Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
"SHESHELL"
Σαμιωτάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Το έργο αφορά την επιτελεστικότητα της θηλυκότητας και την ανελευθερία που φέρνει η εμμονή με την συνεχή συντήρηση της συμβατικώς οριζόμενης μορφής της. Επιδιώκει μία διαδικασία απόδρασης: από αυτή την κοινωνικά επιβαλλόμενη εκδοχή προς στην προσωποποιημένη. Η συνεχής εξέταση και επιτήρηση του θηλυκού εαυτού, η προσπάθεια αφομοίωσης σε ένα μοναχικό, συχνά μονοδιάστατο καλούπι, με σκοπό την ένταξη στην ‘κανονικότητα’, αποσπά και απομακρύνει από έναν ολόκληρο κόσμο πιθανοτήτων και εξερεύνησης: την ικανότητα της ανακάλυψης μίας προσωποποιημένης ταυτότητας, με όρους προσωπικώς επιλεγμένους. Η διαδικασία αποδοχής ενός νέου θηλυκού εαυτού στηρίζεται και ενθαρρύνεται σημαντικά με την παρουσία της κοινωνικοποίησης και φιλίας με άλλες θηλυκότητες. Η κυρίαρχη παρουσία του ροζ λειτουργεί με τη στερεοτυπική υπόσταση που του έχει δοθεί κοινωνικά, ως σύμβολο της συμβατικής θηλυκότητας, τα χαρακτηριστικά, εικόνα και συμπεριφορά που αφορούν αυτή. Στο έργο, επομένως, ξεκινώντας από ένα μονοδιάστατο σύμπαν με μόνη επιλογή το ροζ χρώμα, αναζητείται πλέον ένα πολυδιάστατο, όπου το ροζ δεν αποβάλλεται πλήρως αλλά η σημασία του ισοτιμάται, αλληλεπιδρά και συνυπάρχει. Έμφαση δίνεται και στην μετάβαση από το τεχνητό προς στο οργανικό στοιχείο. Η χαρακτήρας στο έργο ξεκινάει μοιάζοντας με την κατασκευασμένη φιγούρα στην οποία κατοικεί. Μέσα στο ταξίδι της αναζητά να βρει μία ανθρώπινη, φυσική υπόσταση. Πρωταγωνιστικό σύμβολο στην ιστορία που παρουσιάζεται είναι η ροζ φιγούρα-πριγκίπισσα, κάποτε ένα διακοσμητικό κομμάτι της τούρτας των έβδομων γενεθλίων μου. Η κύρια μου μνήμη και εντύπωση από αυτό το αντικείμενο είναι η αίσθηση του χάσματος ανάμεσα στην δική μου, τότε, άτσαλη προσωπικότητα ως κορίτσι σε σχέση με αυτό που είχα αρχίσει να παρατηρώ να ζητείται από μένα. Επομένως, το υπάρχον αντικείμενο με την υπερβολική, θηλυκή του κομψότητα είναι ένα αντιπροσωπευτικό σύμβολο για εκείνο τον χρονικό σταθμό της παιδικής μου ηλικίας: την δική μου προσωπική αρχή της συνεχούς σύγκρισης του εαυτού μου με την εικόνα και προσωπικότητα άλλων θηλυκοτήτων και προτύπων.
My knight in shining armour
Φαφούτη, Ηλιάνα Μαριγώ (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η καθολική, ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα και για ένταξη στην κοινότητα συχνά έρχεται σε αντιπαράθεση με τον φόβο για την ευαλωτότητα και την υποχώρηση των προσωπικών τειχών που αυτή προϋποθέτει. Κάποιες φορές, αυτός ο φόβος είναι τόσο μεγάλος που οδηγεί στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Μία από αυτές είναι η φυγή από την πραγματικότητα και η αναζήτηση καταφύγιου σε άλλους επινοημένους κόσμους, όπου κανείς μπορεί να αποφύγει την απρόβλεπτη φύση της πραγματικής ζωής, με το να έχει τον πλήρη έλεγχο του περιβάλλοντος του. Η μορφή της πριγκίπισσας είναι η δημιουργός και συνάμα η μόνη κάτοικος του κόσμου που απεικονίζεται στα έργα. Έχει τον απόλυτο έλεγχο, ποτέ δεν θα της συμβεί τίποτε το απρόοπτο, κανείς δεν θα της αρνηθεί τίποτα, δεν θα διατρέξει ποτέ κανέναν κίνδυνο. Για να γλιτώσει από την μοναχικότητα αυτής της συνθήκης, δημιουργεί έναν σύντροφο, έναν ιππότη από ύφασμα, για να την σώσει από την απομόνωσή της. Αυτός ο σωτήρας είναι απολύτως ακίνδυνος, γιατί είναι και απολύτως άψυχος. Είναι φτιαγμένος από τα πιο μαλακά υλικά και δεν μπορεί καν να σταθεί όρθιος. Η υπόστασή του εξαρτάται πλήρως από αυτήν της Πριγκίπισσας. Ο Ιππότης δεν είναι πραγματικός άνδρας και γι’ αυτό δεν μπορεί ποτέ να την πληγώσει ή να την εγκαταλείψει. Η ένταξη στην κοινωνία ξεκινάει από μικρή ηλικία. Αυτό που προετοιμάζει το παιδί να ενσωματωθεί είναι το παιχνίδι και η φαντασία του, που του επιτρέπει να παίζει διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους. Αν όμως αυτή η ένταξη δεν πραγματοποιηθεί ποτέ, μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος να παραμείνει εγκλωβισμένο σε μία αιώνια συνθήκη παιχνιδιού. Όπως η Πριγκίπισσα, που παραμένει στον φανταστικό της πύργο, περιμένοντας τον φανταστικό Ιππότη, ενώ στην πραγματικότητα είναι απόλυτα ικανή να δραπετεύσει από μόνη της. Αυτό όμως θα σήμαινε πως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει, πρόσωπο με πρόσωπο, την πραγματικότητα.
Σταυροδρόμια
Σφαέλος, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εργασία μου ονόματος "Σταυροδρόμια" αποτελείται από μια επιλογή έργων του διαστήματος 2016-2026. Στα έργα παρουσιάζονται χαρακτήρες διατελούν ως σημεία διεπαφής μεταξύ των ιδίων και μεγαλύτερων δυνάμεων, σκηνές όπου η ροή του χρόνου παύει και επικρατεί ηρεμία στην επιφάνεια αίσθηση, αλλά οι περιβάλλοντες χώροι και οι δυνάμεις που τους συνθέτουν εμπλέκονται σε έντονη τριβή, μετασχηματισμούς, αναμείξεις και αποσχίσεις. Σημαντικότερη έμπνευση αυτού είναι η διαυγής ονειρική, ψυχεδελική και εκστατική πνευματική εμπειρία αλλά και επεισόδια πανικού, αποπροσωποίησης και κατάθλιψης. Σαν καλλιτέχνης ερμηνεύω αυτή την αλληλεπίδραση των κόσμων μέσω του άτομού μας ως την πιο καθαρή ταυτότητα που μπορούμε να υιοθετήσουμε σαν όντα και στόχος μου είναι η επικοινωνία αυτής της συνειδητοποίησης εικαστικά
Confession
Παπαδάκη, Δήμητρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-21)
Η εγκατάσταση πραγματεύεται τη ματαιότητα. Μέσα από την συνεχή επανάληψη της καλλιτεχνικής πράξης, δημιουργεί προσδοκίες όπου τελικά καταλήγουν σε ψευδαισθήσεις και αδιέξοδα. Αναπόφευκτα αυτή η προσδοκία μεταφέρεται στην καθημερινότητα και αποδίδεται τελικά στην βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ελπιζει.
Οι φιλοσοφικές και αισθητικές προεκτάσεις της περιπλάνησης σε σχέση με τη διαστημική χαρτογραφική απεικόνιση στη μεταπολεμική εικαστική πρωτοπορία.
Πέτρου, Ευαγγελία (Διδακτορική διατριβή, 2026-10-13)
Η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά το επιστημολογικό πεδίο της εικαστικής χαρτογράφησης με έμφαση στη διαστημική και αστροναυτική απεικόνιση, εξετάζοντας τη φαινομενολογική μετάβαση από την επίγεια περιπλάνηση στην κοσμική εμπειρία. Υπό μια φαινομενολογική ερμηνεία η ενσώματη χωρικότητα και το σωματικά ή τεχνολογικά υποστηριζόμενο βλέμμα αναδεικνύονται σε πρωτογενή εργαλεία για τη νοηματοδότηση και τη συγκρότηση του τόπου. Η έρευνα αποσαφηνίζει πώς η δυναμική αλληλεπίδραση της άμεσα βιωματικής σωματικότητας, η οποία είναι εγγενής στην περιπατητική και κινητική πρακτική, συνομιλεί με τις νέες δυνατότητες διαμεσολαβημένης αντίληψης που προσφέρουν οι σύγχρονες τεχνολογίες χαρτογράφησης, μετατρέποντας το διαστημικό περιβάλλον από ένα αφηρημένο σιωπηλό κενό σε ένα βιωμένο, πολυαισθητηριακό και κοσμικό τοπίο. Παράλληλα, αντικείμενο μελέτης αποτελεί η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο χωρικά προσδιορισμένο έργο τέχνης και το περιβάλλον διερευνώντας πώς η καλλιτεχνική παρέμβαση επιδρά στη γεωγραφική και οντολογική ταυτότητα της τοποθεσίας, αλλά και αντίστροφα, πώς η αισθητική και εννοιολογική πρόσληψη του τόπου μετασχηματίζεται ριζικά μέσω της εικαστικής χειρονομίας. Εστιάζοντας κυρίως σε μεταπολεμικά εικαστικά έργα, μνημειακές εγκαταστάσεις και επιτελέσεις. η διατριβή ανατομεί την εξέλιξη των χαρτογραφικών πρακτικών. Με τον τρόπο αυτό, προτείνεται ένα νέο θεωρητικό παράδειγμα που χαρτογραφεί τη συναρτημένη, αμφίδρομη σχέση μεταξύ της επιστήμης, της τέχνης και της ενεργοποιημένης συνείδησης του θεατή, φωτίζοντας τη μετάβαση από την ανθρώπινη κλίμακα στο κοσμικό στερέωμα. Στο πλαίσιο αυτό, η ιστορική επιθυμία της ανθρωπότητας για εξερεύνηση και υπέρβαση των ορίων, από την εποχή των ανακαλύψεων έως τη σύγχρονη διαστημική εποχή, στην οποία το βλέμμα στρέφεται στο άπειρο του κοσμικού πεδίου, επιφέρει τη συγκρότηση μιας νέας, συμπαντικής γεωγραφίας. Η μεθοδολογική προσέγγιση της έρευνας είναι ποιοτική και ερμηνευτική, βασιζόμενη στη συστηματική ανάλυση μελετών περίπτωσης, καθώς και στην κριτική επισκόπηση έντυπων και ψηφιακών πηγών. Ως κατακλείδα της διδακτορικής διατριβής, η υπέρβαση της εργαλειακής φύσης της αστροναυτικής χαρτογράφησης επιτρέπει τη συγκρότηση ενός νέου πεδίου βιωματικής χωρικότητας. Μέσα από μια αμφίδρομη μετατόπιση, ο καλλιτέχνης οικειοποιείται την επιστημονική μεθοδολογία και ο αστροναύτης αυθόρμητα αναπτύσσει μια εικαστική ματιά. Καθώς το βλέμμα συμπράττει με την καλλιτεχνική πράξη και, αντιστοίχως, η καλλιτεχνική πράξη συνομιλεί με το επιστημονικό βλέμμα και την πρωτογενή μαρτυρία, ο ανεξερεύνητος κοσμικός χώρος μετασχηματίζεται σε έναν οικείο, ενσώματο τόπο περιπλάνησης και μετα-ανθρώπινης μνήμης. Η χωρική αυτή διεύρυνση πραγματώνεται υλικά μέσα από τη μελέτη καλλιτεχνικών πρακτικών που σχεδιάζονται για να εγκατασταθούν σε τροχιακές πλατφόρμες, να αποτυπωθούν στη σεληνιακή επιφάνεια, ή ακόμα και να αιωρούνται εκκρεμείς στο διαστημικό κενό. Επιπλέον, η έρευνα φωτίζει τις σύγχρονες πρωτοβουλίες των διαστημικών οργανισμών για τη συμπερίληψη γυναικών αστροναυτών, καθώς και ατόμων με αναπηρία, τεκμηριώνοντας ότι η συμμετοχικότητα συνεπάγεται ριζικό επαναπροσδιορισμό της χαρτογραφικής πράξης. Η θεσμική αυτή στροφή συνομιλεί οργανικά με μια παράλληλη μετατόπιση στο πεδίο της εικαστικής και λογοτεχνικής πρακτικής. Οι κυρίαρχες ιεραρχίες και το μοντέλο της αποικιοκρατικής κατάκτησης αμφισβητούνται μέσω της ανάδειξης της γυναικείας περιπλάνησης, της κριτικής χαρτογράφησης και των πολυαισθητηριακών καλλιτεχνικών παρεμβάσεων που ενσωματώνουν την αναπηρία, τη σιωπή και τη μη-λεκτική επικοινωνία. Η έμφυλη και συμπεριληπτική αυτή προσέγγιση, που εκτείνεται από την επίγεια εικαστική και δοκιμιακή χειρονομία έως την εξωατμοσφαιρική διαβίωση, εισάγει μια σχεσιοκεντρική, ενσώματη οπτική προμηνύοντας μια πολυσύνθετη νοηματοδότηση του σύμπαντος. Με τον τρόπο αυτό, η κυριαρχία αντικαθίσταται από τη φροντίδα αναδιαμορφώνοντας ριζικά την ανθρώπινη ταυτότητα και τη φαινομενολογία της ύπαρξης στο κοσμικό στερέωμα.