Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Ασκήσεις Βαρύτητας
Γιουγλή, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Στη δουλειά μου αυτή αναζήτησα τις έννοιες της σταθερότητας και της αστάθειας ως μεταφορές της διττής φύσης του ανθρώπου που δεν είναι μόνο φως ή σκοτάδι αλλά η σύγκρουση και ταυτόχρονα η τέλεια ισορροπία αυτών των δύο. Αυτές οι κατασκευές προέκυψαν αφενός από την αγάπη μου για τις κτηριακές δομές, και αφετέρου βιωματικά, υποσυνείδητα, νιώθοντας την σκοτεινή εποχή της πανδημίας, τον εγκλεισμό και τον περιορισμό της έκφρασης του ανθρώπινου πνεύματος. Στην παρούσα διπλωματική εργασία χρησιμοποίησα ξύλο MDF πάχους τριών χιλιοστών, για την κατασκευή όλων των γεωμετρικών στερεών κομματιών. Οι επιφάνειες είναι χρωματισμένες με πλαστικό χρώμα, με την χρήση πινέλου. Για τα επιτοίχια κολάζ, χρησιμοποίησα χαρτί κομμένο και χρωματισμένο με μαύρο πλαστικό χρώμα, κολλημένο πάνω σε χαρτόνι.
Don't ask questions you don't want to know the answers to
Δεμερτζή, Έλενα Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η εγκατάσταση αποτελείται από εννέα κεραμικά έργα, εμφιαλωμένα και μη, τα οποία συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο που παραπέμπει σε μια σύγχρονη μορφή τελετουργίας. Τα αντικείμενα λειτουργούν ως συμβολικοί φορείς νοήματος, ενεργοποιώντας έναν διάλογο γύρω από την καταγωγή, τη θρησκεία, τη μητρότητα και τη συλλογικότητα. Μέσα από τη συνύπαρξη μορφών και συμβόλων, αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο ατομικό βίωμα και την πολιτισμική μνήμη, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι έννοιες διαμορφώνουν την προσωπική και κοινωνική εμπειρία. Η γλυπτική εγκατάσταση αντλεί αναφορές από μνημειακά σύμβολα και πνευματικές πρακτικές διαφορετικών πολιτισμών, επαναπροσεγγίζοντας την έννοια της τελετουργίας στη σύγχρονη εποχή, όπου πολλές από τις παραδοσιακές της μορφές έχουν σταδιακά αποδυναμωθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη και πιο συγκεκριμένα η κεραμική, αναλαμβάνει έναν νέο ρόλο, λειτουργώντας ως μέσο δημιουργίας χώρων νοήματος, επανασύνδεσης και στοχασμού.
Μέσα από τη διαδικασία του craft, η χειρωνακτική πράξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η υλικότητα του πηλού, η επανάληψη της μορφοποίησης και η φροντίδα της γλυπτικής φόρμας αποκτούν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα, μετατρέποντας την καλλιτεχνική διαδικασία σε μια στοχαστική πρακτική που αγγίζει το πεδίο της φιλοσοφίας. Έτσι, το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μνήμη, την πνευματικότητα και τη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία.
Hygrophage
Φουσέκης, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Το HYGROPHAGE παρουσιάζει ένα υποθετικό αλλά απολύτως πιθανό οικοσύστημα, στο οποίο άνθρωπος, έντομα και τεχνολογικές υποδομές συνυπάρχουν υπό συνθήκες περιβαλλοντικής πίεσης και περιορισμένων πόρων. Αντί να αναπαράγει μια αφήγηση περιβαλλοντικής κατάρρευσης ή έναν μετα-ανθρώπινο κόσμο όπου η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά τον άνθρωπο, το έργο διερευνά μια κατάσταση αλληλεξάρτησης, όπου η επιβίωση προκύπτει μέσα από εύθραυστες μορφές συνεργασίας μεταξύ βιολογικών και τεχνολογικών συστημάτων. Στον εκθεσιακό χώρο αναπτύσσεται ένας κλειστός κύκλος ζωής. Τα έντομα γεννιούνται σε εκκολαπτήρια, ειδικά διαμορφωμένες δομές που λειτουργούν ως χώροι επώασης και πρώιμης ανάπτυξης. Η επιβίωσή τους υποστηρίζεται από επιτοίχια φίλτρα αέρα, τα οποία δεν εξαλείφουν τη μόλυνση, αλλά τη διαχειρίζονται, δημιουργώντας τοπικές συνθήκες βιωσιμότητας μέσα σε ένα ευρύτερα μολυσμένο περιβάλλον. Οι υποδομές αυτές λειτουργούν ως μηχανισμοί διατήρησης της ζωής, μετατοπίζοντας και αναδιανέμοντας τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής κρίσης. Στο κέντρο του οικοσυστήματος βρίσκεται μια γλυπτική δομή που δημιουργείται συλλογικά από τα ίδια τα έντομα κατά το τελικό στάδιο του κύκλου ζωής τους. Η επιφάνειά της εγκλωβίζει ατμοσφαιρικούς ρύπους και τους μετατρέπει σε τροφή, επιτρέποντας την επιβίωση του είδους μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον. Παράλληλα, λειτουργεί ως συλλέκτης υγρασίας, συμπυκνώνοντας την ατμοσφαιρική υγρασία και παράγοντας νερό, έναν κρίσιμο πόρο τόσο για τους ζωντανούς οργανισμούς όσο και για τα τεχνολογικά συστήματα.
Η επιλογή των εντόμων ως κεντρικών οργανισμών υπογραμμίζει τη σημασία της ανθεκτικότητας και της συλλογικής λειτουργίας. Τα έντομα είναι ικανά να προσαρμόζονται σε ακραίες συνθήκες και να λειτουργούν χωρίς κεντρικό έλεγχο, σχηματίζοντας αποκεντρωμένα συστήματα που θυμίζουν τόσο φυσικά οικοσυστήματα όσο και σύγχρονα τεχνολογικά δίκτυα. Η ανθρώπινη παρουσία δεν απουσιάζει, ούτε η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχεί· αντίθετα, και οι δύο εξαρτώνται από αυτό το οικοσύστημα και τους πόρους που παράγει. Το έργο προτείνει μια διαφορετική κατανόηση της νοημοσύνης, όχι ως αποκλειστικά ανθρώπινης ή μηχανικής ιδιότητας, αλλά ως οικολογικής διαδικασίας που αναδύεται μέσα από σχέσεις αλληλεπίδρασης και συνεξάρτησης. Μέσα από αυτό το σενάριο, το HYGROPHAGE θέτει το ερώτημα πώς θα μπορούσε να επαναπροσδιοριστεί η σχέση μας με τον φυσικό κόσμο, αν η επιβίωση δεν βασιζόταν στον έλεγχο, αλλά στη συνύπαρξη, τη συνεργασία και τη συνεχή προσαρμογή.
Τα Εργαλεία της Ομορφίας
Καραπάνου, Αλεξία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Μέσα από μια προσωπική καταγραφή στόχος μου είναι να αποδώσω ρεαλιστικά τα εργαλεία του καλλωπισμού - με κλινική καταγραφή - ως αντικειμένα αισθητικής. Ταυτόχρονα μέσα απο την βιωματική εμπείρια από τον χώρο εργασίας μου τα αποδίδω με εικαστικούς όρους ως εργαλεία ομορφιάς (tools of beauty). Σε δεύτερο επίπεδο σχολιάζουμε την συμβολική διάσταση που έχουν λάβει σε μια κοινωνία τυποποιημένης ομορφιάς και μαζικής παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων. Μια κοινωνία, αναλώσιμη, «σέξι» και λαμπερή. Μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο ο ορισμός της ομορφιάς ίσως εχει χάσει πλέον την ουσία του, αποτέλεσμα που απορρέει από την μαζικά καταναλωτική, αναλώσιμη κουλτούρα και μόδα της εποχης οδηγώντας την ομορφιά σε εξιδανικευμένα προσωπεία-μάσκες που και αυτα με την σειρα τους γινονται κατασκευασμένα αντικείμενα της καταναλωτικής κουλτούρας. Το βίντεο που πλαισιώνει τα Εργαλεία Ομορφιάς απεικονίζει τρεις διαφορετικές σκηνές γυναικών, μια ενταγμένη στη φύση, μια σ’ ένα «εργοστάσιο» μακιγιάζ και τέλος σε ένα υπαίθριο πάρτυ.
Τυφλά Σημεία
Τσουκαλά-Κοτσίρη, Θεοδώρα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Το έργο «Τυφλά Σημεία» είναι μια γλυπτική εγκατάσταση μεταβλητών διαστάσεων που πραγματεύεται τη συστημική αποσιώπηση και τη βίαιη διαγραφή γεγονότων από το συλλογικό πεδίο μνήμης. Συγκροτείται από σκοτεινές, διαρρηγμένες μορφές που αναπτύσσονται στον χώρο ως θραυσματικές μάζες — κελύφη που διατηρούν ανάγλυφο το αποτύπωμα των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν. Τοποθετημένες ανάμεσα και επί επιμηκών μεμβρανών που τέμνονται χωρικά και συγκροτούν έναν ασταθή κάναβο άνισων αποστάσεων, που παύει συνθετικά να λειτουργεί ως μηχανισμός οργάνωσης, αποδίδοντας ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, έντασης και σιωπής. Η ύλη αντιμετωπίζεται ως φορέας μνήμης που, αν και κατακερματισμένη και άμορφη, εκφράζει το αποτύπωμα της βίας που υπέστη. Το μαύρο λειτουργεί ως το απόλυτο τυφλό σημείο, μετατρέποντας τους όγκους σε απορροφητικές μάζες που συμβολίζουν την πυκνότητα μιας πραγματικότητας υπό καταπίεση. Το κενό δεν λειτουργεί ως ένας ουδέτερος, αρνητικός χώρος, αλλά ως τεκμήριο μιας βίαιης αφαίρεσης. Ο θεατής καλείται να έρθει αντιμέτωπος με όσα έχουν διαγραφεί ή παραμεριστεί, αναλαμβάνοντας μια ηθική στάση απέναντι στη μνήμη. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια πράξη αντίστασης απέναντι στους μηχανισμούς εξουσίας που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν το συλλογικό βίωμα. Τα «Τυφλά σημεία» δεν αποτελούν απλώς χωρικά κενά, αλλά συνιστούν τις αχαρτογράφητες περιοχές της Ιστορίας που τελεί υπό συγκάλυψη. Σε ένα περιβάλλον όπου η επιβεβλημένη σιωπή επιχειρεί να θεσμοποιήσει τη λήθη, η καλλιτεχνική δημιουργία εντοπίζει και υπενθυμίζει, μετατρέποντας το αθέατο σε πεδίο ενεργού μαρτυρίας.