Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Σθένος
Πετρόπουλος, Χρήστος-Παναγιώτης (Πτυχιακή εργασία, 2025-06)
Το παρόν έργο, με τίτλο Fortitude, αποτελεί μία βιωματική εγκατάσταση που εξερευνά την έννοια του σθένους - ως ενότητα σωματικής, ψυχικής και πνευματικής αντοχής. Ο θεατής καλείται να συμμετάσχει σε μια προσωπική τελετή, ένα εσωτερικό ταξίδι μέσα από διαδρομές αλυσίδων. Οι αλυσίδες λειτουργούν, όπως κοινώς αναφέρεται, ως «οι δυσκολίες και τα τραύματα της ζωής» - παραμένουν, αγγίζουν, βαραίνουν και αφήνουν το αποτύπωμά τους στο σώμα και την ψυχή. Οι τρεις πόρτες τοποθετούνται αντιπροσωπεύοντας τρεις θεωρούμενες υποστάσεις του ανθρώπου: σωματική, ψυχική και πνευματική. Ο θεατής καλείται να τις διασχίσει όχι μόνο σωματικά, αλλά υπαρξιακά, ως μία τελετουργική αντιπαράθεση με τα όριά του. Το μεταλλικό κράνος που φορά ο θεατής - ένα αντικείμενο που έχει αποκτήσει νέο ρόλο, δρα ως μέρος μιας «προσωπικής πανοπλίας» που θωρακίζει. Το Fortitude αφορά σε μία πράξη εσωτερικής ενδυνάμωσης, μία πράξη σιωπηλής αντίστασης απέναντι στο βάρος που επιμένει.
Διαδικασίες Ελέγχου και Ανάδρασης στην Ανάπτυξη Ηχητικών Περιβαλλόντων
Μανταλιά, Γεωργία (Μεταπτυχιακή εργασία, 2025-11-18)
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις διαδικασίες ελέγχου και ανάδρασης στην παραγωγή και την οργάνωση ηχητικών περιβαλλόντων, συνδέοντας τη θεωρία της κυβερνητικής με την πρακτική της ηχητικής τέχνης. Η κυβερνητική, ως επιστήμη του ελέγχου και της επικοινωνίας μεταξύ ζώων και μηχανών, προσφέρει ένα εννοιολογικό πλαίσιο για την κατανόηση της ισορροπίας, της πληροφορίας και της σταθερότητας μέσα σε δυναμικά συστήματα. Στην ανάλυση εξετάζονται θεμελιώδεις μηχανισμοί όπως η ανάδραση—αρνητική και θετική—που επιτρέπουν στα συστήματα να αυτορρυθμίζονται, να σταθεροποιούνται και να μεταβαίνουν σε νέες καταστάσεις ισορροπίας. Εμβληματικά παραδείγματα, όπως το Pendulum Music του Steve Reich και τα έργα του Agostino Di Scipio, επιδεικνύουν πώς οι κυκλικές σχέσεις μεταξύ ήχου, μηχανισμού και περιβάλλοντος μπορούν να εξελιχθούν σε αυτόνομες ηχητικές οντότητες. Στη συνέχεια, η μελέτη επεκτείνεται στα αυτοπροσαρμοζόμενα συστήματα. Το Singing Homeostat της Alice Eldridge παρουσιάζεται ως παράδειγμα δεύτερης τάξης ανάδρασης, αναδεικνύοντας τη δυναμική ισορροπία ανάμεσα σε αβεβαιότητα και πληροφορία. Η εργασία συνδέει τις αρχές αυτές με τις γενεσιουργές διαδικασίες, όπου η δημιουργία νέων καταστάσεων προηγείται της επιδίωξης σταθερότητας ενώ παράλληλα εξετάζονται τα στοχαστικά μοντέλα του Iannis Xenakis και η εφαρμογή τους στη σύνθεση, όπου η πιθανότητα αντικαθιστά τον ντετερμινισμό, παράγοντας σύνθετα ακουστικά φαινόμενα, όπως στο Pithoprakta. Το πρακτικό μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στο έργο [Cluster_Cloud], μια πολυκαναλική ηχητική εγκατάσταση η οποία υλοποιεί τη θεωρία. Με χρήση αλγοριθμικών μηχανισμών σε Pure Data και αναλογικών κυκλωμάτων με μικρόφωνα επαφής, το σύστημα λειτουργεί ως αυτόνομος ηχητικός οργανισμός που αντιδρά και μεταβάλλεται σε πραγματικό χρόνο. Η εγκατάσταση επιδιώκει την ενσωμάτωση της αβεβαιότητας ως συνθετικού εργαλείου, μετατρέποντας τον εκτελεστή από δημιουργό σε μεσολαβητή μεταξύ μηχανής, ήχου και περιβάλλοντος. Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία συμβάλλει στη συζήτηση γύρω από την αυτονομία των ηχητικών συστημάτων και την αναθεώρηση της έννοιας της.
"Η χειραφετική προοπτική του έργου τέχνης" Μελέτη στη σκέψη του Χέρμπερτ Μαρκούζε
Σεραφειμίδης, Ευστράτιος (Μεταπτυχιακή εργασία, 2026-04-07)
Η μελέτη αναλύει τη σκέψη του Χέρμπερτ Μαρκούζε σχετικά με τη χειραφετική δυναμική της τέχνης, δίνοντας έμφαση στη διττή της φύση, καθώς το έργο τέχνης ταυτόχρονα επιβεβαιώνει αλλά και αρνείται την κατεστημένη πραγματικότητα. Ο Μαρκούζε υποστηρίζει ότι η ριζοσπαστικότητα της τέχνης δεν εντοπίζεται κυρίως στο περιεχόμενό της, αλλά στην αισθητική της μορφή, η οποία λειτουργεί ως «καλλιτεχνικό a priori». Μέσα από αυτή τη μορφή, η καθημερινή εμπειρία μετασχηματίζεται και συγκροτείται μια αυτόνομη πραγματικότητα, ικανή να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί αλήθειας και λογικής. Παράλληλα, όμως, η τέχνη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της αφομοίωσης στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου ακόμη και τα πιο ριζοσπαστικά έργα μετατρέπονται σε εμπορεύματα, γεγονός που αποδυναμώνει την κριτική και χειραφετική τους δυναμική.
Απειρία
Αντωναρόπουλος, Περικλής (Μεταπτυχιακή εργασία, 2025-12)
Η παρούσα εργασία διερευνά τη μετάβαση από την κυριαρχία στην εξουσία μέσω των ορμών, με βασικό θεωρητικό άξονα το έργο των Μισέλ Φουκώ και Χέρμπερτ Μαρκούζε. Η ανάλυση επικεντρώνεται στη διαμόρφωση της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, τον συνάνθρωπο και τον Θεό, αναδεικνύοντας τις πολλαπλές μορφές μέσα από τις οποίες οι ορμές γίνονται πεδίο κοινωνικού ελέγχου αλλά και αντίστασης. Ειδική έμφαση δίνεται στα έργα Επιτήρηση και Τιμωρία και Η Ιστορία της Σεξουαλικότητας του Φουκώ, καθώς και στα έργα Έρως και Πολιτισμός, Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος και Δοκίμιο για την Απελευθέρωση του Μαρκούζε όπου η εργασία αντλώντας ερωτήματα επιχειρεί έναν συγκριτικό διάλογο ανάμεσα στις δύο θεωρητικές παραδόσεις, φωτίζοντας τόσο την πειθαρχική και βιοπολιτική λειτουργία της εξουσίας όσο και τις δυνατότητες απελευθέρωσης των ορμών σε ένα νέο κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Θέματα όπως κοινωνική ισότητα και δικαιώματα μειονοτήτων, ο σεβασμός στην ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, η αντιρατσιστική και αντισεξιστική εκπαίδευση και η κριτική στις πατριαρχικές και αποικιοκρατικές δομές, παραμένουν ακόμα και στον 21ο αιώνα κυρίαρχα προς απάντηση ερωτήματα και η αναδρομή σε κείμενα σπουδαίων σύγχρονων στοχαστών αποτελεί μονόδρομο εάν θέλουμε έστω και «επιδερμικά» να προσεγγίσουμε την πολυπλοκότητα και την ευρύτητα της ανθρώπινης εκείνης δύναμης που μας παρασύρει σε εξουσιαστικές πρακτικές. Πιστεύω επίσης ότι κάθε θεωρητική ανάλυση πρέπει να εμπλουτίζεται με παραδείγματα έτσι ώστε να οπτικοποιείται η «λέξη» και φυσικά στην προκειμένη περίπτωση τα παραδείγματα προέρχονται από τον κινηματογράφο, τη video art και την performance, τα οποία λειτουργούν ως ενδεικτικά πεδία όπου οι έννοιες αυτές καθίστανται ορατές και βιωματικές.
Σκοτοδίνη
Καντάνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Σκοτοδίνη ορίζεται ως η διαδικασία ζάλης και αποπροσανατολισμού, όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Η έννοια της δίνης εμπεριέχεται στον όρο: ένας στροβιλισμός που αποτυπώνεται στις γλυπτικές συνθέσεις με τη μορφή διαδρομών και γεφυρών που συστρέφονται, ενσωματώνοντας μηχανισμούς καθόδου, σκάλες, παγίδες και τυφλά σημεία. Η εγκατάσταση συγκροτείται σαν ένα σύστημα ονείρου, κατοικημένο από υβριδικές, σουρεαλιστικές οντότητες και τοπία που κινούνται στη σφαίρα του παραλόγου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τη μορφή τεράτων, δασών και λαβυρίνθων, που προκαλούν ταυτόχρονα έλξη, φόβο και αμηχανία, ενσωματώνοντας το στοιχείο του ανοίκειου, με την υπόνοια ότι το παιχνίδι μπορεί ανά πάσα στιγμή από χαριτωμένο να μετατραπεί σε απειλή. Η ξύλινη εγκατάσταση με τα κομμάτια παζλ, μια πίστα ενεργοποίησης της πρόθεσης για δράση, καθώς τα στοιχεία της μοιάζουν έτοιμα να συναρμολογηθούν. Υποδηλώνει μια διαδικασία σε εξέλιξη, στην οποία ο θεατής καλείται δυνητικά να εμπλακεί, με τη συμμετοχή του να υφίσταται όχι έμπρακτα, αλλά σαν πιθανότητα και ερέθισμα. Αντίστοιχα, οι κεραμικές συνθέσεις παραπέμπουν σε χώρους παιχνιδιού, που εκτελείται μόνο νοητά, υπηρετώντας αποκλειστικά το φαντασιακό. Τα σχέδια με κλωστή σε ύφασμα και στα τετράδια αποτελούν λάβαρα-χάρτες σε παράλληλα επίπεδα της ίδιας δαιδαλώδους εμπειρίας. Στη χαρτογράφηση πραγματώνεται η αυτοαναφορική διάσταση της εγκατάστασης, καθώς το υποκείμενο παρατηρεί τη δομή της αναζήτησής του, ενώ ταυτόχρονα μετέχει σε αυτή. Το βίωμα εκλαμβάνεται σε μια σπειροειδή ροή της συνείδησης, συνδέοντας τα φαινομενικά αντίθετα -το μακροσκοπικό και το μικροσκοπικό, το φυσικό και το τεχνητό ,σε ένα ενιαίο και αυτοτελές σύστημα, με τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και του ονείρου να συνυπάρχουν. Η πλοήγηση στον λαβύρινθο συγκροτεί μια πορεία χωρίς εγγύηση προορισμού, με κόμβους και διακλαδώσεις που αλληλοαναιρούνται και επεκτείνονται, σε ένα αίνιγμα που συνεχώς μεταμορφώνεται. Οι «μαύρες τρύπες / πισίνες» εμφανίζονται σαν τελικά σημεία που δεν οδηγούν πουθενά. Πρόκειται για χωρικά διαγράμματα του υποσυνείδητου, θυμίζουν λούνα παρκ, παραμύθι ή πεδία δοκιμασίας, όπου η διαδικασία δεν στοχεύει στη διαφυγή, αλλά στον μετασχηματισμό του ανθρώπου. Η απώλεια του προσανατολισμού αναδεικνύεται σε αναγκαία συνθήκη για αυτή την εσωτερική αλλαγή, την οποία καταγράφουν οι ζωγραφικές επιφάνειες, προεκτείνοντας τον χώρο μέσα από ένα ακαθόριστο σύνολο προοπτικών, λειτουργώντας παράλληλα ως τεχνικά σχέδια ενός ονείρου. Τελικά, το έργο προβάλλει ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε δημιουργείται από την ίδια τη σύσταση του νου μας, καταργώντας κάθε διαχωρισμό μεταξύ παιδικού και σκοτεινού, φαινομενικού και πραγματικού. Η σκοτοδίνη δεν είναι σύμπτωμα. Είναι μέθοδος.