Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Η αισθητική του σκοτεινού: Διακαλλιτεχνικές σχέσεις μεταξύ Συμβολισμού και Γοτθικής μυθοπλασίας κατά τον 19ο αιώνα
Γκραφ, Αλεξάνδρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-09-30)
Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στον εικαστικό Συμβολισμό και τη γοτθική μυθοπλασία κατά τον 19ο αιώνα, εστιάζοντας σε μια συγκεκριμένη διακαλλιτεχνική σύγκριση που παραμένει σχετικά ανεξερεύνητη στη βιβλιογραφία. Στόχος είναι να διερευνηθεί ο βαθμός συγγένειας των δύο πεδίων, μέσα από την αναζήτηση κοινών θεματικών αξόνων και μοτίβων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε έννοιες όπως το σκοτεινό, το υπερφυσικό και το ανοίκειο, αλλά και στην αμφισημία, την απαγορευμένη επιθυμία και τη σχέση ερωτισμού και θανάτου, τα οποία λειτουργούν ως σημεία συνάντησης της εικαστικής και της λογοτεχνικής έκφρασης. Κεντρικό σημείο της μελέτης αποτελεί η σκοτεινή γυναικεία μορφή και ειδικότερα ο τύπος της femme fatale, ο οποίος αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην τέχνη και τη λογοτεχνία του ύστερου 19ου αιώνα. Η απειλητική παρουσία της, τόσο σε συμβολιστικά όσο και σε γοτθικά έργα, αντανακλά βαθύτερες πολιτισμικές ανησυχίες γύρω από τη γυναικεία επιθυμία και την ανατροπή των παραδοσιακών έμφυλων ρόλων. Η μορφή αυτή αναδεικνύεται χαρακτηριστικά στα έργα Salomé dansant devant Hérode (Η Σαλώμη χορεύει μπροστά στον Ηρώδη, 1876) και L’Apparition (Το Όραμα, 1876) του Gustave Moreau, καθώς και στο Die Sünde (Η Αμαρτία, 1893) του Franz von Stuck, και συγκρίνεται με τη νουβέλα Carmilla (1872) του Ιρλανδού συγγραφέα Joseph Sheridan Le Fanu. Η Carmilla εκδόθηκε πριν από την πλήρη διαμόρφωση του Συμβολισμού στη Γαλλία, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα γόνιμη τη σύγκριση τους. Η έρευνα εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο συγγενή μοτίβα μετασχηματίζονται μέσα από διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα. Η ομώνυμη ηρωίδα Carmilla μετασχηματίζει το πρότυπο της femme fatale, καθώς η επιθυμία της στρέφεται προς μια άλλη γυναίκα, τη Laura. Η αμφίσημη αντίδραση της Laura, στην οποία συνυπάρχουν η έλξη, ο φόβος και η αποστροφή, επιτρέπει παράλληλα να εξεταστεί η Carmilla ως φορέας μιας διαφορετικής μορφής γυναικείας δύναμης και επιθυμίας. Τα εικαστικά έργα εντάσσονται στο αισθητικό κλίμα του fin de siècle, όπου ο θάνατος, η σεξουαλικότητα και το υπερφυσικό αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, ενώ η προγενέστερη Carmilla παρουσιάζει θεματικές συγγένειες. Η μελέτη επιδιώκει, συνεπώς, να συμβάλει στην κατανόηση των διακαλλιτεχνικών σχέσεων του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ουσιαστική αισθητική και θεματική συγγένεια μεταξύ της γοτθικής μυθοπλασίας και του εικαστικού Συμβολισμού.
Ο Θεσμός των Δημοπρασιών και Πνευματική Ιδιοκτησία: Η Περίπτωση του Banksy, Girl with Baloon
Πολίτη, Ολυμπία Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-06)
Η παρούσα εργασία εξετάζει την εξέλιξη της αγοράς τέχνης και των δημοπρασιών από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, ακολουθώντας τη μετάβαση από το φεουδαρχικό σύστημα προστασίας του 15ου αιώνα προς τον σύγχρονο καπιταλιστικό μηχανισμό της αγοράς. Μετά την ιστορική διερεύνηση των μεγάλων δημοπρατικών οίκων Christie’s και Sotheby’s και την ανάλυση των σύγχρονων θεσμών της αγοράς τέχνης (art fairs, mega-galleries, διαδικτυακές πλατφόρμες), η μελέτη εστιάζει στο περιστατικό της αυτοκαταστροφής του έργου Girl with Baloon του Banksy που έλαβε χώρα στον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s το 2018. Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί μελέτη περίπτωσης για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ Street Art και θεσμικής αγοράς. Εξετάζονται ειδικότερα οι νομικές επιπλοκές της καταστροφής, τα δικαιώματα καλλιτεχνών και αγοραστών, καθώς και ο ρόλος μεσολαβητικών οργανισμών. Αξιοποιώντας την κοινωνιολογική προσέγγιση του παραδείγματος των Ακαδημιών από τον Γάλλο κοινωνιολόγο Pierre Bourdieu, η εργασία υποστηρίζει ότι οι δημοπρασίες λειτουργούν όχι απλώς ως οικονομικοί μηχανισμοί αλλά ως πολύπλοκα συστήματα παραγωγής νοήματος και μηχανισμοί μεσολάβησης που διαμορφώνουν την καλλιτεχνική αξία και την κοινωνική ιεραρχία, προσαρμοζόμενα σε νέες μορφές τέχνης, ενώ παράλληλα την κυρίαρχη θέση τους στην αγορά.
Ο γάμος του Όθωνα Β΄ & της Θεοφανούς (972): διπλωματικό εργαλείο και καταλύτης πολιτισμικών μεταφορών;
Μαστραππάς, Σοφοκλής Ευμένιος (Πτυχιακή εργασία, 2026-09-26)
Η παρούσα πτυχιακή εργασία θα επιχειρήσει να χαρτογραφήσει τα πολιτικά και διπλωματικά συμφραζόμενα γύρω από τον γάμο της Βυζαντινής πριγκίπισσας Θεοφανούς (972) με τον Όθωνα Β΄ (955–983), αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παράλληλα, θα εξετάσει τους τρόπους και τους λόγους μεταβολής της εξουσίας και της θέσης της αυτοκράτειρας, καθώς και την καλλιτεχνική παραγωγή που συνδέεται με τη Θεοφανώ και την περίοδο της διακυβέρνησής της. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στις ευρύτερες πολιτικές ανακατατάξεις της περιόδου, οι οποίες επέτρεψαν τη δυναμική πολιτική δράση της Θεοφανούς, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο η παρουσία της επηρέασε την καλλιτεχνική παραγωγή της εποχής.
Εκκρεμότητα
Σιάπκα, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)
Η «Εκκρεμότητα» συγκροτεί μια υλική και χωρική κατάσταση σε συνεχή μεταβολή. Το έργο εστιάζει στις καταστάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στην αρχή και το τέλος μιας διαδικασίας, πριν αυτή καταλήξει σε μια οριστική μορφή. Το ενδιαφέρον στρέφεται στον ενδιάμεσο χρόνο και χώρο, όπου η ύλη μετασχηματίζεται μέσα από διεργασίες ανάπτυξης, αφυδάτωσης, συρρίκνωσης, φθοράς και συσσώρευσης. Κεντρικό υλικό αποτελεί το βιοπλαστικό, ένα μείγμα νερού, ζελατίνης και γλυκερίνης. Μια επιφάνεια διαστάσεων 3,5 × 7 μ. εκτείνεται από την κατακόρυφο προς το δάπεδο, ενσωματώνοντας φυτικά εκχυλίσματα και υπολείμματα από βότανα, χόρτα, μυρωδικά και μπαχαρικά. Η μετάβαση από την κατακόρυφη στην οριζόντια ανάπτυξη ενεργοποιεί τη βαρύτητα στη διαμόρφωση της επιφάνειας, ενώ η απώλεια νερού προκαλεί σταδιακά συρρίκνωση, πτύχωση και παραμόρφωση. Η μορφή δεν προκαθορίζεται ως τελικό αποτέλεσμα, αλλά προκύπτει μέσα από την αλληλεπίδραση του υλικού με τη βαρύτητα, την αφυδάτωση και τις συνθήκες του χώρου. Η ίδια υλική συμπεριφορά επανεμφανίζεται σε δώδεκα βιοπλαστικές μάζες, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές συστολής, σχισμής και παραμόρφωσης. Στο δάπεδο αναπτύσσεται ένα πεδίο από 1.941 αποξηραμένα άνθη ροδιάς, πάνω στα οποία ισορροπούν χειροποίητα βάρη από αλεύρι, αλάτι, νερό και παραφίνη. Η σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων διαμορφώνει μια κατάσταση αναστολής, όπου η πιθανότητα μετατόπισης παραμένει ανοιχτή χωρίς να ολοκληρώνεται. Στον τοίχο, αποξηραμένες ρίζες σιταριού καταγράφουν μια αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της ανάπτυξης και της επέκτασης. Το βίντεο αποτελεί μια παράλληλη χρονική καταγραφή αυτών των διεργασιών, ακολουθώντας μια αλληλουχία μεταβάσεων από την ανόργανη προς την οργανική ύλη και καταλήγοντας στη σύνθλιψη, τη ζύμωση και τον μετασχηματισμό της. Έτσι, ο χρόνος δεν αποτελεί μόνο θέμα αναπαράστασης, αλλά ενεργό παράγοντα συγκρότησης της εγκατάστασης. Οι μεταβολές που προκύπτουν από την απώλεια υγρασίας, την ανάπτυξη και τη φυσική αποσύνθεση δεν αναπαρίστανται, αλλά συμβαίνουν μέσα στα ίδια τα έργα. Η τελική μορφή προκύπτει από την αλληλεπίδραση των υλικών, των φυσικών διεργασιών και των συνθηκών στις οποίες εκτίθενται. Η «Εκκρεμότητα» οργανώνεται ως ένα πλαίσιο ανοικτών συνθηκών, όπου η μορφή παραμένει υπό διαμόρφωση και η μεταβολή συνιστά μέρος της ίδιας της εικαστικής διαδικασίας.
Η επίδραση του Αγίου Όρους στη ζωγραφική του Σπύρου Παπαλουκά
Μαλλιαρίδης, Δημήτρης (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-16)
Η παρούσα πτυχιακή εργασία, εξετάζει την επίδραση του Άγιου Όρους, στη ζωγραφική του Σπύρου Παπαλουκά (1892-1957). Εστιάζει στο ταξίδι του, στον Άθω, που απεικονίζει τα αγιορείτικα τοπία, αλλά και αντιγράφει εικόνες των ιερών κειμηλίων, εκθέτοντας την επίδραση που δέχθηκε από τη βυζαντινή ζωγραφική, με αποτέλεσμα την ανανέωση της εκκλησιαστικής τέχνης. Παρουσιάζεται το έργο του με τους αρσανάδες του Άθως, επανέρχοντας στο ίδιο θέμα συνεχώς εξελίσσοντας την καλλιτεχνική του έκφραση. Αναλύεται, η πρώτη απεικόνιση της σκήτης του Άγιου Αντρέα το 1924, ακολουθώντας οι παραλλαγές του έργου που αποδίδονται τελείως διαφορετικά στοιχεία. Εφαρμόζει τα αντίγραφα εικόνων των ιερών κειμηλίων ως πρότυπο στην αγιογράφηση του Μητροπολιτικού ναού της Άμφισσας, δημιουργώντας μνημειακό έργο. Αντιπαραβάλλεται η τοιχογραφία με την παράσταση της Αποκαθήλωσης του Χριστού στην Ευαγγελίστρια, με το αντίγραφο της αντίστοιχης παράστασης που παρήγαγε στον Άθω. Αναφέρεται η τεχνική των ανθιβόλων για την κατασκευή του εκκλησιαστικού διακόσμου. Επιπλέον εφάρμοσε νέες τεχνικές, όπως οι αρμονικές χαράξεις και η στιγμογραφία. Θα εξελίσσει τη βυζαντινή τέχνη, μεταφέροντας στοιχεία και στα κοσμικά του έργα.