Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Τα Εργαλεία της Ομορφίας
Καραπάνου, Αλεξία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Μέσα από μια προσωπική καταγραφή στόχος μου είναι να αποδώσω ρεαλιστικά τα εργαλεία του καλλωπισμού - με κλινική καταγραφή - ως αντικειμένα αισθητικής. Ταυτόχρονα μέσα απο την βιωματική εμπείρια από τον χώρο εργασίας μου τα αποδίδω με εικαστικούς όρους ως εργαλεία ομορφιάς (tools of beauty). Σε δεύτερο επίπεδο σχολιάζουμε την συμβολική διάσταση που έχουν λάβει σε μια κοινωνία τυποποιημένης ομορφιάς και μαζικής παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων. Μια κοινωνία, αναλώσιμη, «σέξι» και λαμπερή. Μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο ο ορισμός της ομορφιάς ίσως εχει χάσει πλέον την ουσία του, αποτέλεσμα που απορρέει από την μαζικά καταναλωτική, αναλώσιμη κουλτούρα και μόδα της εποχης οδηγώντας την ομορφιά σε εξιδανικευμένα προσωπεία-μάσκες που και αυτα με την σειρα τους γινονται κατασκευασμένα αντικείμενα της καταναλωτικής κουλτούρας. Το βίντεο που πλαισιώνει τα Εργαλεία Ομορφιάς απεικονίζει τρεις διαφορετικές σκηνές γυναικών, μια ενταγμένη στη φύση, μια σ’ ένα «εργοστάσιο» μακιγιάζ και τέλος σε ένα υπαίθριο πάρτυ.
Τυφλά Σημεία
Τσουκαλά-Κοτσίρη, Θεοδώρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Το έργο «Τυφλά Σημεία» είναι μια γλυπτική εγκατάσταση μεταβλητών διαστάσεων που πραγματεύεται τη συστημική αποσιώπηση και τη βίαιη διαγραφή γεγονότων από το συλλογικό πεδίο μνήμης. Συγκροτείται από σκοτεινές, διαρρηγμένες μορφές που αναπτύσσονται στον χώρο ως θραυσματικές μάζες — κελύφη που διατηρούν ανάγλυφο το αποτύπωμα των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν. Τοποθετημένες ανάμεσα και επί επιμηκών μεμβρανών που τέμνονται χωρικά και συγκροτούν έναν ασταθή κάναβο άνισων αποστάσεων, που παύει συνθετικά να λειτουργεί ως μηχανισμός οργάνωσης, αποδίδοντας ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, έντασης και σιωπής. Η ύλη αντιμετωπίζεται ως φορέας μνήμης που, αν και κατακερματισμένη και άμορφη, εκφράζει το αποτύπωμα της βίας που υπέστη. Το μαύρο λειτουργεί ως το απόλυτο τυφλό σημείο, μετατρέποντας τους όγκους σε απορροφητικές μάζες που συμβολίζουν την πυκνότητα μιας πραγματικότητας υπό καταπίεση. Το κενό δεν λειτουργεί ως ένας ουδέτερος, αρνητικός χώρος, αλλά ως τεκμήριο μιας βίαιης αφαίρεσης. Ο θεατής καλείται να έρθει αντιμέτωπος με όσα έχουν διαγραφεί ή παραμεριστεί, αναλαμβάνοντας μια ηθική στάση απέναντι στη μνήμη. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια πράξη αντίστασης απέναντι στους μηχανισμούς εξουσίας που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν το συλλογικό βίωμα. Τα «Τυφλά σημεία» δεν αποτελούν απλώς χωρικά κενά, αλλά συνιστούν τις αχαρτογράφητες περιοχές της Ιστορίας που τελεί υπό συγκάλυψη. Σε ένα περιβάλλον όπου η επιβεβλημένη σιωπή επιχειρεί να θεσμοποιήσει τη λήθη, η καλλιτεχνική δημιουργία εντοπίζει και υπενθυμίζει, μετατρέποντας το αθέατο σε πεδίο ενεργού μαρτυρίας.
Αλλάζοντας
Αξιωτάκης, Στυλιανός (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η σειρά “αλλάζοντας” αποτελείται από αναπαραστατικά έργα ζωγραφικής με λάδι σε καμβά, και από φορητά ψηφιδωτά έργα. Απεικονίζουν στιγμιότυπα από έναν άνδρα που αλλάζει ρούχα. Χρησιμοποιώ το ανθρώπινο σώμα ως αφορμή για να εξερευνήσω τη δομή και τη σύνθεση. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα καθώς και το βλέμμα προς αυτό έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας της τέχνης, τόσο από εννοιολογικής όσο και από μη εννοιολογικής άποψης. Για μένα, η ζωγραφική είναι μια αυτοτελής πράξη, που δεν χρειάζεται διανοητική ή εννοιολογική διαμεσολάβηση. Είναι μια κινητήριος δύναμη που ξεκινά από τον Έρωτα και οδηγεί στο συναίσθημα. Στα έργα μου, το στιγμιότυπο λειτουργεί ως εργαλείο που αναστέλλει την αφήγηση. Με ενδιαφέρει η στιγμή που το βλέμμα σταματά στην εικόνα και αρχίζει να βλέπει τη δομή πίσω από τη μορφή. Αυτή η αναγνώριση της σύνθεσης και του σχήματος δημιουργεί αυθόρμητη χαρά. Στόχος μου είναι να συνδυάσω τις ζωγραφικές ποιότητες της τεχνικής γνώσης με τις αρχιτεκτονικές ποιότητες της σύνθεσης, και να τις μετατρέψω σε συναίσθημα — σε μια ζωντανή εικαστική εμπειρία.
Αποικοδόμηση
Σινεγάλια, Ειρήνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η παρούσα ενότητα έργων αποτελεί μια οπτική σπουδή πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την ύπαρξη από την απουσία. Μέσα από μια εσωτερική χαρτογράφηση της απώλειας και του πένθους, τα έργα
πραγματεύονται τη βίαιη μεταμόρφωση που επιφέρει ο θάνατος, όχι μόνο σε συναισθηματικό αλλά και σε οργανικό επίπεδο. Κεντρικός άξονας της δουλειάς είναι η έννοια της Αποικοδόμησης. Στη φύση, η χημική διάσπαση της νεκρής ύλης δεν είναι το τέλος, αλλά η προϋπόθεση για τη νέα ζωή, καθώς τα συστατικά επιστρέφουν στο περιβάλλον για να αφομοιωθούν από αυτό. Στα έργα, αυτή η βιολογική διαδικασία μεταβολίζεται σε τέχνη: τα χρυσάνθεμα που κυριαρχούν στις συνθέσεις, λειτουργούν ως σύμβολα μιας παράδοξης αισιοδοξίας. Είναι τα φυτά που τρέφονται από τη φθορά, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που αναγεννάται. Η δημιουργική διαδικασία χαρακτηρίζεται από μια εμμονική επανάληψη σταθερών στοιχείων. Αυτός ο ρυθμός δεν είναι τυχαίος, αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια επιβολής ελέγχου και τάξης απέναντι στο χάος των ανεξέλεγκτων ανατροπών της ζωής. Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου βρίσκεται το κουνέλι, μια μορφή που ενσαρκώνει το μητρικό πρότυπο και την αναπαραγωγή. Με μάτια που παραπέμπουν στην αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών, το ζώο γίνεται ο συνδετικός κρίκος με την παιδική ηλικία, εκεί όπου η ασφάλεια και ο φόβος συνυπάρχουν.
Η αρχιτεκτονική της απώλειας αποτυπώνεται στα σκοτεινά σπίτια των έργων. Κτίσματα χωρίς φως, που μαρτυρούν το δυσαναπλήρωτο κενό στην καρδιά της οικογένειας μετά από μια απώλεια. Η σύνδεση με την καταγωγή και τη ζωή υπογραμμίζεται από τα σωληνοειδή σχήματα — ομφάλιοι λώροι που διατρέχουν τον χώρο. Σε σημεία, οι λώροι αυτοί κόβονται απότομα, σηματοδοτώντας τον βίαιο αποχωρισμό από τη μητρική φιγούρα. Τέλος, μέσα στα έντονα κόκκινα σχήματα κάθε έργου, κρύβεται ένας κρυπτογραφημένος κώδικας. Ένα γράμμα σε κάθε σύνθεση, που όταν ενωθούν, σχηματίζουν μια επαναλαμβανόμενη λέξη —μια επίκληση ή μια διαπίστωση που ολοκληρώνει το νοηματικό παζλ αυτής της εσωτερικής διαδρομής από τη διάλυση στη μνήμη.
ενοικώ
Προβατάρη, Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Παραφράζοντας ένα απόσπασμα από το έργο του Ζορζ Περέκ «Χορείες χώρων»: Όταν «ενοικείς έναν τόπο», τον οικειοποιείσαι; Τι θα πει «οικειοποιούμαι έναν τόπο»; Από ποιο σημείο και μετά ένας τόπος γίνεται πραγματικά δικός σου; δοκιμάζω αλλάζω διευθετώ υποχρεώνω αναπαράγω φαντάζομαι επαληθεύω περιμένω επινοώ καταγράφω αποφασίζω τεντώνω πέφτω μονώνω γυρίζω πλάθω προστατεύω απομονώνω χαραμίζω αγκυλώνω υπομένω κόβω κρύβω συνδέω εγκαθιστώ συσσωρεύω πυροδοτώ σπάω δένω στερεώνω βυθίζω θάβω τακτοποιώ σκαρφαλώνω λειαίνω ξύνω αναρριχώμαι σκοντάφτω χάνω πνίγω σκεπάζω ξαναβρίσκω σημειώνω θυμάμαι πλησιάζω προσαρμόζω θαυμάζω εκπλήσσομαι ανυπομονώ παρεμβάλλω εκνευρίζομαι αναβάλλω εκτιμώ δέχομαι σφραγίζω στοχεύω συγκρατώ μεταφέρω αποσφραγίζω παρατηρώ ονειρεύομαι επιμένω υψώνω αναστενάζω ξεκρεμώ ξεριζώνω απομακρύνω ανακινώ χαράζω δολώνω αμπαρώνω αδειάζω ξαναρχίζω ισορροπώ ψάχνω βαδίζω ακολουθώ πλησιάζω φτιάχνω ταιριάζω αγγίζω μπαίνω ξεφυσώ βολεύομαι κατοικώ ζω. Το έργο με τίτλο «ενοικώ» αποτελείται από μια εγκατάσταση γλυπτών και μια σειρά σχεδίων και εστιάζει στη διερεύνηση της έννοιας του χώρου ως βιωματικής και μνημονικής κατασκευής. Ο χώρος δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ουδέτερο, στατικό πλαίσιο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που διαμορφώνεται και επαναπροσδιορίζεται μέσα από την ανθρώπινη παρουσία και τις εμπειρίες που
εγγράφονται σε αυτόν. Μέσα από αυτή τη σκοπιά, ο χώρος λειτουργεί ως φορέας μνήμης, όπου το παρελθόν, το παρόν και το ενδεχόμενο μέλλον συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Οι μνήμες, συνδεδεμένες άρρηκτα με τον χώρο, φαίνεται να συντηρούνται, να μετασχηματίζονται και να επανερμηνεύονται. Κάθε χώρος φέρει τα ίχνη των ανθρώπων που τον κατοίκησαν — όχι μόνο ως φυσικά αποτυπώματα, αλλά και ως
ψυχικά και συναισθηματικά φορτία. Η προσωπική μνήμη, ως ένα δυναμικό και μεταβαλλόμενο σύστημα, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη του ατόμου απέναντι στην ίδια την ύπαρξή του, αλλά και απέναντι στον κόσμο που το περιβάλλει. Το έργο επιχειρεί να φωτίσει την εύθραυστη και συχνά αδιόρατη σύνδεση ανάμεσα στην ύπαρξη —το χειροπιαστό, υλικό στοιχείο του χώρου— και την ανυπαρξία, που εκφράζεται μέσα από το μνημονικό δίκτυο, την απουσία και το ψυχικό βάρος που φέρει. Η αλληλεπίδραση αυτών των δύο καταστάσεων γεννά ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου η μνήμη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στο παρόν και σε ό,τι έχει χαθεί ή μετασχηματιστεί. Μέσα από την εγκατάσταση των γλυπτών και τα σχέδια, επιχειρείται η δημιουργία «χώρων αντανάκλασης» — τόπων εσωτερικής παρατήρησης και σκέψης. Οι μορφές, τα υλικά και οιχαράξεις λειτουργούν ως οπτικά ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας, μετατρέποντας τις εμπειρίες και τις μνήμες σε μια εικαστική γλώσσα που δεν αφηγείται γραμμικά, αλλά υποβάλλει και ενεργοποιεί τον θεατή. Ο θεατής καλείται να «περιπλανηθεί» μέσα στο έργο, να αναγνωρίσει δικά του βιώματα και να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση του με τον χώρο και τη μνήμη. Τελικά, το «ενοικώ» δεν πραγματεύεται μόνο την ατομική εμπειρία, αλλά επεκτείνεται και στη συλλογική διάσταση της μνήμης. Δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει ένα συγκεκριμένο τόπο, αλλά να αποκαλύψει πως ο εκάστοτε χώρος
που καταλύεται καταλήγει να ενσωματώνεται στο πρακτικό και φαντασιακό βίωμα του κατοίκου του. Οι προσωπικές αφηγήσεις συνδέονται με ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, αναδεικνύοντας πώς η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο διαμορφώνει όχι μόνο την προσωπική του πορεία, αλλά και τη συλλογική ταυτότητα. Το έργο προτείνει τον χώρο ως τόπο εγγραφής της ύπαρξης, όπου η μνήμη παραμένει διαρκώς ενεργή, ρευστή και ανοιχτή σε νέες αναγνώσεις.