Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)

Permanent URI for this collection

https://artia.asfa.gr/handle/artia/8

Browse by

Results 1 - 20 of 33

Open Access
Alpha-mechano (α-mechano)
González-Sigler, Angel (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Τo α-mechαno (μία αρχαιολογία του μέλλοντος) πραγματεύεται μια μάταιη, αδύνατη συνάντηση σε ένα μακρινό μέλλον: μια επαφή ανάμεσα στα θραύσματα μιας εξελιγμένης μορφής μηχανής, η οποία επιχειρεί να ανασυντεθεί, και στο μοναδικό ίχνος που θα έχει απομείνει από τον ατελή δημιουργό της — αποσπασματικές, εφήμερες εικόνες σωμάτων, αντανακλάσεις, φευγαλέες προβολές χεριών, φαντάσματα. Η συνάντηση αυτή εκτυλίσσεται σε έναν μεθοριακό χώρο, σε ένα σχεδόν ανεπαίσθητο κατώφλι ανάμεσα σε δύο χρονικές διαστάσεις: το παρελθόν και το μέλλον. Η νοσταλγία της μηχανής για τον άνθρωπο εκφράζεται μέσα από μία χειρονομία: το άγγιγμα — μια θεμελιώδη, βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, που ωστόσο δεν θα εκπληρωθεί ποτέ. α-mechαno είναι μία οπτικό-ακουστική εμπειρία η οποία αποτελείται από τρεις αλληλένδετες ενότητες: • Ένα γλυπτό κατασκευασμένο από οπτικές ίνες. • Έναν ¨inmersive¨/βιωματικό χώρο, οριοθετημένο από μια ημιδιάφανη υφασμάτινη επιφάνεια. Η επιφάνεια αυτή λούζεται από ροές φωτός μεταβλητής έντασης, λειτουργεί ως πεδίο προβολής και καλεί τον θεατή να κινηθεί στο εσωτερικό της. • Βιντεοπροβολές που συμπληρώνουν το οπτικό περιβάλλον.
Open Access
Cheat engine
Μπουχλαριώτου, Ολυμπία (Πτυχιακή εργασία, 2024-06)
“Cheat Engine” * Τα έργα παρουσιάζουν φανταστικά τοπία, που συνδυάζουν γεωμετρικά στοιχεία και οργανικές μορφές. Οι λείες καθαρές επιφάνειες, έρχονται σε αντιπαράθεση με τις δυναμικές χειρονομιακές γραφές. Δημιουργείται έτσι, η αίσθηση της ισορροπίας και της σύγκρουσης ταυτόχρονα. Κυριαρχεί η δυναμική των χρωμάτων, που δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης, ενέργειας και μυστηρίου. Κάθε έργο, έχει δημιουργηθεί, μέσω της προσθαφαίρεσης, η οποία οδήγησε στο τελικό αποτέλεσμα. Τα έργα ενσωματώνουν ένα δικό τους γεωμετρικό κώδικα, που παραμορφώνει και ανασυνθέτει, νέα οργανικά στοιχεία. Κώδικες που δημιουργούν συγκρουσιακές καταστάσεις του φαινομενικού με το πραγματικό και ξεκλειδώνουν αποκαλύπτοντας έτσι, νέους κόσμους, πιο αληθινούς, πέρα από ψευδαισθήσεις. Κώδικες που δείχνουν τον τρόπο εξερεύνησης των ορίων και δυνατοτήτων, προάγοντας την ιδέα μιας πραγματικότητας, που μπορεί να διαμορφωθεί μέσω παρεμβάσεων. *Cheat Engine Πρόγραμμα ανοιχτού κώδικα (open source), για videogames, που δίνει τη δυνατότητα στον gamer, να χακάρει τη λειτουργία του παιχνιδιού, αποκτώντας πρόσβαση σε άπειρα πλεονεκτήματα, με τελικό στόχο την νίκη.
Open Access
Fur Intuition
Μαυρή, Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)
Το έργο μου εξερευνά τη σχέση μεταξύ υλικότητας, μνήμης και υποσυνείδητης αντίληψης μέσα από τη χρήση της συνθετικής γούνας. Δημιουργώντας συμμετρικές συνθέσεις, διερευνώ πώς τα μοτίβα αναδύονται ως αντανάκλαση του υποσυνείδητου, προκαλώντας προσωπικές και συλλογικές αναγνώσεις. Εμπνευσμένα από το τεστ Rorschach, τα έργα μου καλούν τον θεατή να ερμηνεύσει τις μορφές, αποκαλύπτοντας τη βαθιά σύνδεση μεταξύ υλικού, σχήματος και αντίληψης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, επιδιώκω να μεταμορφώσω τη γούνα σε ένα μέσο που υπερβαίνει τις παραδοσιακές της σημασίες, ανοίγοντας νέους διαλόγους γύρω από την υφή, τη συμμετρία και την ψυχολογική επίδραση των υλικών. Το τεστ Rorschach αποτελεί ένα ψυχολογικό εργαλείο που βασίζεται στην ανάλυση συμμετρικών κηλίδων μελανιού, με στόχο την ανάδειξη υποσυνείδητων σκέψεων και συναισθημάτων. Η συμμετρία στο τεστ λειτουργεί ως ένα ουδέτερο αλλά ταυτόχρονα ισχυρό μέσο που επιτρέπει την ελεύθερη ερμηνεία των μορφών, ενεργοποιώντας τόσο την ατομική όσο και τη συλλογική μνήμη. Αυτή η αμφίσημη ποιότητα της συμμετρίας αποτέλεσε κεντρική έμπνευση για το έργο μου, καθώς αναζητώ τρόπους να διεγείρω παρόμοιες υποσυνείδητες ανταποκρίσεις μέσω των συνθέσεών μου.
Open Access
IAMAROBOT
Κλάδης, Χαράλαμπος Α. (Πτυχιακή εργασία, 2023)
Στη σειρά έργων με γενικό τίτλο ‘IAMAROBOT’ προτείνω την επιστροφή στις βασικές διαδικασίες για τη διεπαφή μεταξύ ανθρώπου και ηλεκτρονικού υπολογιστή, όπως αυτές τυποποιήθηκαν τις δεκαετίες του 70 και 80. Οι διαδικασίες αυτές παρότι εξακολουθούν να υπάρχουν στον λειτουργικό πυρήνα όλων των σύγχρονων συσκευών, εντούτοις με τις επικαλύψεις τους με τα σύγχρονα χρηστικά/έξυπνα ενδιάμεσα περιβάλλοντα διάδρασης, ο χρήστης δεν χρειάζεται πλέον να τις χρησιμοποιεί απ’ ευθείας και κατά πάσα πιθανότητα αγνοεί την ύπαρξή τους. Η εικαστική γλώσσα που προκύπτει από την αφαίρεση αυτών των επικαλύψεων, διαμορφώνεται δίνοντας έμφαση στη ‘μεταγλώττιση’ (/’υποβάθμιση’) οπτικών, ακουστικών και γραπτών πληροφοριών που έχουν δημιουργηθεί χρησιμοποιώντας σύγχρονα μέσα (κείμενο, φωτογραφία, βίντεο, τεχνητή νοημοσύνη), σε δυαδικό κώδικα, bitmaps, αλγοριθμικούς ήχους και κρυπτογράφηση. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν είναι άλλοτε αναγνώσιμα και άλλοτε δυσνόητα.
Open Access
Lucien 1884
Κλης, Αναστάσιος (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)
Το έργο Lucien 1884 ενσαρκώνει μια αφήγηση. Ακολουθώντας το καλλιτεχνικό είδος της παραμυθολογίας, μέσα από αντικείμενα-εκθέματα, υπομνήματα και σημειώσεις, περιγράφει μία ιστορία που τοποθετείται στον 19ο αιώνα. Τότε που η θολή ακόμα θεώρηση της εκκολαπτόμενης επιστημονικής μεθόδου άφηνε πολλά σκοτεινά σημεία. Σημεία όπου το λογικό συναντούσε το φανταστικό και επιστημονικές παρατηρήσεις συνόρευαν με τα παραμύθια. Τα αντικείμενα που παρουσιάζονται είναι κατασκευασμένα και έπειτα φθαρμένα ή τροποποιημένα για να διηγηθούν αυτό το “παραμύθι”. Ο σκοπός τους είναι λιγότερο ο ρεαλισμός και περισσότερο η δραματική αφήγηση μίας ιστορίας- μίας παράστασης χωρίς ηθοποιούς. Μία σκισμένη στολή , ένα μοναχικό γάντι και φθαρμένες φωτογραφίες- αυτά, ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα πλαισιώνουν μία ιστορία χαμένη στον χρόνο. Μέσα απο αυτά τα “εκθέματα”, ο θεατής μαθαίνει για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας και για την ερευνητική αποστολή που αποτέλεσε το τέλος τους. Μέσα από σημειώσεις, υπομνήματα και ευρήματα παρουσιάζεται ως γεγονός ένα χαμένο κομμάτι ιστορίας. Όμως προσοχή: η κάμερα είναι χαλασμένη, οι φωτογραφίες δεν δείχνουν παρά σκιές και μοναδικός οδηγός του επιστήμονα είναι μία γοτθική νουβέλα.
Open Access
Tavalodi Digar (Άλλη γέννηση)
Ραφιζαντέχ Αμίρ Σαλαμί, Σοφία Ευαγγελία (Susan Rafizadeh Amir Salami) (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)
“Tavalodi Digar” Το έργο μου είναι Βίντεο Εγκατάσταση , δίαρκεια 12 λεπτά 55 δευτερόλεπτα. Το έργο προβάλεται σε σκοτεινό χώρο , σε τρεις οθόνες . Η κάθε οθόνη έχει ύψος 3 μέτρα πλάτος και 1,75 μέτρα ύψος. Η προβολή πραγματοποιείται με τρεις συγχρονισμένους βιντέοπροβολείς και 2 ηχεία. Είναι ασπρόμαυρο και είναι μία ιστορία σε τρεις φάσεις Το θέμα του έργου μου , είναι ένα ποίημα μέσα σε ένα άλλο ποίημα, η΄ μάλλον σ’ ένα απέραντο ποιητικό κόσμο , το κόσμου της Ιρανής Ποιήτριας Forough Farrokhzaad (1934-1967) στην οποία και είναι αφιερωμένο. Δεν θυμάμαι πια πόσες δεκαετίες πέρασαν από την τελευταία μου επαφή με τα ποιήματα της Forough. Και ξαφνικά και ενώ η εργασία μου είχε πάρει πια μορφή ξανά συναντήθηκα με το κόσμο της . Ακολουθώντας άγνωστα μονοπάτια καταδύθηκε στο Συλλογικό Ασυνείδητο της Φυλής μου και ξανάρθε εκστατικά σε επαφή με αραχνιασμένα αρχέτυπα. Η Forough ανασκάπτει με την τρυφερή επιμονή αρχαιολόγου τα βαθύτερα στρώματα ανθρώπινης ψυχής : Τη γέννηση , το φευγαλέο της ζωής , την αδήριτη πορεία του χρόνου , τη μοναξιά, τη τυχαιότητα της ύπαρξης , τη γνώση του Εαυτού. Το έργο μου, Tavalodi digar (Άλλη γέννηση) , εξελίσσεται σε ένα απόκοσμο αρχετυπικό τοπίο που υπάρχουν εν σπέρματι τα τοπία της Forough. Είναι μία ιστορία σε τρεις φάσεις που προβάλλεται συγχρονισμένα σε τρεις οθόνες.: Μια γυναικεία μορφή αναδύεται από ένα αρχέτυπο “κουκούλι”. Περιπλανάται στο πρωτόγνωρο και αδοκίμαστο για να καταφύγει σαστισμένη στην ρωγμή ενός βράχο. Και τέλος ξεθαρρεμένη και αποφασιστική , πλούσια σε εμπειρίες και εντυπώσεις, διασχίζει πέτρινα αφιλόξενα τοπία προς ένα κόσμο αυτοπροσδιορισμού και ανεξαρτησίας.1. Μια γυναικεία μορφή αναδύεται από ένα αρχέτυπο “κουκούλι”. 2. Περιπλανάται στο πρωτόγνωρο και αδοκίμαστο για να καταφύγει σαστισμένη στην ρωγμή ενός βράχο. 3. Και τέλος ξεθαρρεμένη και αποφασιστική , πλούσια σε εμπειρίες και εντυπώσεις, διασχίζει πέτρινα αφιλόξενα τοπία προς ένα κόσμο αυτοπροσδιορισμού και ανεξαρτησίας.
Open Access
"Untitled"
Αγγελακόπουλος, Δημήτρης Λ.; Αγγελακόπουλος, Πέτρος Λ. (Πτυχιακή εργασία, 2024-01-24)
Η καθοριστική, για εμάς σημασία συνύπαρξης, μας οδήγησε στην απόφαση να παρουσιάσουμε από κοινού την πτυχιακή μας εργασία, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (ΑΣΚΤ) τον Ιανουάριο του 2024. Το σώμα της θεματικής ενότητας <>, που παρατίθεται στην αίθουσα Κεσσανλής, έρχεται σαν αποτέλεσμα μιας συλλογικής έρευνας και ενός διαλόγου που καταγράφεται με διάφορα μέσα, αλλά συμπυκνωμένη αφήγηση και όπου σε κάθε περίπτωση αποπειράται να πραγματώσει μια σύγχρονη εμπειρία ζωγραφικής, με έντονα δάνεια υλικών και αισθητικής από την Arte Povera και Ντανταϊσμό, χωρίς ωστόσο να λείπει το στίγμα της προσωπική μας ταυτότητας. Το σώμα του έργου, εμπεριέχει έντονα το λαογραφικό αποτύπωμα της κοινής σκληρής μας μνήμης και τόπου. Εικόνες φθοράς που δεν συναντάμε πια, φτιαγμένες με πίσσα ως βασικό υλικό και όχι ως χρώμα, και με τελάρα από βιομηχανικά ξύλα σε απρόβλεπτα και απόλυτα αναπτύγματα που συνθέτουν μια αφήγηση μάλλον ποιητική. Τα άκαμπτα περιφερειακά υλικά σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρικότητα της πίσσας και την αμεσότητα της φωτογραφίας, κατευθύνουν αναμφίβολα τον τρόπο κατασκευής και εκτέλεσης των έργων μας, γίνεται δηλαδή μια πιο προσωπική ζύμωση που θα έλεγε κανείς πως μοιάζει με τελετουργία κατά την ζωγραφική πράξη.
Open Access
Worlds incongruous
Σχίζας, Χρήστος Γ. (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Ξεκίνησα με γκράφιτι σε εφηβική ηλικία. Μου έδινε τη δυνατότητα να επεμβαίνω σε μέρη από όπου περνούσα καθημερινά, αφήνοντας το στίγμα μου. Ανάγκη μου ήταν να υπάρξω, να ενταχθώ κοινωνικά μέσω αυτού. Τα χρώματα, οι επιφάνειες, τα μέσα ήρθαν όταν τα είχα πραγματική ανάγκη. Ζωγραφίζω άρα υπάρχω, το άγχος σταματάει μόλις πιάνω το μολύβι. Η ζωγραφική μου επιθυμεί να είναι ένα σχόλιο πηγαίο, δικό μου σε σχέση με την κοινωνία. Ζωγραφίζω στο καλλιτεχνικό μου βιβλίο, στον μουσαμά, στο χαρτί ή στον τοίχο. Πειραματίζομαι στην εικόνα που δημιουργώ, γράφω και σβήνω. Κάθε μουντζούρα έρχεται να με κατευθύνει. Δημιουργώ κόσμους παράταιρους με πρωταγωνιστές φαντασιακά υποκείμενα, το βλέμμα τους εκφράζει το βίωμά μου. Μιλώντας γι’ αυτό που δεν φαίνεται και πιθανά δεν λέγεται· όμως συμβαίνει.
Open Access
Ανάμεσα σε φλόγες και σκιές
Δήμου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)
Η πτυχιακή μου αποτελείτε από φύλλα δέντρων και φυτών. Ακολουθώ τις νευρώσεις και αφαιρώ τα μαλακά μέρη αποκαλύπτοντας τη δαντέλα της φύσης. Για να κρατήσουν στο χρόνο, τα περνάω με ρητίνη και τα κρεμάω από ψηλά όπως είναι στα δέντρα. με γύψο φτιάχνω μικρές βάσεις στις οποίες στερεώνω πάνω σε μεταλλικές βέργες φύλλα ως μνημείο αφιερωμένο στα φυλλώματα των δέντρων που κάηκαν. με χρώμα πορτοκαλοκόκκινο που μοιάζει με τη φωτιά, αποτυπώνω πάνω σε πλέξιγκλας φύλλα και τα βάφω μαύρα παραπέποντας στα καμένα δάση.
Open Access
Αργά
Θεοδοσιάδου, Στέλλα (Πτυχιακή εργασία, 2025-06-25)
Ο χρόνος κοστίζει. Η αδράνεια γεννά ενοχή. Η απουσία προγράμματος προκαλεί στρες. Αυτό το έργο επιχειρεί να μιλήσει για την αμηχανία που νιώθουμε όταν δεν είμαστε παραγωγικοί. Σκηνοθετώ ένα χώρο οργανωμένο, βγαλμένο από την καθημερινότητα. Κάθομαι αργά στην καρέκλα του γραφείου Αφαιρούμαι γρήγορα Κοιτάω την ώρα.. είναι πέντε Να είμαστε απλά παρόντες στο χώρο και το χρόνο, δεν μπορεί αυτό να είναι το έργο; Σε προσκαλώ να ξοδέψεις λίγα λεπτά εδω. Δε θα συμβεί τίποτα. Με το παραπάνω συνοδευτικό κείμενο του έργου καλώ τον/την θεατή να είναι αργός/ή, να κωλυσιεργήσει, σε μια πραγματικότητα που όλα είναι γρήγορα και λειτουργούν βάση προγράμματος, σε μια πραγματικότητα όπου κάθε λεπτό μετράει και πρέπει να είσαι αποδοτικός/ή. Ωστόσο ο κόσμος γύρω μας παραμένει απρόβλεπτος και μέσα στο χάος του απολαυστικός. Η δουλειά μου έχει ως αφετηρία μια ανάγκη αντίστασης στον επιβεβλημένο ταχύ ρυθμό της καθημερινότητας. Ξεκινάει από τα βίντεο όπου σκηνοθετώ άτομα σε εργασιακούς χώρους να κάνουν κάτι μη παραγωγικό. Εικαστική μου αναφορά γι αυτά τα βίντεο αποτελούν οι μινιμαλιστικές αφηγήσεις της κινηματογραφίστριας Chantal Akerman. Εξελίσσοντας το έργο μου θέλησα απέναντι από τα βιντεο να στήσω μια μικρή εγκατάσταση σκηνογραφώντας ένα εργοτάξιο το οποίο περικλείει ένα καλά οργανωμένο γραφείο, πάνω από αυτό κρέμεται ένα γκρίζο βαρύ σύννεφο. Το γραφείο λειτουργεί ως σύμβολο μιας πραγματικότητας που φτιάχνουμε ώστε να νιώθουμε αποδοτικοί/ές ενώ το εργοτάξιο ως σύμβολο της ζωής που συνεχίζεται. Δίνω τη δυνατότητα στον/στην θεατή να μπει σε αυτό το χώρο, να κάτσει στην καρέκλα του γραφείου και από εκεί να “χαζέψει” τα βίντεο. Προσεγγίζω το θέμα με χιούμορ και υπερβολή ώστε ο/η θεατής να νιώσει οικεία ανακαλύπτοντας στοιχεία του δικού του βιωματος.
Open Access
Διαδρομή
Μπαλοπούλου, Πολυτίμη (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)
Η διαδρομή για μένα αποτελεί την πορεία μου στον χρόνο, τα στιγμιότυπα αναμνήσεων και συναισθημάτων, τα διαδοχικά σταθερά σημεία που στάθηκα σε αυτά και με απασχόλησαν και που συνθέτουν την ίδια τη ζωή. Στο έργο μου έχω προσπαθήσει να δημιουργήσω εικόνες που έχουν πραγματική αναφορά, παραλλαγμένες υπό το πρίσμα μιας προσωπικής εμπειρίας. Είναι εικόνες τοπίου που έχω απαθανατίσει εγώ, από πραγματικές διαδρομές που έχω διανύσει με το αυτοκίνητο κυρίως. Σκοπός μου δεν είναι η ρεαλιστική απεικόνιση του τοπίου αλλά μια πιο ελεύθερη απόδοση του, σε μια προσπάθεια διαφυγής από την άκαμπτη πραγματικότητα. Τα δέντρα στα έργα μου πρωταγωνιστούν και αποκτούν ανθρώπινες διαστάσεις. Σε όλα σχεδόν τα έργα επίσης, υπάρχει το στοιχείο του άκαμπτου, του ορίου σε αντιπαράθεση με τη ρευστότητα. Το ζωντανό σε αντιπαράθεση με το άψυχο. Η κίνηση με την στατικότατα. Φόρμες γεωμετρικές και διαγώνιοι άξονες, τα κιγκλιδώματα του δρόμου εν προκειμένω, που κρατούν το θεατή σε απόσταση από την ρευστότητα του φυσικού τοπίου. Επεξεργάζομαι τις φωτογραφίες ψηφιακά και έπειτα ζωγραφίζω με λάδι σε καμβά ή ξύλο, κυρίως σε αποχρώσεις του μπλε, προσπαθώντας να αναγάγω τις φόρμες σε απλούστερα χρώματα. Ασήμαντα πράγματα που απεικονίζονται στις φωτογραφίες χάνονται στον αρνητικό χώρο φωτίζοντας τες όλο και περισσότερο κατά την ψηφιακή επεξεργασία
Open Access
Διπλωματία γειτόνων / διπλωματία σεισμών
Σουβερμέτζογλου, Όλγα (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Η θεματική της πτυχιακής αφορά του δύο σεισμούς που συνέβησαν το 1999 στην περιοχή του Μαρμαρά στην Τουρκία και στο ρήγμα της Πάρνηθας. Το γεγονός αυτό προκάλεσε μια σειρά αντιδράσεων από τα συστήματα της πολιτικής, των ΜΜΕ και της κοινωνίας των πολιτών, δημιουργώντας ένα νέο λεξιλόγιο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η ελληνική κοινωνία και η κυβέρνηση ανταποκρίθηκαν άμεσα στις ανάγκες των γειτόνων-θυμάτων, προσφέροντας υλικά αγαθά, δωρεές αίματος και ανθρωπιστική βοήθεια. Η εγκατάσταση που δημιούργησα με αφορμή αυτά τα γεγονότα, είναι αποτέλεσμα ερευνητικής εργασίας και περιλαμβάνει έτοιμα αντικείμενα (ready make) σε συνδυασμό με κατασκευές. Συνοδεύεται από αφηγήσεις ατόμων που βοήθησαν στην αντιμετώπιση της καταστροφής, τόσο από Ελλάδα όσο και από Τουρκία.
Open Access
Εσωτερικά τοπία
Παυλοπούλου, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Τα «Εσωτερικά τοπία» γεννήθηκαν από την ανάγκη μου για επαναπροσδιορισμό της μνήμης ως ενεργού χώρου. Τα έργα λειτουργούν ως πεδία επιστροφής – όχι σε συγκεκριμένους τόπους αλλά σε καταστάσεις ύπαρξης – όπου αναζητώ την αίσθηση, ισορροπίας και προστασίας. Με ενδιαφέρει η έννοια του τόπου ως εσωτερική κατασκευή. Το τοπίο δεν αναπαριστά αλλά ενεργοποιεί. Δεν περιγράφει το παρελθόν, αλλά το επαναφέρει στο παρόν ως βιωματική εμπειρία. Η ζωγραφική διαδικασία αποτελεί μια τελετουργία μετάβασης. Η μουσική είναι το μυσταγωγικό όχημα. Ο ρυθμός και η ακατέργαστη ενέργεια του ήχου δημιουργούν ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου η μνήμη ενεργοποιείται και η χειρονομία αποκτά παλμό. Μέσα σε αυτό το ηχητικό περιβάλλον ενισχύεται η σωματικότητα και η αμεσότητα της έκφρασης. Η μουσική δεν αποτελεί μέρος της έκθεσης ως ακουστικό στοιχείο αλλά είναι ο αόρατος μηχανισμός που καθιστά δυνατή τη μετάβαση προς τα εσωτερικά τοπία. Σε μια συνθήκη διαρκούς κίνησης και αβεβαιότητας, η επιστροφή σε μια εσωτερική γεωγραφία αντιστέκεται σε αυτό που δεν έχω ζήσει. Η μνήμη δεν λειτουργεί ως αναπόληση, αλλά είναι τόπος αναφοράς και αυτογνωσίας. Τα «Εσωτερικά τοπία» συγκροτούν ένα χώρο, όπου η ταυτότητα δεν ορίζεται από το τοπίο, αλλά από την εσωτερική του ενέργεια. Τα «Εσωτερικά τοπία» αποτελούνται από 12 ζωγραφικά έργα, κυρίως ελαιογραφίες και μικτής τεχνικής ζωγραφική σε καμβά. Τα έργα αυτά είναι μεγάλων διαστάσεων με έντονα χρώματα.
Open Access
Ζωγραφική της φύσης
Dhima, Irini (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)
Στην παρουσίαση της διπλωματικής μου εργασίας θα έρθετε σε επαφή με ζωγραφικά έργα “φτιαγμένα από την φύση”. Η ζωγραφική έχει γίνει πάνω σε χαρτί και καμβά απο τα αποτυπώματα διαφόρων φυτών που παράγουν λαχανικά ή χρησιμοποιούνται για παραγωγή φαγητού. Η διαδικασία έχει γίνει στο μπαλκόνι του σπιτιού μου μέσα στην Αθήνα. Τα χαρτιά ήταν τοποθετημένα για μερικούς μήνες στον πάτο των γλαστρών ή πλάι απο τα φυτά. Στον χώρο μπορείτε να δείτε και τα ίδια τα φυτά στα διάφορα στάδια της ανάπτυξης τους καθώς και ένα βίντεο με την διαδικασία παραγωγής των έργων. Στα έγχρωμα έργα έχει χρησιμοποιηθεί χρώμα ζαχαροπλαστικής και μελάνι τα οποία δεν έχουν βάλει το φυτό ή εμάς σε κίνδυνο. Στόχος είναι ο θεατής να ευαισθητοποιηθεί και να εντάξει τα φυτά στην καθημερινότητα του .
Open Access
Η Επίσκεψη του Φωτός
Μπρίνια, Κωνσταντίνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)
Τι σημαίνει η απουσία του Φωτός? Χωρίς το Φως δεν μπορεί να υπάρξει ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει δημιουργία. Όσο μεγαλύτερο το Σκοτάδι, τόσο πιο έντονη η ανάγκη για Φως. Εκεί όπου εισέρχεται το Φως γεννιέται μια ευκαιρία για νέα δημιουργία, οι φόρμες διαρρηγνύονται, μεταστρέφονται, όλα αλλάζουν, τα πάντα αναγεννιούνται. Το Φως έρχεται να επισκεφθεί τον άνθρωπο, οδηγώντας τον στη συνειδητοποίηση ότι και ο ίδιος είναι φτιαγμένος από Φως. Αποτελεί μια νέα αρχή, μια δημιουργία. Ένα ξέσπασμα εκτυφλωτικού φωτός που μαγνητίζει τον θεατή και τον προσκαλεί, διεισδύει μέσα του, και του μεταδίδει, αν το θελήσει, την πληροφορία που φέρει, αλλάζοντάς τον για πάντα. Πρόθεσή μου ήταν το έργο να μαγνητίζει υποσυνείδητα τον θεατή, θα του προκαλεί αρχέγονο δέος και θα τον προσκαλεί να το ανακαλύψει. Ένα έντονο φως που ξεσπά σαν να τρυπά το χαρτί, χωρίς όμως να το καταστρέφει, αλλά που φωτίζει, αλλάζει, μεταστρέφει τα πάντα. Το φως διαπερνά την ύλη, αναγκάζοντας τη να δονηθεί σε υψηλότερες συχνότητες και να μετατραπεί και αυτή σε φως. Σε καλεί να το κοιτάξεις, να το γνωρίσεις, να μπεις μέσα του. Έχοντας απέναντί του ο θεατής αυτή την εικόνα που πάλλεται, η ψυχή του συνταράσσεται, αισθάνεται δέος, μεταφέρεται σε μια ανώτερη πνευματική κατάσταση. Ως μέσο, επέλεξα κυρίως το μελάνι, αλλά και την ακουαρέλα, για να αποδώσω την ρευστότητα, την διαφάνεια και τη μεταβλητότητα αυτής της δυναμικής κατάστασης. Το απόλυτο σκοτάδι μέσα στο αδιάλυτο μαύρο μελάνι, διαρρηγνύεται από το λευκό φως του χαρτιού και πάλλεται μέσα από πολλαπλούς τόνους του γκρι. Η πινελιά είναι χειρονομιακή, άλλοτε τυχαία και άλλοτε συνειδητή, προσδίδει στο έργο την ένταση και την σωματικότητα, ως ένδειξη της ενέργειας και της εσωτερικής δύναμης που αναδύεται και κυριαρχεί.
Open Access
Ηχότοποι
Κουτσουρής, Ιάσων (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Τα έργα της παρούσας πτυχιακής συγκροτούν ένα σύνολο διαδραστικών ηχητικών εγκαταστάσεων, κατασκευασμένων από βιομηχανικά υλικά και απλούς μηχανισμούς. Οι εγκαταστάσεις αυτές λειτουργούν και ως αυτόνομα αντικείμενα, και ως πεδία ενεργοποίησης. Προσκαλούν τον θεατή/ακροατή να συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία παραγωγής του έργου∙ να το προσεγγίσει μέσω της σωματικής επαφής και να παράγει ο ίδιος τα ηχητικά ερεθίσματα μέσα από τη διάδραση. Οι ήχοι προκύπτουν από διαδικασίες ταλάντωσης και κρούσης, οι οποίες ενεργοποιούνται έπειτα από μια αρχική ανθρώπινη χειρονομία και εξελίσσονται σε αυτόνομα ηχητικά γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να εκδηλώνονται είτε ως μεμονωμένα ακουστικά φαινόμενα είτε ως σύνθετες ηχητικές συνθέσεις, οι οποίες παράγονται από ένα ή περισσότερα άτομα ταυτόχρονα. Έτσι, η ακουστική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογική πράξη. Μέσα από τα έργα επιχειρείται η επανανοηματοδότηση των χρησιμοποιούμενων υλικών, αποσπώντας τα από τη συμβατική και χρηστική τους ταυτότητα. Η ύλη παύει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως αντικείμενο και μετασχηματίζεται σε φορέα ήχου και δόνησης. Καθώς ο ήχος διαχέεται στον χώρο υπό τη μορφή κυμάτων, επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικού και ακουστικού περιβάλλοντος, συγκροτώντας ένα δυναμικό πεδίο αλληλεπίδρασης. Οι εγκαταστάσεις δύναται να τοποθετηθούν σε ένα εύρος διαφορετικών χώρων, από τον αστικό ιστό έως και το υπαίθριο φυσικό περιβάλλον. Πρόθεση είναι το ίδιο το υλικό να επηρεάζεται από τις συνθήκες του εκάστοτε τόπου. Παράγοντες όπως, ο άνεμος, η θερμοκρασία και η ανθρώπινη παρουσία επηρεάζουν το ηχητικό αποτέλεσμα, καθορίζουν την αισθητική εμπειρία και την πορεία των έργων, καθιστώντας κάθε ενεργοποίηση μοναδική. Η κλίμακα, ο όγκος, η λειτουργική δομή και τα καθαρά σχήματα κάθε εγκατάστασης σχεδιάζεται έτσι ώστε ο θεατής/ακροατής να αισθάνεται μέρος του. Η χωρική διάρθρωση των έργων επιτρέπει τη συνύπαρξη πολλών ατόμων ταυτόχρονα, ενθαρρύνοντας τόσο τη 4 συλλογική συμμετοχή όσο και την ατομική εμπειρία. Τα σώματα, ο ήχος, ο χώρος, η παρουσία, η πρόθεση και η συμμετοχή μετασχηματίζουν την εμπειρία συνδιαμορφώνοντας ένα κοινό πεδίο παρουσίας.
Open Access
Κτίσματα
Καραμπατζάκη, Βούλα (Πτυχιακή εργασία, 2024-01-24)
Η εγκατάσταση αποτελείται από γλυπτά χάρτινα κτίσματα διαφόρων μεγεθών αλλά και επιτοίχια. Χρησιμοποιήθηκε χαρτόνι ανακυκλωμένο και επαναχρησιμοποιημένο κυψελωτό και κυματοειδές. Η επεξεργασία τους ανάλογα με τον τρόπο κοπής τους και δομικής σύνθεσης. αποκαλύπτει περισσότερες υφές και ποιότητες του υλικού, μέσα από τα σχήματα, τις φόρμες, τις εντάσεις των κενών σημείων καθώς και τον ρυθμό των επαναλαμβανόμενων δομικών στοιχείων. Έτσι στην ενότητα αυτή , ναοί βωμοί ξωκλήσια μοναστήρια περιστερεώνες, φάροι, αστικά κτίσματα, ουρανοξύστες, ξερολιθιές, αρχαία θέατρα, αψίδες, γέφυρες στήλες κ.ά. φαίνεται να βρίσκονται σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, είτε προς την ανέγερση είτε προς την φθορά τους.
Open Access
Λόλα Κωστοπούλου (1900-2022) - Μη με ξεχάσετε ποτέ
Σταματίου, Ιωάννης (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)
Λόλα Κωστοπούλου (1900-2022) «Μη με ξεχάσετε ποτέ» Μια επινόηση εικόνας και λόγου. Μια έμφυλη βιογραφία προσώπων και αντικειμένων. Πρόκειται για την παρουσίαση μιας έκθεσης μνήμης για ένα επινοημένο πρόσωπο, για μια κατασκευασμένη ταυτότητα - τη Λόλα Κωστοπούλου. Η παρουσίαση πλαισιώνεται από ένα αρχείο, δηλαδή από μια υλική πραγματικότητα εξίσου πλαστή. Ο ξεναγός της έκθεσης είναι ένας επίσης κατασκευασμένος ρόλος αυτός του επιμελητή - αφηγητή. Στον χώρο συναντιούνται υλικά που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να συναντηθούν. Η παρουσίαση επαναλαμβάνεται συνεχώς και αυτό φιλοδοξεί να αποκαλύψει τη συνθήκη της κατασκευής της. Το έργο είναι μία lecture performance - μία αφήγηση μέσα σε μία εγκατάσταση. Μερικά βασικά στοιχεία της παρουσίασης στον χώρο. 1. Στον τοίχο αναπτύσσεται ένα εκτενές timeline που περιγράφει χρονολογικά τη ζωή της ηρωίδας από τη γέννηση έως το θάνατο της. Αυτό το χρονολόγιο περιλαμβάνει κείμενα, αντικείμενα και φωτογραφίες και συνιστά μία αφήγηση που προχωρά παράλληλα με την αφήγηση του επιμελητή. 2. Στο κέντρο του δωματίου υπάρχουν μοντέλα με ενδύματα καθώς και τραπέζια που προτείνουν μία μουσειακή αφήγηση με υλικές αποδείξεις - αντικείμενα και τεκμήρια από τη ζωή της πρωταγωνίστριας σε προθήκες. 3. Στον τοίχο υπάρχει μία προβολή διαφόρων ψηφιακών υλικών, όπως βίντεο της έναρξης και του τέλους της παρουσίασης και ένα ψηφιακό άλμπουμ φωτογραφιών.
Open Access
Μνήμη και σχήμα - Εσωτερικοί χάρτες
Κοράκης, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-22)
Η μνήμη αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο γράφονται οι εικόνες που καθορίζουν την προσωπική μας ιστορία, το είναι και τις πράξεις μας. Εικόνες που προέρχονται από το παρελθόν και ανασύρονται από το ασυνείδητο ως θραύσματα από ευχάριστα ή τραυματικά, οδυνηρά συμβάντα. Εικόνες που δένονται με τις εμπειρίες του παρόντος, την εξωτερική πραγματικότητα σε μια διαρκή ανάπλαση. Τα έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι ζωγραφικές συνθέσεις με λάδι, δημιουργημένες μέσα από μια εσωτερική διαδικασία ανάκλησης και μετασχηματισμού της μνήμης σε ύλη και σχήματα. Η ζωγραφική μου πράξη βασίζεται στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι αναμνήσεις και τα βιώματα συνυπάρχουν και διαστρωματώνονται στον ψυχισμό μου. Κάθε έργο ξεχωριστά λειτουργεί ως ένας «εσωτερικός χάρτης» ή μια αλληγορία εικόνων στη μνήμη. Αντί να αναπαριστώ πιστά τον εξωτερικό κόσμο, το φυσικό και το αστικό τοπίο που με σφράγισε, επιλέγω να τον αποτυπώσω μέσα από την υποκειμενική μου εμπειρία. Ο στόχος μου δεν είναι η απεικόνιση αλλά η πρόκληση και στον θεατή του έργου μου μιας εσωτερικής αναγνώρισης. Επιδιώκω δουλεύοντας με ένα εύπλαστο και ζωντανό υλικό όπως το λάδι να αποδώσω το εύθραυστο και πολυδιάστατο της μνήμης , μιας μνήμης που δεν είναι ποτέ στατική αλλά ρέουσα όπως και η ίδια η ζωή.. Προσπαθώ να διαμορφώσω ένα προσωπικό, ποιητικό λεξιλόγιο.
Open Access
Πίσω απο τις κουρτίνες
Σιδέρη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2025-06-23)
Η έκθεση “Πίσω από τις Κουρτίνες” αποτελεί ένα σύνολο 15 ελαιογραφιών που διερευνούν με σουρεαλιστικό και συμβολικό τρόπο, τον ψυχικό κόσμο κακοποιημένων παιδιών – θυμάτων σεξουαλικής, λεκτικής και συναισθηματικής βίας. Τα παιδιά απεικονίζονται κρυμμένα σε οικιακά περιβάλλοντα – πίσω από κουρτίνες, κάτω από τραπέζια, ενώ οι ενήλικες που τα περιβάλλουν εμφανίζονται άλαλοι, απρόσωποι, συχνά απειλητικοί ή αδιάφοροι. Μέσα από τη ζωγραφική εξετάζεται το ασυνείδητο του τραύματος και η σιωπή που το περιβάλλει, τόσο από το ίδιο το παιδί όσο και από τους μάρτυρες-συγγενείς που επιλέγουν να μη μιλήσουν. Το έργο λειτουργεί ως σπουδή πάνω στη σιωπηρή βία και καλεί τον θεατή όχι απλώς να δει, αλλά να αναρωτηθεί: τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες;