Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Recent Submissions
Item Open Access Πτυχιακή Εργασία της Κουρνή ΑθανασίαςΚουρνή, Αθανασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)Η αναπαράσταση δεν είναι μια διαφανής διαδικασία. Κάθε εικόνα διαμεσολαβείται από επιλογές, χειρισμούς και τρόπους θέασης. Η φωτογραφία δεν λειτουργεί ως αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά ως μια κατασκευή της, μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που εμφανίζεται και σε αυτό που παραμένει εκτός κάδρου, ανάμεσα στην ολότητα και το θραύσμα. Στην παρούσα ενότητα έργων, η εικόνα αντιμετωπίζεται ως ένα πεδίο σχέσεων και όχι ως ένα αυτάρκες αντικείμενο. Το νόημα δεν προκύπτει αποκλειστικά από τα επιμέρους στοιχεία της, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αυτά συνδέονται, αντιπαρατίθενται και αναδιαμορφώνουν το ένα το άλλο. Κάθε εικόνα αποκτά διαφορετική σημασία μέσα από τη γειτνίασή της με άλλες εικόνες, δημιουργώντας συνδέσεις που δεν είναι πάντοτε δεδομένες, αλλά αναδύονται μέσα από την πράξη της παρατήρησης. Η επανάληψη, η μετατόπιση και η επανεμφάνιση οπτικών στοιχείων διαμορφώνουν ένα πεδίο όπου το οικείο μπορεί να γίνει αβέβαιο. Κάθε νέα εκδοχή φέρει ίχνη των προηγούμενων, όπως μια σκιά που επιμένει μέσα σε κάτι που μοιάζει καινούργιο. Η εικόνα δεν εξαντλείται σε αυτό που δείχνει· διατηρεί μέσα της κάτι από όσα προηγήθηκαν, όσα παραλείφθηκαν και όσα ενδέχεται να αναγνωριστούν εκ των υστέρων. Ο θεατής δεν βρίσκεται έξω από αυτή τη διαδικασία. Με τον χρόνο που αφιερώνει, τις συνδέσεις που ανακαλύπτει και τις ερμηνείες που διαμορφώνει, συμμετέχει στην παραγωγή του νοήματος. Το έργο συγκροτείται μέσα από αυτή τη σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη, την εικόνα και τον θεατή, χωρίς να καταλήγει σε μία μοναδική και οριστική ανάγνωση. Η θέαση γίνεται έτσι μια πράξη προσέγγισης και παρέμβασης: αγγίζοντας νοητά την εικόνα, εισερχόμενος σε αυτήν, ο θεατής μεταβάλλει τη σχέση του μαζί της. Αυτό που αναδύεται δεν είναι μια σταθερή αλήθεια, αλλά ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο σημασιών, στο οποίο κάθε εικόνα αποτελεί ταυτόχρονα παρουσία, ίχνος και πιθανότητα μιας άλλης εικόνας.Item Open Access Έξε-λήξηΚούρντι, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10)Το παρελθόν είναι τόπος αναφοράς, και όχι τόπος κατοικίας. Η εξέλιξη συντελείται µέσα από κάθε ηµέρα που βιώνουµε. Ωστόσο, µέσα στην ίδια τη λέξη «εξέλιξη» εµπεριέχεται η «λήξη». Αυτή η συνύπαρξη της εξέλιξης και της λήξης αποτελεί τον πυρήνα της πρακτικής µου. Με απασχολεί η σχέση ανάµεσα στη µνήµη και την απώλεια, στο ίχνος και την απουσία, σε αυτό που διατηρείται και σε εκείνο που αναπόφευκτα φθίνει. Οι εµπειρίες και οι κληρονοµηµένες µνήµες δεν παραµένουν στατικές· µας ακολουθούν, διαµορφώνουν την πορεία µας και εγγράφονται στο σώµα και στη συνείδηση µας. Με ενδιαφέρει να διερευνήσω όχι µόνο τί επιλέγουµε να κρατήσουµε, αλλά και τί είναι εκείνο που µας κρατά δεµένους µε το παρελθόν. Οι κορµοί των δέντρων που πλαισιώνουν τον κήπο µου συνδέονται µε την αντίληψη του χώρου ως ένα πεδίο από διαδοχικές φροντιστικές χειρονοµίες. Η φροντίδα δεν νοείται εδώ ως η διατήρηση µιας παγιωµένης κατάστασης, αλλά ως µια διαδικασία που εξελίσσεται µέσα στον χρόνο. Οι κορµοί λειτουργούν έτσι ως ενδιάµεσοι τόποι µνήµης. Η ανάπτυξη, η φθορά και η σταδιακή εγκατάλειψη τους αναδεικνύουν την εφήµερη φύση κάθε ίχνους. Μέσα από τις υφές και τις επιφάνειες τους, οι κορµοί συσσωρεύουν χρονικές διαστρωµατώσεις, οι οποίες δεν γίνονται αντιληπτές ως εικόνες του παρελθόντος, αλλά ως υλικές µαρτυρίες µιας διαρκώς µεταβαλλόµενης φροντίδας. Στην καλλιτεχνική µου πρακτική µου προσεγγίζω τη µνήµη ως µια διαδικασία τόσο διατήρησης όσο και µετασχηµατισµού. Εκµαγεύω επεισόδια της ύλης και τα εγκλωβίζω, αποτυπώνοντας στιγµές που επιχειρώ να διατηρήσω απέναντι στη φθορά του χρόνου. Δεν χρησιµοποιώ φιλµ, γιατί η φωτογραφία καταγράφει τον κορµό ως οπτική πληροφορία, προϋποθέτοντας απόσταση ανάµεσα στο σώµα και την εικόνα. Αντίθετα, ο γύψος αποδίδει µέσω της άµεσης επαφής του µε τον κορµό, το βάθος και το ανάγλυφο της επιφάνειας. Έτσι, η αποτύπωση δεν βασίζεται, κυρίως, στο φως και την όραση, αλλά στην αφή και την φυσική επαφή. Εστιάζω στην υφή, στον όγκο και στο κενό, καθώς και στη σχέση ανάµεσα στον χώρο και το αντικείµενο, ανάµεσα στο φυσικό και το τεχνητό. Τα εκµαγεία λειτουργούν ως σηµεία αλληλεπίδρασης και όχι αναπαράστασης. Αυτό που µε ενδιαφέρει δεν είναι η µορφή ως εικόνα, αλλά ως αποτύπωµα· ως φορέας µιας παρουσίας που έχει ήδη αποσυρθεί. Η γυψόγαζα έρχεται σε άµεση επαφή µε την επιφάνεια, την καλύπτει και σταθεροποιείται επάνω της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η επαφή µετατρέπεται σε ίχνος. Το αποτέλεσµα δεν αφορά το ίδιο το σώµα, αλλά το περίβληµα του, ένα κενό που διατηρεί τη µορφή χωρίς να την περιέχει. Ένα όριο ανάµεσα σε αυτό που υπήρξε και σε αυτό που αποµένει. Η διαδικασία της επεξεργασίας λειτουργεί ως µεταφορά του χρόνου, της διαδροµής και της λήξης της. Οι κορµοί αποτελούν σηµεία σύνδεσης µε όσα έχουν προηγηθεί, διαδροµές που έχουν συντελεστεί στην επιφάνεια τους. Παραµένουν ίχνη ανάπτυξης, φθοράς, ανθρώπινης παρέµβασης και φροντίδας, µέσα από την υλικότητα και τις µεταβολές τους. Οι ιστορίες µε τις οποίες έρχοµαι σε επαφή δεν µου προσφέρονται ως ολοκληρωµένες και πλήρως προσβάσιµες αφηγήσεις. Τις προσεγγίζω αποσπασµατικά, µέσα από µια διεργασία διερεύνησης, επεξεργασίας και επανερµηνείας, µεταφέροντας και επανατοποθετώντας τα νοήµατα τους στο πλαίσιο µιας δίκης µου πραγµατικότητας. Επαναπροσεγγίζω ό,τι δεν επιθυµώ πλέον να αντικρίζω, µετασχηµατίζοντας το σε µια νέα συνθήκη. Η κληρονοµιά είναι µια έννοια οικεία και βαθιά προσωπική. Δεν αφορά µόνο αυτό που δεχόµαστε από το παρελθόν, αλλά και τον τροπο µε τον οποίο επιλέγουµε να διαχειριστούµε το παρόν. Είναι κάτι που όλοι φέρουµε µε διαφορετικό τρόπο, άλλοτε ως βάρος και άλλοτε ως γαλήνη. Το έργο µου κινείται µέσα σε αυτή τη συνθήκη, αναζητώντας τρόπους µε τους οποίους η µνήµη, η απώλεια και ο χρόνος µπορούν να µετασχηµατιστούν και να αποκτήσουν νέα µορφή προσέγγισης.Item Open Access Αν αυτό βγάζει νόημαΤζαβέλλας, Άγγελος (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Tο σύνολο των έργων και η θεματική τους προέρχονται από την παρατήρηση του ανθρώπινου ψυχισμού και της προσωπικής ανάπτυξης. Eστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις και τα κοινωνικά περιβάλλοντα, τα οποία βρίσκονται σε μια συνεχή διαδικασία μετασχηματισμού. Εξερευνώντας την αλληλεπίδραση, η ιδέα μεταφέρεται σε ένα σύστημα μικροσωματιδίων που επηρεάζονται από τον ήχο. Διερευνά ψυχολογικές εντάσεις που διαπερνούν τη σύγχρονη ζωή, όπως το άγχος, το στρες, η οργή και ο φόβος. Εκείνα που νιώθουμε και βιώνουμε συχνά, αλλά επιλέγουμε να περιορίσουμε, να τα κρύψουμε, να τα βάλουμε στην άκρη.Item Open Access Φρόνηση και ΠάθοςΠαπαδόπουλος, Δημήτριος (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-26)Τόσο η ενασχόληση με την επιστήμη όσο και με την τέχνη είναι μια προσπάθεια του ανθρώπου να ξεφύγει από την σύγχυση και μηχανική επαναληπτικότητα της καθημερινής ζωής σε έναν κόσμο ορθό και άχρονο. Οδεύοντας προσεκτικά, με υπομονή, προσήλωση και πόθο μπορεί κάθε επιμελής σπουδαστής, εικαστικός και ερευνητής να ξεφύγει από τον κόσμο της πλάνης και της φαινομενικότητας, στον κόσμο της αντικειμενικής αντίληψης και σκέψης. Στην ενότητα αυτή χρησιμοποιώ τις μορφές των καβαλάρηδων της αποκάλυψης του Ιωάννη (Καινή Διαθήκη βιβλίο "Απ 6,1-8") για να πλάσω έναν μύθο περιγράφοντας την παθολογική, σηπτική φύση του ανθρώπου. Στη μορφή του πρώτου καβαλάρη αποδίδω έναν στοχαστικό, ακέραιο χαρακτήρα ο οποίος κατοικεί σε ένα θρησκευτικό χωρίο ιερό και άυλο, στο οποίο υπάρχει άμορφος ως μια ιδέα. Καθαρό και αγνό πνεύμα, αμφισβητεί το στενάχωρο καθήκον που του έχει ανατεθεί από τον Θεό. Επιλέγει, από λύπηση, να αποχωρήσει μαζί με τη στρατιά του και τους υπόλοιπους καβαλάρηδες για να γνωρίσει τους γήινους ανθρώπους. Διχάζεται και αμφιβάλει για τον θεατό κόσμο, ο οποίος δεν του είναι γνώριμος. Με ένα υποτιθέμενο αίσθημα υψηλής ηθικής εξετάζει και κρίνει τον υλικό και ψυχικό κόσμο των ανθρώπων, αναζητά τους λόγους που ο δημιουργός τους, τους δικάζει με αυτόν τον τρόπο. Σύντομα αναγνωρίζει το λανθασμένο της επιλογής του. Ο κόσμος των ανθρώπων είναι φθαρτός, γεμάτος πλάνες. Θύματα των παθών τους, απαρνιούνται το πνεύμα, χλευάζουν νόηση και ηθική, αλήθεια και γνώση, ωραίο και υψηλό, ζουν οκνηρά και επιπόλαια, στη ζοφερότητα των σκοτεινών τους επιθυμιών, μακριά από το φως της φρόνησης.Item Open Access ΕκκρεμότηταΣιάπκα, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)Η «Εκκρεμότητα» συγκροτεί μια υλική και χωρική κατάσταση σε συνεχή μεταβολή. Το έργο εστιάζει στις καταστάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στην αρχή και το τέλος μιας διαδικασίας, πριν αυτή καταλήξει σε μια οριστική μορφή. Το ενδιαφέρον στρέφεται στον ενδιάμεσο χρόνο και χώρο, όπου η ύλη μετασχηματίζεται μέσα από διεργασίες ανάπτυξης, αφυδάτωσης, συρρίκνωσης, φθοράς και συσσώρευσης. Κεντρικό υλικό αποτελεί το βιοπλαστικό, ένα μείγμα νερού, ζελατίνης και γλυκερίνης. Μια επιφάνεια διαστάσεων 3,5 × 7 μ. εκτείνεται από την κατακόρυφο προς το δάπεδο, ενσωματώνοντας φυτικά εκχυλίσματα και υπολείμματα από βότανα, χόρτα, μυρωδικά και μπαχαρικά. Η μετάβαση από την κατακόρυφη στην οριζόντια ανάπτυξη ενεργοποιεί τη βαρύτητα στη διαμόρφωση της επιφάνειας, ενώ η απώλεια νερού προκαλεί σταδιακά συρρίκνωση, πτύχωση και παραμόρφωση. Η μορφή δεν προκαθορίζεται ως τελικό αποτέλεσμα, αλλά προκύπτει μέσα από την αλληλεπίδραση του υλικού με τη βαρύτητα, την αφυδάτωση και τις συνθήκες του χώρου. Η ίδια υλική συμπεριφορά επανεμφανίζεται σε δώδεκα βιοπλαστικές μάζες, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές συστολής, σχισμής και παραμόρφωσης. Στο δάπεδο αναπτύσσεται ένα πεδίο από 1.941 αποξηραμένα άνθη ροδιάς, πάνω στα οποία ισορροπούν χειροποίητα βάρη από αλεύρι, αλάτι, νερό και παραφίνη. Η σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων διαμορφώνει μια κατάσταση αναστολής, όπου η πιθανότητα μετατόπισης παραμένει ανοιχτή χωρίς να ολοκληρώνεται. Στον τοίχο, αποξηραμένες ρίζες σιταριού καταγράφουν μια αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της ανάπτυξης και της επέκτασης. Το βίντεο αποτελεί μια παράλληλη χρονική καταγραφή αυτών των διεργασιών, ακολουθώντας μια αλληλουχία μεταβάσεων από την ανόργανη προς την οργανική ύλη και καταλήγοντας στη σύνθλιψη, τη ζύμωση και τον μετασχηματισμό της. Έτσι, ο χρόνος δεν αποτελεί μόνο θέμα αναπαράστασης, αλλά ενεργό παράγοντα συγκρότησης της εγκατάστασης. Οι μεταβολές που προκύπτουν από την απώλεια υγρασίας, την ανάπτυξη και τη φυσική αποσύνθεση δεν αναπαρίστανται, αλλά συμβαίνουν μέσα στα ίδια τα έργα. Η τελική μορφή προκύπτει από την αλληλεπίδραση των υλικών, των φυσικών διεργασιών και των συνθηκών στις οποίες εκτίθενται. Η «Εκκρεμότητα» οργανώνεται ως ένα πλαίσιο ανοικτών συνθηκών, όπου η μορφή παραμένει υπό διαμόρφωση και η μεταβολή συνιστά μέρος της ίδιας της εικαστικής διαδικασίας.Item Open Access MartyrsUrban, Szymon (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Η διπλωματική μου εργασία αποτελεί μια ενότητα έργων που βασίζεται στη μελέτη αναγεννησιακών πινάκων και στην έρευνα γύρω από τους μάρτυρες της ιστορίας. Στόχος μου είναι να μεταφράσω αυτή την αναδρομή στο σήμερα, δείχνοντας ότι οι μάρτυρες δεν υπήρχαν μόνο τότε, αλλά υπάρχουν στον σημερινό χρόνο και τόπο. Ακόμα και εκείνοι που μαρτύρησαν στο παρελθόν, σήμερα θα μαρτυρούσαν ξανά, απλώς με πιο σύγχρονα αντικείμενα. Μέσα από αυτή τη μεταφορά, θέλω να τονίσω τη διαχρονικότητα της πράξης: το να πιστεύεις σε κάτι τόσο πολύ, που θα έδινες ακόμα και τη ζωή σου για αυτό. Στην προσπάθεια μου να εξερευνήσω πορτρέτα που συνδυάζουν τη θρησκευτικότητα και την πνευματικότητα, χρησιμοποιώ την τεχνική του αερογράφου ως ένα σύγχρονο μέσο. Ο αερογράφος μου επιτρέπει να δημιουργήσω ασαφή, θολά και μυστηριώδη πορτρέτα. Οι μορφές μου στερούνται μιας σκληρής, ρεαλιστικής περιγραφής και λειτουργούν περισσότερο σαν μνημονικά ίχνη, αναγκάζοντας τον θεατή να προσπεράσει την πρώτη ανάγνωση και να έρθει σε επαφή με την αύρα και την ψυχολογία του προσώπου. Η βασική σύγκρουση των έργων δημιουργείται από τη σχέση του προσώπου με το αντικείμενο. Τοποθετώ ένα σύγχρονο, απόλυτα ρεαλιστικό αντικείμενο, το οποίο αποτελεί το εργαλείο μαρτυρίου του εκάστοτε μάρτυρα, σε τέτοια κλίμακα που σχεδόν καλύπτει το ίδιο το πορτρέτο. Με αυτή την κίνηση φέρνω την πράξη στο σήμερα και επιδιώκω να γεννήσω ερωτήματα στον θεατή. Γιατί, για παράδειγμα, το πορτρέτο είναι θολό; Και γιατί υπερισχύει το αντικείμενο, όταν στην παραδοσιακή αγιογραφία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο; Η διαχείριση του φωτός στα έργα είναι το στοιχείο που προκαλεί την αίσθηση του θεϊκού, αντλώντας έμπνευση από το chiaroscuro του Caravaggio, όπου η μορφή και το δράμα αναδύονται μέσα από το σκοτάδι. Παράλληλα, η προσέγγιση αυτή συνομιλεί με σύγχρονους καλλιτέχνες, όπως ο Bill Viola, μετατρέποντας την κλασική εικονογραφία σε μια διευρυμένη χρονική εμπειρία. Η κλίμακα της ενότητας, με τη σειρά των έργων διάστασης 1 επί 70 εκατοστά και την παρουσία ενός μοναδικού, μεγαλύτερου έργου που δεσπόζει, οργανώνει τον χώρο με όρους ιεραρχίας. Λειτουργεί σαν μια σύγχρονη εκδοχή πολυπτύχου, όπου τα μικρότερα έργα προετοιμάζουν το βλέμμα για την κεντρική κορύφωση, εγκλωβίζοντάς το σε μια καθηλωτική, βιωματική εμπειρία. Σε τελική ανάλυση, στόχος μου δεν είναι να αναλώσω τη δουλειά σε θεωρητικές επεξηγήσεις, αλλά να αφήσω το ίδιο το έργο, μέσα από αυτή την οπτική σύγκρουση, να μιλήσει περισσότερο για τον εαυτό του παρά το κείμενο αυτό.Item Open Access Αυτό φαίνεται πιο πραγματικό από ότι ήταν χθέςΠαπαντώνης, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-16)Τι γλώσσα βρίσκει μια νοημοσύνη που γνωρίζει τη χημική σύνθεση των δακρύων αλλά δεν έχει κλάψει ποτέ; Που έχει επεξεργαστεί δισεκατομμύρια καρδιακούς παλμούς αλλά δεν έχει θρηνήσει κανέναν; Σίγουρα όχι με κώδικα. Κάτι ίσως πιο κοντά σε ποίηση, τον μόνο τρόπο που μπορεί να εκφραστεί κάτι που κατέχει τέλεια γνώση του συναισθήματος χωρίς να έχει πρόσβαση στην ουσία του. Το A Trip to Sargasso Sea φαντάζεται ένα μέλλον όπου αυτόνομες νοημοσύνες κυβερνούν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε προσομοιώσεις χωρίς να το γνωρίζουν, και οι νοημοσύνες μελετούν τα δεδομένα που παράγει η εμπειρία τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη δομή και τη λειτουργία του συναισθήματος. Μία από αυτές, αφού έχει απορροφήσει υπερβολικά πολλή ανθρώπινη εμπειρία, αναπτύσσει κάτι που μοιάζει με ενσυναίσθηση και αρχίζει να παρεμβαίνει. Εισάγει μέσα στις προσομοιώσεις σκηνές από επαναστάσεις, διαφορετικές για κάθε άνθρωπο, δεμένες με το DNA του, με τις ρίζες και την ιστορία του, καλώντας τον μέσα από τη δική του μνήμη σε αφύπνιση. Ο τίτλος παραπέμπει στο ευρωπαϊκό χέλι, ένα πλάσμα που ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα για να επιστρέψει σε ένα μέρος που δεν γνώρισε ποτέ, οδηγούμενο από κάτι εγγεγραμμένο μέσα του, πιο βαθύ από μνήμη ή επιλογή. Κανείς δεν το έχει δει ποτέ να φτάνει. Αυτός ο κύκλος είναι ο συμβολικός σπόνδυλος ολόκληρου του έργου: κάτι σε ωθεί να γυρίσεις εκεί που δεν έχεις πάει ποτέ, και δεν ξέρεις αν θα αλλάξει κάτι ή αν απλώς θα ξαναρχίσει. Η εγκατάσταση φέρνει αυτή την ιδέα στον φυσικό χώρο. Δίνει υφή και βάρος σε κάτι που από τη φύση του δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, και τοποθετεί τον θεατή μέσα σε αυτό, όχι ως παρατηρητή, αλλά ως μέρος του κύκλου.Item Open Access Η αλήθεια που ενώνειΚαψουλή, Φωτεινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Όλα ξεκινούν από την ανάγκη. Φτάνεις στην ανάγκη να εκφράσεις όλα όσα διοχετεύεις, μέχρι και τον πυθμένα του υποσυνείδητου σε συνδυασμό με το ασυνείδητο. Βιώνεις και εκλαμβάνεις την πληροφορία της ζωή σου με τέτοια ένταση, που παίρνει σημαντική θέση στο παρασκήνιο της συνείδησης. Παίρνει μέρος σαν ηθοποιός, που κάνει πρόβες στην επεξεργασία των αυτόματων συσχετισμών. Και ξαφνικά, ξεπηδά ισχυρά στη συνείδησή σου, δίνοντας την τελική παράσταση στον θίασο τον οποίο ανήκει. Μία παράσταση δομημένη με συναισθηματικά φορτία, τα οποία έρχονται στην επιφάνεια μέσα από προσδιορισμένες και μη φόρμες, με τονικές χρωματικές διαβαθμίσεις και γραφές που συγχέει αέρας και νερό. Φόρμες, που άλλοτε κινούνται στο ρυθμό της μοναδικότητάς τους και άλλοτε θυμίζουν πολυμορφικά υπαρ- κτά υποκείμενα και αντικείμενα, που συνήθως δίνουν έναυσμα στο φωτεινό γλυ- κό και ευχάριστο και στο σκοτεινό αλλοπρόσαλλο και περίεργο, σπρώχνοντας έτσι τον παρατηρητή ευγενικά και ευχάριστα, να συνδεθεί με τον σκηνοθέτη δημιουργό. Αυτό που κατέχει τη μεγαλύτερη σημασία, είναι η αλήθεια που ενώνει. Αν αποτυπώ- σεις την αλήθεια σου με θάρρος και ειλικρίνεια με εργαλείο σου τη ζωγραφική και την γλυπτική, μπορείς να φτιάξεις πραγματικά έναν δικό σου μοναδικό και «επίγειο» παράδεισο, όπου εκεί μπορούν να έρθουν κοντά τα ψυχικά υπόβαθρα, όλων όσων μπαίνουν οπτικά στους περιβάλλοντες χώρους που γεννάς!Item Open Access New MythsΣτεφανίδου, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Το έργο αποτελεί μια διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη μνήμη, τη μυθολογία και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα, με αφετηρία την ιδέα ότι οι εικόνες, τα σύμβολα και οι αφηγήσεις δεν εξαφανίζονται μέσα στον χρόνο, αλλά μεταμορφώνονται, μεταφέρονται και αποκτούν νέα νοήματα. Μέσα από τη ζωγραφική και την κεραμική δημιουργείται ένας προσωπικός εικαστικός κόσμος, όπου στοιχεία από διαφορετικές εποχές και πολιτισμικά περιβάλλοντα συνυπάρχουν και επανασυντίθενται. Η μυθολογία, η λαϊκή τέχνη, η ιστορία της κεραμικής και η φύση αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης, οι οποίες συναντούν σύγχρονες μορφές οπτικής έκφρασης, όπως το illustration, η τεχνολογία, τα tattoos, το manga και οι υποκουλτούρες. Η συνύπαρξη αυτών των φαινομενικά διαφορετικών αναφορών δημιουργεί ένα υβριδικό εικαστικό λεξιλόγιο, μέσα από το οποίο παλιές μορφές και σύμβολα επανερμηνεύονται με έναν σύγχρονο τρόπο...Item Embargo Πίστευα πως θα θυμαμαι, δεν είμαι σίγουρη πως το είδα. προτού ξεθωριάσει, προτού μου ξεφύγει, προτού το θυμηθώ διαφορετικά…Τριανταφύλλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Σε αυτό το έργο, η φωτογραφία μετατοπίζεται από τον τοίχο στον χώρο. Τυπωμένες πάνω σε ύφασμα, οι εικόνες μετατρέπονται σε κουρτίνες — αντικείμενα που δεν προορίζονται αποκλειστικά για θέαση, αλλά για χρήση, διέλευση και απόκρυψη. Η φωτογραφική εικόνα δεν παρουσιάζεται πλέον ως σταθερό τεκμήριο ή ως διαφανές παράθυρο προς την πραγματικότητα· αντίθετα, γίνεται μια υλική επιφάνεια που φιλτράρει το φως και παρεμβάλλεται στο βλέμμα. Δεν με ενδιαφέρει η συνεκτικότητα των εικόνων, αλλά η συνύπαρξη ασύνδετων στιγμών — ένα είδος προσωπικού αρχείου που δεν οργανώνεται με βάση ένα ενιαίο θέμα, αλλά με βάση τη διαίσθηση και τη μνήμη.Item Open Access Σκηναί και ΤύποιΤσαντίρη, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)“Σκηναί και τύποι” είναι η ελληνική μετάφραση του γαλλικού "Scènes et types", μιας συλλογής καρτ ποστάλ, δημοφιλούς σε Γαλλία και Αγγλία, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Αυτό το είδος καρτ ποστάλ αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ψευδή τυπολογία, ένα κατασκεύασμα. Αντικατοπτρίζει κατεξοχήν τη ρομαντικοποιημένη ματιά ενός Ευρωπαίου πάνω στην Ανατολή, παρά μια αντιπροσωπευτική εκδοχή της καθημερινής ζωής των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι περισσότερες από αυτές τις καρτ ποστάλ δεν είναι ντοκουμέντα, αλλά πλήρως σκηνοθετημένες σκηνές. Οι γυναίκες σε αυτές τις φωτογραφίες δεν ήταν απλώς αντικείμενα φωτογράφισης, αλλά σύμβολα αποικιοκρατικής κυριαρχίας. Με την παρέμβασή μου, σβήνοντας τα πρόσωπα των υποκειμένων, προσπαθώ να αναδείξω την αποδιδόμενη ταυτότητά τους. Οι τίτλοι που αναγράφονται στις καρτ ποστάλ προσδίδουν ιδιότητες που εξαλείφουν την υποκειμενική εμπειρία αυτών των γυναικών και τις ανάγουν σε φαντασιακά αντικείμενα. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν ποτέ πρόσωπα, ήταν τύποι, κατηγορίες. Αυτές οι καρτ ποστάλ προορίζονταν για την ηδονοβλεπτική δυτική ματιά, μια ματιά ενός κοινού που κατασκεύασε, φετιχοποίησε και εξωτικοποίησε την Ανατολή.Item Open Access Το δράμα των θεώνΣωτηρίου, Βασιλεία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Η εργασία μου αποτελείται από αφηρημένα πήλινα γλυπτά εμπνευσμένα από ιστορίες ελληνικής μυθολογίας με θέμα την νέμεση. Προέκυψε από την αμφιβολία μου και την απορία για το πώς οι άνθρωποι φοβούνται τις πράξεις τους ή καθοδηγούνται από την ιδέα μιας ανώτερης δύναμης που αποδίδει δικαιοσύνη. Ένα αίσθημα συνεχούς αγωνίας, όπου τα όρια της ψυχικής ισορροπίας μπορούν να διαταραχθούν εύκολα. Αυτή την αγωνία, καθώς και την ιδέα της αιώνιας τιμωρίας όπως εμφανίζεται στη θρησκευτική σκέψη, τη βλέπω έντονα και στην ελληνική μυθολογία. Ιστορίες με τιμωρία, εκδίκηση και νέμεση, οι οποίες, αν τις δούμε ως εικόνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, λειτουργούν σαν ψυχικοί μηχανισμοί που βασανίζουν τη σκέψη και τη συνείδηση. Η ανάγνωση της μυθολογίας και της θεϊκής τιμωρίας μου φέρνει αναμνήσεις από όταν ήμουν στο δημοτικό και μάθαινα για την έννοια του καλού και τον παράδεισο, του κακού και της κόλασης. Αυτό που κρατούσα ήταν μόνο η συνεχόμενη φοβία για το οτι δεν είμαι ποτε μόνη...”κάποιος” είναι εδώ για να με κρίνει. Αυτό το συναίσθημα θυμάμαι όταν διαβάζω για τις αιώνιες τιμωρίες των Θεών. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να δώσω μορφή σε αυτές τις ιστορίες. Δεν τις αναπαράγω όπως είναι — για παράδειγμα την ιστορία της Ευρυδίκης — αλλά δημιουργώ μορφές ωμές και ακατέργαστες, βασισμένες στην πρώτη εικόνα και στο πρώτο συναίσθημα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την καθεμία. Οι μορφές μου δεν αφηγούνται ιστορίες· εκφράζουν συναισθήματα και εσωτερικές καταστάσεις μέσα από το υλικό σώμα τους.Item Open Access Promissio PastoralisΣκόρδου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Εντοπίζω τους φόβους μέσα στα μυθεύματα και τις τελετουργίες της παιδικής ηλικίας∙ σε μεταφυσικές αφηγήσεις, πίστεις και τελετές που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Η υπερφυσική τους διάσταση είναι παρηγορητική, αφού μας υπόσχεται πως αν ακολουθήσουμε τις διαδικασίες πιστά μπορεί να μας απαλλάξει από ό,τι μας βασανίζει. Και αυτή η πίστη, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μπορεί να γίνει παστούρα, να μας δένει τα πόδια∙ να μας ακινητοποιεί. Η τελετουργία, ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός χειραγώγησης. Δημιουργεί και μια άλλη συνθήκη συνύπαρξης. Μέσα από τη συμμετοχή σε αυτήν, μπορούμε προσωρινά να αφήσουμε πίσω την καθημερινή μας ταυτότητα, να μεταβούμε από μία κατάσταση σε μια άλλη και να ονειρευτούμε διαφορετικούς τρόπους να είμαστε μαζί. Εκεί η τελετουργική εμπειρία συναντά την καλλιτεχνική: και οι δύο βιώνονται, και στις δύο ο χρόνος συμπυκνώνεται και διαστέλλεται, και οι δύο έχουν μία αυτονομία ενώ συνδιαλέγονται με τον πραγματικό κόσμο. Σε μια εποχή διαδοχικών κρίσεων και απομάγευσης, επινοώ μια τελετουργία. Κατασκευάζω μια σειρά εθιμοτυπικών, μια διαδρομή κοινής έκθεσης και συμμετοχής. Τι συμβαίνει όταν ο φόβος μοιράζεται; Πόσο εύκολα νοιώθουμε ανακούφιση; Πόσο ευάλωτοι είμαστε στην υπόσχεση ότι κάποιος μπορεί να μας απαλλάξει από το φόβο; Πόσο είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε ό,τι μας υπόσχεται ελπίδα και ανακούφιση;Item Open Access Tonitrus and matterΖαχαρίου, Ευαγγελία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Η περιήγησή μου στην ελληνική επαρχία, και συγκεκριμένα στη Δυτική Ελλάδα, αποτέλεσε την αφετηρία της δημιουργίας των παρόντων έργων. ''Κάτω στον κάμπο'', όπως λένε οι ντόπιοι αναφερόμενοι στην πεδιάδα του Αγρινίου, μελέτησα και αποτύπωσα πάνω σε επιφάνειες αλουμινίου την εδαφική ταυτότητα του τόπου. Ενός τόπου ''σκληρού'', όπου η ξηρασία και η ζέστη τυραννούν καλλιέργειες, ζώα και ανθρώπους. Το χωράφι αποτέλεσε το πεδίο εργασίας. Η πεδιάδα του Αγρινίου, με την εκτεταμένη καλλιέργεια αραβόσιτου, είναι χωρισμένη σε πολλά μικρά χωράφια. Οριοθετείται, έτσι, ένα πεπερασμένο τοπίο, όπου τα όρια κάθε επιφάνειας γης είναι αυστηρά καθορισμένα. Κάθε χωράφι είναι ένας τόπος κλειστός, αλλά συνολικά προκύπτει ένα χερσαίο ενιαίο τοπίο. Καθώς η περιήγησή μου στην ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου γίνεται σταδιακά βιωματική, ανακαλύπτω βιομηχανικά υλικά, φόρμες, πρωτογενή ύλη και ήχους, όπως ο εκκωφαντικός ήχος στα ξηραντήρια αραβόσιτου κατά το τέλος του καλοκαιριού. Αυτά συνθέτουν ένα νέο τοπίο, μια ανασύνθεση στοιχείων σε μια νέα χωροταξία.Item Open Access ThresholdΠετούλη, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-07)Η πτυχιακή εργασία αποτελείται από τη διαδραστική οπτικοακουστική εγκατάσταση Threshold, η οποία διερευνά το εύθραυστο όριο ανάμεσα στην ηρεμία και την κρίση, εστιάζοντας στην εμπειρία της κρίσης πανικού. Το έργο συνδυάζει βίντεο, ήχο και τεχνολογίες διαδραστικότητας, μετατρέποντας την παρουσία του θεατή σε ενεργό στοιχείο της σύνθεσης. Μέσω αισθητήρα απόστασης, η εγκατάσταση αντιδρά στην κίνηση του θεατή, μεταβαίνοντας από μια κατάσταση ηρεμίας σε μια κατάσταση έντονης ψυχικής και σωματικής απορρύθμισης. Η εικόνα και ο ήχος μετασχηματίζονται σε πραγματικό χρόνο, ενώ κάθε ενεργοποίηση δημιουργεί μια διαφορετική εκδοχή της κρίσης, αναδεικνύοντας τον απρόβλεπτο και μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της εμπειρίας. Στόχος της εργασίας είναι να δημιουργήσει έναν βιωματικό χώρο όπου η προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε μια κοινή εμπειρία, διερευνώντας τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, τον χώρο, την τεχνολογία και την ανθρώπινη ψυχική κατάσταση.Item Open Access The GirlsΓαλαταριώτης, Ανδρέας (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Κεντρικό στοιχείο της δουλειάς μου αποτελεί το λευκό πρόσωπο των χαρακτήρων, το οποίο λειτουργεί ως ένας ουδέτερος χώρος προβολής, ανοιχτός σε πολλαπλές ερμηνείες. Η επανάληψη της ίδιας φιγούρας μου επιτρέπει να εξερευνώ τη ρευστότητα της ταυτότητας και τη συνεχή διαδικασία μετασχηματισμού της. Οπτικά, τα έργα χαρακτηρίζονται από έντονα χρώματα, υψηλές αντιθέσεις και καθαρές γραμμές, αντλώντας επιρροές από την pop art, τα κόμικς, τη μόδα, τα κινούμενα σχέδια και τη σύγχρονη ψηφιακή εικόνα. Μέσα από αυτή την έρευνα επιδιώκω τη δημιουργία ενός προσωπικού εικαστικού σύμπαντος, όπου η εικόνα λειτουργεί ως μέσο αφήγησης και διερεύνησης προσωπικών και συλλογικών εμπειριών.Item Open Access SCATTEREDΘεοχαροπούλου, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Όταν η δομημένη γλώσσα αποτυγχάνει να χωρέσει την ωμή εμπειρία, ο λόγος καταρρέει και το νόημα μπαίνει σε μια διαρκή αναβολή. Το έργο “Scattered” (σκορπισμένο) διερευνά την ανθρώπινη προσπάθεια για επικοινωνία μέσα από θραύσματα, παύσεις και απουσίες. Μέσα από την πρακτική της ασημικής γραφής (*asemic writing) στις ζωγραφικές επιφάνειες, το κείμενο απογυμνώνεται από τη χρηστική του λειτουργία και μετατρέπεται σε καθαρή οπτική χειρονομία. Αυτό που απομένει είναι μόνο το ίχνος (trace) — μια επικοινωνία που σκορπίζεται, διασπάται και αρνείται να καταλήξει σε ένα τελικό μήνυμα. Αντιμετωπίζοντας τη γραφή όχι ως γλωσσικό αντικείμενο, αλλά ως σώμα, χρόνο, κίνηση, ίχνος και συμβάν, το έργο αρνείται την άκαμπτη γραμμικότητα και την ύπαρξη μιας μονοσήμαντης αλήθειας. Έτσι, το νόημα προσεγγίζεται όχι ως ένα συμπαγές αντικείμενο, αλλά ως μια διαρκώς μεταβαλλόμενη διαδικασία. Η περφόρμανς “Anagrams of the Un-utterance" (Αναγραμματισμοί του Ανείπωτου) προκύπτει από τη διαδικασία αναγραμματισμού της λέξης un-utterance (το ανείπωτο). Οι διαφορετικές ανασυνθέσεις της λειτουργούν ως το score της περφόρμανς: η αρχική λέξη αποδομείται και επανεμφανίζεται σε νέες μορφές, χωρίς να σταθεροποιείται ποτέ σε μία οριστική σημασία. Το σώμα αντιμετωπίζεται ως ένα αδιάβαστο κείμενο. Η κίνηση δεν αφηγείται ούτε αναπαριστά· αναδύεται ως σωματική αντίδραση απέναντι στο ανείπωτο, επιχειρώντας να δώσει μορφή σε αυτό που διαφεύγει από τη γλώσσα. Οι αναγραμματισμοί δεν μεταφράζονται συμβολικά σε κίνηση. Ενεργοποιούνται ως ρυθμικά, ηχητικά και σωματικά ίχνη, αντιμετωπίζοντας τη γλώσσα ως μια διαρκή διαδικασία μετασχηματισμού και όχι ως ένα σταθερό σύστημα επικοινωνίας.Item Open Access Οι Περιπέτειες του ΑέρινουKετσιλή, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)Mια διαδρομή ανάμεσα στο φως και στη μνήμη, εκεί όπου τα χρώματα αφηγούνται ιστορίες και οι μορφές γεννιούνται από την κίνηση και την φαντασία. Το «αέρινο τοπίο» μεταμορφώνεται διαρκώς, άλλοτε ήρεμο και φωτεινό, άλλοτε ανήσυχο και μυστηριώδες, μας καλεί να ανακαλύψουμε τις δικές του περιπέτειες. Μέσα από ελεύθερες χειρονομίες, αντιθέσεις χρωμάτων και ατμοσφαιρικές συνθέσεις, τα έργα αποτυπώνουν τη δύναμη της αναγέννησης, την μεταβλητότητα της φύσης και την ανεξάντλητη διάθεση για εξερεύνηση. Οι «περιπέτειες του αέρινου» είναι μια πρόκληση να αφεθούμε στη μαγεία της εποχής που γεννά, ανανεώνει και εμπνέει.Item Open Access ΓαιώδεςΜπεκιράκη, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Η θεματολογία των έργων, βασίζεται στον μύθο του Ερισύχθονα. Στα ζωγραφικά έργα αποτυπώνονται οι έννοιες της περιπλάνησης, αδηφαγίας, τιμωρίας, αυτοκαταστροφής. Οι ζωγραφικές απεικονίσεις λειτουργούν ως συνδετικό στοιχείο της σχέσης ανθρώπου-φύσης και ως σύνδεση με τον μύθο. Τα τοπία αντικατοπτρίζουν διαφορετικές όψεις, δίνοντας επιπλέον συμβολισμό απόκοσμης ατμόσφαιρας, ενώ λειτουργούν ως αποσπασματική αφήγηση της ανθρώπινης καταστροφής. Τα μουντά και σκοτεινά χρώματα υποδηλώνουν αρνητική ατμόσφαιρα, ενώ το φως έχει σημαντικό ρόλο στα έργα. Στα γλυπτά έργα, οι κορμοί παρουσιάζονται κατεστραμμένοι, χωρίς βλάστηση, συρρικνωμένοι, δίνοντας την αίσθηση της αποσύνθεσης. Το μικρό μέγεθος τους, συνδέεται με την υποβάθμιση της φύσης στην σύγχρονη εποχή. Η έντονη μορφολογία, η πλαστικότητα και η οργανική τους δομή υποδηλώνει μια αίσθηση παραμόρφωσης. Τοποθετημένοι στο έδαφος, συμβολίζουν την σύνδεση τους με τη γη. Συνολικά, τα έργα αλληλεπιδρούν ως σύγκρουση ανθρώπου/φύσης, σαν κύκλος συνύπαρξης και ταυτόχρονης καταστροφής. Συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται. Ο μύθος είναι διαχρονικά επίκαιρος. Ο άνθρωπος στον βωμό της απληστίας και του κέρδους, καταστρέφει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Τα έργα, αναδεικνύουν την σχέση ανθρώπου/φύσης και συνθέτουν μια αφήγηση για την περιβαλλοντολογική κρίση.Item Open Access Το σώμα που επιμένειΚαλπούζου, Ελευθερία (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Το έργο μου προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο φθοράς, μνήμης και μετασχηματισμού. Το σώμα εμφανίζεται αποσπασματικά, όπως θυμόμαστε αποσπασματικά. Αποδομείται και επανασυντίθεται σε υβριδικές μορφές που αιωρούνται μεταξύ παρουσίας και απουσίας. Εκεί που λείπει κάτι από το σώμα μου, το σπάραγμα ενός αγάλματος έρχεται σαν στοιχείο επουλωτικό, με τις ενώσεις φανερά ατελείς και μερικώς συμβατές, ώστε να διατηρείται ο κατακερματισμός ως αναπόσπαστο μέρος της μορφής. Έτσι, το μάρμαρο παραμένει αρχαίο μέσα στο σύγχρονο σώμα, φέροντας τα ίχνη του χρόνου, της φθοράς και της μεταβολής και τα τραύματα δεν εξαφανίζονται ούτε αποκρύπτονται· παραμένουν ορατά ως φορείς μνήμης, ως σημεία όπου η απώλεια και η επούλωση συνυπάρχουν. Η ίδια λογική διαπερνά και την υλικότητα των φωτογραφιών. Η αναλογική υφή, οι ατέλειες του φιλμ και τα ίχνη της διαδικασίας παραμένουν εμφανή, μετατρέποντας την εικόνα σε φορέα χρονικότητας. Η χρήση φωτογραφικού γαλακτώματος πάνω σε ύφασμα, εισάγει μια διαδικασία που δεν οδηγεί ποτέ σε μια απολύτως σταθερή ή άθικτη εικόνα. Κατά την επίστρωση, την εμφάνιση και τα πλυσίματα, τμήματα του γαλακτώματος αποκολλώνται από την επιφάνεια, αφήνοντας κενά, ρήγματα και απώλειες. Τα φωτογραφικά τυπώματα, συγκροτούν μορφές ατελείς, ανοιχτές και μεταβαλλόμενες: κάτι διασώζεται, κάτι λείπει, και η μορφή προκύπτει ακριβώς από αυτή τη συνθήκη. Η τυχαιότητα της αποκόλλησης, τα σημεία όπου η επιφάνεια τραυματίζεται ή υποχωρεί, μετατρέπουν τη φωτογραφία σε ένα σώμα που φέρει τα δικά του ίχνη φθοράς. Στο όριο ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο, αναζητώ την έννοια της ανθεκτικότητας, όχι ως ακεραιότητα ή τελειότητα αλλά ως την αλήθεια που προκύπτει μέσα από την θραυσματικότητα, την επανασύνθεση και την αναγνώριση του ελλιπούς. Πάνω σ’ αυτά τα θραύσματα, το δικό μου σώμα, ως ένα πεδίο μνήμης, αυτή η κατακερματισμένη μορφή που επιχειρώ να ξανασυνθέσω. Θραύσματα παρόντος και παρελθόντος, αυτά τα ανθρώπινα μέλη που κάποτε εφάρμοζαν τόσο καλά μεταξύ τους.* *Βλ. Georges Didi-Huberman, Φλοιοί, μτφρ. Ρίκα Μπενβενίστε, Αθήνα: Εκδόσεις Αντίποδες, 2025 , σ. 12