Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Δραματουργία Τεκμηρίων και Σύγχρονες Εικαστικές-Ερευνητικές Πρακτικές
Ιωαννίδου, Παναγιώτα (Διδακτορική διατριβή, 2026-06-29)
Η παρούσα διατριβή εξετάζει τη λειτουργία των τεκμηρίων στην τέχνη-βασισμένη-σε-έρευνα και προτείνει τη «δραματουργία τεκμηρίων» ως αναλυτικό πλέγμα για την κατανόηση του τρόπου οργάνωσης και δράσης τους εντός των καλλιτεχνικών έργων. Η έρευνα επικεντρώνεται στη συνύφανση τριών βασικών εννοιών, του τεκμηρίου, της επιτελεστικότητας και της δραματουργίας. Κεντρική θέση της διατριβής είναι ότι το τεκμήριο λειτουργεί ως φορέας δράσης και αποκτά επιτελεστική ισχύ μέσω της δραματουργικής του οργάνωσης. Με τον όρο «δραματουργία τεκμηρίων» περιγράφεται το σύνολο των πράξεων -επιλογή, μεταγραφή, ταξινόμηση, συναρμογή, επιτέλεση- μέσω των οποίων το ερευνητικό υλικό αποκτά ένταση, ρυθμό και δημόσια απεύθυνση. Στο πεδίο της τέχνης-βασισμένης-σε-έρευνα, προτείνεται η μεθοδολογική διάκριση μεταξύ «σκληρών» και «μαλακών» τεκμηρίων για τη μελέτη της μεταβλητότητας της επιτελεστικής τους ισχύος. Η διατριβή αναλύει διεθνείς και ελληνικές καλλιτεχνικές πρακτικές και, μέσα από επιλεγμένες περιπτώσεις μελέτης διερευνά την «τοποθετημένη γνώση» στην Ελλάδα μετά το 2010, αναδεικνύοντας τους τρόπους με τους οποίους η «δραματουργία τεκμηρίων» μπορεί να παροντοποιήσει σιωπές, ίχνη και «φαντάσματα». Τέλος, η διατριβή προτείνει τη «δραματουργία τεκμηρίων» ως μια πρακτική απομάθησης και υποστηρίζει ότι η τέχνη-βασισμένη-σε-έρευνα αποτελεί ένα «ενδοδραστικό» πεδίο παραγωγής «ελάσσονος γνώσης», η οποία αναμετριέται με τα κυρίαρχα καθεστώτα αναπαράστασης, την τεκμηριακή και την επιστημική βία.
Tohu wa-bohu: Αόρατο και Ακατασκεύαστο
Παπαθεοδώρου, Αθανασία Θεοδώρα Δήμητρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Σειρά εικονογραφήσεων που αποτελούνται από 15 έργα διαφορετικών μεγεθών με ασπρόμαυρο σχέδιο.
Ο δεύτερος θάνατος της Ευριδίκης
Δημητρακοπούλου, Μαρία -Αντωνία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Καταγραφή Επιτέλεσης με ανεξάρτητο Ηχοτοπίο, διάρκειας 9 λεπτών, επτά σελίδες ημερολογίου και ζωντανή επιτέλεση διάρκειας τριών ημερών.
...
ήταν ξινά , λάγνα
πάντα δυνατά
αίμα και ξίδι πάτησε
θέλει καυγά
και ποδοπατήματα
καλύπτω και πλουτίζω απάντηση
που δείχνει τους καλόγερους τους πολυαγαπημένους πατέρες.
έχω την ευκαιρία να πουληθώ
και να λέω μακάρι στην ώρα των άλλων,
δήθεν να πεθάνω
γεύονται υγρά απόβλητα
και κάθομαι ευθέως απέναντι.
κατηγορώ από ανάγκη
όντως θυμούνται
ακόμη υπάρχει γυμνή.
απορώ και βλέπω το θέαμα
ήθελα να ακούγομαι
να μην υπάρξει ακόμα
γύρευα πάλι έντομα
θα έγραφα μια σταλιά μια
κάτι να
κάτι αν
ξεσηκωνότανε
αθάνατο θα είχαμε κάτι ωραίο που ήδη είχαμε
και κρυώνω αλλά νυχτώνει θα έλεγε
ακόμα συγχωρώ
ακόμα καθαρίζομαι
παραλήρημα μάθαμε και
τραβηχτήκαμε
να δοθούμε
...
Αυτό που περιμένω δεν είναι αληθινό
Κορρέ, Φωτεινή (Μεταπτυχιακή εργασία, 2024-11)
Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σύνθετη και διαρκώς εξελισσόμενη έννοια των συνόρων, όχι μόνο ως φυσικών ορίων μεταξύ κρατών, αλλά ως κοινωνικών και τεχνολογικών κατασκευών που επιβάλλουν και ρυθμίζουν ταυτότητες. Η έρευνα προσεγγίζει τα σύνορα ως έναν μηχανισμό εξουσίας που, από τη μια πλευρά, επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ των υποκειμένων μέσω της γεωγραφικής και πολιτικής κατηγοριοποίησης, ενώ, από την άλλη, αναδεικνύει την τεχνολογική παρέμβαση στην ατομική ελευθερία και στην επιτήρηση της κινητικότητας. Αναλύεται πώς οι πρακτικές των συνόρων περιλαμβάνουν πλέον, πέραν των φυσικών, και ψηφιακά και βιομετρικά σύνορα, ενσωματώνοντας τεχνολογίες αναγνώρισης και επιτήρησης, που ενισχύουν τον έλεγχο των ταυτοτήτων και την ταξινόμηση των υποκειμένων σε κοινωνικές κατηγορίες όπως "μετανάστης", "πρόσφυγας" ή "τουρίστας". Ακολουθώντας τη σκέψη της Harsha Walia, επισημαίνεται πώς οι συνοριακές πολιτικές υπερβαίνουν τη ρύθμιση της κινητικότητας, καθώς συμβάλλουν στην κατασκευή κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων. Εξετάζεται η θεωρητική συμβολή φεμινιστικών και μεταανθρωπιστικών προσεγγίσεων, προτείνοντας έναν νέο τρόπο κατανόησης της ταυτότητας. Μέσα από αναλύσεις που αντλούνται από τη σκέψη της Rosi Braidotti και του Judith Butler, αναπτύσσεται η έννοια της νομαδικής υποκειμενικότητας ως μια μορφή αντίστασης στον κρατικό και τεχνολογικό έλεγχο. Τα υποκείμενα μπορούν να υιοθετούν νέες, ευέλικτες ταυτότητες που διαφεύγουν από τους παραδοσιακούς περιορισμούς, καταργώντας την ακαμψία των εθνοκρατικών και κοινωνικών διακρίσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η εργασία διερευνά τη φροντίδα, την οικειότητα και τη διαδικασία της αναμονής, που μπορούν να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις μας με το ανθρώπινο και μη και να αναδείξουν έναν φεμινιστικό τεχνο-ουμανισμό. Τέλος, περιγράφεται η εικαστική εγκατάσταση «Αυτό που περιμένω δεν είναι αληθινό», η οποία αποτελεί μια πρακτική εφαρμογή των θεωρητικών αυτών εννοιών. Η εγκατάσταση διερευνά τις συνθήκες ταυτότητας, ελέγχου και αντίστασης, επιτρέποντας στα υποκείμενα που συμμετέχουν να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον και την τεχνολογία με τρόπο που τα απαλλάσσει από την παραδοσιακή κρατική και θεσμική επιτήρηση.
Το βαγόνι
Οικονομίδης, Νικήτας (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Το «Βαγόνι» είναι μια προσπάθεια να παρατηρήσω τη σύγχρονη καθημερινότητα και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτή. Ζούμε σε μια κοινωνία που κινείται διαρκώς, όπου όλοι φαίνεται να κυνηγούν κάτι: στόχους, επιτυχία, ασφάλεια, αναγνώριση. Μέσα σε αυτή τη συνεχή κίνηση συχνά ξεχνάμε να σταματήσουμε και να αναρωτηθούμε γιατί ακολουθούμε αυτή τη διαδρομή και αν οι επιθυμίες που κυνηγάμε είναι πραγματικά δικές μας. Οι μορφές του έργου βρίσκονται σε μια κατάσταση αναμονής και επανάληψης. Περιμένουν, μετακινούνται, συνυπάρχουν, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν απομονωμένες. Η επαναλαμβανόμενη χρήση της γραμμής λειτουργεί σαν μια εμμονική διαδικασία που θυμίζει τους κύκλους της καθημερινής ζωής, τις συνήθειες και τις διαδρομές που ακολουθούμε ξανά και ξανά. Το έργο δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις ούτε να κατηγορήσει κάποιον συγκεκριμένα. Αντιθέτως, θέτει ερωτήματα γύρω από την ελευθερία, την ανασφάλεια, την αποξένωση και τη συλλογική συμμετοχή μας σε έναν τρόπο ζωής
που συχνά θεωρούμε δεδομένο. Το βαγόνι λειτουργεί ως σύμβολο μιας κοινής πορείας, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται μαζί στον ίδιο χώρο, αλλά όχι πάντα πραγματικά κοντά ο ένας στον άλλον.