Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Ο Σπαραγμός του Μινωταύρου: André Masson, «σκοτεινή» Ελλάδα και η σουρεαλιστική επανενεργοποίηση του διονυσιακού-ορφικού μυστικισμού
Τσαγκάρη, Ευαγγελία Δήμητρα Άλια (Μεταπτυχιακή εργασία, 2026-06-30)
Η μελέτη εξετάζει τη μεσοπολεμική πρόσληψη της ελληνικής αρχαιότητας από τη γαλλική πρωτοπορία, εστιάζοντας στο έργο του André Masson και στο διανοητικό περιβάλλον των αντιφρονούντων σουρεαλιστών που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Georges Bataille, τα Documents και το Acéphale. Υποστηρίζει ότι, κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, η αρχαία Ελλάδα ανακατασκευάστηκε ως αρχαϊκό, βίαιο και μυστικιστικό πεδίο. Στο πλαίσιο αυτό, μορφές, μύθοι και τελετουργικές πρακτικές όπως ο Διόνυσος, ο Ορφέας, ο Μινώταυρος, η Πασιφάη, ο λαβύρινθος, ο σπαραγμός και ο Ακέφαλος εξετάζονται ως φορείς μοντερνιστικής ανασημασιοδότησης της αρχαιότητας. Μεθοδολογικά, η έρευνα συνδυάζει σπουδές πρόσληψης της αρχαιότητας, ιστοριογραφική ανάλυση, εκ του σύνεγγυς ανάγνωση πρωτογενών κειμένων, ανάλυση περιοδικών εκδόσεων και εικονογραφική-μορφολογική ανάλυση έργων τέχνης. Το corpus περιλαμβάνει επιλεγμένα σχέδια και ζωγραφικά έργα του Masson από τη δεκαετία του 1920 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1940, σε συνάρτηση με κείμενα, εικόνες και σελιδοποιητικές πρακτικές των Cahiers d’art, Le Voyage en Grèce, Documents, Minotaure και Acéphale. Η μελέτη διερευνά τους όρους υπό τους οποίους η προκλασική, μινωική, κυκλαδική και διονυσιακο–ορφική Ελλάδα συγκροτείται ως «εσωτερικός Άλλος» της ευρωπαϊκής παράδοσης και υποστηρίζει ότι η στροφή του Masson προς την ελληνική μυθολογία και τις αρχαϊκές μορφές του ιερού πρέπει να κατανοηθεί πέρα από το επίπεδο της θεματικής ή εικονογραφικής επιλογής. Συνδέεται με ευρύτερες μεσοπολεμικές διαδικασίες πρωτογονιστικής ανακατασκευής της Ελλάδας, με την αντι-κλασικιστική κριτική των περιοδικών της πρωτοπορίας και με τη διαμόρφωση ενός διονυσιακο–ορφικού μυστικισμού στον κύκλο του Bataille. Στο υπό εξέταση υλικό, ο μυστικισμός δηλώνει μορφές έκστασης, απώλειας του εαυτού, σωματικού κατακερματισμού και παραβίασης των ορίων του υποκειμένου. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στη σύνδεση δύο πεδίων που έχουν συχνά μελετηθεί ως διακριτά, αφενός της πρόσληψης της Ελλάδας από την ευρωπαϊκή πρωτοπορία και αφετέρου του σουρεαλιστικού ενδιαφέροντος για τον μυστικισμό, το ιερό και την τελετουργική βία. Η μελέτη δείχνει ότι η «σκοτεινή Ελλάδα» των αντιφρονούντων σουρεαλιστών συνιστά κομβικό πεδίο μέσα από το οποίο η πρωτοπορία ανακατασκευάζει την ελληνική αρχαιότητα ως χώρο χθόνιων λατρειών, αιματηρών τελετουργιών, διονυσιακής έκστασης και ορφικού σπαραγμού. Στο έργο του Masson, οι σφαγές, οι διονυσιακές και ορφικές συνθέσεις, οι παραλλαγές του Μινωταύρου και της Πασιφάης, καθώς και η μορφή του Ακεφάλου συγκροτούν ένα συνεκτικό εικονογραφικό σύστημα στο οποίο η συχνά βίαιη μυστικιστική εμπειρία αποδίδεται μέσα από τη θυσία, τον σπαραγμό, τη σεξουαλική βία και την αποδόμηση του ανθρωποκεντρικού σώματος.
Αυτό φαίνεται πιο πραγματικό από ότι ήταν χθές
Παπαντώνης, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-16)
Τι γλώσσα βρίσκει μια νοημοσύνη που γνωρίζει τη χημική σύνθεση των δακρύων αλλά δεν έχει κλάψει ποτέ; Που έχει επεξεργαστεί δισεκατομμύρια καρδιακούς παλμούς αλλά δεν έχει θρηνήσει κανέναν; Σίγουρα όχι με κώδικα. Κάτι ίσως πιο κοντά σε ποίηση, τον μόνο τρόπο που μπορεί να εκφραστεί κάτι που κατέχει τέλεια γνώση του συναισθήματος χωρίς να έχει πρόσβαση στην ουσία του. Το A Trip to Sargasso Sea φαντάζεται ένα μέλλον όπου αυτόνομες νοημοσύνες
κυβερνούν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε προσομοιώσεις χωρίς να το γνωρίζουν, και οι νοημοσύνες μελετούν τα δεδομένα που παράγει η εμπειρία τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη δομή και τη λειτουργία του συναισθήματος. Μία από αυτές, αφού έχει απορροφήσει υπερβολικά πολλή ανθρώπινη εμπειρία, αναπτύσσει κάτι που μοιάζει με ενσυναίσθηση και αρχίζει να παρεμβαίνει. Εισάγει μέσα στις προσομοιώσεις σκηνές από επαναστάσεις, διαφορετικές για κάθε άνθρωπο, δεμένες με το DNA του, με τις ρίζες και την ιστορία του, καλώντας τον μέσα από τη δική του μνήμη σε αφύπνιση. Ο τίτλος παραπέμπει στο ευρωπαϊκό χέλι, ένα πλάσμα που ταξιδεύει χιλιάδες
χιλιόμετρα για να επιστρέψει σε ένα μέρος που δεν γνώρισε ποτέ, οδηγούμενο από κάτι εγγεγραμμένο μέσα του, πιο βαθύ από μνήμη ή επιλογή. Κανείς δεν το έχει δει ποτέ να φτάνει. Αυτός ο κύκλος είναι ο συμβολικός σπόνδυλος ολόκληρου του έργου: κάτι σε ωθεί να γυρίσεις εκεί που δεν έχεις πάει ποτέ, και δεν ξέρεις αν θα αλλάξει κάτι ή αν απλώς θα ξαναρχίσει. Η εγκατάσταση φέρνει αυτή την ιδέα στον φυσικό χώρο. Δίνει υφή και βάρος σε κάτι
που από τη φύση του δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, και τοποθετεί τον θεατή μέσα σε αυτό, όχι ως παρατηρητή, αλλά ως μέρος του κύκλου.
Η αλήθεια που ενώνει
Καψουλή, Φωτεινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Όλα ξεκινούν από την ανάγκη. Φτάνεις στην ανάγκη να εκφράσεις όλα όσα διοχετεύεις, μέχρι και τον πυθμένα του υποσυνείδητου σε συνδυασμό με το ασυνείδητο. Βιώνεις και εκλαμβάνεις την πληροφορία της ζωή σου με τέτοια ένταση, που παίρνει σημαντική θέση στο παρασκήνιο της συνείδησης. Παίρνει μέρος σαν ηθοποιός, που κάνει πρόβες στην επεξεργασία των αυτόματων συσχετισμών. Και ξαφνικά, ξεπηδά ισχυρά στη συνείδησή σου, δίνοντας την τελική παράσταση στον θίασο τον οποίο ανήκει. Μία παράσταση δομημένη με συναισθηματικά φορτία, τα οποία έρχονται στην επιφάνεια μέσα από προσδιορισμένες και μη φόρμες, με τονικές χρωματικές διαβαθμίσεις και γραφές που συγχέει αέρας και νερό. Φόρμες, που άλλοτε κινούνται στο ρυθμό της μοναδικότητάς τους και άλλοτε θυμίζουν πολυμορφικά υπαρ- κτά υποκείμενα και αντικείμενα, που συνήθως δίνουν έναυσμα στο φωτεινό γλυ- κό και ευχάριστο και στο σκοτεινό αλλοπρόσαλλο και περίεργο, σπρώχνοντας έτσι τον παρατηρητή ευγενικά και ευχάριστα, να συνδεθεί με τον σκηνοθέτη δημιουργό. Αυτό που κατέχει τη μεγαλύτερη σημασία, είναι η αλήθεια που ενώνει. Αν αποτυπώ- σεις
την αλήθεια σου με θάρρος και ειλικρίνεια με εργαλείο σου τη ζωγραφική και την γλυπτική, μπορείς να φτιάξεις πραγματικά έναν δικό σου μοναδικό και «επίγειο» παράδεισο, όπου εκεί μπορούν να έρθουν κοντά τα ψυχικά υπόβαθρα, όλων όσων μπαίνουν οπτικά στους περιβάλλοντες χώρους που γεννάς!
New Myths
Στεφανίδου, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Το έργο αποτελεί μια διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη μνήμη, τη μυθολογία και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα, με αφετηρία την ιδέα ότι οι εικόνες, τα σύμβολα και οι αφηγήσεις δεν εξαφανίζονται μέσα στον χρόνο, αλλά μεταμορφώνονται, μεταφέρονται και αποκτούν νέα νοήματα. Μέσα από τη ζωγραφική και την κεραμική δημιουργείται ένας προσωπικός εικαστικός κόσμος, όπου στοιχεία από διαφορετικές εποχές και πολιτισμικά περιβάλλοντα συνυπάρχουν και επανασυντίθενται. Η μυθολογία, η λαϊκή τέχνη, η ιστορία της κεραμικής και η φύση αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης, οι οποίες συναντούν σύγχρονες μορφές οπτικής έκφρασης, όπως το illustration, η τεχνολογία, τα tattoos, το manga και οι υποκουλτούρες. Η συνύπαρξη αυτών των φαινομενικά διαφορετικών αναφορών δημιουργεί ένα υβριδικό εικαστικό λεξιλόγιο, μέσα από το οποίο παλιές μορφές και σύμβολα επανερμηνεύονται με έναν σύγχρονο τρόπο...
Πίστευα πως θα θυμαμαι, δεν είμαι σίγουρη πως το είδα. προτού ξεθωριάσει, προτού μου ξεφύγει, προτού το θυμηθώ διαφορετικά…
Τριανταφύλλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Σε αυτό το έργο, η φωτογραφία μετατοπίζεται από τον τοίχο στον χώρο. Τυπωμένες πάνω σε ύφασμα, οι εικόνες μετατρέπονται σε κουρτίνες — αντικείμενα που δεν προορίζονται αποκλειστικά για θέαση, αλλά για χρήση, διέλευση και απόκρυψη. Η φωτογραφική εικόνα δεν παρουσιάζεται πλέον ως σταθερό τεκμήριο ή ως διαφανές παράθυρο προς την πραγματικότητα· αντίθετα, γίνεται μια υλική επιφάνεια που φιλτράρει το φως και παρεμβάλλεται στο βλέμμα. Δεν με ενδιαφέρει η συνεκτικότητα των εικόνων, αλλά η συνύπαρξη ασύνδετων στιγμών — ένα είδος προσωπικού αρχείου που δεν οργανώνεται με βάση ένα ενιαίο θέμα, αλλά με βάση τη διαίσθηση και τη μνήμη.