Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Πτυχιακή Εργασία της Σπυριδούλας Κολλιδά
Κολλιδά, Σπυριδούλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εικόνα δεν αποτελεί μια σταθερή και αυτάρκη μορφή, αλλά διαμορφώνεται μέσα από τεχνικές, αισθητικές, ιστορικές και εννοιολογικές επιλογές. Η υλικότητα και οι διαδικασίες παραγωγής της επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή, ενώ η ανάλυση, η μεταφορά και η επανασύνθεσή της μεταβάλλουν τόσο τη μορφή όσο και το νόημά της. Μέσα από αυτούς τους μετασχηματισμούς, η εικόνα αποκτά νέες δυνατότητες ανάγνωσης, χωρίς να αποκόπτεται από την προέλευσή της. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια αυτόνομη νέα εικόνα, αλλά για μια διαφορετική εκδοχή της, που αναδεικνύει τον ρόλο της διαδικασίας στη διαμόρφωση της μορφής και της πρόσληψής της.
Ό,τι σπείρεις, θερίζεις
Γκαντού, Ζακαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η πτυχιακή μου εργασία, με τίτλο «Ό,τι σπείρεις, θερίζεις», διερευνά τη σχέση ανάμεσα στις ανθρώπινες επιλογές, τις πράξεις και τις συνέπειές των επιλογών αυτών. Με αφετηρία τη χριστιανική παράδοση, προσεγγίζω την προσωπική ευθύνη που φέρει ο καθένας για τις επιλογές του ως μια διαρκή εσωτερική αναμέτρηση, όπου κάθε πράξη αφήνει το δικό της αποτύπωμα, εξού και η βιβλική αναφορά στη σπορά και τον θερισμό που λειτουργεί ως μεταφορά. Μέσα από ανθρωποκεντρικές συνθέσεις, συμβολικά αντικείμενα και κλειστούς, οικείους χώρους, προσπαθώ να αποδώσω το αθέατο βάρος των επιλογών αυτών. Το μήλο, ο απαγορευμένος καρπός λειτουργεί ως σύμβολο πειρασμού ενώ η Καινή
διαθήκη ως σύμβολο πίστης και ευθύνης. Τέλος, οι ανθρώπινες μορφές αφήνουν περιθώριο στο θεατή να δώσει την δική του προσωπική ερμηνεία σε κάθε σύνθεση. Το κάρβουνο αποτελεί το βασικό εκφραστικό μου μέσο, το οποίο μου επέτρεψε να διερευνήσω την πλαστικότητα της ύλης. Μέσα από την ελεγχόμενη πίεση, την επαναλαμβανόμενη τριβή και τη λεπτή διαβάθμιση των τόνων επιδίωξα τη διαμόρφωση μιας επιφάνειας που πάλλεται και αναπνέει. Η εναλλαγή πυκνών και διάφανων στρώσεων, η τοποθέτηση και η αφαίρεση του υλικού, καθώς και η αντίθεση φωτός και σκιάς, δημιουργούν μια ζωγραφική γλώσσα που αναδεικνύει τον όγκο των σωμάτων και το βάθος της ψυχικής τους έντασης. Η μεγάλη κλίμακα και η χωρική διάταξη των έργων δημιουργούν ένα ενιαίο περιβάλλον, στο οποίο η ζωγραφική αποκτά βιωματική διάσταση. Η εργασία λειτουργεί ως ένα ηθικό και διδακτικό εργαλείο που επιδιώκει να
διατυπώσει μια ηθική κρίση, μέσω της οποίας ανοίγει ένας χώρος προσωπικής αναμέτρησης του ανθρώπου μεταξύ της ελευθερίας του και των συνεπειών των επιλογών του. Κατ’ αυτό τον τρόπο ο θεατής οδηγείται σε έναν διαρκή αναστοχασμό και μια ουσιαστική υπαρξιακή αναζήτηση. Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: Μπορούμε να συνυπάρξουμε με όσα οι πράξεις μας αφήνουν πίσω;
7 έργα, κάρβουνο σε μουσαμά, 195 × 145 εκ.
Προσωπικό Ιερό
Καντέα Παπαδοπούλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Το θέμα της πτυχιακής πραγματεύεται τις έννοιες «Οικειότητα», «Ανήκω» και «Ιερό». Είναι μια προσπάθεια χαρτογράφησης των παραπάνω εννοιών, μέσα από τη μνήμη, το συναίσθημα και τη καθημερινότητα. Κινητήριος δύναμη για αυτή τη κατεύθυνση υπήρξε ο φόβος του να «ξεχαστεί» και να χαθεί κάτι που δεν υπάρχει καταγεγραμμένο κάπου, καθώς και η ανάγκη μου για να δημιουργήσω έναν οικείο χώρο, στον οποίο θα μπορούν να συγκατοικήσουν όλες αυτές οι αναμνήσεις, έναν χώρο εξίσου οικείο και για αυτές και για εμένα. Ταυτόχρονα, η δημιουργία της εγκατάστασης είναι και δημιουργία ενός ιδανικού προσωπικού χώρου, στον οποίο θα μπορώ να είμαι όλα αυτά που θέλω, χωρίς να χρειαστεί να αποβάλλω κάτι λόγω κοινωνικών επιρροών, και ζητήματα όπως η επαφή μου με ζωντανές και μη ψυχές, το παρελθόν (στο βαθμό που με απασχολεί και επηρεάζει) και το παρόν και οι δύο χώρες από τις οποίες κατάγομαι (Ρουμανία – Ελλάδα/ Πόντος), να μπορούν να «συνομιλήσουν» μεταξύ τους και με τον θεατή και να συναντηθούν μέσα από αντικείμενα, εικόνες και ήχους. Μέσω αυτού του έργου, η οικειότητα εμφανίζεται ως πράξη συμφιλίωσης: με τον εαυτό, την οικογένεια, τον τόπο και την απώλεια. Η δυαδικότητα μέσα από την οποία προκύπτει η ανάγκη της ασφάλειας του οικείου χώρου, λειτουργεί ως κάποιου είδους εσωτερική ένταση που ωθεί προς την αναζήτηση ισορροπίας. Δε πρόκειται για σύγκρουση, αλλά για συνεχής διαπραγμάτευση μεταξύ διαφορετικών μορφών οικειότητας.
In my beginning is my end
Παντζαρτζίδη, Θεολογία (Λώρα) (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Ο θάνατος είναι ένα τέλος αλλά και μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Όταν ένας ζωντανός οργανισμός πεθαίνει, η ενέργεια και η ύλη του σώματος του δεν εξαφανίζονται απλώς. Η ύλη αποσυντίθενται σταδιακά, μετασχηματίζεται και ανακατανέμεται στο περιβάλλον, ενώ η ενέργεια που ήταν αποθηκευμένη στο σώμα διαχέεται, μετατρέπεται και εξαπλώνεται στο χώρο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία εξερευνώ και την ταυτότητα ως κάτι ρευστό και προσωρινό που, όπως το σώμα, μεταβάλλεται και σταδιακά χάνει τα όρια της. Με αφετηρία έννοιες όπως: η συσσώρευση και η διασπορά, η κατασκευή και η αποδόμηση, η ένωση και η εκτόνωση, δημιουργώ μια σύνθεση από οργανικές μάζες που φέρουν ταυτόχρονα τρυφερότητα και απειλή. Συσσωρεύονται, επεκτείνονται και διαχέονται στον χώρο, δημιουργώντας μορφές σε μια διαρκή μεταμόρφωση, ανάμεσα στη γέννηση και στην αποσύνθεση.
“What we call the beginning is often the end
And to make and end is to make a beginning.
The end is where we start from.{….}
Every phrase and every sentence is an end and a beginning, Every poem an epitaph. And any action
Is a step to the block, to the fire, down the sea's throat Or to an illegible stone: and that is where we start.
We die with the dying:
See, they depart, and we go with them. We are born with the dead:
See, they return, and bring us with them….”
T. S. Eliot, Four quartets
Αυτό είναι το πορτραίτο ενός άδειου στομαχιού.
Αλεξανδρή, Κατερίνα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Βίντεο-δοκίμιο αρχειακού υλικού πάνω στην ντροπή και τον φόβο διαπερατότητας και διείσδυσης, στον ερωτισμό, την ηλικιακή παλινδρόμηση, τα σωματικά/ψηφιακά όρια και την κατάλυση τους.