Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Still Remains
Μαζαράκη, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Στο παρόν έργο, "still remains", παρουσιαζονται όψεις αθηναϊκών κοιμητηρίων. Τα κοιμητήρια δεν λειτουργούν ως ουδέτερος χώρος ταφής, αλλά συγκροτούνται με βάση πολιτισμικές αντιλήψεις, φανερώνοντας στοιχεία θρησκευτικής παράδοσης, κοινωνικών δυναμικών και ταξικής προέλευσης. Το ιδιωτικό βίωμα παίρνει μορφή μέσα από κοινά αναγνωρίσιμους κώδικες: τα μνημεία, τα υλικά, οι επιγραφές λειτουργούν ως σημεία σιωπηλής αφήγησης για το πώς οι εναπομείναντες επιλέγουν να θυμούνται. Παράλληλα διερευνώ πώς ένα περιβάλλον που συνδέεται με την ακινησία και τη σιωπή αποκαλύπτει μια ιδιότυπη ζωή. Λεπτές αλλαγές του χώρου αποκτούν ένταση, το κυριολεκτικό οπτικό περιεχόμενο υπερβαίνεται, καθώς το πλαίσιο του κοιμητηρίου φορτίζει “συμπτώσεις”, όπως μια γάτα σε έναν τάφο, με υπαρξιακό βάρος.
Το μέσο της φωτογραφίας με ενδιαφέρει ως εργαλείο καταγραφής και τεκμηρίωσης της εμπειρίας, ως μέσο που δύναται να παρουσιάζει ίχνη παρουσίας και απουσίας ταυτόχρονα. Με απασχολεί επίσης ως φορέας μνήμης και έτσι ενσωματώνεται στη δουλειά μου. Ο φακός της φωτογραφικής μηχανής, τέλος, διαμεσολαβεί μεταξύ φωτογράφου και αντικειμένου, διευκολύνοντας την ερευνητική απόσταση των διαμεσολαβούμενων. Με βάση και αυτήν την απόσταση, η πρακτική μου δεν επιδιώκει να δραματοποιήσει τον θάνατο, αντίθετα επιχειρεί να παρατηρήσει τον τρόπο με τον οποίο ο θάνατος γίνεται μέρος της
καθημερινότητας αυτών που ‘μείναν.
Dëshirat e frikës
Tafaruci, Diver (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η καλλιτεχνική αυτή εργασία αποτελεί ένα προσωπικό αρχείο μνήμης ,που συγκροτείται μέσα από αντικείμενα ,εικόνες και αφηγήσεις . Στόχος της είναι να επαναπροσεγγίσεις τη δική μου γέννηση ,τη μετανάστευση και τη διαδρομή μέσα
από την οποία διαμορφώθηκε η ταυτότητα μου. Η ανάγκη κατανόησης του παρελθόντος γίνεται η αφετηρία μιας προσωπικής αναζήτησης .Το έργο λειτουργεί ως αρχείο βιωμάτων ,οπού προσωπικά αντικείμενα και οικογενειακές μνήμες
συνδέουν το παρελθόν με το παρόν .Κάθε στοιχείο λειτουργεί ως φορέας μνήμης ,δημιουργώντας μια αφήγηση που αποτυπώνει την δικιά μου διαδρομή .
Αυτοκρατορία Σαρκός
Μεταξωτός, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Η Αυτοκρατορία Σαρκός είναι ένας στοχασμός για την τέχνη ως πεδίο όπου το σώμα γίνεται μύθος, και ο μύθος αποκτά νέο σώμα. Η δομή των ανθρώπινων μορφών είναι βαθειά επηρεασμένη από εκείνες σε ανατομικά σχέδια της αναγέννησης και του μπαρόκ. Μύες, αληθινοί ή φανταστικοί, πάλλονται, φουσκώνουν, τεντώνονται και στρεβλώνονται ακολουθώντας την κίνηση της συνολικής φιγούρας. Έμφαση δίνεται στα σημεία ένωσης σκελετικου και μυικού συστήματος με σκοπό την απόδοση της αντίθεσης του ελαστικού και του άκαμπτου χαραχτήρα των μερών. Οι μορφές και οι αναλογίες τών σωμάτων καθορίζονται από τη σύνθεση και το αρχέτυπο. Η κατανομή του λίπους είναι ανοίκεια. Αντί να εξομαλύνει συνολικά τον άγριο χαρακτήρα της εσωτερικής ανατομίας, αποτελεί κι αυτή εργαλείο έκφρασης μερών ή της αλλιλεπίδρασής τους. Όλα τα μέρη του σώματος συμβάλλουν στο σύνολο της δραματουργίας. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική έρευνα πάνω στην αμφισημία της ύπαρξης: γονιμότητα και απειλή, ηρωισμός και καταστροφή, δύναμη και φθορά, προσωπικότητα και προσωπείο. Όπως σημειώνει ο Νίτσε, «μόνο ως αισθητικό φαινόμενο είναι δικαιολογημένη η ύπαρξη του κόσμου». Η εργασία επιχειρεί να αναδείξει ακριβώς αυτήν τη αισθητικότητα της σάρκας ως πεδίο σύγκρουσης και δημιουργίας.
Οκτώ Είκοσι
Μεϊντάνης, Παναγιώτης Σπυρίδων (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Στο έργο μου με τίτλο «Οκτώ Είκοσι» επιχειρώ να σε μεταφέρω σε ένα ταξίδι που δεν πραγματοποιείται υπό τις συνηθισμένες συνθήκες της εποχής μας. Η διαδρομή αυτή έγινε με κύριο μέσο το περπάτημα, με στόχο να φέρω εμένα και
τον συνοδοιπόρο μου, σε μια κατάσταση όπου οι απαιτήσεις της πόλης υποχωρούν, οι δομές της παύουν να καθορίζουν την καθημερινότητα και έτσι αναδύονται οι πρωταρχικές ανάγκες: η τροφή, η στέγη και η ίδια η έννοια της επιβίωσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο σύνθετο και το απλό, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι ανάγκες μετατρέπονται σε φορτίο, ένα βάρος που, όσο κι αν κουράζει, παραμένει απαραίτητο. Έτσι, και το σακίδιο αποκτά έναν συμβολικό χαρακτήρα. Επιθυμία μου ήταν να βιώσω μια διαδρομή που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε βιαστικά, να τη διανύσω με αργούς ρυθμούς και να αποτελέσω αναπόσπαστο κομμάτι της, δίνοντας έμφαση στην πορεία και όχι στον προορισμό. Σήμερα, άλλωστε, όλα μοιάζουν να κινούνται επιταχυνόμενα. Παράλληλα, το έργο διερευνά μια διαφορετική μορφή ανθρώπινης επαφής: την επικοινωνία ανάμεσα σε απλές, καθημερινές προσωπικότητες και σε δύο ανθρώπους που αρχικά φαντάζουν ξένοι, πέρα από κάθε τοπικιστική ταυτότητα. Μέσα από τη συνάντηση αυτή, οι ταυτότητες διευρύνονται και επαναπροσδιορίζονται. Έτσι, το ταξίδι αποκτά νέα σημασία. Ο τελικός προορισμός παύει να αποτελεί το κέντρο ενδιαφέροντος και τη θέση του παίρνουν η κάθε εικόνα και η κάθε στιγμή της διαδρομής. Σκοπός μου είναι να μεταφέρω τον θεατή μέσα σε αυτή την εμπειρία και, έστω για λίγο, να του επιτρέψω να βιώσει τα συναισθήματα που νιώσαμε κι εμείς, μέσα από έναν τρόπο μετακίνησης που σε κάποιους μπορεί να φαίνεται παράλογος ή ανώφελος, αλλά για εμάς υπήρξε ουσιαστικός.
Είδωλο / Εικόνα
Αντωνόπουλος, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η αναζήτησή μου για την ταυτότητα παραμένει μια ασταθής και διαρκώς εξελισσόμενη πορεία. Μέσα από την αποδόμηση του ειδώλου, επιδιώκω να αποκαλύψω κάτι που υπερβαίνει την ίδια την εικόνα. Η έρευνά μου αποσκοπεί να αναδείξει αυτόν τον μηχανισμό ταύτισης - ρήξης / είδωλο - εικόνα ως θεμελιώδη ανθρώπινη κατάσταση.