μηχανισμός προστασίας απέναντι στην εξωτερική πραγματικότητα. Με την πάροδο του χρόνου, ο φαντασιακός αυτός χώρος υφίσταται διαβρώσεις από τη λογική και τους κοινωνικούς ρόλους, με αποτέλεσμα το παιδικό υποκείμενο είτε να αποσιωπάται είτε να παραμένει ως λανθάνουσα, «κρυμμένη» παρουσία μέσα στον ενήλικα (Winnicott). Το ερώτημα της δημιουργικότητας τίθεται εδώ ως διακύβευα ανάμεσα στη λογική απόφαση και στην εσωτερική αναγκαιότητα. Η δημιουργική πράξη προκύπτει ως απόκριση σε μια ψυχική ένταση και όχι αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ορθολογικού σχεδιασμού. Η χωρική διάταξη της σύνθεσης οργανώνεται με όρους ονειρικής λογικής και όχι αφηγηματικής συνέπειας: Η σκηνή συγκροτεί ένα ψυχικό τοπίο, όπου οι σχέσεις ανάμεσα στις μορφές είναι συμβολικές και συναισθηματικές, χωρίς σταθερή αιτιοκρατική εξήγηση. Η αμφισημία της στάσης των ζώων, ούτε απειλητική ούτε προστατευτική, παραπέμπει στη διττή φύση των εσωτερικών μας ενστίκτων: λειτουργούν ταυτόχρονα ως πηγές φόβου και ως δυνάμεις επιβίωσης. Η σύνθεση αντλεί από τη λογική του ονείρου και του σουρεαλισμού.Item Open Access Εσωτερικά τοπίαΠαυλοπούλου, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Τα «Εσωτερικά τοπία» γεννήθηκαν από την ανάγκη μου για επαναπροσδιορισμό της μνήμης ως ενεργού χώρου. Τα έργα λειτουργούν ως πεδία επιστροφής – όχι σε συγκεκριμένους τόπους αλλά σε καταστάσεις ύπαρξης – όπου αναζητώ την αίσθηση, ισορροπίας και προστασίας. Με ενδιαφέρει η έννοια του τόπου ως εσωτερική κατασκευή. Το τοπίο δεν αναπαριστά αλλά ενεργοποιεί. Δεν περιγράφει το παρελθόν, αλλά το επαναφέρει στο παρόν ως βιωματική εμπειρία. Η ζωγραφική διαδικασία αποτελεί μια τελετουργία μετάβασης. Η μουσική είναι το μυσταγωγικό όχημα. Ο ρυθμός και η ακατέργαστη ενέργεια του ήχου δημιουργούν ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου η μνήμη ενεργοποιείται και η χειρονομία αποκτά παλμό. Μέσα σε αυτό το ηχητικό περιβάλλον ενισχύεται η σωματικότητα και η αμεσότητα της έκφρασης. Η μουσική δεν αποτελεί μέρος της έκθεσης ως ακουστικό στοιχείο αλλά είναι ο αόρατος μηχανισμός που καθιστά δυνατή τη μετάβαση προς τα εσωτερικά τοπία. Σε μια συνθήκη διαρκούς κίνησης και αβεβαιότητας, η επιστροφή σε μια εσωτερική γεωγραφία αντιστέκεται σε αυτό που δεν έχω ζήσει. Η μνήμη δεν λειτουργεί ως αναπόληση, αλλά είναι τόπος αναφοράς και αυτογνωσίας. Τα «Εσωτερικά τοπία» συγκροτούν ένα χώρο, όπου η ταυτότητα δεν ορίζεται από το τοπίο, αλλά από την εσωτερική του ενέργεια. Τα «Εσωτερικά τοπία» αποτελούνται από 12 ζωγραφικά έργα, κυρίως ελαιογραφίες και μικτής τεχνικής ζωγραφική σε καμβά. Τα έργα αυτά είναι μεγάλων διαστάσεων με έντονα χρώματα.Item Open Access Ασκήσεις ΒαρύτηταςΓιουγλή, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Στη δουλειά μου αυτή αναζήτησα τις έννοιες της σταθερότητας και της αστάθειας ως μεταφορές της διττής φύσης του ανθρώπου που δεν είναι μόνο φως ή σκοτάδι αλλά η σύγκρουση και ταυτόχρονα η τέλεια ισορροπία αυτών των δύο. Αυτές οι κατασκευές προέκυψαν αφενός από την αγάπη μου για τις κτηριακές δομές, και αφετέρου βιωματικά, υποσυνείδητα, νιώθοντας την σκοτεινή εποχή της πανδημίας, τον εγκλεισμό και τον περιορισμό της έκφρασης του ανθρώπινου πνεύματος. Στην παρούσα διπλωματική εργασία χρησιμοποίησα ξύλο MDF πάχους τριών χιλιοστών, για την κατασκευή όλων των γεωμετρικών στερεών κομματιών. Οι επιφάνειες είναι χρωματισμένες με πλαστικό χρώμα, με την χρήση πινέλου. Για τα επιτοίχια κολάζ, χρησιμοποίησα χαρτί κομμένο και χρωματισμένο με μαύρο πλαστικό χρώμα, κολλημένο πάνω σε χαρτόνι.Item Open Access Don't ask questions you don't want to know the answers toΔεμερτζή, Έλενα Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η εγκατάσταση αποτελείται από εννέα κεραμικά έργα, εμφιαλωμένα και μη, τα οποία συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο που παραπέμπει σε μια σύγχρονη μορφή τελετουργίας. Τα αντικείμενα λειτουργούν ως συμβολικοί φορείς νοήματος, ενεργοποιώντας έναν διάλογο γύρω από την καταγωγή, τη θρησκεία, τη μητρότητα και τη συλλογικότητα. Μέσα από τη συνύπαρξη μορφών και συμβόλων, αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο ατομικό βίωμα και την πολιτισμική μνήμη, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι έννοιες διαμορφώνουν την προσωπική και κοινωνική εμπειρία. Η γλυπτική εγκατάσταση αντλεί αναφορές από μνημειακά σύμβολα και πνευματικές πρακτικές διαφορετικών πολιτισμών, επαναπροσεγγίζοντας την έννοια της τελετουργίας στη σύγχρονη εποχή, όπου πολλές από τις παραδοσιακές της μορφές έχουν σταδιακά αποδυναμωθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη και πιο συγκεκριμένα η κεραμική, αναλαμβάνει έναν νέο ρόλο, λειτουργώντας ως μέσο δημιουργίας χώρων νοήματος, επανασύνδεσης και στοχασμού. Μέσα από τη διαδικασία του craft, η χειρωνακτική πράξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η υλικότητα του πηλού, η επανάληψη της μορφοποίησης και η φροντίδα της γλυπτικής φόρμας αποκτούν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα, μετατρέποντας την καλλιτεχνική διαδικασία σε μια στοχαστική πρακτική που αγγίζει το πεδίο της φιλοσοφίας. Έτσι, το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μνήμη, την πνευματικότητα και τη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία.Item Open Access HygrophageΦουσέκης, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)Το HYGROPHAGE παρουσιάζει ένα υποθετικό αλλά απολύτως πιθανό οικοσύστημα, στο οποίο άνθρωπος, έντομα και τεχνολογικές υποδομές συνυπάρχουν υπό συνθήκες περιβαλλοντικής πίεσης και περιορισμένων πόρων. Αντί να αναπαράγει μια αφήγηση περιβαλλοντικής κατάρρευσης ή έναν μετα-ανθρώπινο κόσμο όπου η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά τον άνθρωπο, το έργο διερευνά μια κατάσταση αλληλεξάρτησης, όπου η επιβίωση προκύπτει μέσα από εύθραυστες μορφές συνεργασίας μεταξύ βιολογικών και τεχνολογικών συστημάτων. Στον εκθεσιακό χώρο αναπτύσσεται ένας κλειστός κύκλος ζωής. Τα έντομα γεννιούνται σε εκκολαπτήρια, ειδικά διαμορφωμένες δομές που λειτουργούν ως χώροι επώασης και πρώιμης ανάπτυξης. Η επιβίωσή τους υποστηρίζεται από επιτοίχια φίλτρα αέρα, τα οποία δεν εξαλείφουν τη μόλυνση, αλλά τη διαχειρίζονται, δημιουργώντας τοπικές συνθήκες βιωσιμότητας μέσα σε ένα ευρύτερα μολυσμένο περιβάλλον. Οι υποδομές αυτές λειτουργούν ως μηχανισμοί διατήρησης της ζωής, μετατοπίζοντας και αναδιανέμοντας τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής κρίσης. Στο κέντρο του οικοσυστήματος βρίσκεται μια γλυπτική δομή που δημιουργείται συλλογικά από τα ίδια τα έντομα κατά το τελικό στάδιο του κύκλου ζωής τους. Η επιφάνειά της εγκλωβίζει ατμοσφαιρικούς ρύπους και τους μετατρέπει σε τροφή, επιτρέποντας την επιβίωση του είδους μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον. Παράλληλα, λειτουργεί ως συλλέκτης υγρασίας, συμπυκνώνοντας την ατμοσφαιρική υγρασία και παράγοντας νερό, έναν κρίσιμο πόρο τόσο για τους ζωντανούς οργανισμούς όσο και για τα τεχνολογικά συστήματα. Η επιλογή των εντόμων ως κεντρικών οργανισμών υπογραμμίζει τη σημασία της ανθεκτικότητας και της συλλογικής λειτουργίας. Τα έντομα είναι ικανά να προσαρμόζονται σε ακραίες συνθήκες και να λειτουργούν χωρίς κεντρικό έλεγχο, σχηματίζοντας αποκεντρωμένα συστήματα που θυμίζουν τόσο φυσικά οικοσυστήματα όσο και σύγχρονα τεχνολογικά δίκτυα. Η ανθρώπινη παρουσία δεν απουσιάζει, ούτε η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχεί· αντίθετα, και οι δύο εξαρτώνται από αυτό το οικοσύστημα και τους πόρους που παράγει. Το έργο προτείνει μια διαφορετική κατανόηση της νοημοσύνης, όχι ως αποκλειστικά ανθρώπινης ή μηχανικής ιδιότητας, αλλά ως οικολογικής διαδικασίας που αναδύεται μέσα από σχέσεις αλληλεπίδρασης και συνεξάρτησης. Μέσα από αυτό το σενάριο, το HYGROPHAGE θέτει το ερώτημα πώς θα μπορούσε να επαναπροσδιοριστεί η σχέση μας με τον φυσικό κόσμο, αν η επιβίωση δεν βασιζόταν στον έλεγχο, αλλά στη συνύπαρξη, τη συνεργασία και τη συνεχή προσαρμογή.Item Open Access Τα Εργαλεία της ΟμορφίαςΚαραπάνου, Αλεξία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Μέσα από μια προσωπική καταγραφή στόχος μου είναι να αποδώσω ρεαλιστικά τα εργαλεία του καλλωπισμού - με κλινική καταγραφή - ως αντικειμένα αισθητικής. Ταυτόχρονα μέσα απο την βιωματική εμπείρια από τον χώρο εργασίας μου τα αποδίδω με εικαστικούς όρους ως εργαλεία ομορφιάς (tools of beauty). Σε δεύτερο επίπεδο σχολιάζουμε την συμβολική διάσταση που έχουν λάβει σε μια κοινωνία τυποποιημένης ομορφιάς και μαζικής παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων. Μια κοινωνία, αναλώσιμη, «σέξι» και λαμπερή. Μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο ο ορισμός της ομορφιάς ίσως εχει χάσει πλέον την ουσία του, αποτέλεσμα που απορρέει από την μαζικά καταναλωτική, αναλώσιμη κουλτούρα και μόδα της εποχης οδηγώντας την ομορφιά σε εξιδανικευμένα προσωπεία-μάσκες που και αυτα με την σειρα τους γινονται κατασκευασμένα αντικείμενα της καταναλωτικής κουλτούρας. Το βίντεο που πλαισιώνει τα Εργαλεία Ομορφιάς απεικονίζει τρεις διαφορετικές σκηνές γυναικών, μια ενταγμένη στη φύση, μια σ’ ένα «εργοστάσιο» μακιγιάζ και τέλος σε ένα υπαίθριο πάρτυ.Item Open Access Τυφλά ΣημείαΤσουκαλά-Κοτσίρη, Θεοδώρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Το έργο «Τυφλά Σημεία» είναι μια γλυπτική εγκατάσταση μεταβλητών διαστάσεων που πραγματεύεται τη συστημική αποσιώπηση και τη βίαιη διαγραφή γεγονότων από το συλλογικό πεδίο μνήμης. Συγκροτείται από σκοτεινές, διαρρηγμένες μορφές που αναπτύσσονται στον χώρο ως θραυσματικές μάζες — κελύφη που διατηρούν ανάγλυφο το αποτύπωμα των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν. Τοποθετημένες ανάμεσα και επί επιμηκών μεμβρανών που τέμνονται χωρικά και συγκροτούν έναν ασταθή κάναβο άνισων αποστάσεων, που παύει συνθετικά να λειτουργεί ως μηχανισμός οργάνωσης, αποδίδοντας ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, έντασης και σιωπής. Η ύλη αντιμετωπίζεται ως φορέας μνήμης που, αν και κατακερματισμένη και άμορφη, εκφράζει το αποτύπωμα της βίας που υπέστη. Το μαύρο λειτουργεί ως το απόλυτο τυφλό σημείο, μετατρέποντας τους όγκους σε απορροφητικές μάζες που συμβολίζουν την πυκνότητα μιας πραγματικότητας υπό καταπίεση. Το κενό δεν λειτουργεί ως ένας ουδέτερος, αρνητικός χώρος, αλλά ως τεκμήριο μιας βίαιης αφαίρεσης. Ο θεατής καλείται να έρθει αντιμέτωπος με όσα έχουν διαγραφεί ή παραμεριστεί, αναλαμβάνοντας μια ηθική στάση απέναντι στη μνήμη. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια πράξη αντίστασης απέναντι στους μηχανισμούς εξουσίας που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν το συλλογικό βίωμα. Τα «Τυφλά σημεία» δεν αποτελούν απλώς χωρικά κενά, αλλά συνιστούν τις αχαρτογράφητες περιοχές της Ιστορίας που τελεί υπό συγκάλυψη. Σε ένα περιβάλλον όπου η επιβεβλημένη σιωπή επιχειρεί να θεσμοποιήσει τη λήθη, η καλλιτεχνική δημιουργία εντοπίζει και υπενθυμίζει, μετατρέποντας το αθέατο σε πεδίο ενεργού μαρτυρίας.Item Open Access ΑλλάζονταςΑξιωτάκης, Στυλιανός (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η σειρά “αλλάζοντας” αποτελείται από αναπαραστατικά έργα ζωγραφικής με λάδι σε καμβά, και από φορητά ψηφιδωτά έργα. Απεικονίζουν στιγμιότυπα από έναν άνδρα που αλλάζει ρούχα. Χρησιμοποιώ το ανθρώπινο σώμα ως αφορμή για να εξερευνήσω τη δομή και τη σύνθεση. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα καθώς και το βλέμμα προς αυτό έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας της τέχνης, τόσο από εννοιολογικής όσο και από μη εννοιολογικής άποψης. Για μένα, η ζωγραφική είναι μια αυτοτελής πράξη, που δεν χρειάζεται διανοητική ή εννοιολογική διαμεσολάβηση. Είναι μια κινητήριος δύναμη που ξεκινά από τον Έρωτα και οδηγεί στο συναίσθημα. Στα έργα μου, το στιγμιότυπο λειτουργεί ως εργαλείο που αναστέλλει την αφήγηση. Με ενδιαφέρει η στιγμή που το βλέμμα σταματά στην εικόνα και αρχίζει να βλέπει τη δομή πίσω από τη μορφή. Αυτή η αναγνώριση της σύνθεσης και του σχήματος δημιουργεί αυθόρμητη χαρά. Στόχος μου είναι να συνδυάσω τις ζωγραφικές ποιότητες της τεχνικής γνώσης με τις αρχιτεκτονικές ποιότητες της σύνθεσης, και να τις μετατρέψω σε συναίσθημα — σε μια ζωντανή εικαστική εμπειρία.Item Open Access ΑποικοδόμησηΣινεγάλια, Ειρήνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η παρούσα ενότητα έργων αποτελεί μια οπτική σπουδή πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την ύπαρξη από την απουσία. Μέσα από μια εσωτερική χαρτογράφηση της απώλειας και του πένθους, τα έργα πραγματεύονται τη βίαιη μεταμόρφωση που επιφέρει ο θάνατος, όχι μόνο σε συναισθηματικό αλλά και σε οργανικό επίπεδο. Κεντρικός άξονας της δουλειάς είναι η έννοια της Αποικοδόμησης. Στη φύση, η χημική διάσπαση της νεκρής ύλης δεν είναι το τέλος, αλλά η προϋπόθεση για τη νέα ζωή, καθώς τα συστατικά επιστρέφουν στο περιβάλλον για να αφομοιωθούν από αυτό. Στα έργα, αυτή η βιολογική διαδικασία μεταβολίζεται σε τέχνη: τα χρυσάνθεμα που κυριαρχούν στις συνθέσεις, λειτουργούν ως σύμβολα μιας παράδοξης αισιοδοξίας. Είναι τα φυτά που τρέφονται από τη φθορά, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που αναγεννάται. Η δημιουργική διαδικασία χαρακτηρίζεται από μια εμμονική επανάληψη σταθερών στοιχείων. Αυτός ο ρυθμός δεν είναι τυχαίος, αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια επιβολής ελέγχου και τάξης απέναντι στο χάος των ανεξέλεγκτων ανατροπών της ζωής. Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου βρίσκεται το κουνέλι, μια μορφή που ενσαρκώνει το μητρικό πρότυπο και την αναπαραγωγή. Με μάτια που παραπέμπουν στην αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών, το ζώο γίνεται ο συνδετικός κρίκος με την παιδική ηλικία, εκεί όπου η ασφάλεια και ο φόβος συνυπάρχουν. Η αρχιτεκτονική της απώλειας αποτυπώνεται στα σκοτεινά σπίτια των έργων. Κτίσματα χωρίς φως, που μαρτυρούν το δυσαναπλήρωτο κενό στην καρδιά της οικογένειας μετά από μια απώλεια. Η σύνδεση με την καταγωγή και τη ζωή υπογραμμίζεται από τα σωληνοειδή σχήματα — ομφάλιοι λώροι που διατρέχουν τον χώρο. Σε σημεία, οι λώροι αυτοί κόβονται απότομα, σηματοδοτώντας τον βίαιο αποχωρισμό από τη μητρική φιγούρα. Τέλος, μέσα στα έντονα κόκκινα σχήματα κάθε έργου, κρύβεται ένας κρυπτογραφημένος κώδικας. Ένα γράμμα σε κάθε σύνθεση, που όταν ενωθούν, σχηματίζουν μια επαναλαμβανόμενη λέξη —μια επίκληση ή μια διαπίστωση που ολοκληρώνει το νοηματικό παζλ αυτής της εσωτερικής διαδρομής από τη διάλυση στη μνήμη.Item Open Access ενοικώΠροβατάρη, Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Παραφράζοντας ένα απόσπασμα από το έργο του Ζορζ Περέκ «Χορείες χώρων»: Όταν «ενοικείς έναν τόπο», τον οικειοποιείσαι; Τι θα πει «οικειοποιούμαι έναν τόπο»; Από ποιο σημείο και μετά ένας τόπος γίνεται πραγματικά δικός σου; δοκιμάζω αλλάζω διευθετώ υποχρεώνω αναπαράγω φαντάζομαι επαληθεύω περιμένω επινοώ καταγράφω αποφασίζω τεντώνω πέφτω μονώνω γυρίζω πλάθω προστατεύω απομονώνω χαραμίζω αγκυλώνω υπομένω κόβω κρύβω συνδέω εγκαθιστώ συσσωρεύω πυροδοτώ σπάω δένω στερεώνω βυθίζω θάβω τακτοποιώ σκαρφαλώνω λειαίνω ξύνω αναρριχώμαι σκοντάφτω χάνω πνίγω σκεπάζω ξαναβρίσκω σημειώνω θυμάμαι πλησιάζω προσαρμόζω θαυμάζω εκπλήσσομαι ανυπομονώ παρεμβάλλω εκνευρίζομαι αναβάλλω εκτιμώ δέχομαι σφραγίζω στοχεύω συγκρατώ μεταφέρω αποσφραγίζω παρατηρώ ονειρεύομαι επιμένω υψώνω αναστενάζω ξεκρεμώ ξεριζώνω απομακρύνω ανακινώ χαράζω δολώνω αμπαρώνω αδειάζω ξαναρχίζω ισορροπώ ψάχνω βαδίζω ακολουθώ πλησιάζω φτιάχνω ταιριάζω αγγίζω μπαίνω ξεφυσώ βολεύομαι κατοικώ ζω. Το έργο με τίτλο «ενοικώ» αποτελείται από μια εγκατάσταση γλυπτών και μια σειρά σχεδίων και εστιάζει στη διερεύνηση της έννοιας του χώρου ως βιωματικής και μνημονικής κατασκευής. Ο χώρος δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ουδέτερο, στατικό πλαίσιο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που διαμορφώνεται και επαναπροσδιορίζεται μέσα από την ανθρώπινη παρουσία και τις εμπειρίες που εγγράφονται σε αυτόν. Μέσα από αυτή τη σκοπιά, ο χώρος λειτουργεί ως φορέας μνήμης, όπου το παρελθόν, το παρόν και το ενδεχόμενο μέλλον συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Οι μνήμες, συνδεδεμένες άρρηκτα με τον χώρο, φαίνεται να συντηρούνται, να μετασχηματίζονται και να επανερμηνεύονται. Κάθε χώρος φέρει τα ίχνη των ανθρώπων που τον κατοίκησαν — όχι μόνο ως φυσικά αποτυπώματα, αλλά και ως ψυχικά και συναισθηματικά φορτία. Η προσωπική μνήμη, ως ένα δυναμικό και μεταβαλλόμενο σύστημα, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη του ατόμου απέναντι στην ίδια την ύπαρξή του, αλλά και απέναντι στον κόσμο που το περιβάλλει. Το έργο επιχειρεί να φωτίσει την εύθραυστη και συχνά αδιόρατη σύνδεση ανάμεσα στην ύπαρξη —το χειροπιαστό, υλικό στοιχείο του χώρου— και την ανυπαρξία, που εκφράζεται μέσα από το μνημονικό δίκτυο, την απουσία και το ψυχικό βάρος που φέρει. Η αλληλεπίδραση αυτών των δύο καταστάσεων γεννά ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου η μνήμη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στο παρόν και σε ό,τι έχει χαθεί ή μετασχηματιστεί. Μέσα από την εγκατάσταση των γλυπτών και τα σχέδια, επιχειρείται η δημιουργία «χώρων αντανάκλασης» — τόπων εσωτερικής παρατήρησης και σκέψης. Οι μορφές, τα υλικά και οιχαράξεις λειτουργούν ως οπτικά ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας, μετατρέποντας τις εμπειρίες και τις μνήμες σε μια εικαστική γλώσσα που δεν αφηγείται γραμμικά, αλλά υποβάλλει και ενεργοποιεί τον θεατή. Ο θεατής καλείται να «περιπλανηθεί» μέσα στο έργο, να αναγνωρίσει δικά του βιώματα και να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση του με τον χώρο και τη μνήμη. Τελικά, το «ενοικώ» δεν πραγματεύεται μόνο την ατομική εμπειρία, αλλά επεκτείνεται και στη συλλογική διάσταση της μνήμης. Δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει ένα συγκεκριμένο τόπο, αλλά να αποκαλύψει πως ο εκάστοτε χώρος που καταλύεται καταλήγει να ενσωματώνεται στο πρακτικό και φαντασιακό βίωμα του κατοίκου του. Οι προσωπικές αφηγήσεις συνδέονται με ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, αναδεικνύοντας πώς η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο διαμορφώνει όχι μόνο την προσωπική του πορεία, αλλά και τη συλλογική ταυτότητα. Το έργο προτείνει τον χώρο ως τόπο εγγραφής της ύπαρξης, όπου η μνήμη παραμένει διαρκώς ενεργή, ρευστή και ανοιχτή σε νέες αναγνώσεις.Item Open Access NosediveΣαμινέλη, Ελισάβετ (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-16)Το έργο Nosedive γεννήθηκε από την επιθυμία μου να εξερευνήσω την λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πτώση και στην αναγέννηση, το σκοτάδι και το φως. Μια σειρά από κεραμικά γλυπτά αιχμηρές φόρμες, με τον μύθο της Περσεφόνης ως βασικό σημείο αναφοράς. H κατάβαση της Περσεφόνης στον Άδη συνιστά μια πράξη βίαιης απομάκρυνσης, αλλά ταυτόχρονα εγκαινιάζει έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο ζωής και θανάτου. Η περιοδική επιστροφή της στη γη σηματοδοτεί την αναγέννηση της φύσης και την αποκατάσταση της κοσμικής ισορροπίας.Item Open Access ΑντωνυμίεςΧολόπουλος, Χαράλαμπος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-17)Η σειρά έργων "Αντωνυμίες αποτελεί μια εικαστική διερεύνηση της ρευστότητας του φύλου και της επιτελεστικότητας της ταυτότητας. Πρόκειται για μεγάλα πορτραίτα σε υπερμέγεθος, που απεικονίζουν πρόσωπα τα οποία κινούνται μέσα στο κούιρ φάσμα.Item Open Access Η πόλη στον χώρο και στον χρόνοΚαζαντζάκη, Φαίδρα Λούνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-22)Το εξωτερικό περιβάλλον, ο δημόσιος χώρος όπου ζούμε, μας διαμορφώνει ως άτομα και ως συλλογικά υποκείμενα. ¨Η Αθήνα και το αστικό τοπίο της είναι αυτό που εμένα με σφράγισε και ίσως να είναι αυτός ο λόγος που τη διάλεξα ως θέμα της πτυχιακής μου.. . Μεγάλωσα σε μια γειτονιά του κέντρου της όπου κρατιέται ακόμα η σύγχρονη ιστορία της, συνυπάρχει ακόμα το παλιό με το νέο: Τα τελευταία νεοκλασικά με τα περίτεχνα γύψινα διακοσμητικά στοιχεία στις προσόψεις τους και τα μεσοπολεμικά κτήρια με την αυστηρή λιτότητά τους που μαρτυρούν την αστική καταγωγή των παλιών κατοίκων της. Ανάμεσα τους υψώνονται οι πολυκατοικίες της αντιπαροχής, οι φτιαγμένες βιαστικά και πρόχειρα, για να στεγάσουν τους εσωτερικούς μετανάστες των δεκαετιών του ΄60 που φιλοξενούν από τη δεκαετία του ΄90, σε ημιυπόγεια αλλά και σε διαμερίσματα, οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες..από τα Βαλκάνια και αργότερα από την Ασία και την Αφρική. Από μικρή με μάγευε η ζωντάνια και η ενέργεια που αποπνέει αυτή η πόλη μέσα στην άναρχη και απρόβλεπτη «ανάπτυξή» της.. Όμως όσο περνούν τα χρόνια νιώθω πως βυθίζεται σε ένα γκρίζο από μπετόν, καυσαέριο, φθορά, απραξία. ¨ένα γκρίζο που δεν είναι μόνο χρώμα αλλά και συναίσθημα. Στα έργα μου προσπάθησα να την ξαναδιαβάσω, να πάρω το ρόλο που καθιέρωσε ο καταραμένος ποιητής του 19ου αιώνα Σαρλ Μπωντλέρ, εκείνον του περιπατητή-«ζωγράφου της μοντέρνας ζωής». Χρησιμοποίησα εκτός από τις καθημερινές μου διαδρομές ως πηγή έμπνευσης και παλιές καθώς και σύγχρονες φωτογραφίες. Τις παλιές που φέρουν ίχνη ζωής, τοπόσημα που δεν πρόλαβα να δω, όπως το παλιό συντριβάνι του Ζογγολόπουλου, 3 στην Ομόνοια με τα παλιομοδίτικα αυτοκίνητα, τα περίπτερα με τους λαθραναγνώστες που χάνονται σταδιακά από την εικόνα της πόλης, τη νεοκλασική τριλογία του Χάνσεν στην Πανεπιστημίου, έτσι όπως δέσποζε κάποτε σε αυτόν το δρόμο. Τις σύγχρονες που καταγράφουν μέσα από τα μικρά , χαμηλοτάβανα μπαλκόνια με τις απλωμένες τέντες την ασφυξία του σήμερα. Έγραψα σε κάποια από αυτά τα περιγράμματά τους με κάρβουνο και τις έπλασα σε πλαστικές φόρμες με λάδια και λαδοπαστέλ, μεταμορφώνοντας τες σε παλλόμενες κηλίδες. Το χρώμα αποτελεί για μένα ένα εργαλείο αντίστασης απέναντι στη μονοχρωμία που μας κατακλύζει, εκφράζει την προσπάθειά μου να επαναφέρω τη ζωντάνια και την ποίηση που συνεχίζει να κρύβει μέσα του αυτός ο τόπος. Επικεντρώθηκα στα μεγάλα διαστάσεων έργα στα κτήρια θέλοντας να δείξω και την ερήμωση και την απομόνωση από την οποία κινδυνεύουμε. Αποτυπώνοντας μπροστά τους τις ανθρώπινες φιγούρες με δυναμικές πινελιές- συχνά μέσα από τις βιαστικές κινήσεις τους που καθρεφτίζουν όπως και τα αυτοκίνητα που τρέχουν τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής μας. Τις διατύπωσα στα μικρότερα μου έργα ως κοινωνικά όντα που βρίσκονται ακόμα μαζί και επικοινωνούν , στις λαϊκές αγορές ή στις διαδηλώσεις. Με τον τρόπο αυτό. δεν αντιγράφω την πραγματικότητα της πόλης μου αλλά την επανεφευρίσκω μέσα από μια προσωπική, συναισθηματική ανάγνωσή της, μέσα από έναν διάλογο ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, στο γκρίζο και στο χρώμα. Η δουλειά μου είναι, θα έλεγα, η προσπάθειά μου να ξαναδώ την Αθήνα, την πόλη που παντού με ακολουθεί όπως θα ήθελα να είναι , ζωντανή, πολύχρωμη, ανθρώπινη.Item Embargo Στα ίχνη της απουσίας σουΖαράνη, Ειρήνη (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-08)Μια σειρά δεκαπέντε φωτογραφιών τυπωμένες σε φωτογραφικό χαρτί επάνω σε forex. Τα μεγέθη τους είναι 120*70. Ένα κείμενο στην παραδοσιακή Ιαπωνική γλώσσα τυπωμένο σε χαρτί ανακυκλωμένο.Item Open Access Εξ-ΕπιθυμίαςΒιλλιώτη, Δέσποινα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-15)Το έργο Εξ-Επιθυμίας είναι μία σειρά τριών διαφορετικών έργων-ενοτήτων με αφετηρία την προσωπική εμπειρία του AIDS. Δημιουργείται μια σχέση του σώματος του ανθρώπου με του σώματος της φύσης, και συγκεκριμένα της θάλασσας, ως ένας εννιαίος χώρος που ταυτόχρονα γεννά και πάσχει. Αναιρείται το απόλυτο καλό και κακό και προωθείται μια σκέψη πιο συνολική. Σώμα άρρωστο ή μη, παραμένει πάντα σώμα φύσης. Απάντηση στην ερώτηση "Τι επιθυμείς;" δεν υπαρχει. Ότι πάσχει, επιθυμεi. Η πτυχιακή αποτελείται από 3 έργα: γλπυτική κατασκευή/εγκατάσταση, ηχητική σύνθεση περίπου 10 λεπτών και βίντεο περίπου 2 λεπτών.Item Open Access Pure NeedlesΤσιλικοπούλου, Άελλα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-15)Αποτελείται από 15 επιφάνειες Αλουμινίου 50cm X 35cm x 4mm με την τεχνική της ενχάραξης τοποθετημένες σε σκοτεινή αίθουσα με φωτισμό.