Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Sweet Parasites
Βουλαλά, Ελένη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Το Sweet Parasites αποτελεί μια γλυπτική διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη θνητότητα και την ανθρώπινη ανάγκη για σταθερότητα. Μέσα από κεραμικά γλυπτά, μυθολογικές αφηγήσεις και φαντασιακά οικοσυστήματα, συγκροτούνται κόσμοι που λειτουργούν ως ψυχικές κατασκευές απέναντι σε όσα παραμένουν αβέβαια ή αδύνατο να ελεγχθούν. Οι κόσμοι αυτοί γεννιούνται γύρω από ερωτήματα που αφορούν τον θάνατο, τη φθορά, το πέρασμα του χρόνου και την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί μορφές συνέχειας μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μεταβάλλεται. Η ανάγκη για μύθο, τελετουργία και φαντασία δεν παρουσιάζεται ως απόδραση από την
πραγματικότητα, αλλά ως τρόπος ατοίκησής της. Ο τίτλος αναφέρεται σε σκέψεις, εμμονές και εσωτερικές αφηγήσεις που κατοικούν το μυαλό σαν παράσιτα. Δεν πρόκειται για βίαιες ή αποκρουστικές παρουσίες, αλλά για
γοητευτικές και παραγωγικές δυνάμεις. Τρέφονται από την προσοχή, απομακρύνουν τη σκέψη από το παρόν και δυσκολεύουν τη σχέση με την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν κινητήρια δύναμη της δημιουργικής διαδικασίας. Μέσα από αυτές τις εσωτερικές κατασκευές αναζητείται ένα κέντρο, ένας τρόπος οργάνωσης της εμπειρίας απέναντι σε έναν κόσμο όπου τα σημεία αναφοράς γίνονται ολοένα πιο ασταθή. Σημαντικό θεωρητικό σημείο αναφοράς αποτελεί η σκέψη του Byung-Chul Han. Ο Han εξετάζει την απωλεια των τελετουργικών πρακτικών στη σύγχρονη κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο αυτές λειτουργούσαν ως δομές που οργάνωναν τον χρόνο και
την κοινή εμπειρία. Η τελετουργία βασίζεται στην επανάληψη, όμως η επανάληψη αυτή δεν είναι μηχανική. Δημιουργεί ρυθμό, συνέχεια και μια αίσθηση επιστροφής σε κάτι σταθερό. Αντίθετα, η σύγχρονη καθημερινότητα χαρακτηρίζεται από διαρκή ανανέωση νέα πληροφορία, νέα εικόνα, νέο ερέθισμα, νέα μετάβαση. Η επανάληψη παραμένει, αλλά παίρνει διαφορετική μορφή χωρίς πραγματική επιστροφή σε ένα κέντρο. Η συνθήκη αυτή συνδέεται με τη συνεχή εναλλαγή ερεθισμάτων που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη καθημερινότητα. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην ποσότητα των πληροφοριών, αλλά και στην απουσία μιας σαφούς ιεράρχησης μεταξύ τους. Όλα εμφανίζονται ταυτόχρονα και απαιτούν προσοχή. Η συσσώρευση στοιχείων στα γλυπτά μεταφέρει αυτή την εμπειρία στο υλικό επίπεδο: μορφές, σώματα, σπίτια, φυτά, καρποί και μικροσκοπικά στοιχεία αναπτύσσονται το ένα πανω στο άλλο,
δημιουργώντας μια πυκνότητα όπου το βλέμμα δυσκολεύεται να σταθεροποιηθεί. Η εγκατάσταση οργανώνεται ως ένα φαντασιακό τελετουργικό περιβάλλον. Τα έργα δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα αντικείμενα, αλλά ως ένα σύνολο μέσα στο οποίο ο θεατής κινείται. Η διαδρομή, οι αποστάσεις, και η πυκνότητα των μορφών επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτός ο χώρος. Η κίνηση ανάμεσα στα έργα δημιουργεί μια αντίθεση ανάμεσα στη σταθερότητα των κεραμικών αντικειμένων και στην αστάθεια της ανθρώπινης προσοχής. Έτσι, η εγκατάσταση μπορεί να λειτουργήσει ως ένας χώρος σταθερότητας μέσα στην αστάθεια, χωρίς όμως να προσφέρει ένα απόλυτα σταθερό κέντρο.
Μάνα Γη
Μπάκαλος, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-19)
Η παρούσα πτυχιακή εργασία με τίτλο «Μάνα Γη» αποτελεί μια εικαστική και θεωρητική διερεύνηση της σχέσης του σύγχρονου ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της ζωγραφικής. Κεντρικός άξονας της έρευνας είναι η έννοια του αρχαίου πρωτοκόλλου του «εὖ ζῆν», το οποίο ορίζεται ως μια κατάσταση αρμονικής συνύπαρξης με τη φύση, την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να εθελοτυφλεί και να λησμονεί. Μέσα από μια σειρά εξπρεσιονιστικών τοπιογραφιών, το έργο πραγματεύεται τη δραματικότητα του εδάφους, τα αποτυπώματα της ανθρώπινης παρέμβασης και τη ζωτική δύναμη της γης, η οποία λειτουργεί ως ένας αιώνιος πνευματικός οδηγός. Η μεθοδολογία της εργασίας συνδυάζει τη βιωματική παρατήρηση της υπαίθρου με τη χειρονομιακή ζωγραφική, χρησιμοποιώντας γήινες χρωματικές παλέτες, έντονες αντιθέσεις και συμβολικά στοιχεία (όπως εικονοστάσια ή ανθρώπινες κατασκευές μέσα στο δάσος). Τα αποτελέσματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ζωγραφική του τοπίου δεν αποτελεί μια απλή αναπαράσταση, αλλά μια υπαρξιακή πράξη επιστροφής στις ρίζες της ύπαρξης και μια προσπάθεια αποκωδικοποίησης του «ανεξήγητου» της φύσης, όπως αυτό συμβολίζεται μεταφορικά με τον Δίσκο της Φαιστού.
Πτυχιακή Εργασία της Σπυριδούλας Κολλιδά
Κολλιδά, Σπυριδούλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εικόνα δεν αποτελεί μια σταθερή και αυτάρκη μορφή, αλλά διαμορφώνεται μέσα από τεχνικές, αισθητικές, ιστορικές και εννοιολογικές επιλογές. Η υλικότητα και οι διαδικασίες παραγωγής της επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή, ενώ η ανάλυση, η μεταφορά και η επανασύνθεσή της μεταβάλλουν τόσο τη μορφή όσο και το νόημά της. Μέσα από αυτούς τους μετασχηματισμούς, η εικόνα αποκτά νέες δυνατότητες ανάγνωσης, χωρίς να αποκόπτεται από την προέλευσή της. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια αυτόνομη νέα εικόνα, αλλά για μια διαφορετική εκδοχή της, που αναδεικνύει τον ρόλο της διαδικασίας στη διαμόρφωση της μορφής και της πρόσληψής της.
Ό,τι σπείρεις, θερίζεις
Γκαντού, Ζακαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η πτυχιακή μου εργασία, με τίτλο «Ό,τι σπείρεις, θερίζεις», διερευνά τη σχέση ανάμεσα στις ανθρώπινες επιλογές, τις πράξεις και τις συνέπειές των επιλογών αυτών. Με αφετηρία τη χριστιανική παράδοση, προσεγγίζω την προσωπική ευθύνη που φέρει ο καθένας για τις επιλογές του ως μια διαρκή εσωτερική αναμέτρηση, όπου κάθε πράξη αφήνει το δικό της αποτύπωμα, εξού και η βιβλική αναφορά στη σπορά και τον θερισμό που λειτουργεί ως μεταφορά. Μέσα από ανθρωποκεντρικές συνθέσεις, συμβολικά αντικείμενα και κλειστούς, οικείους χώρους, προσπαθώ να αποδώσω το αθέατο βάρος των επιλογών αυτών. Το μήλο, ο απαγορευμένος καρπός λειτουργεί ως σύμβολο πειρασμού ενώ η Καινή
διαθήκη ως σύμβολο πίστης και ευθύνης. Τέλος, οι ανθρώπινες μορφές αφήνουν περιθώριο στο θεατή να δώσει την δική του προσωπική ερμηνεία σε κάθε σύνθεση. Το κάρβουνο αποτελεί το βασικό εκφραστικό μου μέσο, το οποίο μου επέτρεψε να διερευνήσω την πλαστικότητα της ύλης. Μέσα από την ελεγχόμενη πίεση, την επαναλαμβανόμενη τριβή και τη λεπτή διαβάθμιση των τόνων επιδίωξα τη διαμόρφωση μιας επιφάνειας που πάλλεται και αναπνέει. Η εναλλαγή πυκνών και διάφανων στρώσεων, η τοποθέτηση και η αφαίρεση του υλικού, καθώς και η αντίθεση φωτός και σκιάς, δημιουργούν μια ζωγραφική γλώσσα που αναδεικνύει τον όγκο των σωμάτων και το βάθος της ψυχικής τους έντασης. Η μεγάλη κλίμακα και η χωρική διάταξη των έργων δημιουργούν ένα ενιαίο περιβάλλον, στο οποίο η ζωγραφική αποκτά βιωματική διάσταση. Η εργασία λειτουργεί ως ένα ηθικό και διδακτικό εργαλείο που επιδιώκει να
διατυπώσει μια ηθική κρίση, μέσω της οποίας ανοίγει ένας χώρος προσωπικής αναμέτρησης του ανθρώπου μεταξύ της ελευθερίας του και των συνεπειών των επιλογών του. Κατ’ αυτό τον τρόπο ο θεατής οδηγείται σε έναν διαρκή αναστοχασμό και μια ουσιαστική υπαρξιακή αναζήτηση. Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: Μπορούμε να συνυπάρξουμε με όσα οι πράξεις μας αφήνουν πίσω;
7 έργα, κάρβουνο σε μουσαμά, 195 × 145 εκ.
Προσωπικό Ιερό
Καντέα Παπαδοπούλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Το θέμα της πτυχιακής πραγματεύεται τις έννοιες «Οικειότητα», «Ανήκω» και «Ιερό». Είναι μια προσπάθεια χαρτογράφησης των παραπάνω εννοιών, μέσα από τη μνήμη, το συναίσθημα και τη καθημερινότητα. Κινητήριος δύναμη για αυτή τη κατεύθυνση υπήρξε ο φόβος του να «ξεχαστεί» και να χαθεί κάτι που δεν υπάρχει καταγεγραμμένο κάπου, καθώς και η ανάγκη μου για να δημιουργήσω έναν οικείο χώρο, στον οποίο θα μπορούν να συγκατοικήσουν όλες αυτές οι αναμνήσεις, έναν χώρο εξίσου οικείο και για αυτές και για εμένα. Ταυτόχρονα, η δημιουργία της εγκατάστασης είναι και δημιουργία ενός ιδανικού προσωπικού χώρου, στον οποίο θα μπορώ να είμαι όλα αυτά που θέλω, χωρίς να χρειαστεί να αποβάλλω κάτι λόγω κοινωνικών επιρροών, και ζητήματα όπως η επαφή μου με ζωντανές και μη ψυχές, το παρελθόν (στο βαθμό που με απασχολεί και επηρεάζει) και το παρόν και οι δύο χώρες από τις οποίες κατάγομαι (Ρουμανία – Ελλάδα/ Πόντος), να μπορούν να «συνομιλήσουν» μεταξύ τους και με τον θεατή και να συναντηθούν μέσα από αντικείμενα, εικόνες και ήχους. Μέσω αυτού του έργου, η οικειότητα εμφανίζεται ως πράξη συμφιλίωσης: με τον εαυτό, την οικογένεια, τον τόπο και την απώλεια. Η δυαδικότητα μέσα από την οποία προκύπτει η ανάγκη της ασφάλειας του οικείου χώρου, λειτουργεί ως κάποιου είδους εσωτερική ένταση που ωθεί προς την αναζήτηση ισορροπίας. Δε πρόκειται για σύγκρουση, αλλά για συνεχής διαπραγμάτευση μεταξύ διαφορετικών μορφών οικειότητας.