Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Best Girl
Σοφιανίδη, Νεφέλη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Το να γίνεσαι γυναίκα προϋποθέτει μια αδιάκοπη διαδικασία επανάληψης. Το σώμα υποβάλλεται σε μια συνεχή διαδικασία διόρθωσης, φροντίδας και ελέγχου, μέσα από πρακτικές που έχουν πλέον γίνει αόρατες. Η υπόσχεσή τους είναι ότι, μέσα από τη διαρκή επιτέλεσή τους, το σώμα μπορεί να πλησιάσει ένα ιδανικό. Κι όμως, όσο περισσότερο προσπαθούσα να γίνω γυναίκα, τόσο περισσότερο ένιωθα πως η γυναικεία υπόσταση απομακρυνόταν. Αποκομμένες από το καθημερινό τους πλαίσιο, οι πρακτικές ομορφιάς αποκαλύπτουν τον καταναγκαστικό και παρεμβατικό χαρακτήρα τους και το σώμα αντιμετωπίζεται ως κάτι που διαρκώς διαμορφώνεται, διορθώνεται και κατασκευάζεται. Η φροντίδα μετατρέπεται σε πειθαρχία και η οικειότητα σε τελετουργία. Με ενδιαφέρει το ενδεχόμενο οι ίδιες οι τελετουργίες που υπόσχονται την είσοδο στη γυναικεία υπόσταση να είναι εκείνες που διαρκώς την αναβάλλουν.
Ελένη Μπούκουρη-Αλταμούρα (1821-1900): προς μια κριτική επανεξέταση της βιογραφίας και του έργου της
Κατσώλη, Χρυσούλα-Αγάθη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-23)
Η παρούσα εργασία εξετάζει κριτικά τη βιογραφία της Ελένης Μπούκουρη-Αλταμούρα (1821-1900), η οποία κατατάσσεται στη βιβλιογραφία ως η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος που απέκτησε συστηματική καλλιτεχνική εκπαίδευση και εργάστηκε επαγγελματικά. Με αφετηρία τη φεμινιστική ιστοριογραφία της τέχνης, διερευνά πώς διαμορφώθηκε η εικόνα της μέσα από τις τρεις πρώτες ιστοριογραφικές αφηγήσεις, της Καλλιρρόης Παρρέν (1890, 1900), του Saverio Altamura (1896) και της Αθηνάς Ταρσούλη (1934), και πώς αυτές αναπαράχθηκαν στη μεταγενέστερη βιβλιογραφία. Η ανάλυση εντοπίζει ορισμένα από τα σχήματα του βιογραφικού λόγου: τους έμφυλους ρόλους της κόρης, της μαθήτριας-συζύγου και της μητέρας, το «καλλιτεχνικό δαιμόνιο» και την έννοια του καλλιτέχνη-μάρτυρα, την αφήγηση της μεταμφίεσης, που εξετάζεται εδώ ως παρενδυσία, και την εγγραφή της ζωγράφου σε εθνικές σημάνσεις. Τα σχήματα αυτά συσκότισαν τις συνθήκες της εκπαίδευσης και της εργασίας της. Στη συνέχεια, η εργασία τοποθετεί τη ζωγράφο στο ιταλικό καλλιτεχνικό πεδίο των μέσων του 19ου αιώνα και εξετάζει, υπό το πρίσμα της διεθνικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, τη σχέση της με τη Βρετανίδα ζωγράφο Jane Benham Hay. Η σχέση τους εξετάζεται μέσα από τις βιογραφικές αφηγήσεις, την αρχειακή έρευνα σε καταλόγους εκθέσεων και αρχεία της Ρώμης και της Φλωρεντίας και τα έργα που συνδέονται με τις δύο γυναίκες. Η σύγκριση αναδεικνύει δύο πολύ διαφορετικές πορείες, που διαμορφώθηκαν ωστόσο και οι δύο σε μεγάλο βαθμό έξω από τους επίσημους καλλιτεχνικούς θεσμούς, καθώς και την άνιση ορατότητά τους στα αρχεία και στην ιστοριογραφία. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη να μελετηθούν οι καλλιτέχνιδες κριτικά και με βάση τα τεκμήρια, πέρα από τα βιογραφικά σχήματα, και ειδικότερα να μελετηθεί συστηματικά το σωζόμενο έργο της ζωγράφου, ώστε τα έργα να φωτίσουν τη ζωή της και όχι το αντίστροφο.
Μια γυναίκα πονά
Καραβασίλη, Χαριτίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Η γυναίκα και το σώμα της. Μια πάλη ενάντια στην κοινωνία, τους ρόλους και τα βλέμματα. Το έργο αυτό έχει ως εκκίνηση την κακοποίηση και ως στόχο την απελευθέρωση. Πραγματεύεται τη βία κατά των γυναικών, κατά των σωμάτων τους. Σώματα που κουβαλάνε προσδοκίες για ηδονή και αναπαραγωγή, ως αποδέκτες και όχι από επιλογή. Σώματα ως εργαλεία μάχης και πεδία διαπραγμάτευσης. Το έργο - εγκατάσταση ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΝΑ είναι μια μαρτυρία. Δεν μιλάει μόνο για εμένα, αλλά μιλάει μαζί με τις φωνές όσων έχουν ακουστεί και όσων δεν έχουν μπορέσει ή προλάβει να ακουστούν. Συνδέεται με τον πόνο. Την βία. Το μετά. Τη ζωή. Τη ζωή η οποία περιορίζεται μέσα σε ένα τραύμα κακοποίησης. Είναι για εμάς που έχουμε ανάγκη να δούμε τον πόνο μπροστά μας καθαρά. Ως έχει. Αναπολογητικά. Στο έργο εξερευνώνται οι αισθήσεις που μένουν είτε ως αποτύπωμα, είτε ως ενεργά στοιχεία του σώματος μετά από μια κακοποίηση. Επιχειρώ να αποδώσω το γυναικείο σώμα σε θραύσματα, τονίζοντας το πέρασμα της βίας, και χρησιμοποιώντας απλά, ευτελή, ενίοτε ανάλαφρα υλικά, που δεν παραπέμπουν άμεσα στην άσκηση βίας. Η ποιότητα του πλαστικού μπουκαλιού που κυριαρχεί ως υλικό προσδίδει σωματικότητα, ενώ το κόκκινο χρώμα που διαπερνά όλη τη σύνθεση, είναι ένα χρώμα με πολυδιάστατους συμβολισμούς όπως το αίμα, ο πόνος, η ένταση, η απελευθέρωση.
Καταστάσεις εντός
Χαλκίδου, Χρυσούλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10)
Τα παραμύθια αποτελούν έναν ιδιαίτερο τρόπο να προσεγγίζουμε τον κόσμο, καθώς μέσα από σύμβολα, εικόνες, φανταστικές αφηγήσεις και αναγνωρίσιμα μοτίβα μεταφέρουν αξίες, εμπειρίες, φόβους και γνώσεις, κάνοντας σύνθετες αλήθειες πιο προσιτές και κατανοητές. Με τη δύναμη της μεταφοράς και του συμβολισμού, τα παραμύθια αποτελούν ανοιχτά πεδία ερμηνείας για τον καθένα και λειτουργούν συχνά παρηγορητικά. Σε αυτό το έργο επιχειρώ την αφήγηση και κατασκευή ενός παραμυθιακού κόσμου, χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα και υλικά. Ξεκινά από την περιέργεια μου για το πως δομείται ένας μύθος και ποια είναι αυτά τα στοιχεία που συνθέτουν το παραμύθι. Ποιοι ρόλοι, συμβάντα, μεταμορφώσεις, φόβοι, δοκιμασίες και σύμβολα επανέρχονται. Μέσα από τη φαντασία και την κατασκευή , ακολουθεί ένα σύντομο παραμύθι για την ψυχολογική και πνευματική ωρίμανση ενός λαγού στην αναζήτησή ενός σκοπού. Η πραγματικότητα του λαγού δεν αναπαρίσταται άμεσα, αλλά μεταφράζεται σε μια σειρά από αντικείμενα, μορφές και συμβάντα, όπως συμβαίνει στη λογική του ονείρου. Τα σχέδια λειτουργούν ως μία αφηγηματική διαδρομή, οι κούκλες ως υλική παρουσία των χαρακτήρων και μέσα από το βίντεο το υλικό συναντά την αφήγηση και γίνεται ένα πάντρεμα ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία. Οι τρεις βασικοί χαρακτήρες, η μαμά Αρκούδα, η κόρη και ο λαγός εμφανίζονται ως τρεις ενσαρκώσεις του ίδιου ατόμου, που διαβάζονται αυτόνομα αλλά και ως σύνολο. Ο νους το συναίσθημα και το σώμα συνεργάζονται, συγκρατούν ή προωθούν το άτομο στην εξέλιξη της ιστορίας του.
Κάτω από την επιφάνεια ΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ
Καπαντάη, Ευγενία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Μέσα από την θεματική της πτυχιακής μου εργασίας με ενδιαφέρει η διερεύνηση της ψυχικής κατάστασης των ανθρώπων. Το σώμα θέτει το μέγιστο ερώτημα για εμένα, ως το απτό αντικείμενο της ύπαρξής μας, είναι αυτό που περικλείει μέσα του ολόκληρη την προσωπικότητα του ανθρώπου. Αυτό το οποίο επιδιώκω, είναι να φέρω στην επιφάνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων, να προσκαλέσω τον θεατή να διακρίνει τις μεταξύ
τους συνδέσεις. Όλη αυτή η προσπάθεια ξεκινάει από τις δικές μου προσωπικές ανησυχίες σχετικά με το σώμα μου, την έκθεσή του και τις σχέσεις που αναπτύσσω με τους γύρω μου, γι’ αυτό και θαυμάζω ιδιαίτερα τον άνθρωπο που αποκαλύπτεται δίχως ντροπή και ανασφάλεια, παρουσιάζοντας τον εαυτό του με ειλικρίνεια στον κόσμο. Στους πίνακες μου κυριαρχούν λουόμενοι, συνθέτοντάς ένα παζλ εικόνων που παραπέμπουν σε στιγμές καλοκαιρινής χαλάρωσης, μιας εποχής κατά την οποία η έκθεση του σώματος γίνεται πολύ πιο άμεση και καθημερινή. Το υγρό στοιχείο έρχεται να ενισχύσει την ρευστότητα των μορφών, ενώ οι διακεκομμένες εικόνες και συνολικότερα το «μπλέξιμο» τους, δημιουργούν την αίσθηση ενός συναισθηματικού κυκεώνα. Επιθυμώ ο θεατής να συναισθανθεί, και προκειμένου να το πετύχω αυτό του παρουσιάζω μερικές αποτυπώσεις στιγμών οι οποίες φαίνονται σαν να έχουν
παγώσει στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα αυτές οι διαφορετικές στιγμές συναντιούνται στην ίδια εικόνα. Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι λουόμενοι διαχωρίζονται με το σπάσιμο ή τις καθέτους, καθώς επίσης και τα βλέμματά τους σπάνια συναντιούνται, παραμένει η έννοια της συλλογικότητας, ενός κοινού στόχου, παρακινώντας να ενταχθεί μαζί τους και ο ίδιος ο θεατής, σε σχέση με την απόλαυση της ανάπαυσης. Αυτή η ανάγκη για ανάπαυση αφορά τον καθημερινό άνθρωπο, αυτόν που μέρα τη μέρα μοχθεί να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις μιας κοινωνίας που δεν θέτει στο επίκεντρο της τις ανάγκες του, και αναζητεί λίγες στιγμές γαλήνης. Στα έργα μου συνυπάρχουν άνθρωποι διαφορετικών καταβολών, φύλου και ηλικίας τους οποίους ωστόσο τους ενώνει κάτι πολύ μεγαλύτερο που μένει να το κατανοήσουν και οι ίδιοι-η ανάγκη για την πραγματική απελευθέρωση του ανθρώπου.