Γκρίζα βιβλιογραφία
Permanent URI for this community
Browse by
Browsing Γκρίζα βιβλιογραφία by Title
Results 1 - 20 of 777
Results Per Page
Sort Options
Item Restricted access +1 Αποτυπώσεις του ΚαθημερινούΚοντοδήμος, Δημήτρης (Μεταπτυχιακή εργασία, 2021)Η σύγχρονη πόλη αποτελεί ένα είδος δομής παρόμοιο με αυτής ενός οργανισμού. Μεταβάλλεται μέσα στο χρόνο και εξελίσσεται όπως οι ζωντανοί οργανισμοί. Νέες πολιτιστικές πραγματικότητες του χώρου και της εικόνας, έχουν επέμβει επίμονα από τα τέλη του 20ού αιώνα και να αναπτύξουν μια συνεχή και δυναμική παρουσία. Σχέσεις μεταβαλλόμενες προκύπτουν από μια πληθώρα παραγόντων που δρουν συμμετέχοντα και μετασχηματίζουν ολοένα τον χαρακτήρα της. Ο αστικός κοινωνιολόγος Robert Park αναφέρει πως ο άνθρωπος φτιάχνοντας την πόλη ξαναέφτιαξε τον εαυτό του, αφού αυτή αποτελεί την πιο συνεπή και συνολική προσπάθεια του ανθρώπου να ανακατασκευάσει τον κόσμο στον οποίο είναι καταδικασμένος να ζει.Item Open Access 12 ΦιγούρεςΚολοβού, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2023)Η πτυχιακή εργασία είναι μία σειρά από 12 έργα που πραγματεύονται τις πολλές μορφές, κομμάτια της ψυχής του ανθρώπου. Τα έργα δημιουργήθηκαν μέσα στους 4 τοίχους εν μέσω καραντίνας. Εκείνο το διάστημα, ο Covid ήταν σε έξαρση και η αίσθηση μιας γενικής αστάθειας απασχολούσε τους ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο. Επηρεασμένη από την κατάσταση που επικρατούσε στην Αθήνα, άρχισα να φαντάζομαι 12 φιγούρες. Φαίνεται πως όλες τους δεν είναι παρά ένα μόνο άτομο με δώδεκα διαφορετικές ψυχολογικές συμπεριφορές, καθεμία ξεχωριστή, ανεξάρτητη, με τον δικό της χαρακτήρα.Item Open Access 2½ ήλιοι τουλάχιστονΒλάχος, Χαράλαμπος (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)Ζωγραφική, video-εγκατάσταση, ζωντανά γλυπτάItem Open Access 40.920+Ελευθερίου, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)40.920+ κάποια ακόμα σώματα από πηλό. Ένας χώρος για να πενθηθεί το απένθητο. Ένας απέραντος χώρος μεταξύ μας για εκείνο που δεν του αναλογεί η οδύνη. Το [ 40.920+ ] είναι μια στιγμή, μια μνημόσυνη εγκατάσταση στην εποχή του πολέμου. Από τα βαλκάνια ως τη μέση ανατολή, το πένθος και η ζωή μαζεύεται γύρω από τραπέζια. Η τροφή, η ίδια ουσία που συντηρεί την κοινότητα, γίνεται σύμβολο της μετάβασης: συνομιλεί με το αναπόφευκτο και κερδίζει, γιατί προσφέρει την ελπίδα πως υπάρχουν τρόποι να συνεχίσει κανείς παρά την απώλεια. Στο [ 40.920+ ] σας καλώ σε ένα τραπέζι χωρίς ζωή. Ό,τι μεταμορφώνεται φευγαλέα σαν είδηση, εδώ για λίγο ξαναπαίρνει πίσω την υλική μορφή του. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να εξοικειωθούμε με την ωμότητα, όσο εκείνη δεν πλήττει εμάς τους ίδιους; Πόσο συνένοχοι είμαστε με την βία, όσο καταναλώνουμε ηδονοβλεπτικά τις εικόνες του θανάτου; Οι ζωές αυτών των άλλων δεν είναι εντελώς ζωές, λένε τα πάντα γύρω μας, ούτε όσο ζουν ούτε όταν πεθαίνουν. Και όταν πεθαίνουν δεν είναι πλήρεις ημερών: είναι από βόμβες στα εδάφη της Γάζας, είναι από εργατικό ατύχημα στις βιομηχανίες της κεντρικής Ευρώπης, είναι από ομοφοβικούς υγειονομικούς στα ενδοκρινολογικά ιατρεία, από χέρι γυναικοκτόνου στην Θεσσαλονίκη, από βασανιστήρια στα ΑΤ της Αθήνας και η λίστα είναι μεγάλη. Η Τζούντιθ Μπάτλερ θα μιλήσει για εκείνο το περιθώριο που κοινωνικά εξαιρείται του πένθους, περιγράφοντας πώς στο αξιοβίωτο της δυτικής ευδαιμονίας δεν χωράνε όλα τα σώματα. Τα περισσότερα παραμένουν εκτεθειμένα στην τρωτότητα και την τιμωρία, στοχοποιημένα στην ίδια βάση που τα συνθέτει ως κοινότητες: στη βάση της φυλής, της έκφρασης/ ταυτότητας φύλου και της τάξης τους. Το [ 40.920+ ] είναι το λεπτό της σιγής υπό τη φλόγα των κεριών για όσα τους αρνήθηκαν το πένθος. Αν εγώ δεν είμαι χωρίς εσένα, και εσύ δεν είσαι χωρίς εμένα, κάθε φορά που ο ένας πεθαίνει, αλλάζει ο κόσμος.Item Open Access A self to keepΠράσινος, Σίμων (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)Giccle fine art print σε φωτογραφικό χαρτί. Το A Self to Keep είναι ένα φωτογραφικό έργο που διαμορφώθηκε μέσα από μια διαδικασία προσωπικής αναζήτησης και παρατήρησης. Ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να κατανοήσω πτυχές της ταυτότητάς μου μέσα από την κατασκευή εικόνων που βασίζονταν σε σκέψεις, αναμνήσεις, φιλοδοξίες και φόβους. Αρχικά επικράτησε η σκηνοθετημένη φωτογραφία, ως μέσο ελέγχου και οργάνωσης του εσωτερικού κόσμου. Στην πορεία, όμως, η ανάγκη για αποδοχή και αυθορμητισμό οδήγησε σε μια εικονογραφία που συνδυάζει το δομημένο με το απροσδόκητο. Οι εικόνες του έργου κινούνται ανάμεσα στην παρατήρηση και τη σκηνοθεσία, διατηρώντας ένα κοινό στοιχείο: μια αίσθηση μετάβασης και αβεβαιότητας. Οι χώροι και τα πρόσωπα δεν λειτουργούν ως καταγραφές συγκεκριμένων γεγονότων, αλλά ως φορείς μιας κατάστασης που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει εσωτερικότητα, μια σιωπηλή ένταση, μια αναμονή. Εκεί όπου απουσιάζουν, δημιουργείται ένα άνοιγμα, ένας χώρος για τον θεατή να προβάλει τη δική του εμπειρία. Το έργο δεν προτείνει συμπεράσματα. Αντιθέτως, αναζητά τη στιγμή εκείνη όπου η ανασφάλεια και η αμφισημία μπορούν να γίνουν τόποι κατανόησης. Μέσα από τη φωτογραφία, διερευνώ τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο και την αποδοχή, ανάμεσα στο να χτίζεις μια εικόνα και στο να επιτρέπεις να σου αποκαλύψει κάτι που δεν περίμενες.Item Open Access A-maze-ing Adiadne*Σέργη, Εμμανουέλα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Το έργο αποτελεί μια παραλλαγή του μύθου της Αριάδνης. Ο λαβύρινθος είναι φτιαγμένος από 160 πήλινα τούβλα τύπου λέγκο (leg godt σημαίνει στα δανέζικα ‘παίξε όμορφα’). Η Αριάδνη ‘πρωταγωνιστεί’ πάνω στα τούβλα, σε απεικονίσεις συναισθηματικών/ ψυχολογικών καταστάσεων σε νυχτερινό τοπίο με αστέρια (‘Αστέριος’ ήταν το όνομα του Μινώταυρου). Ο λαβύρινθος δεν έχει εμφανή έξοδο. Η Αριάδνη ως κυρίαρχη μορφή (από πηλό επίσης) βρίσκεται μέσα στον λαβύρινθο, από τον οποίο δεν μπορεί να βγει, ούτε με δράση (κομμένα χέρια), ούτε με φυγή (κομμένα πόδια), αλλά με υπέρβαση (κατοπτεύοντας από το κέντρο του λαβύρινθου τις ψυχολογικές/ συναισθηματικές καταστάσεις τις οποίες βιώνει). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Θησέας φεύγοντας από την Κρήτη πήρε μαζί του την Αριάδνη, η οποία τον είχε βγάλει με τον μίτο της από τον λαβύρινθο του Μινώταυρου. Στη διαδρομή προς την Αθήνα το καράβι τους έκανε στάση στην Νάξο. Ο Θησέας συνέχισε για την Αθήνα και άφησε την Αριάδνη στην Νάξο, στον Διόνυσο ο οποίος την παντρεύτηκε και την ανέβασε στον Όλυμπο ανάμεσα στους θεούς. Στον μύθο η Αριάδνη, μεγάλωσε σε παλάτι, ερωτεύτηκε, μέσω του έρωτα δραπέτευσε, πρόδωσε και προδόθηκε, λάτρεψε και λατρεύτηκε. Είχε όμως τον έλεγχο της ζωής της; Κατάγομαι από την Νάξο όπου η Αριάδνη λατρεύτηκε ως θεά.Item Open Access AgnesΒεργίνη, Κωνσταντίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)Η παρούσα πτυχιακή εργασία έχει ως βάση της το ταξίδι στον Κάτω Κόσμο. Το συγκεκριμένο αφήγημα έχει υπάρξει σε κάποια μορφή στις μυθολογίες όλων των πολιτισμών του κόσμου, με πιο σύνηθες σκοπό της «επίσκεψης» του εκάστοτε πρωταγωνιστή η διάσωση κάποιου αγαπημένου προσώπου από τον θάνατο. Κύρια έμπνευση μου για την εργασία αυτή αποτέλεσαι ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Μέσα από αυτό το αφηγηματικό πλαίσιο, επιθυμία μου ήταν να εξερευνήσω την αυτοθυσία και τα άκρα στα οποία μπορεί να φτάσει κάποιος άνθρωπος για χάρη κάποιου άλλου. Το περιβάλλον στο οποίο ακολουθούμε την κεντρική χαρακτήρα, που οδηγεί την εξερεύνηση, είναι ξεχασμένα γοτθικά μνημεία. Η φύση έχει εδώ και καιρό αρχίσει την επαναπροσάρτηση τους, όμως η παρουσία και το μεγαλείο τους είναι κάτι που δύσκολα αγνοείται, όταν επιτέλους ανακαλυφθεί. Ο μυστικισμός που περιτριγυρίζει τον Μεσαίωνα είναι κάτι που πάντα με συνάρπαζε, όπως και πολλούς άλλους καλλιτέχνες ανά τα χρόνια, με τρανταχτό παράδειγμα το κίνημα του Βικτωριανού Μεσαιωνισμού και συγκεκριμένα τους προ-Ραφαηλίτες, από όπου έχω εμπνευστεί μεγάλο κομμάτι της αισθητικής που ακολουθώ. Η γοτθική αρχιτεκτονική παίζει πρωταρχικό ρόλο στην αισθητική αυτή, λόγω του ότι εκφράζει την περιπλοκή αλλά και το αίσθημα του μυστηρίου και του δέοντος που θέλω να ενσωματώσω στο έργο μου. Η λήθη είναι επίσης ένα σημαντικό κομμάτι αυτού που θέλω να εξερευνήσω μέσω της πτυχιακής μου εργασίας. Τα ανθρώπινα κατασκευάσματα τα οποία φαντάζουν αέναα και άφθαρτα, με το πέρασμα του χρόνου καταλήγουν εξαιρετικά πολύ εύκολα διαλυμένα και εγκαταλελειμμένα, παρά τις πεποιθήσεις των ανθρώπων που τα χτίσανε. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ως μέσο απόδοσης το 2d animation σε συνδυασμό με την ψηφιακή εικονογράφηση. Τα τυπώματα και οι εικονογραφήσεις από τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα σε συνδυασμό με ιαπωνικά τυπώματα και μετέπειτα anime, ιδιαιτέρως της δεκαετίας του ‘90, αποτελούν το κύριο στυλ που επιθυμώ να επικαλεστώ, κάτι το οποίο μέσω των ψηφιακών μέσων μπορώ να κάνω χωρίς περιορισμούς. Η χρήση της γραμμής και των πλακάτων σκιών αποτελεί συνδετικό κρίκο των δύο τεχνοτροποιών. Με την ολοκλήρωση, λοιπόν, αυτής της εργασίας, στόχος μου είναι η κινητοποίηση του θεατή προς τα συναισθήματα που περιέγραψα παραπάνω. Η επίκληση του μυστικισμού, της λήθης αλλά και η γέννηση του ερωτήματος «Μέχρι που θα έφτανες για κάποιον;».Item Restricted access An exile : who asks where? : πτυχιακή εργασίαΔημητριάδη, Έρη (Μεταπτυχιακή εργασία, 2016)Σε πολύ μικρή ηλικία, τότε που με παράξενο τρόπο εικόνες χαράσσονται στην μνήμη μας καταλαμβάνοντας ανεξήγητα δυσανάλογο χώρο, ήρθα αντιμέτωπη με ένα τοπίο που το περίβλημά του ήταν πολύ δύσκολο να οριοθετηθεί εντός της αντιληπτικής μου δυνατότητας. Περνώντας από ένα λιμάνι του γενέθλιου τόπου μου παρατήρησα σιδερένια ερειπωμένα καράβια, αφημένα μέσα στη θάλασσα, να αποσυντίθενται αργά παραχωρώντας στη σκουριά τον τελευταίο λόγο. Εύκολα προσβάσιμα από την ακτή, με τις μπουκαπόρτες να χάσκουν, έστεκαν όρθια σαν ένας στόλος που δεν έχει κριθεί ακόμα η τύχη του, σύροντάς με βαθύτερα στην απορία. ‘Τι είναι εδώ;’ Η απάντηση ενέτεινε την εικόνα ριζώνοντάς την οριστικά μέσα μου: ‘Α, το Νεκροταφείο Πλοίων’. Έτσι ήταν γνωστός αυτός ο τόπος, απολύτως προσδιορισμένος από την πρακτική στην οποία υποτάχθηκε για περίπου 7 δεκαετίες και με αυτή την ονοματοθεσία ήταν ενταγμένος στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα. Ιδιοκτήτες που δεν ήταν διατεθειμένοι, όπως προέβλεπε ο κανονισμός, να πληρώσουν τα τελευταία ναύλα του πλοίου τους ώστε να καταλήξει και να διαλυθεί σε κάποιο διαλυτήριο, παρατούσαν εκεί τις ιδιοκτησίες τους προκειμένου να απαλλαγούν άμεσα από τα βάρη τους. Σταδιακά ο κόλπος, από τόπο μνήμης είχε μετατραπεί σε υπολειμματικό χώρο που όμως μια άλλη μνήμη είχε άρχισε να εγγράφεται. Το όνομα ‘Νεκροταφείο πλοίων’ διατηρήθηκε για πάρα πολλά χρόνια, μέχρις τα πλοία να ανασυρθούν και να εξαφανιστούν λίγο πριν την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004. Τότε κρίθηκε απαραίτητο να καθαριστεί το ιστορικό λιμάνι από τα σαπιοκάραβα και τα σκουπίδια ώστε να αναδειχθεί η σημασία του ως τόπου διεξαγωγής της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, που σύμφωνα με το ελληνικό εθνικό αφήγημα, αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της αρχαιοελληνικής ιστορίας. Όταν τα υλικά ίχνη της σύγχρονης περιόδου εξαφανίστηκαν, απελευθερώθηκε χώρος ώστε να αναδυθεί το εξέχουσας ιστορικής σημασίας φορτίο, που για πολλές δεκαετίες ‘θόλωνε’ κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πολύ σύντομα μετά την απομάκρυνση των κουφαριών και μεγάλου μέρους των απορριμμάτων, το εν λόγω λιμάνι με το γεωγραφικό όνομα Κυνόσουρα Σαλαμίνας θα ‘αποκαθιστούσε’ το ιστορικό του βάρος, και η προηγούμενη περίοδος θα ετίθετο στην απόλυτη σιωπή. Κανείς έκτοτε δεν θα αναφερθεί σε αυτήν τη μνήμη παρά μόνο για να τονίσει την υποβάθμιση της περιοχής.Item Open Access ArbitraryΔιβόλη, Ελένη-Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2025-06)Η σειρά έργων με τίτλο Arbitrary αναπτύχθηκε μέσω καλλιτεχνικής έρευνας που εστίασε στις φυσικές και χημικές ιδιότητες των υλικών του μελανιού και του αλατιού καθώς και των απεικονιστικών δυνατοτήτων που η ανάμειξη τους δύναται να παράγει.Item Open Access ARROW(S)Γρηγοριάδης Ζορμπάς, Κωνσταντίνος (Μεταπτυχιακή εργασία, 2025-10)Η παρούσα εικαστική έρευνα διερευνά τη συνύπαρξη και την αντιπαράθεση δύο φαινομενικά αντίθετων κόσμων: του graffiti και της γραφιστικής. Το graffiti συνδέεται με την παιδικότητα, το παιχνίδι, τον αυθορμητισμό και την ελευθερία της γραφής, ενώ η γραφιστική αντιπροσωπεύει την αυστηρότητα, τη δομή και την πειθαρχία της οπτικής επικοινωνίας. Στόχος της μελέτης είναι να αναδείξει τις εντάσεις αλλά και τις δημιουργικές τομές που προκύπτουν από τη συνάντηση αυτών των δύο πρακτικών, σχηματίζοντας ένα υβριδικό πεδίο καλλιτεχνικής αναζήτησης. Η έννοια της παιδικότητας καταλαμβάνει κεντρική θέση, τόσο ως μορφολογικό χαρακτηριστικό όσο και ως στάση αυθεντικής έκφρασης. Μέσα από ιστορικά παραδείγματα, όπως η εμφάνιση του graffiti στις γειτονιές της Νέας Υόρκης ή το παγκόσμιο φαινόμενο του «S» των σχολικών τετραδίων, αναδεικνύεται η σχέση της γραφής με το παιχνίδι, τη μνήμη και τη συλλογικότητα. Αντίστοιχα, η γραφιστική προσεγγίζεται ως σύστημα πειθαρχίας και σαφήνειας, με εμβληματικά σύμβολα όπως το βέλος να εκφράζουν την αυστηρότητα και την τυποποίηση του σχεδιασμού. Η έρευνα αντλεί επιρροές τόσο από το αστικό τοπίο και την καταναλωτική αισθητική όσο και από καλλιτέχνες και γραφίστες που κινήθηκαν ανάμεσα σε διαφορετικές αισθητικές κατευθύνσεις (Corita Kent, David Carson, Christopher Wool, Michel Majerus, Tilt). Παράλληλα, το οικογενειακό περιβάλλον, με την πειθαρχία της γραφιστικής εκπαίδευσης της μητέρας μου και την ελευθερία της πρακτικής εφευρετικότητας του πατέρα μου, λειτούργησε ως καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση του προσωπικού μου εικαστικού λεξιλογίου. Συμπερασματικά, η παρούσα πρακτική επιχειρεί να αποδώσει εικαστικά τη διαλεκτική ανάμεσα στην αυστηρότητα και τον αυθορμητισμό, στη δομή και την παιγνιώδη χειρονομία. Η εργασία καταλήγει ότι graffiti και γραφιστική, παρά τις αντιθέσεις τους, συναντώνται σε κοινά σημεία γύρω από τη γραφή, την ορατότητα και το ίχνος, συγκροτώντας έναν χώρο όπου η σύγκρουση μετατρέπεται σε δημιουργική σύνθεση. Η έρευνα ανοίγει προοπτικές για περαιτέρω διερεύνηση μέσω ψηφιακών τεχνολογιών, παρεμβάσεων στον δημόσιο χώρο και συνεργατικών πρακτικών, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική της συνύπαρξης αυτών των δύο κόσμων στη σύγχρονη εικαστική δημιουργία.Item Open Access Articulations of ChaosΣακλάς, Εμμανουήλ (Πτυχιακή εργασία, 2024)Όταν ακούμε τον παφλασμό της θάλασσας, το βουητό του ανέμου ή το τριζοβόλημα της φωτιάς, βιώνουμε έναν αισθητηριακό κορεσμό, συλλαμβάνοντας τέτοια φαινόμενα ως συνεχή, αντί γι αυτό που είναι στην πραγματικότητα: γαλαξίες αναρίθμητων γεγονότων πέραν του φάσματος της αντίληψης μας. Ο φιλόσοφος Michel Serres προσδιορίζει τον θόρυβο ως το μόνο πραγματικό συνεχές: μια «αρχέγονη σούπα» άπειρης πληροφορίας από την οποία αναδύονται όλες οι μορφές και τα σήματα. Η προσέγγιση του θορύβου ως εννοιολογικού πυρήνα μιας καλλιτεχνικής πρακτικής μοιάζει με οξύμωρο εγχείρημα, καθώς μόλις αποκτήσει μορφή, ο θόρυβος παύει να εκφράζει αυτή την κοσμική υπόκρουση απεριόριστων πιθανοτήτων που τον συγκροτεί και μεταλλάσσεται σε ιδιομορφία.Item Open Access As above so below, as within so withoutΜπαντουράκης, Δημήτρης Κλάουντιο (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-12)15 έργα ζωγραφικής με λάδι σε καμβα.Item Restricted access Item Restricted access Beneath the SurfaceΦλέσσα, Δέσποινα (Μεταπτυχιακή εργασία, 2015)Το μέσο του σχεδίου και της ζωγραφικής είναι ειδωμένο ξανά ως ένα πεδίο που διανοίγεται χωρικά και διανοητικά, διατηρώντας παράλληλα τις αρχικές αξίες και ποιότητες του. Μέσα από το συγκεκριμένο εγχείρημα, συντάσσεται μια προσπάθεια επαναδιαχείρισης του μέσου και του λόγου με τον οποίο εκφράζεται, αναζητώντας διαρκώς τα όρια του. Ένας λόγος που επεκτείνεται πέραν της επιφάνειας του χαρτιού και εμβαθύνει στις πραγματικές λειτουργίες του σχεδίου. Η θραυσματοπόιηση, η διάλυση και η διαγραφή επαναδιατυπώνουν νέες έννοιες και συνδέσεις σε σχέση με την έννοια του σχεδίου. Η αντίληψη γι' αυτό βρίσκεται πέραν της επιφανείας ως ένας διαρκής πειραματισμός με τις μορφές και τις υλικότητες παράγοντας αινίγματα αντικείμενα που ισορροπούν ανάμεσα στην γλυπτική και την απεικόνιση.[...]Item Open Access Beryllium (4Be) : κουίρ & τέχνη : προς μία ουσιαστική πολυφωνίαΚοντογεώργος, Κωνσταντίνος Δ. (Μεταπτυχιακή εργασία, 2021)Το έργο είναι μια video εγκατάσταση. Αποτελείται από 10 προβολείς και 5 οθόνες διαστάσεων 180cm x 90cm κατασκευασμένες από αρχιτεκτονικό χαρτί και 10 διαφορετικά γυμνά βιντεοπορτρέτα ανθρώπων. Οι οθόνες βρίσκονται φαινομενικά διάσπαρτες τον χώρο. Οι projectors έχουν τοποθετηθεί απέναντι ο ένας με τον άλλον, ανά ζεύγος, έτσι ώστε τα video να προσπίπτουν σε μία οθόνη και από τις δύο πλευρές. Σε κάθε οθόνη δημιουργείται μία διπλοτυπία, μία μύξη των βίντεο των σωμάτων. Το έργο διαμορφώνεται, συνεχώς, από την παρουσία των θεατών στο χώρο. Οι θεατές κυκλοφορούν ανεμπόδιστα εντός της εγκατάστασης, εμποδίζοντας με την παρουσία τους το φως από τους προβολείς. Με τον τρόπο αυτό, η παρουσία τους "διασπά" τα ετερόκλητα σώματα, διακόπτει μερικώς τις προβολές και έτσι το τελικό αποτέλεσμα των βιντεοπορτρέτων αλλάζει από ετερόκλιτο σε ανδρικό, γυναικείο ή κάτι μεταξύ των δύο.Item Open Access Black, Blacker than blackΤζανιδάκη, Χριστιάννα-Ίρμα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Το μπάνιο, χώρος απόλυτα ιδιωτικός. Το σώμα εκεί σε μια ευάλωτη συνθήκη, που χαρακτηρίζεται από επαναληπτικότητα, πρωταρχικής αναγκαιότητας εκτίθεται σε μυστικές εσωτερικές διεργασίες. Η παρουσία του νερού, κυρίαρχη στο χώρο προσδιορίζει την πορεία της λειτουργίας της ανθρώπινης συνθήκης προς τη μεταμόρφωση. Το αποχωρητήριο, χώρος συγκέντρωσης και ταυτόχρονα απομάκρυνσης του περιττού. Εκεί όπου η κένωση μέσα από την υπερίσχυση, τον έλεγχο καθορίζει το τι είναι χρήσιμο και τι περιττό. Η απομάκρυνση αυτή επιτυγχάνεται μέσω ενός δικτύου σωληνώσεων, μέρος ενός ευρύτερου συστήματος οχετών και υπονόμων, που υπάρχει και αναπτύσσεται παράλληλα αλλά υπόγεια και υποχθόνια σε σχέση με ολόκληρη την ανθρώπινη δραστηριότητα και ζωή. Σαν ένας υπαρκτός Κάτω Κόσμος μη αποδεχτός, απεχθής αποκρουστικός. Το πλύσιμο, ενέργεια κάθαρσης και εξαγνισμού για να προσεγγίσουμε το Θείο. Στο δοχείο του νιπτήρα καθαρίζουμε τα χέρια μας και βλέπουμε το είδωλο μας. Σε ένα γεμάτο νιπτήρα θα βλέπαμε δύο εαυτούς, έναν στον καθρέφτη και έναν στο νερό. Η μπανιέρα και η βάπτιση. Η διείσδυση μέσω της βύθισης μας οδηγεί στο υποσυνείδητο και στα όνειρα. Μια βίαιη διαδικασία, σαν πνιγμός στον υγρό σάκο της εύθραυστης συνειδητότητας μέσα από την οποία έρχεται η μεταμόρφωση. Ο ψυχαναλυτής Carl Jung ονομάζει το υποσυνείδητο σκιά (shadow*) και γράφει πώς “όλοι κουβαλάμε μια σκιά και όσο λιγότερο ενσαρκώνεται στην συνειδητή ζωή, τόσο πιο μαύρη και πηχτή γίνεται”. Η συνειδητοποίηση, η αποδοχή της σκιάς και η εργασία πάνω σε αυτή συνδέονται με το αλχημικό nigredo*. Μια διαδικασία δύσκολη και επώδυνη, μια φοβερή μελαγχολία, το πιο μαύρο από όλα τα μαύρα (black, blacker than black). Περιλαμβάνει το mortificatio* και το putrifactio*. Για να επιτευχθεί η μεταμόρφωση πρέπει να έρθει πρώτα ο θάνατος μέσω του διαμελισμού, ο διαχωρισμός από το ανθρώπινο σώμα. Όλος ο πόνος έρχεται να μας ωφελήσει, το 99% της σκιάς είναι αγνό χρυσό, καθώς θα είμαστε πιο κοντά στην εξέλιξη της προσωπικότητας μας και στην επέκταση της συνειδητότητας. Η εκδορά, χωρίς μάτια έχει στρίψει το βλέμμα της προς τα μέσα, εκεί που κάποτε υπήρχαν τα όργανα και ψάχνει κάτι πιο βαθιά. *shadow(σκιά):ο ψυχαναλυτής Carl Jung είχε ονομάσει την δική του θεωρία για το υποσυνείδητο shadow(σκιά), όπου σκιά είναι όλες αυτές οι πτυχές της προσωπικότητας μας, που υπάρχουν μέσα μας αλλά ο συνειδητός εαυτός τις καταπιέζει γιατί δεν μπορεί να βρει καμία ταύτιση με αυτές. *nigredo(μαύρισμα) ο Jung μελετώντας αλχημικά κείμενα, τις αρχές των οποίων εφάρμοσε στον ψυχισμό, βρίσκει το nigredo. Το nigredo, στην αλχημεία, είναι το πρώτο στάδιο της παρασκευής της φιλοσοφικής λίθου, όπου τα υλικά βράζουν και δημιουργούν ένα πηχτό, μαύρο μίγμα.*mortificatio( σκότωμα)*putrifactio (σάπισμα)Item Open Access Blue IkebanaΡίστα, Κωνσταντίνα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Ο όρος «ταυτότητα» είναι εξαιρετικά σύνθετος και πολυεπίπεδος, καθώς μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και να περιγράφει διαφορετικά πράγματα ή διαδικασίες και καταστάσεις. Χρησιμοποιείται σε πολλές περιπτώσεις αναφερόμενος σε ένα σύνολο χαρακτηριστικών που έχουν αποδοθεί σε κάποιο άτομο από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας, αλλά μπορεί και να αναφέρεται σε κάτι διαφορετικό, όπως στην ατομική σύλληψη του εαυτού, στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο τα ίδια τα άτομα, βασιζόμενα σε διάφορους παράγοντες, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και στη συνέχεια προβάλλουν την προσωπική αυτή εικόνα που έχουν σχηματίσει στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Η Φύση μας διδάσκει ότι το φυσιολογικό είναι η πολυμορφία. Κάθε βιολογικό είδος που χάνει την πολυμορφία του και ομογενοποιείται, το καταστρέφει και το αντικαθιστά με κάτι άλλο που χαρακτηρίζεται ξανά από πολυμορφία. Ο νόμος της πολυμορφίας δεν αφορά μόνο τα βιολογικά είδη. Αφορά και τις κοινωνίες των ανθρώπων και τα πολιτισμικά δημιουργήματά τους, δηλαδή τους τρόπους ζωής τους, τις παραδόσεις τους και τις θρησκείες τους. Η φύση με την ανθρώπινη υπόσταση έχουν πολλούς κοινούς παρονομαστές. Η ταυτότητα του κάθε ατόμου είναι μοναδική, όπως μοναδικά είναι και τα φυτά όπου το καθένα από αυτά έχει δική του ονομασία, χρώμα, μυρωδιά αλλά και τόπο προέλευσης. Οι φωτογραφικές μου συνθέσεις που ενσωματώνονται στην εικαστική εγκατάσταση BLUE IKEBANA έχουν επιρροές από την Ιαπωνική ανθοδετική τέχνη ΙΚΕΒΑΝΑ, μια από τις αρχαιότερες του κόσμου. Σε όλους τους πολιτισμούς η ανθοδετική τέχνη γεννήθηκε σαν μια προσφορά στους θεούς και οι πρώτες συνθέσεις τοποθετήθηκαν σαν θυσία στους βωμούς. Είναι η θυσία του ωραίου, η προσφορά της ζωής που ανανεώνεται κυκλικά και συνεχόμενα. Είναι το σύμβολο του εύθραυστου και του εφήμερου που, όμως, έχει μέσα του τη δύναμη της ανανέωσης, όπως είναι η ίδια η ζωή και η ανθρώπινη ύπαρξη. Στην ΙΚΕΒΑΝΑ το άνθος είναι το σύμβολο της αρμονίας που αναζητά το φως σε μια προσπάθεια απελευθέρωση, τα “όντα φωτός”, όπως τα αποκάλεσε ο Jung. Στην εγκατάσταση BLUE IKEBANA το άνθος εμφανίζεται ως το σύμβολο της αρμονίας όπως και το μπλε χρώμα που φωτίζει το χώρο. Το φωτεινό άνθος εκφράζει μια προσπάθεια απελευθέρωσης, όπως και την αποδοχή της ταυτότητάς μου. Τα σύμβολα στο σώμα μου αρχίζουν να αποδομούν τα χαρακτηριστικά μου με διάφορους τρόπους ,είτε με την εμφάνιση φανταστικών λουλουδιών, είτε με τυχαίες γραμμές που επικοινωνούν και περνούν μέσα από κάθε σχέδιο, σαν ένα δίκτυο.Item Open Access Bordel du coqΔαμιράλη, Αλεξάνδρα Α. (Πτυχιακή εργασία, 2024)Περιήγηση σε ένα περιβάλλον-εγκατάσταση από μια ενότητα έργων τα οποία προκύπτουν από φόρμες βγαλμένες από ευρήματα της ζώσας φύσης, όπου στην παιγνιώδη ανάλυση των ορίων της δομής τους μετασχηματίζονται διαρκώς. Σαν σημειώσεις μιας εξελικτικής πορείας και περιπέτειας, η ζωγραφική χειρονομία αδιαφορεί για τα πιθανά ατυχήματα πάνω στις επιφάνειες, ρευστοποιεί τις φόρμες οι οποίες στη διαρκή τους ανάγκη για επιβίωση εκτοξεύονται στο τρισδιάστατο χώρο. Ως αποσπασμένα μέλη ενός σώματος, οι γλυπτικές μορφές αναπτύσσονται με μουσικότητα και επιβάλλονται μέσα από την ποταπότητα των υλικών τους δημιουργώντας έναν τόπο όπου εμπεριέχει τον θεατή. Ένας κόκορας εγκλωβισμένος στα όρια μιας προβολής ενός βίντεο, ως μια σημείωση απέναντι στην εικαστική περιπέτεια που τον περιβάλλει.Item Open Access Burn in heavenΚορδολαίμης, Λάμπρος (Πτυχιακή εργασία, 2022)Στα έργα μου πάντα υπήρχε ως αφετηρία η παιδική ηλικία και η γέννηση. Επικεντρώνομαι στην πορεία διαμόρφωσης μιας οντότητας και τους παράγοντες που λειτουργούν απελευθερωτικά η κατασταλτικά πάνω της. Τα γεμάτα απωθημένα κομμάτια του παρελθόντος καταπνίγουν την εξέλιξη και την αυτοδιάθεση. Με ενδιαφέρει η μίξη μιας συντηρητικής - θρησκευτικής εικονογραφίας με αυτό που οι υποστηρικτές της φοβούνται περισσότερο, την ελεύθερη έκφραση και τη ποικιλομορφία της σεξουαλικότητας. Αντίστοιχα με ενδιαφέρει και η συνύπαρξη αντιθετικών στοιχείων, όπως η ανθρώπινη βιαιότητα μέσα σε ένα αρμονικό φυσικό τοπίο, είτε η νοσταλγία και το τραύμα.Item Restricted access But the darkness got that tooΧρήστου, Μυρτώ (Μεταπτυχιακή εργασία, 2018-07)Κατά τη διάρκεια των δύο ετών του μεταπτυχιακού, η δουλεία μου πέρασε από διάφορα στάδια εξέλιξης. Πρόκειται για μια διαρκή έρευνα γύρω από ζητήματα που με απασχόλησαν ήδη από τις προπτυχιακές μου σπουδές. Το αποτέλεσμα αυτής της έρευνας είναι μια εγκατάσταση, η οποία αποτελείται από μια σειρά έργων που τα αντιμετωπίζω ως σύνολο. Είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούν μία διαδρομή, χωρίς αρχή μέση και τέλος. Τα έργα αποτελούνται από στοιχεία που άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε αποκλίνουν μεταξύ τους. Μέσα από τη δημιουργία μιας διαδρομής στο χώρο της εγκατάστασης, προκύπτουν ρυθμοί θέασης που στόχο έχουν να βοηθήσουν τη συνολική πρόσληψη του έργου. Το κεντρικό θέμα της εγκατάστασης είναι η συνύπαρξη του πραγματικού και του πλασματικού στο φυσικό τοπίο. Το κάθε έργο αντιπροσωπεύει μια διαφορετική προσέγγιση της φύσης. Η πολλαπλή επεξεργασία ενός φυσικού στοιχείου το μεταλλάσσει σε κάτι καινούργιο, το οποίο συνυπάρχει με το σχεδόν ανεπεξέργαστο. Η μετατόπιση ενός αποσπάσματος φύσης μέσα στον χώρο του εργαστηρίου απαιτεί μια νέα αντιμετώπιση.