Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Μεταμορφώσεις της Τελετουργίας, Αντλώντας παραδείγματα από το έργο του Adrian Paci
Σκόντι, Αρλίντα (Πτυχιακή εργασία, 0006-03-26)
Η παρούσα εργασία εξετάσει την τελετουργία ως μηχανισμό οργάνωσης της ανθρώπινης εμπειρίας και διερευνά τρόπους με τους οποίους οι τελετουργικές λειτουργίες μετασχηματίζονται στη σύγχρονη εποχή και επανεμφανίζονται μέσα στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης. Αφετηρία αποτελεί η ιστορική και θεωρητική συγκρότηση της έννοιας της τελετουργίας μέσα από βασικές ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, όπου αναδεικνύεται ως πρακτική που οργανώνει τον χρόνο, τον χώρο, το σώμα και τις κρίσιμες μεταβάσεις της ζωής. Στη συνέχεια, εξετάζονται οι νεωτερικές συνθήκες που μετασχηματίζουν το καθεστώς της συλλογικής εμπειρίας και αποδυναμώνουν παραδοσιακές τελετουργικές μορφές, μέσα από θεωρητικές αναγνώσεις που αναδεικνύουν την απώλεια του ρυθμού, της συμβολικής διάρκειας και της κοινότητας. Η εργασία δεν αντιμετωπίζει την τελετουργία ως φαινόμενο που εξαφανίζεται, αλλά ως λειτουργία που επιμένει μετασχηματισμένη, συχνά αποσπασματικά και μη θεσμοθετημένα. Στο πλαίσιο αυτό, η σύγχρονη τέχνη προσεγγίζεται ως πεδίο όπου μπορούν να ανιχνευθούν τελετουργικές λειτουργίες, όχι ως αναπαραστάσεις παραδοσιακών τελετών, αλλά ως πρακτικές που ενεργοποιούν μηχανισμούς μετάβασης, συμμετοχής και σωματικής εμπλοκής. Η προβληματική εφαρμόζεται στη μελέτη επιλεγμένων έργων του Adrian Paci, τα οποία ενεργοποιούν ζητήματα μνήμης, πένθους, αναμονής και κοινωνικής ένταξης, συγκροτώντας σχήματα που παραπέμπουν σε τελετουργικούς μηχανισμούς. Συμπερασματικά, η εργασία υποστηρίζει ότι η τελετουργία, παρότι αποδυναμώνεται ως θεσμική μορφή, εξακολουθεί να λειτουργεί ως ενεργό σχήμα οργάνωσης εμπειρίας, το οποίο μεταμορφώνεται και επανεμφανίζεται στο σύγχρονο καλλιτεχνικό πεδίο.
Ο Ρόλος της Αφήγησης στην Κατασκευή της Ταυτότητας των Iστορικά Αναγνωρισμένων Δημιουργικών Υποκειμένων: Η Περίπτωση του Νικολάι Γκόγκολ
Κουίνη, Αιμιλία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03)
Η παρούσα εργασία διερευνά την έννοια της ταυτότητας ως ιστορικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κατασκευής, όπως αυτή συντίθεται μέσω των ιστορικών αφηγήσεων, της βιογραφίας και των λογοτεχνικών αναλύσεων
Εξετάζοντας τις θεωρίες στοχαστών όπως ο Jean-François Lyotard, ο Michel Foucault και ο Hayden White, αναδεικνύεται η σχέση λόγου και εξουσίας και ο τρόπος, με τον οποίο οι αφηγήσεις συμβάλλουν στη συγκρότηση και διατήρηση κοινωνικών ιεραρχιών. Στο πλαίσιο αυτό, ο συγγραφέας προσεγγίζεται ως ιστορικό και πολιτισμικό προϊόν, φορέας πολλαπλών ταυτοτήτων, που κατασκευάζονται και επαναπροσδιορίζονται μέσω του έργου του, των βιογράφων του, του κριτικού λόγου και του αναγνωστικού κοινού. Η περίπτωση του συγγραφέα του 19ου αιώνα, Νικολάι Γκόγκολ επιλέγεται διότι η ιστορική προσωπικότητα του, κρίνεται ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα υβριδικής, κατακερματισμένης ταυτότητας. Η εργασία επιχειρεί να αναδείξει τις πολλαπλές εκφάνσεις της ταυτότητάς του, εθνικές, συγγραφικές, ψυχικές και έμφυλες και να διερευνήσει πώς αυτές αντανακλώνται στο έργο του, υπό το πρίσμα της μεταμοντέρνας και μετα-αποικιακής θεωρίας. Μέσα από τη συνάρθρωση φιλοσοφικών, ιστορικών και λογοτεχνικών προσεγγίσεων, ο Νικολάι Γκόγκολ αναδεικνύεται ως σύνθετο και αντιφατικό υποκείμενο, το οποίο συγκροτείται από τον λόγο, την ιστορία και τη μνήμη. Η εργασία καταλήγει ότι η κατανόηση του έργου του Γκόγκολ απαιτεί την αναγνώριση της υβριδικής φύσης της ταυτότητας του και την απελευθέρωσή του από μονοδιάστατες αναγνώσεις. Έτσι, ο Γκόγκολ αναδεικνύεται ως συμβολικό παράδειγμα της μεταμοντέρνας έννοιας του ταυτόχρονου, αντιφατικού και πολλαπλού υποκειμένου.
Αναπαραστάσεις αρρενωπότητας και σχολιασμός της εξουσίας στο έργο του γλύπτη Θόδωρου.
Καμπούρης, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-02)
Η παρούσα πτυχιακή εργασία εξετάζει το έργο του γλύπτη Θόδωρου, με αντικείμενο τη συγκρότηση της αρρενωπότητας και τη σύνδεση της με ζητήματα εξουσίας, σωματικής δράσης και συμμέτοχης του θεατή. Η έρευνα επικεντρώνεται σε επιλεγμένα έργα της περιόδου από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία ο καλλιτέχνης ανέπτυξε πρακτικές συμμετοχικής γλυπτικής, επιτελεστικότητας και περφόρμανς.
Κεντρικός άξονας της ανάλυσης είναι το μοτίβο της «Ματράκ-Φαλλού», το οποίο εξετάζεται ως συμβολικό αντικείμενο που συμπυκνώνει τη σχέση ανάμεσα στη φαλλική αναπαράσταση, τη βία, τη δημιουργία και τη χειραγώγηση. Μέσα από τη μελέτη έργων όπως το «Ξυπνητήρι του Μεσονυχτιού», η έκθεση «Γλυπτική για τη Συμμετοχή του Κοινού - Απαγορεύεται η Συμμετοχή», καθώς και μεταγενέστερες εγκαταστάσεις και περφόρμανς, αναδεικνύεται η μετατόπιση της γλυπτικής από το αντικείμενο στη δράση και η ενεργοποίηση του θεατή ως συμμέτοχου της εικαστικής πράξης. Η μεθοδολογία βασίζεται στη θεωρητική και ερμηνευτική ανάλυση έργων σε συνδυασμό με τη ιστορική και κοινωνικοπολιτική τους τοποθέτηση, καθώς και στη διασταύρωση της εικαστικής πρακτικής με θεωρητικές προσεγγίσεις γύρω από το σώμα, την επιτελεστικότητα και τον λόγο. Η ανάλυση δείχνει ότι στο έργο του Θόδωρου η αρρενωπότητα συγκροτείται ως διαρκής διαπραγμάτευση μέσω της σωματικής δράσης, της συμμετοχής και της αποδόμησης των συμβολικών μορφών εξουσίας.
Εικονοστάσια Χώρος, Τόπος, Μνήμη και Υλικότητα Μια σύγχρονη φωτογραφική προσέγγιση
Φωτοπούλου, Μαρίλια (Μεταπτυχιακή εργασία, 2024-01)
Τα εικονοστάσια ή προσκυνητάρια αποτελούν μια διαχρονική εθιμική πρακτική, άρρηκτα συν-δεδεμένη με την ανθρώπινη προσπάθεια διαχείρισης της απώλειας και του μυστηρίου του θανάτου. Η παρούσα εργασία εξετάζει τα εικονοστάσια όχι μόνο ως υλικά αντικείμενα, αλλά και ως φορείς μνήμης, πολιτισμικής κληρονομιάς και συμβολικής αλληλεπίδρασης με τον χώρο και τον χρόνο. Παράλληλα, διερευνά το σύνθετο πλέγμα εννοιών και ερμηνειών που τα καθιστούν πεδίο προσέγγισης βαθύτερων ψυχολογικών και συμβολικών διεργασιών. Η έρευνα, η οποία ξεκίνησε το 2020, βασίστηκε σε εκτενή φωτογραφική τεκμηρίωση και σε επιτόπιες παρεμβάσεις σε εικονοστάσια σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Τα εικονοστάσια, με τα ποικίλα γεωγραφικά και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά τους, ενσωματώνονται στο τοπίο, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία του ελληνικού χώρου, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη εγγράφεται και αναπαράγεται υλικά και χωρικά. Το πρώτο μέρος του φωτογραφικού έργου εστιάζει στην ενσωμάτωση των εικονοστασίων στο τοπίο και στη σχέση τους με το περιβάλλον. Μέσα από τη διαπραγμάτευση της φωτογραφικής απόστασης και εγγύτητας, καθώς και του φωτογραφικού ρεαλισμού, αναδύονται το δέος απέναντι στον θάνατο, η ανθρώπινη ευαλωτότητα και η συντριβή, σε αντίστιξη με τον χώρο και τις συχνά απρόσμενες φυσικές, χωρικές και πολιτισμικές συνευρέσεις. Τα εικονοστάσια λειτουργούν ως τόποι συμβολικής φόρτισης, συχνά παραπέμποντας σε στοιχεία της ναοδομίας και της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Η κλίμακα συνδέεται με τη
σημασιοδότηση του χώρου ως τοπόσημου μνήμης και προσωπικού δράματος, ενώ η μνήμη και η λήθη εμφανίζονται ως ενεργές δυνάμεις που συγκροτούν τον τόπο. Στο δεύτερο μέρος του έργου, η εστίαση μετατοπίζεται στα εσωτερικά των εικονοστασίων. Οι εικόνες επιχειρούν να ενεργοποιήσουν μια αισθητηριακή και ποιητική συνθήκη, η οποία τροφοδοτεί ένα πεδίο μεταξύ μνήμης και φαντασίας. Μέσω προσωπικών παρεμβάσεων και επιλογών σύνθεσης, η φωτογραφική πράξη υπερβαίνει την απλή καταγραφή του υπαρκτού και στρέφεται στην απόδοση της ατμόσφαιρας, της βιωμένης εμπειρίας και της εσωτερικότητας του τόπου.
Nosedive
Σαμινέλη, Ελισάβετ (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-16)
Το έργο Nosedive γεννήθηκε από την επιθυμία μου να εξερευνήσω την λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πτώση και στην αναγέννηση, το σκοτάδι και το φως. Μια σειρά από κεραμικά γλυπτά αιχμηρές φόρμες, με τον μύθο της Περσεφόνης ως βασικό σημείο αναφοράς. H κατάβαση της Περσεφόνης στον Άδη συνιστά μια πράξη βίαιης απομάκρυνσης, αλλά ταυτόχρονα εγκαινιάζει έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο ζωής και θανάτου. Η περιοδική επιστροφή της στη γη σηματοδοτεί την αναγέννηση της φύσης και την αποκατάσταση της κοσμικής ισορροπίας.