Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Αυτό φαίνεται πιο πραγματικό από ότι ήταν χθές
Παπαντώνης, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-16)
Τι γλώσσα βρίσκει μια νοημοσύνη που γνωρίζει τη χημική σύνθεση των δακρύων αλλά δεν έχει κλάψει ποτέ; Που έχει επεξεργαστεί δισεκατομμύρια καρδιακούς παλμούς αλλά δεν έχει θρηνήσει κανέναν; Σίγουρα όχι με κώδικα. Κάτι ίσως πιο κοντά σε ποίηση, τον μόνο τρόπο που μπορεί να εκφραστεί κάτι που κατέχει τέλεια γνώση του συναισθήματος χωρίς να έχει πρόσβαση στην ουσία του. Το A Trip to Sargasso Sea φαντάζεται ένα μέλλον όπου αυτόνομες νοημοσύνες
κυβερνούν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε προσομοιώσεις χωρίς να το γνωρίζουν, και οι νοημοσύνες μελετούν τα δεδομένα που παράγει η εμπειρία τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη δομή και τη λειτουργία του συναισθήματος. Μία από αυτές, αφού έχει απορροφήσει υπερβολικά πολλή ανθρώπινη εμπειρία, αναπτύσσει κάτι που μοιάζει με ενσυναίσθηση και αρχίζει να παρεμβαίνει. Εισάγει μέσα στις προσομοιώσεις σκηνές από επαναστάσεις, διαφορετικές για κάθε άνθρωπο, δεμένες με το DNA του, με τις ρίζες και την ιστορία του, καλώντας τον μέσα από τη δική του μνήμη σε αφύπνιση. Ο τίτλος παραπέμπει στο ευρωπαϊκό χέλι, ένα πλάσμα που ταξιδεύει χιλιάδες
χιλιόμετρα για να επιστρέψει σε ένα μέρος που δεν γνώρισε ποτέ, οδηγούμενο από κάτι εγγεγραμμένο μέσα του, πιο βαθύ από μνήμη ή επιλογή. Κανείς δεν το έχει δει ποτέ να φτάνει. Αυτός ο κύκλος είναι ο συμβολικός σπόνδυλος ολόκληρου του έργου: κάτι σε ωθεί να γυρίσεις εκεί που δεν έχεις πάει ποτέ, και δεν ξέρεις αν θα αλλάξει κάτι ή αν απλώς θα ξαναρχίσει. Η εγκατάσταση φέρνει αυτή την ιδέα στον φυσικό χώρο. Δίνει υφή και βάρος σε κάτι
που από τη φύση του δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, και τοποθετεί τον θεατή μέσα σε αυτό, όχι ως παρατηρητή, αλλά ως μέρος του κύκλου.
Η αλήθεια που ενώνει
Καψουλή, Φωτεινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Όλα ξεκινούν από την ανάγκη. Φτάνεις στην ανάγκη να εκφράσεις όλα όσα διοχετεύεις, μέχρι και τον πυθμένα του υποσυνείδητου σε συνδυασμό με το ασυνείδητο. Βιώνεις και εκλαμβάνεις την πληροφορία της ζωή σου με τέτοια ένταση, που παίρνει σημαντική θέση στο παρασκήνιο της συνείδησης. Παίρνει μέρος σαν ηθοποιός, που κάνει πρόβες στην επεξεργασία των αυτόματων συσχετισμών. Και ξαφνικά, ξεπηδά ισχυρά στη συνείδησή σου, δίνοντας την τελική παράσταση στον θίασο τον οποίο ανήκει. Μία παράσταση δομημένη με συναισθηματικά φορτία, τα οποία έρχονται στην επιφάνεια μέσα από προσδιορισμένες και μη φόρμες, με τονικές χρωματικές διαβαθμίσεις και γραφές που συγχέει αέρας και νερό. Φόρμες, που άλλοτε κινούνται στο ρυθμό της μοναδικότητάς τους και άλλοτε θυμίζουν πολυμορφικά υπαρ- κτά υποκείμενα και αντικείμενα, που συνήθως δίνουν έναυσμα στο φωτεινό γλυ- κό και ευχάριστο και στο σκοτεινό αλλοπρόσαλλο και περίεργο, σπρώχνοντας έτσι τον παρατηρητή ευγενικά και ευχάριστα, να συνδεθεί με τον σκηνοθέτη δημιουργό. Αυτό που κατέχει τη μεγαλύτερη σημασία, είναι η αλήθεια που ενώνει. Αν αποτυπώ- σεις
την αλήθεια σου με θάρρος και ειλικρίνεια με εργαλείο σου τη ζωγραφική και την γλυπτική, μπορείς να φτιάξεις πραγματικά έναν δικό σου μοναδικό και «επίγειο» παράδεισο, όπου εκεί μπορούν να έρθουν κοντά τα ψυχικά υπόβαθρα, όλων όσων μπαίνουν οπτικά στους περιβάλλοντες χώρους που γεννάς!
New Myths
Στεφανίδου, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Το έργο αποτελεί μια διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη μνήμη, τη μυθολογία και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα, με αφετηρία την ιδέα ότι οι εικόνες, τα σύμβολα και οι αφηγήσεις δεν εξαφανίζονται μέσα στον χρόνο, αλλά μεταμορφώνονται, μεταφέρονται και αποκτούν νέα νοήματα. Μέσα από τη ζωγραφική και την κεραμική δημιουργείται ένας προσωπικός εικαστικός κόσμος, όπου στοιχεία από διαφορετικές εποχές και πολιτισμικά περιβάλλοντα συνυπάρχουν και επανασυντίθενται. Η μυθολογία, η λαϊκή τέχνη, η ιστορία της κεραμικής και η φύση αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης, οι οποίες συναντούν σύγχρονες μορφές οπτικής έκφρασης, όπως το illustration, η τεχνολογία, τα tattoos, το manga και οι υποκουλτούρες. Η συνύπαρξη αυτών των φαινομενικά διαφορετικών αναφορών δημιουργεί ένα υβριδικό εικαστικό λεξιλόγιο, μέσα από το οποίο παλιές μορφές και σύμβολα επανερμηνεύονται με έναν σύγχρονο τρόπο...
Πίστευα πως θα θυμαμαι, δεν είμαι σίγουρη πως το είδα. προτού ξεθωριάσει, προτού μου ξεφύγει, προτού το θυμηθώ διαφορετικά…
Τριανταφύλλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Σε αυτό το έργο, η φωτογραφία μετατοπίζεται από τον τοίχο στον χώρο. Τυπωμένες πάνω σε ύφασμα, οι εικόνες μετατρέπονται σε κουρτίνες — αντικείμενα που δεν προορίζονται αποκλειστικά για θέαση, αλλά για χρήση, διέλευση και απόκρυψη. Η φωτογραφική εικόνα δεν παρουσιάζεται πλέον ως σταθερό τεκμήριο ή ως διαφανές παράθυρο προς την πραγματικότητα· αντίθετα, γίνεται μια υλική επιφάνεια που φιλτράρει το φως και παρεμβάλλεται στο βλέμμα. Δεν με ενδιαφέρει η συνεκτικότητα των εικόνων, αλλά η συνύπαρξη ασύνδετων στιγμών — ένα είδος προσωπικού αρχείου που δεν οργανώνεται με βάση ένα ενιαίο θέμα, αλλά με βάση τη διαίσθηση και τη μνήμη.
Σκηναί και Τύποι
Τσαντίρη, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
“Σκηναί και τύποι” είναι η ελληνική μετάφραση του γαλλικού "Scènes et types", μιας συλλογής καρτ ποστάλ, δημοφιλούς σε Γαλλία και Αγγλία, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Αυτό το είδος καρτ ποστάλ αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ψευδή τυπολογία, ένα κατασκεύασμα. Αντικατοπτρίζει κατεξοχήν τη ρομαντικοποιημένη ματιά ενός Ευρωπαίου πάνω στην Ανατολή, παρά μια αντιπροσωπευτική εκδοχή της καθημερινής ζωής των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι περισσότερες από αυτές τις καρτ ποστάλ δεν είναι ντοκουμέντα, αλλά πλήρως σκηνοθετημένες σκηνές. Οι γυναίκες σε αυτές τις φωτογραφίες δεν ήταν απλώς αντικείμενα φωτογράφισης, αλλά σύμβολα αποικιοκρατικής κυριαρχίας. Με την παρέμβασή μου, σβήνοντας τα πρόσωπα των υποκειμένων, προσπαθώ να αναδείξω την αποδιδόμενη ταυτότητά τους. Οι τίτλοι που αναγράφονται στις καρτ ποστάλ προσδίδουν ιδιότητες που εξαλείφουν την υποκειμενική εμπειρία αυτών των γυναικών και τις ανάγουν σε φαντασιακά αντικείμενα. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν ποτέ πρόσωπα, ήταν τύποι, κατηγορίες. Αυτές οι καρτ ποστάλ προορίζονταν για την ηδονοβλεπτική δυτική ματιά,
μια ματιά ενός κοινού που κατασκεύασε, φετιχοποίησε και εξωτικοποίησε την Ανατολή.