Communities in ArtΙΑ
Select a community to browse its collections.
- Πτυχιακές, Μεταπτυχιακές Εργασίες και Διδακτορικές Διατριβές
- Δημοσιεύσεις ή άρθρα (δημοσιευμένα ή μη) σε περιοδικά και συνέδρια, βιβλία ή κεφάλαια βιβλίων ανοιχτής πρόσβασης
- Έντυπες Εκδόσεις της ΑΣΚΤ (κατάλογοι εκθέσεων, τιμητικοί τόμοι, πρακτικά συνεδρίων κ.α.)
- Φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό που παράγεται από το ίδρυμα στο πλαίσιο διοργάνωσης εκδηλώσεων, εκθέσεων, ομιλιών, συνεδρίων κλπ.
Recent Submissions
Η αλήθεια που ενώνει
Καψουλή, Φωτεινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Όλα ξεκινούν από την ανάγκη. Φτάνεις στην ανάγκη να εκφράσεις όλα όσα διοχετεύεις, μέχρι και τον πυθμένα του υποσυνείδητου σε συνδυασμό με το ασυνείδητο. Βιώνεις και εκλαμβάνεις την πληροφορία της ζωή σου με τέτοια ένταση, που παίρνει σημαντική θέση στο παρασκήνιο της συνείδησης. Παίρνει μέρος σαν ηθοποιός, που κάνει πρόβες στην επεξεργασία των αυτόματων συσχετισμών. Και ξαφνικά, ξεπηδά ισχυρά στη συνείδησή σου, δίνοντας την τελική παράσταση στον θίασο τον οποίο ανήκει. Μία παράσταση δομημένη με συναισθηματικά φορτία, τα οποία έρχονται στην επιφάνεια μέσα από προσδιορισμένες και μη φόρμες, με τονικές χρωματικές διαβαθμίσεις και γραφές που συγχέει αέρας και νερό. Φόρμες, που άλλοτε κινούνται στο ρυθμό της μοναδικότητάς τους και άλλοτε θυμίζουν πολυμορφικά υπαρ- κτά υποκείμενα και αντικείμενα, που συνήθως δίνουν έναυσμα στο φωτεινό γλυ- κό και ευχάριστο και στο σκοτεινό αλλοπρόσαλλο και περίεργο, σπρώχνοντας έτσι τον παρατηρητή ευγενικά και ευχάριστα, να συνδεθεί με τον σκηνοθέτη δημιουργό. Αυτό που κατέχει τη μεγαλύτερη σημασία, είναι η αλήθεια που ενώνει. Αν αποτυπώ- σεις
την αλήθεια σου με θάρρος και ειλικρίνεια με εργαλείο σου τη ζωγραφική και την γλυπτική, μπορείς να φτιάξεις πραγματικά έναν δικό σου μοναδικό και «επίγειο» παράδεισο, όπου εκεί μπορούν να έρθουν κοντά τα ψυχικά υπόβαθρα, όλων όσων μπαίνουν οπτικά στους περιβάλλοντες χώρους που γεννάς!
New Myths
Στεφανίδου, Μαργαρίτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Το έργο αποτελεί μια διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη μνήμη, τη μυθολογία και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα, με αφετηρία την ιδέα ότι οι εικόνες, τα σύμβολα και οι αφηγήσεις δεν εξαφανίζονται μέσα στον χρόνο, αλλά μεταμορφώνονται, μεταφέρονται και αποκτούν νέα νοήματα. Μέσα από τη ζωγραφική και την κεραμική δημιουργείται ένας προσωπικός εικαστικός κόσμος, όπου στοιχεία από διαφορετικές εποχές και πολιτισμικά περιβάλλοντα συνυπάρχουν και επανασυντίθενται. Η μυθολογία, η λαϊκή τέχνη, η ιστορία της κεραμικής και η φύση αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης, οι οποίες συναντούν σύγχρονες μορφές οπτικής έκφρασης, όπως το illustration, η τεχνολογία, τα tattoos, το manga και οι υποκουλτούρες. Η συνύπαρξη αυτών των φαινομενικά διαφορετικών αναφορών δημιουργεί ένα υβριδικό εικαστικό λεξιλόγιο, μέσα από το οποίο παλιές μορφές και σύμβολα επανερμηνεύονται με έναν σύγχρονο τρόπο...
Πίστευα πως θα θυμαμαι, δεν είμαι σίγουρη πως το είδα. προτού ξεθωριάσει, προτού μου ξεφύγει, προτού το θυμηθώ διαφορετικά…
Τριανταφύλλου, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
Σε αυτό το έργο, η φωτογραφία μετατοπίζεται από τον τοίχο στον χώρο. Τυπωμένες πάνω σε ύφασμα, οι εικόνες μετατρέπονται σε κουρτίνες — αντικείμενα που δεν προορίζονται αποκλειστικά για θέαση, αλλά για χρήση, διέλευση και απόκρυψη. Η φωτογραφική εικόνα δεν παρουσιάζεται πλέον ως σταθερό τεκμήριο ή ως διαφανές παράθυρο προς την πραγματικότητα· αντίθετα, γίνεται μια υλική επιφάνεια που φιλτράρει το φως και παρεμβάλλεται στο βλέμμα. Δεν με ενδιαφέρει η συνεκτικότητα των εικόνων, αλλά η συνύπαρξη ασύνδετων στιγμών — ένα είδος προσωπικού αρχείου που δεν οργανώνεται με βάση ένα ενιαίο θέμα, αλλά με βάση τη διαίσθηση και τη μνήμη.
Σκηναί και Τύποι
Τσαντίρη, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)
“Σκηναί και τύποι” είναι η ελληνική μετάφραση του γαλλικού "Scènes et types", μιας συλλογής καρτ ποστάλ, δημοφιλούς σε Γαλλία και Αγγλία, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού. Αυτό το είδος καρτ ποστάλ αποτελεί κατά κύριο λόγο μια ψευδή τυπολογία, ένα κατασκεύασμα. Αντικατοπτρίζει κατεξοχήν τη ρομαντικοποιημένη ματιά ενός Ευρωπαίου πάνω στην Ανατολή, παρά μια αντιπροσωπευτική εκδοχή της καθημερινής ζωής των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι περισσότερες από αυτές τις καρτ ποστάλ δεν είναι ντοκουμέντα, αλλά πλήρως σκηνοθετημένες σκηνές. Οι γυναίκες σε αυτές τις φωτογραφίες δεν ήταν απλώς αντικείμενα φωτογράφισης, αλλά σύμβολα αποικιοκρατικής κυριαρχίας. Με την παρέμβασή μου, σβήνοντας τα πρόσωπα των υποκειμένων, προσπαθώ να αναδείξω την αποδιδόμενη ταυτότητά τους. Οι τίτλοι που αναγράφονται στις καρτ ποστάλ προσδίδουν ιδιότητες που εξαλείφουν την υποκειμενική εμπειρία αυτών των γυναικών και τις ανάγουν σε φαντασιακά αντικείμενα. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν ποτέ πρόσωπα, ήταν τύποι, κατηγορίες. Αυτές οι καρτ ποστάλ προορίζονταν για την ηδονοβλεπτική δυτική ματιά,
μια ματιά ενός κοινού που κατασκεύασε, φετιχοποίησε και εξωτικοποίησε την Ανατολή.
Το δράμα των θεών
Σωτηρίου, Βασιλεία (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-17)
Η εργασία μου αποτελείται από αφηρημένα πήλινα γλυπτά εμπνευσμένα από ιστορίες ελληνικής μυθολογίας με θέμα την νέμεση. Προέκυψε από την αμφιβολία μου και την απορία για το πώς οι άνθρωποι φοβούνται τις πράξεις τους ή
καθοδηγούνται από την ιδέα μιας ανώτερης δύναμης που αποδίδει δικαιοσύνη. Ένα αίσθημα συνεχούς αγωνίας, όπου τα όρια της ψυχικής ισορροπίας μπορούν να διαταραχθούν εύκολα. Αυτή την αγωνία, καθώς και την ιδέα της αιώνιας τιμωρίας όπως εμφανίζεται στη θρησκευτική σκέψη, τη βλέπω έντονα και στην ελληνική μυθολογία. Ιστορίες με τιμωρία, εκδίκηση και νέμεση, οι οποίες, αν τις δούμε ως εικόνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, λειτουργούν σαν ψυχικοί μηχανισμοί που βασανίζουν τη σκέψη και τη συνείδηση. Η ανάγνωση της μυθολογίας και της θεϊκής τιμωρίας μου φέρνει αναμνήσεις από όταν ήμουν στο δημοτικό και μάθαινα για την έννοια του καλού και τον παράδεισο, του κακού και της κόλασης. Αυτό που κρατούσα ήταν μόνο η συνεχόμενη φοβία για το οτι δεν είμαι ποτε μόνη...”κάποιος” είναι εδώ για να με κρίνει. Αυτό το συναίσθημα θυμάμαι όταν διαβάζω για τις αιώνιες τιμωρίες των Θεών. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να δώσω μορφή σε αυτές τις ιστορίες. Δεν τις αναπαράγω όπως είναι — για παράδειγμα την ιστορία της Ευρυδίκης — αλλά δημιουργώ μορφές ωμές και ακατέργαστες, βασισμένες στην πρώτη εικόνα και στο πρώτο συναίσθημα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την καθεμία. Οι μορφές μου δεν αφηγούνται ιστορίες· εκφράζουν συναισθήματα και εσωτερικές καταστάσεις μέσα από το υλικό σώμα τους.