Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
α-Βιομορφές
Ασημακοπούλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-10)
Οι α-βιομορφές, νεράιδες-μικροοργανισμοί, βρίσκονται σε μόνιμη κίνηση και μεταμόρφωση. Μέσω του μελανιού, μονοτυπικά, πάνω σε χαρτί, δημιουργείται η κάθε νεράιδα και ταυτόχρονα, κρυπτογραφούνται τραυματικές σκηνές, μέσα στην μορφή της καθεμίας. Mια αλληγορία για το βίωμα του μετατραυματικού στρες, για την αντίληψη του κόσμου και του εαυτού υπό το πρίσμα της επιρροής του.
Wit.nessed Being C.arried H.ome
Παπαδοπούλου, Έλλη Φανή (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Το W.I.Tnessed Being C.arried H.ome είναι μια γλυπτική εγκατάσταση που διερευνά την προσωπική μεταμόρφωση και τη σημασία της αναγνώρισής της, τόσο από τον ίδιο τον εαυτό όσο και μέσα από το βλέμμα ενός Άλλου. Η κενή καρέκλα ορίζει συμβολικά τη θέση αυτού του διπλού μάρτυρα. Αφετηρία του έργου αποτελεί η σκέψη ότι κάθε μεταμόρφωση, όσο ριζική κι αν είναι, εμπεριέχει ίχνη προηγούμενων εκδοχών του εαυτού μας, ακόμη κι όταν αυτές δεν είναι πλέον αναγνωρίσιμες. Η ιδέα αυτή μεταφέρεται στην ύλη μέσα από το χαρτί, το οποίο χάνει την αρχική του μορφή και μετασχηματίζεται σε συμπαγή γλυπτικά σώματα, διατηρώντας ωστόσο τα ίχνη της διαδικασίας που το διαμόρφωσε.Μέσα από αυτή την αναλογία ανάμεσα στην ύλη και την ανθρώπινη εμπειρία, η εγκατάσταση θέτει το ερώτημα πώς μπορούμε, μέσα από την αναγνώριση και τη σχέση με τον Άλλον, να αποδεχτούμε και να κατοικήσουμε αυτό που έχουμε γίνει, χωρίς να αποκηρύξουμε όσα υπήρξαμε.
Best Girl
Σοφιανίδη, Νεφέλη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-14)
Το να γίνεσαι γυναίκα προϋποθέτει μια αδιάκοπη διαδικασία επανάληψης. Το σώμα υποβάλλεται σε μια συνεχή διαδικασία διόρθωσης, φροντίδας και ελέγχου, μέσα από πρακτικές που έχουν πλέον γίνει αόρατες. Η υπόσχεσή τους είναι ότι, μέσα από τη διαρκή επιτέλεσή τους, το σώμα μπορεί να πλησιάσει ένα ιδανικό. Κι όμως, όσο περισσότερο προσπαθούσα να γίνω γυναίκα, τόσο περισσότερο ένιωθα πως η γυναικεία υπόσταση απομακρυνόταν. Αποκομμένες από το καθημερινό τους πλαίσιο, οι πρακτικές ομορφιάς αποκαλύπτουν τον καταναγκαστικό και παρεμβατικό χαρακτήρα τους και το σώμα αντιμετωπίζεται ως κάτι που διαρκώς διαμορφώνεται, διορθώνεται και κατασκευάζεται. Η φροντίδα μετατρέπεται σε πειθαρχία και η οικειότητα σε τελετουργία. Με ενδιαφέρει το ενδεχόμενο οι ίδιες οι τελετουργίες που υπόσχονται την είσοδο στη γυναικεία υπόσταση να είναι εκείνες που διαρκώς την αναβάλλουν.
Ελένη Μπούκουρη-Αλταμούρα (1821-1900): προς μια κριτική επανεξέταση της βιογραφίας και του έργου της
Κατσώλη, Χρυσούλα-Αγάθη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-23)
Η παρούσα εργασία εξετάζει κριτικά τη βιογραφία της Ελένης Μπούκουρη-Αλταμούρα (1821-1900), η οποία κατατάσσεται στη βιβλιογραφία ως η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος που απέκτησε συστηματική καλλιτεχνική εκπαίδευση και εργάστηκε επαγγελματικά. Με αφετηρία τη φεμινιστική ιστοριογραφία της τέχνης, διερευνά πώς διαμορφώθηκε η εικόνα της μέσα από τις τρεις πρώτες ιστοριογραφικές αφηγήσεις, της Καλλιρρόης Παρρέν (1890, 1900), του Saverio Altamura (1896) και της Αθηνάς Ταρσούλη (1934), και πώς αυτές αναπαράχθηκαν στη μεταγενέστερη βιβλιογραφία. Η ανάλυση εντοπίζει ορισμένα από τα σχήματα του βιογραφικού λόγου: τους έμφυλους ρόλους της κόρης, της μαθήτριας-συζύγου και της μητέρας, το «καλλιτεχνικό δαιμόνιο» και την έννοια του καλλιτέχνη-μάρτυρα, την αφήγηση της μεταμφίεσης, που εξετάζεται εδώ ως παρενδυσία, και την εγγραφή της ζωγράφου σε εθνικές σημάνσεις. Τα σχήματα αυτά συσκότισαν τις συνθήκες της εκπαίδευσης και της εργασίας της. Στη συνέχεια, η εργασία τοποθετεί τη ζωγράφο στο ιταλικό καλλιτεχνικό πεδίο των μέσων του 19ου αιώνα και εξετάζει, υπό το πρίσμα της διεθνικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, τη σχέση της με τη Βρετανίδα ζωγράφο Jane Benham Hay. Η σχέση τους εξετάζεται μέσα από τις βιογραφικές αφηγήσεις, την αρχειακή έρευνα σε καταλόγους εκθέσεων και αρχεία της Ρώμης και της Φλωρεντίας και τα έργα που συνδέονται με τις δύο γυναίκες. Η σύγκριση αναδεικνύει δύο πολύ διαφορετικές πορείες, που διαμορφώθηκαν ωστόσο και οι δύο σε μεγάλο βαθμό έξω από τους επίσημους καλλιτεχνικούς θεσμούς, καθώς και την άνιση ορατότητά τους στα αρχεία και στην ιστοριογραφία. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη να μελετηθούν οι καλλιτέχνιδες κριτικά και με βάση τα τεκμήρια, πέρα από τα βιογραφικά σχήματα, και ειδικότερα να μελετηθεί συστηματικά το σωζόμενο έργο της ζωγράφου, ώστε τα έργα να φωτίσουν τη ζωή της και όχι το αντίστροφο.
Μια γυναίκα πονά
Καραβασίλη, Χαριτίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)
Η γυναίκα και το σώμα της. Μια πάλη ενάντια στην κοινωνία, τους ρόλους και τα βλέμματα. Το έργο αυτό έχει ως εκκίνηση την κακοποίηση και ως στόχο την απελευθέρωση. Πραγματεύεται τη βία κατά των γυναικών, κατά των σωμάτων τους. Σώματα που κουβαλάνε προσδοκίες για ηδονή και αναπαραγωγή, ως αποδέκτες και όχι από επιλογή. Σώματα ως εργαλεία μάχης και πεδία διαπραγμάτευσης. Το έργο - εγκατάσταση ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΝΑ είναι μια μαρτυρία. Δεν μιλάει μόνο για εμένα, αλλά μιλάει μαζί με τις φωνές όσων έχουν ακουστεί και όσων δεν έχουν μπορέσει ή προλάβει να ακουστούν. Συνδέεται με τον πόνο. Την βία. Το μετά. Τη ζωή. Τη ζωή η οποία περιορίζεται μέσα σε ένα τραύμα κακοποίησης. Είναι για εμάς που έχουμε ανάγκη να δούμε τον πόνο μπροστά μας καθαρά. Ως έχει. Αναπολογητικά. Στο έργο εξερευνώνται οι αισθήσεις που μένουν είτε ως αποτύπωμα, είτε ως ενεργά στοιχεία του σώματος μετά από μια κακοποίηση. Επιχειρώ να αποδώσω το γυναικείο σώμα σε θραύσματα, τονίζοντας το πέρασμα της βίας, και χρησιμοποιώντας απλά, ευτελή, ενίοτε ανάλαφρα υλικά, που δεν παραπέμπουν άμεσα στην άσκηση βίας. Η ποιότητα του πλαστικού μπουκαλιού που κυριαρχεί ως υλικό προσδίδει σωματικότητα, ενώ το κόκκινο χρώμα που διαπερνά όλη τη σύνθεση, είναι ένα χρώμα με πολυδιάστατους συμβολισμούς όπως το αίμα, ο πόνος, η ένταση, η απελευθέρωση.