Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Confession
Παπαδάκη, Δήμητρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εγκατάσταση πραγματεύεται τη ματαιότητα. Μέσα από την συνεχή επανάληψη της καλλιτεχνικής πράξης, δημιουργεί προσδοκίες όπου τελικά καταλήγουν σε ψευδαισθήσεις και αδιέξοδα. Αναπόφευκτα αυτή η προσδοκία μεταφέρεται στην καθημερινότητα και αποδίδεται τελικά στην βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ελπιζει.
Οι φιλοσοφικές και αισθητικές προεκτάσεις της περιπλάνησης σε σχέση με τη διαστημική χαρτογραφική απεικόνιση στη μεταπολεμική εικαστική πρωτοπορία.
Πέτρου, Ευαγγελία (Διδακτορική διατριβή, 2026-10-13)
Η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά το επιστημολογικό πεδίο της εικαστικής χαρτογράφησης με έμφαση στη διαστημική και αστροναυτική απεικόνιση, εξετάζοντας τη φαινομενολογική μετάβαση από την επίγεια περιπλάνηση στην κοσμική εμπειρία. Υπό μια φαινομενολογική ερμηνεία η ενσώματη χωρικότητα και το σωματικά ή τεχνολογικά υποστηριζόμενο βλέμμα αναδεικνύονται σε πρωτογενή εργαλεία για τη νοηματοδότηση και τη συγκρότηση του τόπου. Η έρευνα αποσαφηνίζει πώς η δυναμική αλληλεπίδραση της άμεσα βιωματικής σωματικότητας, η οποία είναι εγγενής στην περιπατητική και κινητική πρακτική, συνομιλεί με τις νέες δυνατότητες διαμεσολαβημένης αντίληψης που προσφέρουν οι σύγχρονες τεχνολογίες χαρτογράφησης, μετατρέποντας το διαστημικό περιβάλλον από ένα αφηρημένο σιωπηλό κενό σε ένα βιωμένο, πολυαισθητηριακό και κοσμικό τοπίο. Παράλληλα, αντικείμενο μελέτης αποτελεί η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο χωρικά προσδιορισμένο έργο τέχνης και το περιβάλλον διερευνώντας πώς η καλλιτεχνική παρέμβαση επιδρά στη γεωγραφική και οντολογική ταυτότητα της τοποθεσίας, αλλά και αντίστροφα, πώς η αισθητική και εννοιολογική πρόσληψη του τόπου μετασχηματίζεται ριζικά μέσω της εικαστικής χειρονομίας. Εστιάζοντας κυρίως σε μεταπολεμικά εικαστικά έργα, μνημειακές εγκαταστάσεις και επιτελέσεις. η διατριβή ανατομεί την εξέλιξη των χαρτογραφικών πρακτικών. Με τον τρόπο αυτό, προτείνεται ένα νέο θεωρητικό παράδειγμα που χαρτογραφεί τη συναρτημένη, αμφίδρομη σχέση μεταξύ της επιστήμης, της τέχνης και της ενεργοποιημένης συνείδησης του θεατή, φωτίζοντας τη μετάβαση από την ανθρώπινη κλίμακα στο κοσμικό στερέωμα. Στο πλαίσιο αυτό, η ιστορική επιθυμία της ανθρωπότητας για εξερεύνηση και υπέρβαση των ορίων, από την εποχή των ανακαλύψεων έως τη σύγχρονη διαστημική εποχή, στην οποία το βλέμμα στρέφεται στο άπειρο του κοσμικού πεδίου, επιφέρει τη συγκρότηση μιας νέας, συμπαντικής γεωγραφίας. Η μεθοδολογική προσέγγιση της έρευνας είναι ποιοτική και ερμηνευτική, βασιζόμενη στη συστηματική ανάλυση μελετών περίπτωσης, καθώς και στην κριτική επισκόπηση έντυπων και ψηφιακών πηγών. Ως κατακλείδα της διδακτορικής διατριβής, η υπέρβαση της εργαλειακής φύσης της αστροναυτικής χαρτογράφησης επιτρέπει τη συγκρότηση ενός νέου πεδίου βιωματικής χωρικότητας. Μέσα από μια αμφίδρομη μετατόπιση, ο καλλιτέχνης οικειοποιείται την επιστημονική μεθοδολογία και ο αστροναύτης αυθόρμητα αναπτύσσει μια εικαστική ματιά. Καθώς το βλέμμα συμπράττει με την καλλιτεχνική πράξη και, αντιστοίχως, η καλλιτεχνική πράξη συνομιλεί με το επιστημονικό βλέμμα και την πρωτογενή μαρτυρία, ο ανεξερεύνητος κοσμικός χώρος μετασχηματίζεται σε έναν οικείο, ενσώματο τόπο περιπλάνησης και μετα-ανθρώπινης μνήμης. Η χωρική αυτή διεύρυνση πραγματώνεται υλικά μέσα από τη μελέτη καλλιτεχνικών πρακτικών που σχεδιάζονται για να εγκατασταθούν σε τροχιακές πλατφόρμες, να αποτυπωθούν στη σεληνιακή επιφάνεια, ή ακόμα και να αιωρούνται εκκρεμείς στο διαστημικό κενό. Επιπλέον, η έρευνα φωτίζει τις σύγχρονες πρωτοβουλίες των διαστημικών οργανισμών για τη συμπερίληψη γυναικών αστροναυτών, καθώς και ατόμων με αναπηρία, τεκμηριώνοντας ότι η συμμετοχικότητα συνεπάγεται ριζικό επαναπροσδιορισμό της χαρτογραφικής πράξης. Η θεσμική αυτή στροφή συνομιλεί οργανικά με μια παράλληλη μετατόπιση στο πεδίο της εικαστικής και λογοτεχνικής πρακτικής. Οι κυρίαρχες ιεραρχίες και το μοντέλο της αποικιοκρατικής κατάκτησης αμφισβητούνται μέσω της ανάδειξης της γυναικείας περιπλάνησης, της κριτικής χαρτογράφησης και των πολυαισθητηριακών καλλιτεχνικών παρεμβάσεων που ενσωματώνουν την αναπηρία, τη σιωπή και τη μη-λεκτική επικοινωνία. Η έμφυλη και συμπεριληπτική αυτή προσέγγιση, που εκτείνεται από την επίγεια εικαστική και δοκιμιακή χειρονομία έως την εξωατμοσφαιρική διαβίωση, εισάγει μια σχεσιοκεντρική, ενσώματη οπτική προμηνύοντας μια πολυσύνθετη νοηματοδότηση του σύμπαντος. Με τον τρόπο αυτό, η κυριαρχία αντικαθίσταται από τη φροντίδα αναδιαμορφώνοντας ριζικά την ανθρώπινη ταυτότητα και τη φαινομενολογία της ύπαρξης στο κοσμικό στερέωμα.
Αιμωδία
Κυριακίδου, Μάρθα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Αιμωδία [η διαταραχή της απτικής αίσθησης που οφείλεται σε περιορισμό ή διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος στο σημείο εμφάνισης της παραισθησίας].
Η Αιμωδία παρουσιάζει μια σειρά από οπτικές μεταβολές της μορφής και της ύλης του κάκτου, με την έμφαση να δίνεται στο περίβλημα, το δέρμα, ως πεδίο διαλόγου αντιθετικών δυνάμεων, ιδιοτήτων και ποιοτήτων. Το αγκαθωτό περίβλημα του κάκτου οπτικοποιεί εντονότερα αυτό που είναι γνωστό και για το ανθρώπινο δέρμα: είναι ένας μηχανισμός άμυνας του οργανισμού. Περιβάλλει και προστατεύει το σώμα, αντιδρώντας σε ερεθίσματα εξωτερικά και εσωτερικά. Δημιουργεί ένα όριο που διαχωρίζει, αλλά και ένα πεδίο επαφής του «μέσα» και του «έξω». Στα έργα συνομιλούν το μέταλλο και το βιοπολυμερές, το ανόργανο και το οργανικό: από τη μία το άκαμπτο, το αιχμηρό, που εν δυνάμει πληγώνει· κι από την άλλη το εύπλαστο, το ευαίσθητο, το ευάλωτο, που περιβάλλει και προστατεύει. Η επαφή τους είναι ταυτόχρονα αντιπαράθεση και συνύπαρξη. Διάχυτη στην ατμόσφαιρα είναι μια υπόνοια βίας, μιας βίας δίχως αίμα. Η αιμωδία ή μούδιασμα, η απώλεια της αίσθησης που μας κάνει να νιώθουμε το ίδιο μας το άγγιγμα σαν ξένο, μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένας ακόμα μηχανισμός άμυνας απέναντι στην ύπαρξη - εξωτερικών ή εσωτερικών - πιέσεων. Παράλληλα όμως, είναι αισθητή και η παρουσία μιας μεταβολής, που είναι εφικτή και εμφανής χάρη στο πέρασμα του χρόνου: ο κάκτος περιβάλλεται από το σκληρό του δέρμα· υπομένει, αντέχει, προσαρμόζεται, προστατεύεται. Τι δέρμα φορά το σώμα όταν γίνεται ευάλωτο; Μπορεί κάτι να είναι μαλακό και δυνατό, ανοιχτό αλλά οριοθετημένο; Τι απαιτεί από την τρίχα να γίνει αγκάθι, και τι θα επέτρεπε το αντίθετο; Σε ποιο αόρατο σημείο ισορροπεί η γραμμή που χωρίζει το άγγιγμα από την βιαιοπραγία; Το δέρμα είναι εδώ ένα δυναμικό πεδίο έκφρασης εσωτερικών και εξωτερικών μεταβολών, όπου η ανάγκη αυτοπροστασίας παλεύει με την ανάγκη για επαφή - και το αντίστροφο. Η σκληρότητα δεν είναι το αντίθετο της ευαισθησίας αλλά ο τρόπος της να επιβιώνει.
The Stage
Γεωργαντή, Μαριάννα-Σμαράγδα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Μια συλλογή από χειροποίητες, κούκλες-γλυπτά τοποθετημένες σε αλληγορικές σκηνές που αφηγούνται ιστορίες γύρω από τον έρωτα, τη γέννηση και τον θάνατο. Μέσα από το κιτς, την ατέλεια και την υπερβολή, τα έργα προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ιδιότητα του παιχνιδιού, του γλυπτού και του διακοσμητικού αντικειμένου, διεκδικώντας μια προσωπική εικαστική γλώσσα έξω από τους κανόνες της «υψηλής» τέχνης.
"Ένας κόσμος που δεν υπάρχει"
Καλογερόπουλος, Γιάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Στο έργο μου αποδίδεται η δημιουργία ενός υποθαλάσσιου κόσμου βγαλμένου από την φαντασία μου. Έχω συνδέσει το βυθό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας ως σκοτάδι, άγνωστο και φόβο, με τη σιωπή, την εσωτερική ηρεμία, την γαλήνη και την εξερεύνηση. Με γοητεύει αυτή η αντίθεση των συναισθημάτων που σου δημιουργεί. Εδώ όμως το σκοτάδι απομακρύνεται από αυτόν και το νερό γίνεται λευκό, λειτουργώντας σαν ένας άγνωστος ανοιχτός χώρος. Με τον τρόπο αυτό επιχειρώ να αναδείξω πως το άγνωστο δεν είναι πάντα απαραίτητο να ταυτίζεται με το σκούρο μπλε που όλοι έχουμε συνηθίσει.