Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Ουτοποιεία
Οσόγια, Κυριακή (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Ου τόπο ποιώ
Η εικαστική εγκατάσταση «Ου τόπο ποιώ» αποτελεί μια προσπάθεια δημιουργίας ενός εναλλακτικού κόσμου, μέσα από τη συνύπαρξη προσωπικών βιωμάτων, συλλογικών αναφορών, φαντασιακών μορφών και καθημερινών αντικειμένων. Αφετηρία της δημιουργίας υπήρξαν προσωπικές και οικογενειακές μνήμες, οι οποίες σταδιακά απομακρύνθηκαν από την αμιγώς αυτοβιογραφική τους διάσταση και μετασχηματίστηκαν σε ένα ευρύτερο πεδίο εικόνων, συμβόλων και νέων συσχετισμών. Κεντρική έννοια του έργου είναι η μεταμόρφωση και η επιθυμία: η δυνατότητα του ανθρώπου να επαναπροσδιορίζει την πραγματικότητα μέσα από τη φαντασία και να δημιουργεί νέες συνθήκες ύπαρξης. Μυθολογικές αναφορές, με ιδιαίτερη έμπνευση από τη μορφή της Κίρκης και των Σειρήνων, λειτουργούν ως αφετηρίες για τη διερεύνηση της μεταμόρφωσης, της ταυτότητας, της έλξης σαν κινητήρια δύναμη και της σχέσης ανάμεσα στο ανθρώπινο, το ζωικό, την τεχνολογία, το φαντασιακό και το Άλλο. Παράλληλα, η εγκατάσταση προσεγγίζει τη σχέση ανθρώπου, φύσης και τεχνολογίας μέσα από μια μετα-ανθρωπιστική οπτική. Το χώμα, τα φυτά, τα ζώα και τα οργανικά στοιχεία συνυπάρχουν με καλώδια, οθόνες, ηλεκτρικές συσκευές και τεχνολογικά αντικείμενα, χωρίς να διαμορφώνεται μια αυστηρή ιεραρχία μεταξύ τους. Η μετατροπή των πολύπριζων σε πνευμόνια και η παρουσία των καλωδίων μέσα στο χώμα υποδηλώνουν τη δυνατότητα δημιουργίας ενός κοινού υβριδικού οικοσυστήματος. Η χρήση διαφορετικών μέσων, όπως η ζωγραφική σε ύφασμα, η γλυπτική κατασκευή, το βίντεο, η διαδραστικότητα και ο ήχος, συγκροτεί ένα περιβάλλον όπου το οικείο συναντά το ανοίκειο, το δραματικό το χιουμοριστικό και το φυσικό το τεχνητό. Το έργο δεν επιδιώκει να αφηγηθεί μια συγκεκριμένη ιστορία ούτε να προτείνει έναν ιδανικό τόπο. Αντίθετα, διερευνά τη φαντασία ως δημιουργική δύναμη και ως δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης του κόσμου. Ο θεατής καλείται να κινηθεί μέσα σε αυτό το περιβάλλον, να δημιουργήσει τις δικές του συνδέσεις και να αναρωτηθεί ποιες άλλες μορφές συνύπαρξης και ύπαρξης μπορούν να γίνουν δυνατές.
"SHESHELL"
Σαμιωτάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Το έργο αφορά την επιτελεστικότητα της θηλυκότητας και την ανελευθερία που φέρνει η εμμονή με την συνεχή συντήρηση της συμβατικώς οριζόμενης μορφής της. Επιδιώκει μία διαδικασία απόδρασης: από αυτή την κοινωνικά επιβαλλόμενη εκδοχή προς στην προσωποποιημένη. Η συνεχής εξέταση και επιτήρηση του θηλυκού εαυτού, η προσπάθεια αφομοίωσης σε ένα μοναχικό, συχνά μονοδιάστατο καλούπι, με σκοπό την ένταξη στην ‘κανονικότητα’, αποσπά και απομακρύνει από έναν ολόκληρο κόσμο πιθανοτήτων και εξερεύνησης: την ικανότητα της ανακάλυψης μίας προσωποποιημένης ταυτότητας, με όρους προσωπικώς επιλεγμένους. Η διαδικασία αποδοχής ενός νέου θηλυκού εαυτού στηρίζεται και ενθαρρύνεται σημαντικά με την παρουσία της κοινωνικοποίησης και φιλίας με άλλες θηλυκότητες. Η κυρίαρχη παρουσία του ροζ λειτουργεί με τη στερεοτυπική υπόσταση που του έχει δοθεί κοινωνικά, ως σύμβολο της συμβατικής θηλυκότητας, τα χαρακτηριστικά, εικόνα και συμπεριφορά που αφορούν αυτή. Στο έργο, επομένως, ξεκινώντας από ένα μονοδιάστατο σύμπαν με μόνη επιλογή το ροζ χρώμα, αναζητείται πλέον ένα πολυδιάστατο, όπου το ροζ δεν αποβάλλεται πλήρως αλλά η σημασία του ισοτιμάται, αλληλεπιδρά και συνυπάρχει. Έμφαση δίνεται και στην μετάβαση από το τεχνητό προς στο οργανικό στοιχείο. Η χαρακτήρας στο έργο ξεκινάει μοιάζοντας με την κατασκευασμένη φιγούρα στην οποία κατοικεί. Μέσα στο ταξίδι της αναζητά να βρει μία ανθρώπινη, φυσική υπόσταση. Πρωταγωνιστικό σύμβολο στην ιστορία που παρουσιάζεται είναι η ροζ φιγούρα-πριγκίπισσα, κάποτε ένα διακοσμητικό κομμάτι της τούρτας των έβδομων γενεθλίων μου. Η κύρια μου μνήμη και εντύπωση από αυτό το αντικείμενο είναι η αίσθηση του χάσματος ανάμεσα στην δική μου, τότε, άτσαλη προσωπικότητα ως κορίτσι σε σχέση με αυτό που είχα αρχίσει να παρατηρώ να ζητείται από μένα. Επομένως, το υπάρχον αντικείμενο με την υπερβολική, θηλυκή του κομψότητα είναι ένα αντιπροσωπευτικό σύμβολο για εκείνο τον χρονικό σταθμό της παιδικής μου ηλικίας: την δική μου προσωπική αρχή της συνεχούς σύγκρισης του εαυτού μου με την εικόνα και προσωπικότητα άλλων θηλυκοτήτων και προτύπων.
My knight in shining armour
Φαφούτη, Ηλιάνα Μαριγώ (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η καθολική, ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα και για ένταξη στην κοινότητα συχνά έρχεται σε αντιπαράθεση με τον φόβο για την ευαλωτότητα και την υποχώρηση των προσωπικών τειχών που αυτή προϋποθέτει. Κάποιες φορές, αυτός ο φόβος είναι τόσο μεγάλος που οδηγεί στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Μία από αυτές είναι η φυγή από την πραγματικότητα και η αναζήτηση καταφύγιου σε άλλους επινοημένους κόσμους, όπου κανείς μπορεί να αποφύγει την απρόβλεπτη φύση της πραγματικής ζωής, με το να έχει τον πλήρη έλεγχο του περιβάλλοντος του. Η μορφή της πριγκίπισσας είναι η δημιουργός και συνάμα η μόνη κάτοικος του κόσμου που απεικονίζεται στα έργα. Έχει τον απόλυτο έλεγχο, ποτέ δεν θα της συμβεί τίποτε το απρόοπτο, κανείς δεν θα της αρνηθεί τίποτα, δεν θα διατρέξει ποτέ κανέναν κίνδυνο. Για να γλιτώσει από την μοναχικότητα αυτής της συνθήκης, δημιουργεί έναν σύντροφο, έναν ιππότη από ύφασμα, για να την σώσει από την απομόνωσή της. Αυτός ο σωτήρας είναι απολύτως ακίνδυνος, γιατί είναι και απολύτως άψυχος. Είναι φτιαγμένος από τα πιο μαλακά υλικά και δεν μπορεί καν να σταθεί όρθιος. Η υπόστασή του εξαρτάται πλήρως από αυτήν της Πριγκίπισσας. Ο Ιππότης δεν είναι πραγματικός άνδρας και γι’ αυτό δεν μπορεί ποτέ να την πληγώσει ή να την εγκαταλείψει. Η ένταξη στην κοινωνία ξεκινάει από μικρή ηλικία. Αυτό που προετοιμάζει το παιδί να ενσωματωθεί είναι το παιχνίδι και η φαντασία του, που του επιτρέπει να παίζει διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους. Αν όμως αυτή η ένταξη δεν πραγματοποιηθεί ποτέ, μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος να παραμείνει εγκλωβισμένο σε μία αιώνια συνθήκη παιχνιδιού. Όπως η Πριγκίπισσα, που παραμένει στον φανταστικό της πύργο, περιμένοντας τον φανταστικό Ιππότη, ενώ στην πραγματικότητα είναι απόλυτα ικανή να δραπετεύσει από μόνη της. Αυτό όμως θα σήμαινε πως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει, πρόσωπο με πρόσωπο, την πραγματικότητα.
Σταυροδρόμια
Σφαέλος, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εργασία μου ονόματος "Σταυροδρόμια" αποτελείται από μια επιλογή έργων του διαστήματος 2016-2026. Στα έργα παρουσιάζονται χαρακτήρες διατελούν ως σημεία διεπαφής μεταξύ των ιδίων και μεγαλύτερων δυνάμεων, σκηνές όπου η ροή του χρόνου παύει και επικρατεί ηρεμία στην επιφάνεια αίσθηση, αλλά οι περιβάλλοντες χώροι και οι δυνάμεις που τους συνθέτουν εμπλέκονται σε έντονη τριβή, μετασχηματισμούς, αναμείξεις και αποσχίσεις. Σημαντικότερη έμπνευση αυτού είναι η διαυγής ονειρική, ψυχεδελική και εκστατική πνευματική εμπειρία αλλά και επεισόδια πανικού, αποπροσωποίησης και κατάθλιψης. Σαν καλλιτέχνης ερμηνεύω αυτή την αλληλεπίδραση των κόσμων μέσω του άτομού μας ως την πιο καθαρή ταυτότητα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σαν όντα και στόχος μου είναι η επικοινωνία αυτής της συνειδητοποίησης εικαστικά
Confession
Παπαδάκη, Δήμητρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εγκατάσταση πραγματεύεται τη ματαιότητα. Μέσα από την συνεχή επανάληψη της καλλιτεχνικής πράξης, δημιουργεί προσδοκίες όπου τελικά καταλήγουν σε ψευδαισθήσεις και αδιέξοδα. Αναπόφευκτα αυτή η προσδοκία μεταφέρεται στην καθημερινότητα και αποδίδεται τελικά στην βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ελπιζει.