Repository logo
 

Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)

Permanent URI for this collection

Browse by

Recent Submissions

Results 1 - 20 of 443
  • ItemOpen Access
    Βιο - ιζήματα
    Πιπεράκη, Αικατερίνη Ειρήνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-22)
    Με αφετηρία τον επιστημονικό όρο των βιο-ιζημάτων, των ορυκτών αποθέσεων που προκύπτουν από τα κατάλοιπα ζωντανών οργανισμών, η εγκατάσταση «ΒΙΟ - ΙΖΗΜΑΤΑ» συγκροτεί ένα αρχείο υλικών τεκμηρίων μιας άγνωστης ύπαρξης. Στο επίκεντρο της εγκατάστασης βρίσκονται γλυπτικές μορφές κατασκευασμένες από σύρμα και επεξεργασμένες μεμβράνες. Τα τρισδιάστατα αυτά στοιχεία φέρουν οργανικά και σωματικά χαρακτηριστικά, ισορροπώντας ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και το άγνωστο, χωρίς να παραπέμπουν σε κάποιον συγκεκριμένο οργανισμό. Παρουσιάζονται ως πιθανά ευρήματα ή απολιθώματα ενός ακαθόριστου χρόνου. Η εγκατάσταση αναπτύσσεται μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών μέσων και υλικών. Ζωγραφικά έργα στους τοίχους λειτουργούν ως αποθέσεις ή χαρτογραφήσεις, ενώ φωτογραφίες, ενδύματα και προσωπικά αντικείμενα εισάγουν στον χώρο ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Τα στοιχεία αυτά δεν λειτουργούν ως επεξηγηματικές αναφορές, αλλά ως επιπλέον τεκμήρια που διευρύνουν το πεδίο ερμηνείας του έργου. Μέσα από τη συνύπαρξη των άγνωστων γλυπτικών μορφών με τα αναγνωρίσιμα ανθρώπινα κατάλοιπα, η εγκατάσταση διαμορφώνει ένα πεδίο συσχετισμών ανάμεσα στο άγνωστο και το οικείο, το οργανικό και το ανθρώπινο. Τα επιμέρους έργα συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο ευρημάτων, αφήνοντας ανοιχτή την ερμηνεία της προέλευσης και της μεταξύ τους σχέσης.
  • ItemOpen Access
    AXEL
    Κούλια, Γεωργία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η κεντρική ιδέα της πτυχιακής μου εργασίας αφορά το τραύμα και τη διαδικασία εξημέρωσης του. Μέσα από μια εικαστική εγκατάσταση, επιχειρώ να αποτυπώσω τη σχέση του ανθρώπου με τις εμπειρίες, τους φόβους και τις αναμνήσεις που τον συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Κεντρική μορφή του έργου αποτελεί ο Axel, ένα ανθρωπόμορφο τέρας ύψους τριών μέτρων, το οποίο προσωποποιεί τις σκοτεινές σκέψεις, τον πόνο και τα τραύματα που συχνά προσπαθούμε να αποβάλουμε ή να ξεχάσουμε. Γύρω από τη μορφή του αιωρείται ένα κινούμενο μομπιλέ, αποτελούμενο από μικρότερα γλυπτά που παραπέμπουν σε αναμνήσεις, παιχνίδια και εικόνες ενός προσωπικού, εσωτερικού κόσμου. Μέσα από την έννοια της εξημέρωσης, το έργο προσεγγίζει την αποδοχή ως μια διαδικασία συνύπαρξης με όσα μας έχουν πληγώσει, αναγνωρίζοντάς τα ως αναπόσπαστο μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και της διαμόρφωσης μας. Παρότι τα επιμέρους γλυπτά μοιράζονται έναν κοινό κατασκευαστικό πυρήνα, διαφοροποιούνται ως προς τις υφές, τις μορφές και τα υλικά τους, όπως το latex, τα υφάσματα και ο χαρτοπολτός. Η υλική αυτή ποικιλομορφία υπογραμμίζει τη μοναδικότητα κάθε εμπειρίας και τη διαφορετική μορφή που μπορεί να αποκτήσει ένα τραύμα.
  • ItemOpen Access
    Δράκος βρεφών
    Παπαδάκης, Στέφανος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
    Δράκος Βρεφών. Το έργο μου πραγματεύεται την αποτύπωση βρεφών, τα οποία εμφανίζονται δύσμορφα με φαλλικά στοιχεία με υλικό τον πηλό. Τα βρέφη, ενωμένα σε δράκο, ενσωματώνουν τερατώδη χαρακτηριστικά εκπέμποντας πληθώρα εντυπώσεων και ακολουθούν μια σειρά δίνοντας την αίσθηση ότι έχουν κίνηση προς μία κατεύθυνση. Ο δράκος πλαισιώνει την αντίφαση της κατάστασης και των χαρακτήρων: από τη μία φαίνεται στάσιμος ,αλλά συγχρόνως δηλώνει κίνηση. Τα βρέφη, που δημιουργούν τον δράκο, εγκαταλείπουν την αθώα, γαλήνια και ειρηνική μορφή με την οποία τα υιοθετούμε στη συνείδηση μας συνήθως και αντίθετα ακτινοβολούν φόβο, πανικό, αγωνία, τερατομορφία. Επίσης, φαίνονται αδύναμα μέσα από τις φόρμες τους, σαν σύνολο όμως, ως δράκος πλέον αποκτούν μεγάλη δυναμική. Στο έργο καθρεφτίζονται οι επιρροές μου από τον κόσμο της μουσικής, των ταινιών, και των αντιθέσεων της κοινωνίας, των στερεοτυπικών ρόλων όσων επιφορτίζονται με την προστασία μας, δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από τη φενάκη της στοργής και της αλληλεγγύης υποκρύπτεται η αέναη ανάγκη του ανθρώπου να κυριαρχήσει. Η βρεφική και αδύναμη σύσταση του δράκου καταβαραθρώνει την επίπλαστη πραγματικότητα της ρώμης και του απόλυτου ηγετικού ρόλου που παραδοσιακά συνδέεται με την αρρενωπότητα. Το παραπάνω συνονθύλευμα οδηγεί στη δημιουργία αυτού του έργου. Εν κατακλείδι, με το έργο αυτό προσπάθησα να αποτυπώσω τις αντιφάσεις των κοινωνικών στερεοτύπων και να δηλώσω τη στάση μου.
  • ItemOpen Access
    Παίζοντας Μουσική
    Ανδρέου, Στέφανος (Πτυχιακή εργασία, 2026-10)
    Πάντα μου άρεσε να ακούω μουσική. Μου άρεσε όμως και να παρατηρώ τους μουσικούς που έπαιζαν. Ο ερμηνευτής μου φαίνεται σαν ένα είδος ακροβάτη που εκπαιδεύει τα χέρια και τα δάχτυλα του να κάνουν πολύ σύνθετα πράγματα. Ταχύτητα , ακρίβεια, έλεγχος στον Ρυθμό είναι μερικά από αυτά Στη θεματική ενότητα «Παίζοντας Μουσική» γίνεται μια προσπάθεια να δείξω αυτήν την όψη της μουσικής ,σαν μια σωματική επαφή του ερμηνευτή με τα όργανα. Αυτό με οδήγησε να ασχοληθώ με τα χέρια πάνω στα όργανα, τα οποία είναι και το μέσο που αναπαράγουμε την μουσική. Τα χέρια είναι περισσότερα από 2 σε κάθε πίνακα σε μια προσπάθεια να δείξω την κίνηση αλλά και την τεχνική δυσκολία και προσπάθεια που απαιτεί η μουσική ερμηνεία. Τα χέρια άλλοτε τεντωμένα ή στραμμένα σε άβολες θέσεις άλλοτε απαλά και αρμονικά τοποθετημένα οδηγούν στους ήχους που απολαμβάνουμε (ή και όχι ) όταν ακούμε μουσική. Τα χέρια που επέλεξα να ζωγραφίσω είναι από φίλους και συγγενείς μουσικούς. Φωτογραφήθηκαν παίζοντας ή κρατώντας τα όργανα τους. Και μετά από τις διάφορες αφορμές δημιούργησα τις παρακάτω συνθέσεις. Στις συνθέσεις αυτές οι επιλογές των χρωμάτων , των τόνων και το σχημάτων έγιναν με σκοπό να αναδείξω την θεματική μου, όσο το δυνατόν περισσότερο.
  • ItemOpen Access
    Βύρσα
    Κασόλας, Άγγελος (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)
    Η Βύρσα είναι μια πολυμεσική επιτοίχια εγκατάσταση, μεταβλητών διαστάσεων, που επιχειρεί, μέσα από την αποδόμηση και την ανασύνθεση, να χαρτογραφήσει την έννοια της ταυτότητας. Χρησιμοποιώντας το ίδιο μου το πρόσωπο και το σώμα, ως πρωτογενές υλικό, καταγράφω μια κοινή, αλλά ταυτόχρονα προσωπική στιγμή: τη μετάβαση ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται να αφήσεις, ώστε να βρεις αυτό που χρειάζεσαι. Ο πυρήνας του έργου αναπτύσσεται μέσα από δύο εικαστικά μέσα, το κολάζ / ντεκολάζ και τη γλυπτική φόρμα του λάτεξ. Η διαδικασία ξεκινά από τη μηχανική αναπαραγωγή. Φωτοαντίγραφα του εαυτού μου σκίζονται, αποσυντίθενται και επανασυντίθενται εκ νέου. Αυτές οι χειρονομίες φέρουν μέσα τους ένα φάσμα αντιφατικών συναισθημάτων, από την οργή, τον πόνο του διαμελισμού, μέχρι την πραότητα της αποδοχής και την τελική μεταμόρφωση. Η έρευνα επεκτείνεται τρισδιάστατα με τη χρήση ομοιωμάτων από λάτεξ, παραγμένων από τα εκμαγεία του προσώπου και του σώματός μου. Άλλοτε βυθισμένα στο μελάνι, άλλοτε ¨γυμνά¨κι ευάλωτα, τσαλακώνονται, σκίζονται ή ξεπερνούν τα όρια της αντοχής τους, δημιουργώντας μια αντίστιξη μεταξύ της βιομηχανικής παραγωγής και της έννοιας του πρωτότυπου. Στο σύνολό της, η εγκατάσταση λειτουργεί ως καθρέφτης. Προσκαλεί τον θεατή να αναλογιστεί τις δικές του διαδικασίες αποδόμησης και ανασύνθεσης, και γίνεται ο φορέας της πάλης που δίνουμε καθημερινά ώστε να ορίσουμε τον εαυτό μας μέσα από θραύσματα.
  • ItemEmbargo
    Ποιός φοράει ποιόν
    Σωτηρίου, Νικολέττα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
    Το WHO WEARS WHOM είναι μια εικαστική εγκατάσταση που συνδυάζει τη σκηνογραφία και τη γλυπτική, διερευνώντας τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, το κοστούμι, τη μάσκα και την ταυτότητα. Το θέατρο, ο κινηματογράφος και το cabaret αποτελούν βασικές αισθητικές επιρροές. Μέσα από ένα φανταστικό σκηνογραφικό περιβάλλον, ανθρώπινες και ζωικές μορφές μεταμορφώνονται σε φανταστικά πλάσματα και θεατρικούς χαρακτήρες. Κοστούμια, μάσκες, φτερά, κέρατα και διακοσμητικά αντικείμενα λειτουργούν ως μέσα μεταμόρφωσης. Κεντρική θέση κατέχουν οι γλυπτικές μορφές και τα κοστούμια, με ιδιαίτερη αναφορά στη μορφή ενός αλόγου εμπνευσμένου από το καρουζέλ. Το άλογο συμβολίζει την ελευθερία, το παιχνίδι και τη φαντασία, αλλά και την αντίθεση ανάμεσα στην κίνηση και τον περιορισμό. Ο φωτισμός συμπληρώνει τη σύνθεση, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα θεατρικότητας, μυστηρίου και υπερβολής. Η εγκατάσταση προσεγγίζει τη μεταμόρφωση ως μια διαδικασία προσωπικής έκφρασης και επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας. Μέσα από τη συνύπαρξη σώματος, ενδύματος και ρόλου, θέτει το ερώτημα: Ποιος τελικά φοράει ποιον;
  • ItemOpen Access
    Ουτοποιεία
    Οσόγια, Κυριακή (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
    Ου τόπο ποιώ Η εικαστική εγκατάσταση «Ου τόπο ποιώ» αποτελεί μια προσπάθεια δημιουργίας ενός εναλλακτικού κόσμου, μέσα από τη συνύπαρξη προσωπικών βιωμάτων, συλλογικών αναφορών, φαντασιακών μορφών και καθημερινών αντικειμένων. Αφετηρία της δημιουργίας υπήρξαν προσωπικές και οικογενειακές μνήμες, οι οποίες σταδιακά απομακρύνθηκαν από την αμιγώς αυτοβιογραφική τους διάσταση και μετασχηματίστηκαν σε ένα ευρύτερο πεδίο εικόνων, συμβόλων και νέων συσχετισμών. Κεντρική έννοια του έργου είναι η μεταμόρφωση και η επιθυμία: η δυνατότητα του ανθρώπου να επαναπροσδιορίζει την πραγματικότητα μέσα από τη φαντασία και να δημιουργεί νέες συνθήκες ύπαρξης. Μυθολογικές αναφορές, με ιδιαίτερη έμπνευση από τη μορφή της Κίρκης και των Σειρήνων, λειτουργούν ως αφετηρίες για τη διερεύνηση της μεταμόρφωσης, της ταυτότητας, της έλξης σαν κινητήρια δύναμη και της σχέσης ανάμεσα στο ανθρώπινο, το ζωικό, την τεχνολογία, το φαντασιακό και το Άλλο. Παράλληλα, η εγκατάσταση προσεγγίζει τη σχέση ανθρώπου, φύσης και τεχνολογίας μέσα από μια μετα-ανθρωπιστική οπτική. Το χώμα, τα φυτά, τα ζώα και τα οργανικά στοιχεία συνυπάρχουν με καλώδια, οθόνες, ηλεκτρικές συσκευές και τεχνολογικά αντικείμενα, χωρίς να διαμορφώνεται μια αυστηρή ιεραρχία μεταξύ τους. Η μετατροπή των πολύπριζων σε πνευμόνια και η παρουσία των καλωδίων μέσα στο χώμα υποδηλώνουν τη δυνατότητα δημιουργίας ενός κοινού υβριδικού οικοσυστήματος. Η χρήση διαφορετικών μέσων, όπως η ζωγραφική σε ύφασμα, η γλυπτική κατασκευή, το βίντεο, η διαδραστικότητα και ο ήχος, συγκροτεί ένα περιβάλλον όπου το οικείο συναντά το ανοίκειο, το δραματικό το χιουμοριστικό και το φυσικό το τεχνητό. Το έργο δεν επιδιώκει να αφηγηθεί μια συγκεκριμένη ιστορία ούτε να προτείνει έναν ιδανικό τόπο. Αντίθετα, διερευνά τη φαντασία ως δημιουργική δύναμη και ως δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης του κόσμου. Ο θεατής καλείται να κινηθεί μέσα σε αυτό το περιβάλλον, να δημιουργήσει τις δικές του συνδέσεις και να αναρωτηθεί ποιες άλλες μορφές συνύπαρξης και ύπαρξης μπορούν να γίνουν δυνατές.
  • ItemOpen Access
    "SHESHELL"
    Σαμιωτάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Το έργο αφορά την επιτελεστικότητα της θηλυκότητας και την ανελευθερία που φέρνει η εμμονή με την συνεχή συντήρηση της συμβατικώς οριζόμενης μορφής της. Επιδιώκει μία διαδικασία απόδρασης: από αυτή την κοινωνικά επιβαλλόμενη εκδοχή προς στην προσωποποιημένη. Η συνεχής εξέταση και επιτήρηση του θηλυκού εαυτού, η προσπάθεια αφομοίωσης σε ένα μοναχικό, συχνά μονοδιάστατο καλούπι, με σκοπό την ένταξη στην ‘κανονικότητα’, αποσπά και απομακρύνει από έναν ολόκληρο κόσμο πιθανοτήτων και εξερεύνησης: την ικανότητα της ανακάλυψης μίας προσωποποιημένης ταυτότητας, με όρους προσωπικώς επιλεγμένους. Η διαδικασία αποδοχής ενός νέου θηλυκού εαυτού στηρίζεται και ενθαρρύνεται σημαντικά με την παρουσία της κοινωνικοποίησης και φιλίας με άλλες θηλυκότητες. Η κυρίαρχη παρουσία του ροζ λειτουργεί με τη στερεοτυπική υπόσταση που του έχει δοθεί κοινωνικά, ως σύμβολο της συμβατικής θηλυκότητας, τα χαρακτηριστικά, εικόνα και συμπεριφορά που αφορούν αυτή. Στο έργο, επομένως, ξεκινώντας από ένα μονοδιάστατο σύμπαν με μόνη επιλογή το ροζ χρώμα, αναζητείται πλέον ένα πολυδιάστατο, όπου το ροζ δεν αποβάλλεται πλήρως αλλά η σημασία του ισοτιμάται, αλληλεπιδρά και συνυπάρχει. Έμφαση δίνεται και στην μετάβαση από το τεχνητό προς στο οργανικό στοιχείο. Η χαρακτήρας στο έργο ξεκινάει μοιάζοντας με την κατασκευασμένη φιγούρα στην οποία κατοικεί. Μέσα στο ταξίδι της αναζητά να βρει μία ανθρώπινη, φυσική υπόσταση. Πρωταγωνιστικό σύμβολο στην ιστορία που παρουσιάζεται είναι η ροζ φιγούρα-πριγκίπισσα, κάποτε ένα διακοσμητικό κομμάτι της τούρτας των έβδομων γενεθλίων μου. Η κύρια μου μνήμη και εντύπωση από αυτό το αντικείμενο είναι η αίσθηση του χάσματος ανάμεσα στην δική μου, τότε, άτσαλη προσωπικότητα ως κορίτσι σε σχέση με αυτό που είχα αρχίσει να παρατηρώ να ζητείται από μένα. Επομένως, το υπάρχον αντικείμενο με την υπερβολική, θηλυκή του κομψότητα είναι ένα αντιπροσωπευτικό σύμβολο για εκείνο τον χρονικό σταθμό της παιδικής μου ηλικίας: την δική μου προσωπική αρχή της συνεχούς σύγκρισης του εαυτού μου με την εικόνα και προσωπικότητα άλλων θηλυκοτήτων και προτύπων.
  • ItemOpen Access
    My knight in shining armour
    Φαφούτη, Ηλιάνα Μαριγώ (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η καθολική, ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα και για ένταξη στην κοινότητα συχνά έρχεται σε αντιπαράθεση με τον φόβο για την ευαλωτότητα και την υποχώρηση των προσωπικών τειχών που αυτή προϋποθέτει. Κάποιες φορές, αυτός ο φόβος είναι τόσο μεγάλος που οδηγεί στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Μία από αυτές είναι η φυγή από την πραγματικότητα και η αναζήτηση καταφύγιου σε άλλους επινοημένους κόσμους, όπου κανείς μπορεί να αποφύγει την απρόβλεπτη φύση της πραγματικής ζωής, με το να έχει τον πλήρη έλεγχο του περιβάλλοντος του. Η μορφή της πριγκίπισσας είναι η δημιουργός και συνάμα η μόνη κάτοικος του κόσμου που απεικονίζεται στα έργα. Έχει τον απόλυτο έλεγχο, ποτέ δεν θα της συμβεί τίποτε το απρόοπτο, κανείς δεν θα της αρνηθεί τίποτα, δεν θα διατρέξει ποτέ κανέναν κίνδυνο. Για να γλιτώσει από την μοναχικότητα αυτής της συνθήκης, δημιουργεί έναν σύντροφο, έναν ιππότη από ύφασμα, για να την σώσει από την απομόνωσή της. Αυτός ο σωτήρας είναι απολύτως ακίνδυνος, γιατί είναι και απολύτως άψυχος. Είναι φτιαγμένος από τα πιο μαλακά υλικά και δεν μπορεί καν να σταθεί όρθιος. Η υπόστασή του εξαρτάται πλήρως από αυτήν της Πριγκίπισσας. Ο Ιππότης δεν είναι πραγματικός άνδρας και γι’ αυτό δεν μπορεί ποτέ να την πληγώσει ή να την εγκαταλείψει. Η ένταξη στην κοινωνία ξεκινάει από μικρή ηλικία. Αυτό που προετοιμάζει το παιδί να ενσωματωθεί είναι το παιχνίδι και η φαντασία του, που του επιτρέπει να παίζει διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους. Αν όμως αυτή η ένταξη δεν πραγματοποιηθεί ποτέ, μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος να παραμείνει εγκλωβισμένο σε μία αιώνια συνθήκη παιχνιδιού. Όπως η Πριγκίπισσα, που παραμένει στον φανταστικό της πύργο, περιμένοντας τον φανταστικό Ιππότη, ενώ στην πραγματικότητα είναι απόλυτα ικανή να δραπετεύσει από μόνη της. Αυτό όμως θα σήμαινε πως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει, πρόσωπο με πρόσωπο, την πραγματικότητα.
  • ItemOpen Access
    Σταυροδρόμια
    Σφαέλος, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η εργασία μου ονόματος "Σταυροδρόμια" αποτελείται από μια επιλογή έργων του διαστήματος 2016-2026. Στα έργα παρουσιάζονται χαρακτήρες διατελούν ως σημεία διεπαφής μεταξύ των ιδίων και μεγαλύτερων δυνάμεων, σκηνές όπου η ροή του χρόνου παύει και επικρατεί ηρεμία στην επιφάνεια αίσθηση, αλλά οι περιβάλλοντες χώροι και οι δυνάμεις που τους συνθέτουν εμπλέκονται σε έντονη τριβή, μετασχηματισμούς, αναμείξεις και αποσχίσεις. Σημαντικότερη έμπνευση αυτού είναι η διαυγής ονειρική, ψυχεδελική και εκστατική πνευματική εμπειρία αλλά και επεισόδια πανικού, αποπροσωποίησης και κατάθλιψης. Σαν καλλιτέχνης ερμηνεύω αυτή την αλληλεπίδραση των κόσμων μέσω του άτομού μας ως την πιο καθαρή ταυτότητα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σαν όντα και στόχος μου είναι η επικοινωνία αυτής της συνειδητοποίησης εικαστικά
  • ItemOpen Access
    Confession
    Παπαδάκη, Δήμητρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η εγκατάσταση πραγματεύεται τη ματαιότητα. Μέσα από την συνεχή επανάληψη της καλλιτεχνικής πράξης, δημιουργεί προσδοκίες όπου τελικά καταλήγουν σε ψευδαισθήσεις και αδιέξοδα. Αναπόφευκτα αυτή η προσδοκία μεταφέρεται στην καθημερινότητα και αποδίδεται τελικά στην βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ελπιζει.
  • ItemOpen Access
    Αιμωδία
    Κυριακίδου, Μάρθα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
    Αιμωδία [η διαταραχή της απτικής αίσθησης που οφείλεται σε περιορισμό ή διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος στο σημείο εμφάνισης της παραισθησίας]. Η Αιμωδία παρουσιάζει μια σειρά από οπτικές μεταβολές της μορφής και της ύλης του κάκτου, με την έμφαση να δίνεται στο περίβλημα, το δέρμα, ως πεδίο διαλόγου αντιθετικών δυνάμεων, ιδιοτήτων και ποιοτήτων. Το αγκαθωτό περίβλημα του κάκτου οπτικοποιεί εντονότερα αυτό που είναι γνωστό και για το ανθρώπινο δέρμα: είναι ένας μηχανισμός άμυνας του οργανισμού. Περιβάλλει και προστατεύει το σώμα, αντιδρώντας σε ερεθίσματα εξωτερικά και εσωτερικά. Δημιουργεί ένα όριο που διαχωρίζει, αλλά και ένα πεδίο επαφής του «μέσα» και του «έξω». Στα έργα συνομιλούν το μέταλλο και το βιοπολυμερές, το ανόργανο και το οργανικό: από τη μία το άκαμπτο, το αιχμηρό, που εν δυνάμει πληγώνει· κι από την άλλη το εύπλαστο, το ευαίσθητο, το ευάλωτο, που περιβάλλει και προστατεύει. Η επαφή τους είναι ταυτόχρονα αντιπαράθεση και συνύπαρξη. Διάχυτη στην ατμόσφαιρα είναι μια υπόνοια βίας, μιας βίας δίχως αίμα. Η αιμωδία ή μούδιασμα, η απώλεια της αίσθησης που μας κάνει να νιώθουμε το ίδιο μας το άγγιγμα σαν ξένο, μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένας ακόμα μηχανισμός άμυνας απέναντι στην ύπαρξη - εξωτερικών ή εσωτερικών - πιέσεων. Παράλληλα όμως, είναι αισθητή και η παρουσία μιας μεταβολής, που είναι εφικτή και εμφανής χάρη στο πέρασμα του χρόνου: ο κάκτος περιβάλλεται από το σκληρό του δέρμα· υπομένει, αντέχει, προσαρμόζεται, προστατεύεται. Τι δέρμα φορά το σώμα όταν γίνεται ευάλωτο; Μπορεί κάτι να είναι μαλακό και δυνατό, ανοιχτό αλλά οριοθετημένο; Τι απαιτεί από την τρίχα να γίνει αγκάθι, και τι θα επέτρεπε το αντίθετο; Σε ποιο αόρατο σημείο ισορροπεί η γραμμή που χωρίζει το άγγιγμα από την βιαιοπραγία; Το δέρμα είναι εδώ ένα δυναμικό πεδίο έκφρασης εσωτερικών και εξωτερικών μεταβολών, όπου η ανάγκη αυτοπροστασίας παλεύει με την ανάγκη για επαφή - και το αντίστροφο. Η σκληρότητα δεν είναι το αντίθετο της ευαισθησίας αλλά ο τρόπος της να επιβιώνει.
  • ItemEmbargo
    The Stage
    Γεωργαντή, Μαριάννα-Σμαράγδα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
    Μια συλλογή από χειροποίητες, κούκλες-γλυπτά τοποθετημένες σε αλληγορικές σκηνές που αφηγούνται ιστορίες γύρω από τον έρωτα, τη γέννηση και τον θάνατο. Μέσα από το κιτς, την ατέλεια και την υπερβολή, τα έργα προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ιδιότητα του παιχνιδιού, του γλυπτού και του διακοσμητικού αντικειμένου, διεκδικώντας μια προσωπική εικαστική γλώσσα έξω από τους κανόνες της «υψηλής» τέχνης.
  • ItemOpen Access
    "Ένας κόσμος που δεν υπάρχει"
    Καλογερόπουλος, Γιάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
    Στο έργο μου αποδίδεται η δημιουργία ενός υποθαλάσσιου κόσμου βγαλμένου από την φαντασία μου. Έχω συνδέσει το βυθό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας ως σκοτάδι, άγνωστο και φόβο, με τη σιωπή, την εσωτερική ηρεμία, την γαλήνη και την εξερεύνηση. Με γοητεύει αυτή η αντίθεση των συναισθημάτων που σου δημιουργεί. Εδώ όμως το σκοτάδι απομακρύνεται από αυτόν και το νερό γίνεται λευκό, λειτουργώντας σαν ένας άγνωστος ανοιχτός χώρος. Με τον τρόπο αυτό επιχειρώ να αναδείξω πως το άγνωστο δεν είναι πάντα απαραίτητο να ταυτίζεται με το σκούρο μπλε που όλοι έχουμε συνηθίσει.
  • ItemOpen Access
    Παλίμψηστο
    Πανής, Δημήτριος (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
    Η διπλωματική εργασία Παλίμψηστο είναι μια έρευνα στην όρθια ξυλογραφία. Τα έργα δημιουργήθηκαν εξ ολοκλήρου στην εγκάρσια τομή του ξύλου, μέσον που λόγω σκληρότητας και ομοιογένειας επιτρέπει λεπτή χάραξη προς κάθε κατεύθυνση. Η εργασία επεκτείνει το τονικό φάσμα πέρα από το δυαδικό λευκό–μαύρο: με την ανάκτηση παλαιών ξυλογραφικών μελανιών προέκυψαν διαφανή και ημιδιαφανή τυπώματα, που δημιουργούν διαστρωμάτωση από χειροποίητα χαρτιά και λειτουργούν ταυτόχρονα ως αποδέκτες και υπόβαθρα περαιτέρω τυπωμάτων. Η συνάθροιση των στρώσεων παράγει τονικές διαβαθμίσεις, αποκαλύπτει ή αποκρύπτει πληροφορίες και επιτρέπει στη σιλουέτα των χαράξεων να αναδύεται πάνω από σκουρότερες επιφάνειες. Τα τυπώματα στηρίζονται σε γλυπτικά αντικείμενα από papier-mâché, εσκεμμένα ατελή, ενταγμένα σε κάδρα δύο σχημάτων. Η εννοιολογική κατεύθυνση αφορά τη σχέση αντιληπτού και μη αντιληπτού, τη διαδοχή των βιωμένων στιγμών που συγκροτούν την ταυτότητα και το διαγενειακό τραύμα — την παραδοχή ότι κανείς δεν ξεκινά από κενή επιφάνεια. Η εργασία κλείνει με τη δυνατότητα της διεξόδου: την κατανόηση του εαυτού ως προϋπόθεση της αλλαγής.
  • ItemOpen Access
    Sweet Parasites
    Βουλαλά, Ελένη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
    Το Sweet Parasites αποτελεί μια γλυπτική διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη θνητότητα και την ανθρώπινη ανάγκη για σταθερότητα. Μέσα από κεραμικά γλυπτά, μυθολογικές αφηγήσεις και φαντασιακά οικοσυστήματα, συγκροτούνται κόσμοι που λειτουργούν ως ψυχικές κατασκευές απέναντι σε όσα παραμένουν αβέβαια ή αδύνατο να ελεγχθούν. Οι κόσμοι αυτοί γεννιούνται γύρω από ερωτήματα που αφορούν τον θάνατο, τη φθορά, το πέρασμα του χρόνου και την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί μορφές συνέχειας μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μεταβάλλεται. Η ανάγκη για μύθο, τελετουργία και φαντασία δεν παρουσιάζεται ως απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά ως τρόπος ατοίκησής της. Ο τίτλος αναφέρεται σε σκέψεις, εμμονές και εσωτερικές αφηγήσεις που κατοικούν το μυαλό σαν παράσιτα. Δεν πρόκειται για βίαιες ή αποκρουστικές παρουσίες, αλλά για γοητευτικές και παραγωγικές δυνάμεις. Τρέφονται από την προσοχή, απομακρύνουν τη σκέψη από το παρόν και δυσκολεύουν τη σχέση με την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν κινητήρια δύναμη της δημιουργικής διαδικασίας. Μέσα από αυτές τις εσωτερικές κατασκευές αναζητείται ένα κέντρο, ένας τρόπος οργάνωσης της εμπειρίας απέναντι σε έναν κόσμο όπου τα σημεία αναφοράς γίνονται ολοένα πιο ασταθή. Σημαντικό θεωρητικό σημείο αναφοράς αποτελεί η σκέψη του Byung-Chul Han. Ο Han εξετάζει την απωλεια των τελετουργικών πρακτικών στη σύγχρονη κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο αυτές λειτουργούσαν ως δομές που οργάνωναν τον χρόνο και την κοινή εμπειρία. Η τελετουργία βασίζεται στην επανάληψη, όμως η επανάληψη αυτή δεν είναι μηχανική. Δημιουργεί ρυθμό, συνέχεια και μια αίσθηση επιστροφής σε κάτι σταθερό. Αντίθετα, η σύγχρονη καθημερινότητα χαρακτηρίζεται από διαρκή ανανέωση νέα πληροφορία, νέα εικόνα, νέο ερέθισμα, νέα μετάβαση. Η επανάληψη παραμένει, αλλά παίρνει διαφορετική μορφή χωρίς πραγματική επιστροφή σε ένα κέντρο. Η συνθήκη αυτή συνδέεται με τη συνεχή εναλλαγή ερεθισμάτων που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη καθημερινότητα. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην ποσότητα των πληροφοριών, αλλά και στην απουσία μιας σαφούς ιεράρχησης μεταξύ τους. Όλα εμφανίζονται ταυτόχρονα και απαιτούν προσοχή. Η συσσώρευση στοιχείων στα γλυπτά μεταφέρει αυτή την εμπειρία στο υλικό επίπεδο: μορφές, σώματα, σπίτια, φυτά, καρποί και μικροσκοπικά στοιχεία αναπτύσσονται το ένα πανω στο άλλο, δημιουργώντας μια πυκνότητα όπου το βλέμμα δυσκολεύεται να σταθεροποιηθεί. Η εγκατάσταση οργανώνεται ως ένα φαντασιακό τελετουργικό περιβάλλον. Τα έργα δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα αντικείμενα, αλλά ως ένα σύνολο μέσα στο οποίο ο θεατής κινείται. Η διαδρομή, οι αποστάσεις, και η πυκνότητα των μορφών επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτός ο χώρος. Η κίνηση ανάμεσα στα έργα δημιουργεί μια αντίθεση ανάμεσα στη σταθερότητα των κεραμικών αντικειμένων και στην αστάθεια της ανθρώπινης προσοχής. Έτσι, η εγκατάσταση μπορεί να λειτουργήσει ως ένας χώρος σταθερότητας μέσα στην αστάθεια, χωρίς όμως να προσφέρει ένα απόλυτα σταθερό κέντρο.
  • ItemOpen Access
    Μάνα Γη
    Μπάκαλος, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-19)
    Η παρούσα πτυχιακή εργασία με τίτλο «Μάνα Γη» αποτελεί μια εικαστική και θεωρητική διερεύνηση της σχέσης του σύγχρονου ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της ζωγραφικής. Κεντρικός άξονας της έρευνας είναι η έννοια του αρχαίου πρωτοκόλλου του «εὖ ζῆν», το οποίο ορίζεται ως μια κατάσταση αρμονικής συνύπαρξης με τη φύση, την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να εθελοτυφλεί και να λησμονεί. Μέσα από μια σειρά εξπρεσιονιστικών τοπιογραφιών, το έργο πραγματεύεται τη δραματικότητα του εδάφους, τα αποτυπώματα της ανθρώπινης παρέμβασης και τη ζωτική δύναμη της γης, η οποία λειτουργεί ως ένας αιώνιος πνευματικός οδηγός. Η μεθοδολογία της εργασίας συνδυάζει τη βιωματική παρατήρηση της υπαίθρου με τη χειρονομιακή ζωγραφική, χρησιμοποιώντας γήινες χρωματικές παλέτες, έντονες αντιθέσεις και συμβολικά στοιχεία (όπως εικονοστάσια ή ανθρώπινες κατασκευές μέσα στο δάσος). Τα αποτελέσματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ζωγραφική του τοπίου δεν αποτελεί μια απλή αναπαράσταση, αλλά μια υπαρξιακή πράξη επιστροφής στις ρίζες της ύπαρξης και μια προσπάθεια αποκωδικοποίησης του «ανεξήγητου» της φύσης, όπως αυτό συμβολίζεται μεταφορικά με τον Δίσκο της Φαιστού.
  • ItemOpen Access
    Πτυχιακή Εργασία της Σπυριδούλας Κολλιδά
    Κολλιδά, Σπυριδούλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η εικόνα δεν αποτελεί μια σταθερή και αυτάρκη μορφή, αλλά διαμορφώνεται μέσα από τεχνικές, αισθητικές, ιστορικές και εννοιολογικές επιλογές. Η υλικότητα και οι διαδικασίες παραγωγής της επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή, ενώ η ανάλυση, η μεταφορά και η επανασύνθεσή της μεταβάλλουν τόσο τη μορφή όσο και το νόημά της. Μέσα από αυτούς τους μετασχηματισμούς, η εικόνα αποκτά νέες δυνατότητες ανάγνωσης, χωρίς να αποκόπτεται από την προέλευσή της. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια αυτόνομη νέα εικόνα, αλλά για μια διαφορετική εκδοχή της, που αναδεικνύει τον ρόλο της διαδικασίας στη διαμόρφωση της μορφής και της πρόσληψής της.
  • ItemOpen Access
    Ό,τι σπείρεις, θερίζεις
    Γκαντού, Ζακαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
    Η πτυχιακή μου εργασία, με τίτλο «Ό,τι σπείρεις, θερίζεις», διερευνά τη σχέση ανάμεσα στις ανθρώπινες επιλογές, τις πράξεις και τις συνέπειές των επιλογών αυτών. Με αφετηρία τη χριστιανική παράδοση, προσεγγίζω την προσωπική ευθύνη που φέρει ο καθένας για τις επιλογές του ως μια διαρκή εσωτερική αναμέτρηση, όπου κάθε πράξη αφήνει το δικό της αποτύπωμα, εξού και η βιβλική αναφορά στη σπορά και τον θερισμό που λειτουργεί ως μεταφορά. Μέσα από ανθρωποκεντρικές συνθέσεις, συμβολικά αντικείμενα και κλειστούς, οικείους χώρους, προσπαθώ να αποδώσω το αθέατο βάρος των επιλογών αυτών. Το μήλο, ο απαγορευμένος καρπός λειτουργεί ως σύμβολο πειρασμού ενώ η Καινή διαθήκη ως σύμβολο πίστης και ευθύνης. Τέλος, οι ανθρώπινες μορφές αφήνουν περιθώριο στο θεατή να δώσει την δική του προσωπική ερμηνεία σε κάθε σύνθεση. Το κάρβουνο αποτελεί το βασικό εκφραστικό μου μέσο, το οποίο μου επέτρεψε να διερευνήσω την πλαστικότητα της ύλης. Μέσα από την ελεγχόμενη πίεση, την επαναλαμβανόμενη τριβή και τη λεπτή διαβάθμιση των τόνων επιδίωξα τη διαμόρφωση μιας επιφάνειας που πάλλεται και αναπνέει. Η εναλλαγή πυκνών και διάφανων στρώσεων, η τοποθέτηση και η αφαίρεση του υλικού, καθώς και η αντίθεση φωτός και σκιάς, δημιουργούν μια ζωγραφική γλώσσα που αναδεικνύει τον όγκο των σωμάτων και το βάθος της ψυχικής τους έντασης. Η μεγάλη κλίμακα και η χωρική διάταξη των έργων δημιουργούν ένα ενιαίο περιβάλλον, στο οποίο η ζωγραφική αποκτά βιωματική διάσταση. Η εργασία λειτουργεί ως ένα ηθικό και διδακτικό εργαλείο που επιδιώκει να διατυπώσει μια ηθική κρίση, μέσω της οποίας ανοίγει ένας χώρος προσωπικής αναμέτρησης του ανθρώπου μεταξύ της ελευθερίας του και των συνεπειών των επιλογών του. Κατ’ αυτό τον τρόπο ο θεατής οδηγείται σε έναν διαρκή αναστοχασμό και μια ουσιαστική υπαρξιακή αναζήτηση. Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: Μπορούμε να συνυπάρξουμε με όσα οι πράξεις μας αφήνουν πίσω; 7 έργα, κάρβουνο σε μουσαμά, 195 × 145 εκ.
  • ItemOpen Access
    Προσωπικό Ιερό
    Καντέα Παπαδοπούλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
    Το θέμα της πτυχιακής πραγματεύεται τις έννοιες «Οικειότητα», «Ανήκω» και «Ιερό». Είναι μια προσπάθεια χαρτογράφησης των παραπάνω εννοιών, μέσα από τη μνήμη, το συναίσθημα και τη καθημερινότητα. Κινητήριος δύναμη για αυτή τη κατεύθυνση υπήρξε ο φόβος του να «ξεχαστεί» και να χαθεί κάτι που δεν υπάρχει καταγεγραμμένο κάπου, καθώς και η ανάγκη μου για να δημιουργήσω έναν οικείο χώρο, στον οποίο θα μπορούν να συγκατοικήσουν όλες αυτές οι αναμνήσεις, έναν χώρο εξίσου οικείο και για αυτές και για εμένα. Ταυτόχρονα, η δημιουργία της εγκατάστασης είναι και δημιουργία ενός ιδανικού προσωπικού χώρου, στον οποίο θα μπορώ να είμαι όλα αυτά που θέλω, χωρίς να χρειαστεί να αποβάλλω κάτι λόγω κοινωνικών επιρροών, και ζητήματα όπως η επαφή μου με ζωντανές και μη ψυχές, το παρελθόν (στο βαθμό που με απασχολεί και επηρεάζει) και το παρόν και οι δύο χώρες από τις οποίες κατάγομαι (Ρουμανία – Ελλάδα/ Πόντος), να μπορούν να «συνομιλήσουν» μεταξύ τους και με τον θεατή και να συναντηθούν μέσα από αντικείμενα, εικόνες και ήχους. Μέσω αυτού του έργου, η οικειότητα εμφανίζεται ως πράξη συμφιλίωσης: με τον εαυτό, την οικογένεια, τον τόπο και την απώλεια. Η δυαδικότητα μέσα από την οποία προκύπτει η ανάγκη της ασφάλειας του οικείου χώρου, λειτουργεί ως κάποιου είδους εσωτερική ένταση που ωθεί προς την αναζήτηση ισορροπίας. Δε πρόκειται για σύγκρουση, αλλά για συνεχής διαπραγμάτευση μεταξύ διαφορετικών μορφών οικειότητας.