Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Σκηναί και Τύποι
Τσαντίρη, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
“Σκηναί και τύποι” είναι η ελληνική μετάφραση του γαλλικού "Scènes et types", μιας συλλογής καρτ ποστάλ, δημοφιλούς σε Γαλλία και Αγγλία, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Αυτό το είδος καρτ ποστάλ αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ψευδή τυπολογία, ένα κατασκεύασμα. Αντικατοπτρίζει κατεξοχήν τη ρομαντικοποιημένη ματιά ενός Ευρωπαίου πάνω στην Ανατολή, παρά μια αντιπροσωπευτική εκδοχή της καθημερινής ζωής των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι περισσότερες από αυτές τις καρτ ποστάλ δεν είναι ντοκουμέντα, αλλά πλήρως σκηνοθετημένες σκηνές. Οι γυναίκες σε αυτές τις φωτογραφίες δεν ήταν απλώς αντικείμενα φωτογράφισης, αλλά σύμβολα αποικιοκρατικής κυριαρχίας. Με την παρέμβασή μου, σβήνοντας τα πρόσωπα των υποκειμένων, προσπαθώ να αναδείξω την αποδιδόμενη ταυτότητά τους. Οι τίτλοι που αναγράφονται στις καρτ ποστάλ προσδίδουν ιδιότητες που εξαλείφουν την υποκειμενική εμπειρία αυτών των γυναικών και τις ανάγουν σε φαντασιακά αντικείμενα. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν ποτέ πρόσωπα, ήταν τύποι, κατηγορίες. Αυτές οι καρτ ποστάλ προορίζονταν για την ηδονοβλεπτική δυτική ματιά,
μια ματιά ενός κοινού που κατασκεύασε, φετιχοποίησε και εξωτικοποίησε την Ανατολή.
Το δράμα των θεών
Σωτηρίου, Βασιλεία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Η εργασία μου αποτελείται από αφηρημένα πήλινα γλυπτά εμπνευσμένα από ιστορίες ελληνικής μυθολογίας με θέμα την νέμεση. Προέκυψε από την αμφιβολία μου και την απορία για το πώς οι άνθρωποι φοβούνται τις πράξεις τους ή
καθοδηγούνται από την ιδέα μιας ανώτερης δύναμης που αποδίδει δικαιοσύνη. Ένα αίσθημα συνεχούς αγωνίας, όπου τα όρια της ψυχικής ισορροπίας μπορούν να διαταραχθούν εύκολα. Αυτή την αγωνία, καθώς και την ιδέα της αιώνιας τιμωρίας όπως εμφανίζεται στη θρησκευτική σκέψη, τη βλέπω έντονα και στην ελληνική μυθολογία. Ιστορίες με τιμωρία, εκδίκηση και νέμεση, οι οποίες, αν τις δούμε ως εικόνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, λειτουργούν σαν ψυχικοί μηχανισμοί που βασανίζουν τη σκέψη και τη συνείδηση. Η ανάγνωση της μυθολογίας και της θεϊκής τιμωρίας μου φέρνει αναμνήσεις από όταν ήμουν στο δημοτικό και μάθαινα για την έννοια του καλού και τον παράδεισο, του κακού και της κόλασης. Αυτό που κρατούσα ήταν μόνο η συνεχόμενη φοβία για το οτι δεν είμαι ποτε μόνη...”κάποιος” είναι εδώ για να με κρίνει. Αυτό το συναίσθημα θυμάμαι όταν διαβάζω για τις αιώνιες τιμωρίες των Θεών. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να δώσω μορφή σε αυτές τις ιστορίες. Δεν τις αναπαράγω όπως είναι — για παράδειγμα την ιστορία της Ευρυδίκης — αλλά δημιουργώ μορφές ωμές και ακατέργαστες, βασισμένες στην πρώτη εικόνα και στο πρώτο συναίσθημα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την καθεμία. Οι μορφές μου δεν αφηγούνται ιστορίες· εκφράζουν συναισθήματα και εσωτερικές καταστάσεις μέσα από το υλικό σώμα τους.
Promissio Pastoralis
Σκόρδου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Εντοπίζω τους φόβους μέσα στα μυθεύματα και τις τελετουργίες της παιδικής ηλικίας∙ σε μεταφυσικές αφηγήσεις, πίστεις και τελετές που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Η υπερφυσική τους διάσταση είναι παρηγορητική, αφού μας υπόσχεται πως αν ακολουθήσουμε τις διαδικασίες πιστά μπορεί να μας απαλλάξει από ό,τι μας βασανίζει. Και αυτή η πίστη, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μπορεί να γίνει παστούρα, να μας δένει τα πόδια∙ να μας ακινητοποιεί. Η τελετουργία, ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός χειραγώγησης. Δημιουργεί και μια άλλη συνθήκη συνύπαρξης. Μέσα από τη συμμετοχή σε αυτήν, μπορούμε προσωρινά να αφήσουμε πίσω την καθημερινή μας ταυτότητα, να μεταβούμε από μία κατάσταση σε μια άλλη και να ονειρευτούμε διαφορετικούς τρόπους να είμαστε μαζί. Εκεί η τελετουργική εμπειρία συναντά την καλλιτεχνική: και οι δύο βιώνονται, και στις δύο ο χρόνος συμπυκνώνεται και διαστέλλεται, και οι δύο έχουν μία αυτονομία ενώ συνδιαλέγονται με τον πραγματικό κόσμο. Σε μια εποχή διαδοχικών κρίσεων και απομάγευσης, επινοώ μια τελετουργία. Κατασκευάζω μια σειρά εθιμοτυπικών, μια διαδρομή κοινής έκθεσης και συμμετοχής. Τι συμβαίνει όταν ο φόβος μοιράζεται; Πόσο εύκολα νοιώθουμε ανακούφιση; Πόσο ευάλωτοι είμαστε στην υπόσχεση ότι κάποιος μπορεί να μας απαλλάξει από το φόβο; Πόσο είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε ό,τι μας υπόσχεται ελπίδα και ανακούφιση;
Tonitrus and matter
Ζαχαρίου, Ευαγγελία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Η περιήγησή μου στην ελληνική επαρχία, και συγκεκριμένα στη Δυτική Ελλάδα, αποτέλεσε την αφετηρία της δημιουργίας των παρόντων έργων. ''Κάτω στον κάμπο'', όπως λένε οι ντόπιοι αναφερόμενοι στην πεδιάδα του Αγρινίου, μελέτησα και αποτύπωσα πάνω σε επιφάνειες αλουμινίου την εδαφική ταυτότητα του τόπου. Ενός τόπου ''σκληρού'', όπου η ξηρασία και η ζέστη τυραννούν καλλιέργειες, ζώα και ανθρώπους. Το χωράφι αποτέλεσε το πεδίο εργασίας. Η πεδιάδα του Αγρινίου, με την εκτεταμένη καλλιέργεια αραβόσιτου, είναι χωρισμένη σε πολλά μικρά χωράφια. Οριοθετείται, έτσι, ένα πεπερασμένο τοπίο, όπου τα όρια κάθε επιφάνειας γης είναι αυστηρά καθορισμένα. Κάθε χωράφι είναι ένας τόπος κλειστός, αλλά συνολικά προκύπτει ένα χερσαίο ενιαίο τοπίο. Καθώς η περιήγησή μου στην ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου γίνεται σταδιακά βιωματική, ανακαλύπτω βιομηχανικά υλικά, φόρμες, πρωτογενή ύλη και ήχους, όπως ο εκκωφαντικός ήχος στα ξηραντήρια αραβόσιτου κατά το τέλος του καλοκαιριού.
Αυτά συνθέτουν ένα νέο τοπίο, μια ανασύνθεση στοιχείων σε μια νέα χωροταξία.
Bamboccianti & Bentvueghels: Ζητήματα Ιστοριογραφικής Υποδοχής
Ζάχου, Μαρία (Μεταπτυχιακή εργασία, 2026-07)
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την καλλιτεχνική δράση, τη θεωρητική υποδοχή και την ιστοριογραφική πρόσληψη των Bamboccianti και των Bentvueghels, των Βορειοευρωπαίων καλλιτεχνών που εγκαταστάθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη κατά τον 17ο αιώνα (Seicento). Σκοπός της μελέτης είναι να παρουσιάσει και να επαναξιολογήσει την παραδοσιακή ιστοριογραφική πολεμική που δέχτηκαν οι δύο ομάδες, καθώς και να αναδείξει τη ρευστότητα της καλλιτεχνικής θεωρίας της εποχής. Παράλληλα, εξετάζεται πώς η δυναμική παρουσία των Bamboccianti και των Bentvueghels ήρθε σε αντιπαράθεση με τα κανονιστικά πρότυπα της ιταλικής ακαδημαϊκής θεωρίας, αναδιαμορφώνοντας την εγχώρια αγορά τέχνης και τις πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ Βορρά και Νότου. Η μεθοδολογία υιοθετεί μια διευρυμένη ιστοριογραφική προοπτική, βασισμένη στην κριτική ανάλυση και διασταύρωση των πρωτογενών γραπτών πηγών με τη σύγχρονη αναθεωρητική βιβλιογραφία της Ιστορίας της Τέχνης. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η επικριτική στάση των Ιταλών ακαδημαϊκών θεωρητικών και βιογράφων (Bellori, Passeri, Sacchi, Albani, Testa, Rosa) σε σχέση με τη σαφώς δεκτικότερη στάση των θεωρητικών του Βορρά (van Mander, Sandrart, Houbraken, Hoogstraten, de Bie). Τα κυριότερα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η κριτική υποδοχή των δύο ομάδων καθορίστηκε άμεσα από τα εκάστοτε πολιτισμικά και θεωρητικά συμφραζόμενα, τα οποία διαμόρφωσαν μια στερεοτυπική εικόνα στην παραδοσιακή ιστοριογραφία. Η εργασία αναδεικνύει τον ρόλο των ομάδων ως έναν απαραίτητο μηχανισμό κοινωνικοοικονομικής προστασίας, ενώ τεκμηριώνει την εδραίωση ενός αυτόνομου νατουραλιστικού είδους. Συμπερασματικά, η μελέτη αποδεικνύει ότι η θεωρία της εποχής του Μπαρόκ δεν ήταν μονολιθική, αλλά αποτελούσε πεδίο έντονου θεωρητικού διαλόγου. Το φαινόμενο των δύο ομάδων δεν αποτελεί ιστοριογραφική παρέκκλιση, αλλά μια δυναμική διεύρυνση των ορίων και των ερμηνευτικών εργαλείων της νεότερης ευρωπαϊκής τέχνης.