Γκρίζα βιβλιογραφία

Permanent URI for this community

https://artia.asfa.gr/handle/artia/1

Browse by

Results 1 - 20 of 52

Open Access
40.920+
Ελευθερίου, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)
40.920+ κάποια ακόμα σώματα από πηλό. Ένας χώρος για να πενθηθεί το απένθητο. Ένας απέραντος χώρος μεταξύ μας για εκείνο που δεν του αναλογεί η οδύνη. Το [ 40.920+ ] είναι μια στιγμή, μια μνημόσυνη εγκατάσταση στην εποχή του πολέμου. Από τα βαλκάνια ως τη μέση ανατολή, το πένθος και η ζωή μαζεύεται γύρω από τραπέζια. Η τροφή, η ίδια ουσία που συντηρεί την κοινότητα, γίνεται σύμβολο της μετάβασης: συνομιλεί με το αναπόφευκτο και κερδίζει, γιατί προσφέρει την ελπίδα πως υπάρχουν τρόποι να συνεχίσει κανείς παρά την απώλεια. Στο [ 40.920+ ] σας καλώ σε ένα τραπέζι χωρίς ζωή. Ό,τι μεταμορφώνεται φευγαλέα σαν είδηση, εδώ για λίγο ξαναπαίρνει πίσω την υλική μορφή του. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να εξοικειωθούμε με την ωμότητα, όσο εκείνη δεν πλήττει εμάς τους ίδιους; Πόσο συνένοχοι είμαστε με την βία, όσο καταναλώνουμε ηδονοβλεπτικά τις εικόνες του θανάτου; Οι ζωές αυτών των άλλων δεν είναι εντελώς ζωές, λένε τα πάντα γύρω μας, ούτε όσο ζουν ούτε όταν πεθαίνουν. Και όταν πεθαίνουν δεν είναι πλήρεις ημερών: είναι από βόμβες στα εδάφη της Γάζας, είναι από εργατικό ατύχημα στις βιομηχανίες της κεντρικής Ευρώπης, είναι από ομοφοβικούς υγειονομικούς στα ενδοκρινολογικά ιατρεία, από χέρι γυναικοκτόνου στην Θεσσαλονίκη, από βασανιστήρια στα ΑΤ της Αθήνας και η λίστα είναι μεγάλη. Η Τζούντιθ Μπάτλερ θα μιλήσει για εκείνο το περιθώριο που κοινωνικά εξαιρείται του πένθους, περιγράφοντας πώς στο αξιοβίωτο της δυτικής ευδαιμονίας δεν χωράνε όλα τα σώματα. Τα περισσότερα παραμένουν εκτεθειμένα στην τρωτότητα και την τιμωρία, στοχοποιημένα στην ίδια βάση που τα συνθέτει ως κοινότητες: στη βάση της φυλής, της έκφρασης/ ταυτότητας φύλου και της τάξης τους. Το [ 40.920+ ] είναι το λεπτό της σιγής υπό τη φλόγα των κεριών για όσα τους αρνήθηκαν το πένθος. Αν εγώ δεν είμαι χωρίς εσένα, και εσύ δεν είσαι χωρίς εμένα, κάθε φορά που ο ένας πεθαίνει, αλλάζει ο κόσμος.
Open Access
Articulations of Chaos
Σακλάς, Εμμανουήλ (Πτυχιακή εργασία, 2024)
Όταν ακούμε τον παφλασμό της θάλασσας, το βουητό του ανέμου ή το τριζοβόλημα της φωτιάς, βιώνουμε έναν αισθητηριακό κορεσμό, συλλαμβάνοντας τέτοια φαινόμενα ως συνεχή, αντί γι αυτό που είναι στην πραγματικότητα: γαλαξίες αναρίθμητων γεγονότων πέραν του φάσματος της αντίληψης μας. Ο φιλόσοφος Michel Serres προσδιορίζει τον θόρυβο ως το μόνο πραγματικό συνεχές: μια «αρχέγονη σούπα» άπειρης πληροφορίας από την οποία αναδύονται όλες οι μορφές και τα σήματα. Η προσέγγιση του θορύβου ως εννοιολογικού πυρήνα μιας καλλιτεχνικής πρακτικής μοιάζει με οξύμωρο εγχείρημα, καθώς μόλις αποκτήσει μορφή, ο θόρυβος παύει να εκφράζει αυτή την κοσμική υπόκρουση απεριόριστων πιθανοτήτων που τον συγκροτεί και μεταλλάσσεται σε ιδιομορφία.
Open Access
Deepworld
Ντουρούπη, Τριανταφυλλιά (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)
Το Deepworld είναι μια πολυμεσική εγκατάσταση που επαναπροσδιορίζει ένα μετα-αποκαλυπτικό χώρο ψυχαγωγίας, όπου η ανθρωπότητα είναι ταυτόχρονα θεατής και αρχιτέκτονας της καταστροφής της. Μέσα από 3D animation, τεχνητή νοημοσύνη, γλυπτική και επαυξημένη πραγματικότητα, το έργο διερευνά τη σχέση μεταξύ θεάματος και επιβίωσης, απάθειας και ενσυναίσθησης. Συνδυάζοντας τη λάμψη της ντίσκο με ονειρικά υποθαλάσσια τοπία, το Deepworld μιμείται τον κατακλυσμό πληροφοριών που βιώνουμε καθημερινά. Τα κατακερματισμένα κάτοπτρα αναγκάζουν τους θεατές να δουν τον εαυτό τους μέσα στο χάος, συμβολίζοντας τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε την καταστροφή μέσα από αποσπασματικές εικόνες. Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές 3D animation, σε συνδυασμό με ένα επαναλαμβανόμενο soundtrack, δημιουργούν αίσθηση απευαισθητοποίησης—τα γεγονότα που αρχικά σοκάρουν, με τον καιρό γίνονται τετριμμένα. Όπως στην αρχαία Ρώμη με το panem et circenses, έτσι και τα social media λειτουργούν σήμερα ως μέσο απόσπασης της προσοχής, εκμεταλλευόμενα ψυχολογικά ερεθίσματα για να κρατούν τους χρήστες απορροφημένους αντί να τους ωθούν σε δράση. Το Deepworld αντικατοπτρίζει αυτό το φαινόμενο, παρουσιάζοντας έναν πολιτισμό απορροφημένο στο θέαμα, ακόμα κι όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το ροζ φλαμίνγκο, λατρευόμενο ως παράδοξος σωτήρας, γίνεται ειρωνικό σύμβολο της λανθασμένης προτεραιότητάς μας—της εμμονής μας με το εντυπωσιακό, εις βάρος της αντιμετώπισης των υπαρξιακών μας απειλών. Η καταστροφή είναι ταυτόχρονα σκηνικό και θέαμα. Το Comfort Zone, ένα γλυπτό σε φυσικό μέγεθος με περιστρεφόμενο ντίσκο κεφάλι, κάθεται γαλήνια μέσα στο χάος, αντανακλώντας την αισθητικοποίηση της κρίσης. Το Moodscape, ένα AI-based διαδραστικό παιχνίδι, χρησιμοποιεί ανάλυση προσώπου για να ελέγξει ένα ροζ φλαμίνγκο που πλοηγείται σε μια θάλασσα συναισθημάτων, προσκαλώντας το κοινό να επανασυνδεθεί με τα συναισθήματά του. Το Gift Shop σατιρίζει την εμπορευματοποίηση της καταστροφής, ενώ το ολογραφικό Butterfly Rex χορεύει ανάμεσα στην εξαφάνιση και τη μεταμόρφωση. Βασισμένο στο ομώνυμο αδημοσίευτο μυθιστόρημα, το Deepworld φαντάζεται έναν προηγμένο πολιτισμό που 50.000 χρόνια πριν κατέφυγε κάτω από τον ωκεανό και παρακολουθεί σιωπηλά τον κόσμο της επιφάνειας από τη βυθισμένη πόλη Vesta. Αυτή η απομονωμένη κοινωνία αντικατοπτρίζει τη δική μας παθητικότητα—την ψευδαίσθηση ασφάλειας καθώς παρακολουθούμε την παρακμή της σύγχρονης εποχής. Με καθρέφτες, παγιέτες και προβολές, το Deepworld συνδυάζει το σουρεαλιστικό κιτς με την αποκάλυψη. Το AI-generated soundtrack επαναλαμβάνει τους ίδιους στίχους σε διαφορετικά μουσικά είδη, τονίζοντας τη διαχρονική επανάληψη της ιστορίας. Στην καρδιά του Deepworld βρίσκεται το φουσκωτό ροζ φλαμίνγκο—ελπιδοφόρο, παράλογο, σχεδόν θεϊκό. Μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε για τη σχέση μας με την καταστροφή, το θέαμα και την επιβίωση, να κοιτάξουμε πέρα από τη λάμψη και να βρούμε νόημα μέσα στο χάος.
Open Access
Don't ask questions you don't want to know the answers to
Δεμερτζή, Έλενα Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η εγκατάσταση αποτελείται από εννέα κεραμικά έργα, εμφιαλωμένα και μη, τα οποία συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο που παραπέμπει σε μια σύγχρονη μορφή τελετουργίας. Τα αντικείμενα λειτουργούν ως συμβολικοί φορείς νοήματος, ενεργοποιώντας έναν διάλογο γύρω από την καταγωγή, τη θρησκεία, τη μητρότητα και τη συλλογικότητα. Μέσα από τη συνύπαρξη μορφών και συμβόλων, αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο ατομικό βίωμα και την πολιτισμική μνήμη, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι έννοιες διαμορφώνουν την προσωπική και κοινωνική εμπειρία. Η γλυπτική εγκατάσταση αντλεί αναφορές από μνημειακά σύμβολα και πνευματικές πρακτικές διαφορετικών πολιτισμών, επαναπροσεγγίζοντας την έννοια της τελετουργίας στη σύγχρονη εποχή, όπου πολλές από τις παραδοσιακές της μορφές έχουν σταδιακά αποδυναμωθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη και πιο συγκεκριμένα η κεραμική, αναλαμβάνει έναν νέο ρόλο, λειτουργώντας ως μέσο δημιουργίας χώρων νοήματος, επανασύνδεσης και στοχασμού. Μέσα από τη διαδικασία του craft, η χειρωνακτική πράξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η υλικότητα του πηλού, η επανάληψη της μορφοποίησης και η φροντίδα της γλυπτικής φόρμας αποκτούν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα, μετατρέποντας την καλλιτεχνική διαδικασία σε μια στοχαστική πρακτική που αγγίζει το πεδίο της φιλοσοφίας. Έτσι, το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μνήμη, την πνευματικότητα και τη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία.
Open Access
Ego Death
Βασιλάκου, Μαρία Τζουλιάνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)
Το Ego Death είναι μια απόπειρα αποτύπωσης της στιγμής όπου ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον εαυτό του όπως τον γνωρίζει και μεταβαίνει σε μια άυλη πραγματικότητα. Η συνείδηση φεύγει από το σώμα και περιπλανιέται σε ένα φωτεινό σύμπαν χωρίς χρόνο, όπου η αίσθηση του "εγώ" διαλύεται και αντικαθίσταται από μια βαθιά ενότητα με το Όλον. Το έργο βασίζεται σε μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, η οποία έδειξε ότι τη στιγμή του θανάτου απελευθερώνεται μεγάλη ποσότητα της ψυχεδελικής ουσίας N,N-Dimethyltryptamine στον εγκέφαλο κάποιων θηλαστικών. Καθώς η ουσία αυτή υπάρχει και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, είναι πιθανό να ισχύει ένας παρόμοιος μηχανισμός και να συμβάλλει στις επιθανάτιες εμπειρίες, αφού πέρα από τη φυσική του σύνδεση με τον θάνατο, όταν καταναλώνεται παρασύρει τη συνείδηση σε μια τελετουργική έξοδο από το είναι. Η ουσία N,N-Dimethyltryptamine, πέρα από τα θηλαστικά, υπάρχει σε πουλιά, αμφίβια, ψάρια, μικροοργανισμούς και τέλος σε φυτά, όπου βρίσκεται και στη μεγαλύτερη περιεκτικότητα. Τα φυτά αυτά, λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης της ουσίας, χρησιμοποιούνται κυρίως από αυτόχθονες φυλές του Αμαζονίου σε ιερές τελετές με το αφέψημα αγιαχουάσκα, αποτελώντας μέρος της πολιτιστικής και θεραπευτικής τους παράδοσης. Η χρήση τους έχει γίνει αντικείμενο επιστημονικών ερευνών, οι οποίες δείχνουν ότι όλοι βιώνουν την ίδια μεταθανάτια εμπειρία αποκοπής από το σώμα, σαν μια πόρτα σε έναν παράλληλο κόσμο, όπου οντότητες μοιράζονται μια αρχέγονη γνώση. Το έργο αυτό είναι τα απομεινάρια ενός άλλου κόσμου και επιχειρεί να οπτικοποιήσει αυτή την εμπειρία, δίνοντας στον θεατή μια ματιά στο πώς μπορεί να είναι η μετάβαση προς τον θάνατο. Είναι μια εξερεύνηση του αγνώστου, μια πιθανή απόπειρα σύλληψης κάτι ανώτερου, ένα παράθυρο όπου ο άνθρωπος κρυφοκοιτάζει στην απέναντι όχθη.
Open Access
ETEROS
Οικονόμου, Αικατερίνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)
H δημιουργός, καλωσορίζει τους επισκέπτες σε έναν νεοφυή κόσμο. Η γλυπτική εγκατάσταση είναι μια χίμαιρα, ένα υβρίδιο ελέφαντα, στρουθοκαμήλου και πεταλούδας, με ανθρώπινο χέρι, αυτό της δημιουργού της. Αναδομώντας την έννοια του κλασικού γλυπτού, το έργο σχεδιάζεται αρχικά με πρόθεση την κατασκευή του σε μάρμαρο. Αποδομώντας αργότερα τη βασική ιδέα, η χίμαιρα δημιουργείται σε τρισδιάστατο εκτυπωτή και εναρμονίζεται με την πλάνη της υφής μαρμάρου. Πρόκειται για μια σημειολογική αναφορά των μορίων του σώματός της που «απλώθηκαν» στον οριοθετημένο κόσμο της. Μοναδική ταύτιση με την δημιουργό της αποτελεί το ανθρώπινο μέλος της σύνθεσης, δηλώνει ότι το έμβιο και το αβιοτικό στοιχείο συγχωνεύτηκαν. Η οσμή του ανθόνερου ανακαλεί την μνήμη και συνδέεται με την αιώρηση της εγκατάστασης. Καθώς ο θεατής εισέρχεται στον υποφωτισμένο, αδρανή χώρο, στόχος είναι να οδηγηθεί σε μία εικονοποίηση με ηθελημένη επίφαση πνευματικότητας. Η εξερεύνηση ανάμεσα στην επιστήμη και στη μεταφυσική, σαν μια τεχνο-ουτοπία που συνορεύει με τον βιολογικό κόσμο και οι ασιατικές αισθητικές αντιλήψεις απο- απεικόνισης καθημερινών πράξεων, έχουν επιρροή από το We Live Future Ancestral Technologies Entry Log (2019) του καλλιτέχνη Cannupa Hanska Luger, όπως και από το έργο το καλλιτέχνη Zhu Linan Immersive Inverse Mapping.
Open Access
Exquisite Corpse
Σκάρλα, Ξανθή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Το έργο μου διερευνά το σώμα όχι ως σταθερή ανατομία αλλά ως ασυνεχή, ρευστό, επανασυνδεόμενο πεδίο δυνατοτήτων, ροών και εντάσεων. Ένα σώμα που δεν είναι ακόμη «οργανωμένο» — ένα σύγχρονο Σώμα Δίχως Όργανα. Τα γλυπτά μου λειτουργούν ως υλικές εκδοχές αυτής της κατάστασης. Η μορφή προκύπτει από αποσπασματικές συνδέσεις, παράγοντας υβριδικές και παραμορφωμένες σωματικότητες που παρουσιάζονται όχι ως δεδομένη οντότητα αλλά ως διαδικασία: ένα διαρκές γίγνεσθαι ανάμεσα στη διάρρηξη και τη σύνδεση, στην οργάνωση και την απο-οργάνωση, στο εικονικό και το πραγματικό, στον χρόνο και τη δυνατότητα, στο φθαρτό και το αιώνιο.
Open Access
Happy Deathday
Τσίκνα, Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)
Το έργο αποτελείται απο γλυπτά με αφρό πολυουρεθάνης, πέντε εκ των οποίων βρίσκονται στο χώρο και δύο είναι επιτοίχια, καθώς και απο μια σειρά σχεδίων.
Open Access
HYDRO CORPUS, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων
Ανδριώτη, Βιλελμίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η διπλωματική μου εργασία «Hydro Corpus, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων» παρουσιάζεται ως μια εικαστική εγκατάσταση μέσα από την οποία προσπάθησα να διερευνήσω τη σχέση του σώματος με το νερό, τη μνήμη και την απουσία, χρησιμοποιώντας γλυπτικές μορφές και performance. Δημιούργησα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο ο θεατής μπορεί να κινηθεί στον χώρο και να συναντήσει τα ίχνη μιας σωματικής δράσης που έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Κεντρικό υλικό της εγκατάστασης είναι το υγρό γυαλί, το οποίο χρησιμοποίησα σαν μια μορφή «παγωμένης» ροής. Με ενδιέφερε να διατηρήσω τη μνήμη της κίνησης τη στιγμή που αυτή ακινητοποιείται. Οι γλυπτικές μορφές από υγρό γυαλί, τούλι και οργάντζα διαμορφώνουν κελύφη που παραπέμπουν σε σώματα τα οποία δεν είναι παρόντα. Για μένα η απουσία δεν λειτουργεί ως έλλειψη, αλλά ως ίχνος μιας σωματικής και χρονικής εμπειρίας. Η εγκατάσταση ενεργοποιείται μέσα από μια performance. Φορώντας ένα μπλε καρμπόν με χαραγμένο εγκεφαλογράφημα, κινήθηκα μέσα στον χώρο και χάραξα διαδρομές χρησιμοποιώντας κάρβουνο και χοντρό αλάτι. Τα υλικά αυτά λειτουργούν ως τεκμήρια του περάσματος του σώματος. Η δράση συνδέεται με τη χορογραφική μου πρακτική και μετατρέπει την εγκατάσταση σε μια βιωματική διαδικασία. Μετά την performance, τα ίχνη παραμένουν στον χώρο ως αποτύπωμα μιας πράξης που έχει ήδη συμβεί. Θεματικά με απασχόλησε το μεταναστευτικό βίωμα ως μια σωματική και χωρική εμπειρία. Το νερό εμφανίζεται ως διαδρομή, σύνορο αλλά και τόπος απώλειας. Τα κενά γλυπτικά κουστούμια και οι αιωρούμενες μορφές παραπέμπουν σε σώματα χωρίς σταθερή ταυτότητα, σε υπάρξεις που βρίσκονται σε συνεχή μετάβαση. Κατά τη διαμόρφωση της εργασίας επηρεάστηκα από έργα καλλιτεχνών όπως η Doris Salcedo, η Magdalena Abakanowicz, ο Anselm Kiefer και ο Joseph Beuys, καθώς και από πρακτικές που χρησιμοποιούν το ίχνος και την απουσία ως βασικό στοιχείο, όπως της Ana Mendieta, της Mona Hatoum και του Kader Attia. Συνολικά, μέσα από αυτή την εγκατάσταση προσπάθησα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου το πέρασμα δεν αφηγείται απλώς, αλλά βιώνεται, και όπου η μνήμη εγγράφεται υλικά μέσα από ίχνη, σιωπή και απουσία.
Open Access
Inner Path
Γιαλαμά, Έλλη (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-26)
Στον Λαβύρινθο παρατηρώ να πραγματοποιείται μια τελετουργική διαδικασία, μια διαδικασία “μύησης”. Ας προσέξουμε την μορφή του. Ένας εσωτερικός χώρος απομονωμένος από το περιβάλλον με μόνο μια είσοδο/έξοδο, όπου η διαμόρφωση του γίνεται κυρίως κατανοητή κοιτάζοντάς τον απο πάνω. Στους αρχαίους πολιτισμούς πιστέυεται ότι η απόφαση του να εισέλθεις σε αυτόν χρειάζεται έναν βαθμό ωριμότητας καθώς η περιπλοκότητα της διαδρομής για να φθάσεις στο κέντρο χρειάζεται φυσική αλλά και ψυχική κόπωση μιας και για να πλησιάσεις κοντά του ,πρέπει να απομακρυνθείς. Η πορεία προς το κέντρο δεν αφήνει περιθώρια επιλογής, όποιος εισέλθει θεωρούνταν δεδομένο ότι πρέπει να φτάσει. Στο κέντρο του Λαβυρίνθου ο “μυούμενος” είναι μόνος με την εσωτερική του πραγματικότητα, συναντά τον εαυτό του, μια θεϊκή αρχή. Βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας Γης και στην πηγή της συμπαντικής μήτρας. Εκεί συνυπάρχουν ο Θάνατος και η Ανάσταση.Σε κάθε περίπτωση το κέντρο γίνεται αντιληπτό και σαν ο χώρος και η δυνατότητα μιας τόσο βαθειάς γνώσης που ζητά μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης. Μια αλλαγή 180 μοιρών σημαίνει τη μέγιστη δυνατή απομάκρυνση απο το παρελθόν του. Η αντιστροφή της κίνησης συμβολίζει την αναγέννηση και σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Όποιος εξέρχεται απο τον λαβυρινθικό αυτό χορό ξαναγεννιέται σε μια νέα φάση, σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης. Υλικά έργου: χρωματισμένος και εφυαλωμένος άργυλος, μέταλλο, μπρούτζος, χώμα, νερό. Διαστάσεις έργου: μεταβλητές διαστάσεις, γλυπτική εγκατάσταση αποτελούμενη από 1 επιδαπέδιο, 1 οροφής και 9 επιτοίχια έργα.
Open Access
Nosedive
Σαμινέλη, Ελισάβετ (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-16)
Το έργο Nosedive γεννήθηκε από την επιθυμία μου να εξερευνήσω την λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πτώση και στην αναγέννηση, το σκοτάδι και το φως. Μια σειρά από κεραμικά γλυπτά αιχμηρές φόρμες, με τον μύθο της Περσεφόνης ως βασικό σημείο αναφοράς. H κατάβαση της Περσεφόνης στον Άδη συνιστά μια πράξη βίαιης απομάκρυνσης, αλλά ταυτόχρονα εγκαινιάζει έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο ζωής και θανάτου. Η περιοδική επιστροφή της στη γη σηματοδοτεί την αναγέννηση της φύσης και την αποκατάσταση της κοσμικής ισορροπίας.
Open Access
Plats / Splat
Μπέλλου, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2023)
Το "PLats" έρχεται να ανατρέψει τη βεβαιότητα της εσχατολογικής φύσης του ανθρώπου, επισημαίνοντας με χιουμοριστικό και αυθάδικο τρόπο την ψευδαίσθηση του υποτιθέμενου ελέγχου της ζωής του. Με τις προκλητικές, άναρχες ταλαντώσεις και κυματισμούς του το "ΠΛΑΤΣ" υπενθυμίζει αλλά ταυτόχρονα εξυμνεί τη θνητή, ατελή φύση του ανθρώπου και την απώλεια ελέγχου μιας βολικά στατικής ηρεμίας που επιθυμεί να τον παγώσει στον χώρο και τον χρόνο. Διαθέτοντας μια εγγενή οργανικότητα συντίθεται από έννοιες όπως το υγρό στοιχείο, η ταλάντωση, η πρόσκρουση και προϋποθέτει κίνηση σε μια επιφάνεια. Έχει ήχο. Η ίδια η λέξη αποτελεί ηχητική αναπαράσταση της έννοιας, έτσι ο εννοιολογικός πυρήνας της περφόρμανς προδίδεται ήδη στον τίτλο της. Στην περφόρμανς ‘’ΠΛΑΤΣ’’, η καλλιτέχνιδα δημιουργεί μια σύνθεση από οργανικές φόρμες που συνειρμικά παραπέμπουν σε μέλη του ανθρώπινου σώματος, που είναι σεξουαλικά φορτισμένα (οπίσθια, αιδοία, πέη) και αλληλεπιδρά με αυτά επιδιδόμενη σε κινήσεις ραπίσματος που παράγουν τον χαρακτηριστικό ήχο. Σχηματικά οι φόρμες αποδίδονται ως ζωόμορφα και φυτόμορφα γλυπτά δημιουργώντας έτσι έναν άλλο "κήπο επίγειων απολαύσεων " που είναι έτοιμος να εξερευνηθεί. Έτσι δημιουργείται ένα διαδραστικό περιβάλλον στο οποίο οι θεατές καλούνται να εξερευνήσουν τις επιδράσεις μιας "υγρής σωματικότητας" και των ήχων που παράγει, και κατ'επέκταση να ανακαλύψουν το ίδιο τους το σώμα και την κρυφή ζωή που κρύβει μέσα του. Η καλλιτέχνης αντλεί αναφορές από την ποπ κουλτούρα και κυρίως το διαδίκτυο, με βίντεο που παρουσιάζουν με φετιχιστικό τρόπο την ηδονή (oddly satisfying, ASMR, porn videos.
Open Access
Restroom
Χατζησπύρου, Γεώργιος (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-26)
Ο χώρος τής τουαλέτας, ως χώρος δείξης και σήμανσης, αποτελεί το αντικείμενο της γλυπτικής μου εγκατάστασης Rest Room. Μέσω της εικαστικής γλώσσας, δημιουργώ-ορίζω ορατούς διαύλους/εξόδους συγκινησιακών καταστάσεων, με κύριο στόχο την αποφόρτιση τους. "... η αφόδευση για το μικρό παιδί, αλλά και για τον ενήλικα σε οριακές καταστάσεις, είναι ένας από τους τρόπους σήμανσης –άμεσης, δεικτικής σήμανσης– συγκινήσεων, λ.χ. χαράς, φόβου. H –συγκριτικά– «ψυχρή», αφαιρετική και γενικευτική σήμανση της εμπειρίας μοιάζει να προϋποθέτει την καταστολή της «θερμής», άμεσης, αδιαμεσολάβητης, δεικτικής σήμανσης. Kαι η αφόδευση, όπως και η φωνή, είναι μια μορφή δεικτικής σήμανσης. H καταστολή, με τον έλεγχο των σφιγκτήρων, αυτού του –δεικτικού– τρόπου σήμανσης της εμπειρίας συγχρονίζεται με τη διάνοιξη ενός άλλου «υπόγειου διαύλου» επικοινωνίας νου και σώματος," Αναστάσιος-Φοίβος Χριστίδης
Open Access
ROOMS TO LET (GO)
Χαμακιώτη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-16)
Η πτυχιακή εργασία αποτελείται από ένα τετράπτυχο χαρακτικών έργων σε ξύλο και διαστάσεων 50χ60 και 50χ40 ,με διχρωμια ,τριχρωμία και ασπρόμαυρο. Στην συνέχεια μια εγκατάσταση η οποία περιλαμβάνει ένα μονό παιδικό πάπλωμα με κεντήματα και φτιαγμένο απο ανακυκλωμένα υφάσματα. Μαζί με ένα μαξιλάρι επίσης απο ανακυκλωμένα υφάσματα. Tέλος άλλη μια επιδαπέδια εγκατάσταση η οποία αποτελείται απο 16 κεραμικά γλυπτα και σεμεδάκια η οποία μιμείται το σχήμα του στρογγυλου τραπεζιού.
Open Access
Safe space
Κρέμου, Ιζαμπώ (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Που πηγαίνεις όταν θέλεις να αποδράσεις από την συνεχή ροή της ζωής; Όταν θέλεις ο χρόνος σταματήσει; Να βγεις έξω από αυτόν; Ο όρος safe space για εμένα εκφράσει μια ετεροτοπία, μια μακέτα στο μυαλό μου που όλοι υπάρχουν και όλοι είναι μόνοι. Πνευματικά εδώ και σωματικά εκεί. Όταν πηγαίνεις στο safe space σου, ξεκινάς έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό σου , σε όλες του τις μορφές. Αλλά δεν είσαι πραγματικά μόνος σου. Το ασφαλές μέρος μπορεί να γίνει εύκολα επικίνδυνο . Μπροστά στα μάτια των εσωτερικών κριτών σου νιώθεις σαν μικρό παιδί. «Μην χάνεις χρόνο. Είσαι υποχρεωμένος να έχεις τον έλεγχο.» Στο ασφαλές μέρος έρχομαι σε επαφή με τον παιδικό μου εαυτό. Δεν απασχολούμαι με το μέλλον. Όμως ένα παιδί επίσης είναι συναισθηματικά ευάλωτο, αντιδρά υπερβολικά. Έτσι κι εγώ μοιάζω πολύ μικρή μπροστά στις παρεμβατικές σκέψεις που φαίνεται να μην μπορώ να αποβάλλω. ‘Ολοι λίγο ή πολύ έχουμε ένα εσωτερικό κρυφό δωμάτιο, το οποίο κρύβουμε και από τον ίδιο μας τον εαυτό και μέσα στο οποίο βρίσκεται ο παιδικός μας εαυτός. Τα παιδία μας είναι αυτά που θα επηρεαστούν περισσότερο από το περιεχόμενο αυτού του δωματίου.
Open Access
Things Shining in the Dark
Βραδή, Λουίζα (Πτυχιακή εργασία, 2022)
H πτυχιακή εργασία Things Shining in the Dark, αποτελεί μια εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από ταραχώδη τοπία συγκρούσεων, μετανάστευσης και μεταμόρφωσης. Μέσα από μια σειρά πολυμεσικών έργων τέχνης πολυμέσων, οι θεατές προσκαλούνται σε ένα ταξίδι στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου τα όνειρα συγκρούονται με τις σκληρές πραγματικότητες και οι ελπίδες τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι. Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται η φωτογραφική σειρά The Island Beyond the Coast, που αποτελεί μια ωδή στο λιμάνι του Πειραιά - μια πύλη σε μακρινούς ορίζοντες και ένα σύμβολο της λαχτάρας της αναχώρησης. Στο πλαίσιο του παγκόσμιου εμπορίου και της καπιταλιστικής επέκτασης, το λιμάνι αναδεικνύεται ως ένας οριακός χώρος όπου τα όνειρα και οι εφιάλτες συγκλίνουν και όπου η υπόσχεση για νέα ξεκινήματα συγκρούεται με το βάρος της ιστορίας και της παράδοσης. Στο βίντεο Πέρασμα, μεταφερόμαστε στην ηρεμία ενός μικρού κόλπου δίπλα στην θορυβώδη ζώνη μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων της Cosco στον Πειραιά, σε ένα κόσμο όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά. Ανάμεσα στην κολοσσιαία παρουσία των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, η ζωή ξετυλίγεται σε μια αντίθεση παράδοσης και νεωτερικότητας, όπου τα ρεύματα του καπιταλισμού συγκρούονται με τον αργό ρυθμό της παραδοσιακής ζωής. Οι άνθρωποι, απτόητοι από τους γίγαντες του εμπορίου, ρίχνουν τις πετονιές τους στα νερά, η αρχαία τέχνη στο ψάρεμα αποτελεί απόδειξη ανθεκτικότητας στην αλλαγή. Με φόντο τα πανύψηλα πλοία που φορτώνονται με κοντέινερ που προορίζονται για μακρινές ακτές, οι διαχρονικές μελωδίες ενός πανηγυριού γεμίζουν τον αέρα, συγκεντρώνοντας τις κοινότητες. Σε αυτόν τον οριακό χώρο, η αντιπαράθεση μεταξύ του παλιού και του νέου είναι ολοφάνερη. Η ακτοφυλακή κλείνει τον κόλπο στους ψαράδες ως υπενθύμιση των δυνάμεων που διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Είναι μια ταινία δοκίμιο - ένας διαλογισμός στη διασταύρωση παρελθόντος και παρόντος, παράδοσης και καπιταλισμού. Στην συνέχεια μια σειρά από χρυσά υφασμάτινα Κ47, στις Εμπόλεμες ζώνες της ύπαρξης, αποτυπώνουν την έννοια της βίας και της σύγκρουσης και τον βαθύ αντίκτυπο της στις ατομικές ζωές και τη συλλογική συνείδηση τόσο των ενηλίκων όσο και των παιδιών. Το έργο σε συνδυασμό με το κείμενο, εμβαθύνει στις εμπειρίες παιδιών στρατιωτών σε περιοχές συγκρούσεων, όπως η Βαγδάτη και η Ουγκάντα, τονίζοντας τις τραγικές συνέπειες της βίας που συχνά οδηγούν στην απόφαση να εγκαταλείψει κανείς το σπίτι του. Το Ana Anna, ένα ντοκιμαντέρ σε εξέλιξη, εξερευνά το μεταμορφωτικό ταξίδι της Άννας Ιβάνκοβα, μιας Κουβανής τρανσέξουαλ χορεύτριας που αναζητά μια νέα πραγματικότητα μακριά από τα όρια της πατρίδας της. Μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις και κινηματογραφικές εικόνες, αναπαριστάται η αναζήτηση της προσωπικής απελευθέρωσης μπροστά στις αντιξοότητες. Τέλος, το Love Moves Me, ένα ηφαιστειακό συντριβάνι, είναι ένας συλλογισμός στις στοιχειώδεις δυνάμεις του νερού και της πέτρας, εξερευνώντας θέματα ρευστότητας, αντιθέσεων και συνεχούς ροής. Εδώ, το σιντριβάνι γίνεται σύμβολο της αιώνιας ροής της ζωής, μια υπενθύμιση της διασύνδεσης όλων των ζωντανών όντων και της καθολικής επιθυμίας για κίνηση και αλλαγή
Open Access
"Untitled"
Αγγελακόπουλος, Δημήτρης Λ.; Αγγελακόπουλος, Πέτρος Λ. (Πτυχιακή εργασία, 2024-01-24)
Η καθοριστική, για εμάς σημασία συνύπαρξης, μας οδήγησε στην απόφαση να παρουσιάσουμε από κοινού την πτυχιακή μας εργασία, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (ΑΣΚΤ) τον Ιανουάριο του 2024. Το σώμα της θεματικής ενότητας <>, που παρατίθεται στην αίθουσα Κεσσανλής, έρχεται σαν αποτέλεσμα μιας συλλογικής έρευνας και ενός διαλόγου που καταγράφεται με διάφορα μέσα, αλλά συμπυκνωμένη αφήγηση και όπου σε κάθε περίπτωση αποπειράται να πραγματώσει μια σύγχρονη εμπειρία ζωγραφικής, με έντονα δάνεια υλικών και αισθητικής από την Arte Povera και Ντανταϊσμό, χωρίς ωστόσο να λείπει το στίγμα της προσωπική μας ταυτότητας. Το σώμα του έργου, εμπεριέχει έντονα το λαογραφικό αποτύπωμα της κοινής σκληρής μας μνήμης και τόπου. Εικόνες φθοράς που δεν συναντάμε πια, φτιαγμένες με πίσσα ως βασικό υλικό και όχι ως χρώμα, και με τελάρα από βιομηχανικά ξύλα σε απρόβλεπτα και απόλυτα αναπτύγματα που συνθέτουν μια αφήγηση μάλλον ποιητική. Τα άκαμπτα περιφερειακά υλικά σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρικότητα της πίσσας και την αμεσότητα της φωτογραφίας, κατευθύνουν αναμφίβολα τον τρόπο κατασκευής και εκτέλεσης των έργων μας, γίνεται δηλαδή μια πιο προσωπική ζύμωση που θα έλεγε κανείς πως μοιάζει με τελετουργία κατά την ζωγραφική πράξη.
Open Access
Αμήχανη Άσκηση Ισορροπίας
Σταυρουλάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η Έννοια του «Αμήχανου» και το Αντίστροφο Τσίρκο Η ετυμολογική προσέγγιση της λέξης «αμήχανος» παραπέμπει στον στερητικό χαρακτήρα της έλλειψης «μήχους», δηλαδή του μέσου, του τρόπου ή της επινόησης για τη διαχείριση μιας κατάστασης. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αμήχανος ορίζεται ως το υποκείμενο που αδυνατεί να εξεύρει διέξοδο, ευρισκόμενο σε μια κατάσταση όπου οι λύσεις έχουν εξαντληθεί. Το υπό εξέταση έργο πραγματεύεται αυτή ακριβώς την ισορροπία σε συνθήκες αδιεξόδου, διερευνώντας την έννοια της στήριξης ως μια αλληγορία της ψυχικής και σωματικής αντοχής. Η καλλιτεχνική αυτή πρόταση θα μπορούσε να νοηθεί ως ένα μεταφορικό τσίρκο, πλαισιωμένο από ακροβάτες, ζογκλέρ και φωτεινές επιγραφές (Guillaume Apollinaire, Κύματα, Καλλιγράμματα 1918). Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρείται μια αντιστροφή των ρόλων, καθώς οι άνθρωποι προσλαμβάνονται ως κλόουν και ζογκλέρ, ενώ τα ζώα επιφορτίζονται με τον ρόλο του ακροβάτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ελέφαντας, ο οποίος τοποθετείται επάνω στον άνθρωπο σε μια παιγνιώδη στάση, καθώς και το λιοντάρι με την τίγρη που στέκονται με μεγαλοπρέπεια και αγριότητα, την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο υποκείμενο βρίσκεται σε στάση γιόγκα. Η αίσθηση του χιούμορ είναι διάχυτη και εκφράζεται μέσα από μια πληθωρική υπερβολή (Χιούμορ, σελ. 13). Τα ζώα δεν εκτελούν άλματα, αλλά ισορροπούν πάνω στον άνθρωπο που ασκείται στη γιόγκα —μια αρχαία ολιστική πρακτική που συνδυάζει σωματικές στάσεις, όπως ο κόρακας, ο πολεμιστής ή ο κάτω σκύλος, με αναπνοές και διαλογισμό— δημιουργώντας μια ενιαία οντότητα πνεύματος και δύναμης. Η δημιουργία αυτού του «αντίστροφου τσίρκου» (opposite circus), με αναφορές στο έργο του Alexander Calder (Alexander Calder performs his "Circus", Jean Painlevé, 1955: https://www.youtube.com/watch?v=t6jwnu8Izy0), υλοποιείται μέσω της χρήσης ποικίλων υλικών όπως το ξύλο, το χαρτί, ο χαρτοπολτός, το φελιζόλ, ο γύψος, ο σίδηρος, ο πηλός και το πλεξιγκλάς. Οι σύνθετες αυτές κατασκευές, ανεξαρτήτως κλίμακας, αποτελούνται από εύθραυστα υλικά που συμβολίζουν την τρωτότητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά και από ανθεκτικότερα στοιχεία που καταδεικνύουν έναν άνθρωπο ικανό να ανθίσταται και να ισορροπεί υπό το βάρος ζώων ισχυρότερων από τον ίδιο. Σε αυτή τη συνθήκη, άνθρωπος και ζώο μετέχουν σε μια κοινή μοίρα, μοιραζόμενοι τις ίδιες δυνάμεις και συναισθήματα ως μια ενιαία οντότητα. Τέλος, ο θεατής καλείται να ταυτιστεί με τις φιγούρες του ακροβάτη, του ζογκλέρ και του κλόουν, αναγνωρίζοντας σε αυτές την ανθρώπινη ατέλεια και την αποτυχία. Σύμφωνα με τη φροϋδική προσέγγιση για το ευφυολόγημα και τη σχέση του με το ασυνείδητο, τα αστεία αποτελούν μια μορφή απελευθέρωσης της ψυχικής ενέργειας, η οποία αμβλύνει τις αναστολές, επιδρά καταπραϋντικά και καθιστά το επιθετικό περιεχόμενο αποδεκτό (Χιούμορ, σελ. 29).
Embargo
Ανάμεσα
Orhani, Niko (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-15)
Η παρούσα γλυπτική σύνθεση συγκροτείται ως μια συμβολική χωρική μετάβαση, όπου οι ζωικές μορφές λειτουργούν ως φορείς ενστικτωδών και συναισθηματικών καταστάσεων, σε άμεση αναλογία με ανθρώπινες ψυχικές διεργασίες. Η επιλογή των ζώων δεν έχει εικονογραφικό ή αφηγηματικό χαρακτήρα, αλλά ενεργοποιείται μεταφορικά, ως απόπειρα οπτικής μεταφοράς του ασυνείδητου και των εσωτερικών εντάσεων που δυσκολεύονται να ειπωθούν λεκτικά. Ο εννοιολογικός άξονας της σύνθεσης εστιάζει στους κύκλους της ζωής, στη ρευστότητα των συναισθημάτων και στη διαρκή ένταση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική ως μηχανισμούς κατανόησης της εμπειρίας. Η δημιουργική διαδικασία νοείται εδώ όχι ως απλή αισθητική πρακτική, αλλά ως μέθοδος ενδοσκόπησης και αυτο- παρατήρησης, κατά την οποία το υποκείμενο επεξεργάζεται τις εσωτερικές του συγκρούσεις μέσα από τη χειρωνακτική και υλική πράξη της γλυπτικής. Κεντρικό θεματικό πεδίο του έργου αποτελεί η μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση. Η παιδική φαντασία συγκροτεί φαντασιακούς κόσμους και υβριδικές μορφές, λειτουργώντας ως μηχανισμός προστασίας απέναντι στην εξωτερική πραγματικότητα. Με την πάροδο του χρόνου, ο φαντασιακός αυτός χώρος υφίσταται διαβρώσεις από τη λογική και τους κοινωνικούς ρόλους, με αποτέλεσμα το παιδικό υποκείμενο είτε να αποσιωπάται είτε να παραμένει ως λανθάνουσα, «κρυμμένη» παρουσία μέσα στον ενήλικα (Winnicott). Το ερώτημα της δημιουργικότητας τίθεται εδώ ως διακύβευα ανάμεσα στη λογική απόφαση και στην εσωτερική αναγκαιότητα. Η δημιουργική πράξη προκύπτει ως απόκριση σε μια ψυχική ένταση και όχι αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ορθολογικού σχεδιασμού. Η χωρική διάταξη της σύνθεσης οργανώνεται με όρους ονειρικής λογικής και όχι αφηγηματικής συνέπειας: Η σκηνή συγκροτεί ένα ψυχικό τοπίο, όπου οι σχέσεις ανάμεσα στις μορφές είναι συμβολικές και συναισθηματικές, χωρίς σταθερή αιτιοκρατική εξήγηση. Η αμφισημία της στάσης των ζώων, ούτε απειλητική ούτε προστατευτική, παραπέμπει στη διττή φύση των εσωτερικών μας ενστίκτων: λειτουργούν ταυτόχρονα ως πηγές φόβου και ως δυνάμεις επιβίωσης. Η σύνθεση αντλεί από τη λογική του ονείρου και του σουρεαλισμού.
Open Access
Ασκήσεις Βαρύτητας
Γιουγλή, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Στη δουλειά μου αυτή αναζήτησα τις έννοιες της σταθερότητας και της αστάθειας ως μεταφορές της διττής φύσης του ανθρώπου που δεν είναι μόνο φως ή σκοτάδι αλλά η σύγκρουση και ταυτόχρονα η τέλεια ισορροπία αυτών των δύο. Αυτές οι κατασκευές προέκυψαν αφενός από την αγάπη μου για τις κτηριακές δομές, και αφετέρου βιωματικά, υποσυνείδητα, νιώθοντας την σκοτεινή εποχή της πανδημίας, τον εγκλεισμό και τον περιορισμό της έκφρασης του ανθρώπινου πνεύματος. Στην παρούσα διπλωματική εργασία χρησιμοποίησα ξύλο MDF πάχους τριών χιλιοστών, για την κατασκευή όλων των γεωμετρικών στερεών κομματιών. Οι επιφάνειες είναι χρωματισμένες με πλαστικό χρώμα, με την χρήση πινέλου. Για τα επιτοίχια κολάζ, χρησιμοποίησα χαρτί κομμένο και χρωματισμένο με μαύρο πλαστικό χρώμα, κολλημένο πάνω σε χαρτόνι.