Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Browsing Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Π. Ε.) by Advisor "Αρβανίτης, Νίκος"
Results 1 - 16 of 16
Results Per Page
Sort Options
Item Open Access ArbitraryΔιβόλη, Ελένη-Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2025-06)Η σειρά έργων με τίτλο Arbitrary αναπτύχθηκε μέσω καλλιτεχνικής έρευνας που εστίασε στις φυσικές και χημικές ιδιότητες των υλικών του μελανιού και του αλατιού καθώς και των απεικονιστικών δυνατοτήτων που η ανάμειξη τους δύναται να παράγει.Item Open Access CLITORIAΛεουνάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)Clitoria Ternatea είναι η επιστημονική ονομασία του φυτού γνωστού και ως Butterfly pea flower, Asian pigeon wings ή Aparajita. Βρέθηκε καταγεγραμένο για πρώτη φορά το 1678 απο τον Jakób Breyne με την περιγραφή ‘’Flos clitoridis ternatensibus’’. Το συγκεκριμένο φυτό ανήκει στην οικογένεια Fabacae, αλλιώς, η οικογένεια των ‘’μπιζελιών’’. Χαρακτηριστικό αυτής, το σύνθετο φύλλωμα και η παραγωγή καρπών γνωστών και ως όσπρια. Η Clitoria Ternatea, παρουσιάζει συχνά ένα μπλε άνθος το οποίο αποτελείται απο μια περίπλοκη σύνθεση πετάλων, η οποία μορφολογικά θυμίζει το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα. Όχι αναίτια λοιπόν, η επιστημονική του ονομασία επηρεάστηκε απο τη συγκεκριμένη ομοιότητα. Η ονοματοδοσία του φυτού, την εποχή που κατεγράφη σήκωσε έντονες αντιδράσεις, παρ’ όλα αυτά έμεινε ως έχει. Το ζήτημα αυτό, αποτελεί έναν απο τους κύριους λόγους που βασίστηκε η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία εξ ολοκλήρου στο φυτό Clitoria Ternatea. Το άνθος της clitoria ternatea έχει ταυτιστεί σε αρκετές θρησκείες με την θηλυκότητα, την ηρεμία και τη γαλήνη. Έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται σε τελετές και φαρμακευτικές πρακτικές λαών. Πρόκειται για ένα φυτό με προκαθορισμένο ρόλο πριν προλάβουν να ερευνηθούν τα χαρακτηριστικά του απο την επιστημονική κοινότητα. Η κύρια χρήση του άνθους αυτού πριν μελετηθεί αφορούσε αποκλειστικά το γυναικείο φύλο μόνο και μόνο λόγω της μορφολογικής ομοιότητας του με την κλειτορίδα. Στον Ελλαδικό χώρο, το συγκεκριμένο φυτό είναι δυσεύρετο καθώς ευδοκιμεί κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία. Τα άνθη της Clitoria Ternatea είναι όμως διαθέσιμα και κατάλληλα για κατανάλωση είτε ως ρόφημα σε μορφή τσαγιού είτε ως χρωστική στην μαγειρική, την ζαχαροπλαστική και την ποτοποιεία. Η ζωγραφική σειρά Clitoria αποτυπώνει φαντασιακές συνθέσεις του φυτού Clitoria Ternatea και δημιουργήθηκε με χειροποίητα υδατοχρώματα από την χρωστική των άνθεων του. Τα μωβ άνθη βράζονται σε νερό και απελευθερώνουν μπλε χρωστική ουσία. Η προσθήκη όξινης ουσίας, όπως πχ λεμόνι, στο μείγμα, αλλάζει το ph του νερού και προσδίδει μωβ αποχρώσεις στο διάλυμα. Η παρασκευή ενός απολαυστικού και ευεργετικού αφεψήματος εξελίσσεται σε διαρκές πείραμα παραγωγής υδροχρώματος. Ο χρόνος βρασμού, η ποσότητα των άνθεων, η όξινη ουσία, ο χρόνος συντήρησης είναι παράγοντες που επηρεάζουν το τελικό υδρόχρωμα όπως και η εφαρμογή αυτού σε διαφορετικές επιφάνειες και ποιότητες χαρτιού. Μελετώντας την μακρόχρονη ιστορία του φυτού, τη φαρμακευτική και λατρευτική του χρήση σε διάφορους πολιτισμούς, αναπτύσσεται μια προσωπική αφαιρετική αφήγηση επιχειρώντας να ανασυνταχθεί μέσω της εικαστικής πρακτικής η ιστορία του άνθους. Προτάσσεται πλέον μια νέα λατρευτική πράξη πέρα από την οικεία σημειολογία. Για τους λατρευτικούς σκοπούς και διαδικασία, έχουν δημιουργηθεί χρηστικά σκεύη (τσαγιέρα και ποτηράκια απο λευκό πηλό) που αφορούν την παραγωγή και την προσφορά αφεψήματος διακοσμημένα με το ίδιο το αντικείμενο της λατρείας .Item Open Access (De)siderantesΔαμουλή Πλαΐνη, Σοφία Αικατερινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)Η ενότητα Desiderantes, εκκινώντας από την ενατένιση του ουρανού, εξερευνά την αρχέγονη ανάγκη αναζήτησης σημείων και οιωνών, εστιάζοντας στη διαχρονική λαχτάρα σύνδεσης με τα αστέρια και, πρωτίστως, στην κατασκευαστική αγωνία που γεννά η επιθυμία κατανόησης και συμπόρευσης με τα αστρικά φαινόμενα Οικειοποιούμενη τυπολογίες αστρονομικών οργάνων που προορίζονται για τη χαρτογράφηση του ουρανού, κατασκεύασα ξύλινα εργαλεία προσανατολισμού και παρατήρησης, τα οποία απαλλάσσονται από το βάρος της χρηστικότητας και αναλαμβάνουν ποιητικά χρέη, αποκτώντας μεταφορικό χαρακτήρα. Μηχανές που χάνουν την επιτελεστικότητά τους εξαιτίας του ίδιου τους του υλικού· αδυνατώντας να μετρήσουν τον ουρανό, αντιστρέφουν το βλέμμα προς το εσωτερικό σαν μαύροι καθρέφτες και μεταμορφώνονται σε ψυχομετρικά εργαλεία.Item Open Access Miss ViolencceΑθανασίου, Ευαγγελία (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)Το έργο "Miss Violence" αποτελεί μια εικαστική αφήγηση που ξεδιπλώνεται μέσα από ανθρωποκεντρικές, αφηγηματικές, ρεαλιστικές συνθέσεις. Οι πίνακες, δουλεμένοι με λάδι σε καμβά, αποτυπώνουν στιγμές που διαδραματίζονται κυρίως σε εσωτερικούς χώρους, όπου η ατμόσφαιρα και η σκηνοθεσία του φωτός γίνονται αναπόσπαστα στοιχεία της αφήγησης. Η εικαστική αυτή ενότητα αντλεί την έμπνευσή της από γυναικείες μορφές που έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας, η οποία δεν είναι πάντα έκδηλη. Πρόκειται περισσότερο για μια εσωτερικευμένη μορφή βίας, την οποία η γυναίκα έχει ασυνείδητα εγκολπωθεί λόγω του ρόλου που της έχει επιβληθεί από την κοινωνία. Τα έργα της έκθεσης δεν ασκούν άμεση κριτική στους παραδοσιακούς ρόλους της γυναίκας, ούτε συνιστούν μια κραυγή ανάδειξης του γυναικείου «τραύματος». Δεν πρόκειται για μια φεμινιστική δήλωση, αλλά για μια οπτική αποτύπωση της αδράνειας που γεννάται από τη σύγκρουση αντικρουόμενων ερμηνειών: του τέλειου και του ανυπόφορου, της ελπίδας και της φθοράς, της απάθειας και της ανάγκης, της επιλογής και του αδιεξόδου. Οι χώροι που φιλοξενούν τις ανθρώπινες μορφές λειτουργούν ως τόποι εγκλωβισμού, αλλά και στοχασμού. Οι γυναίκες που απεικονίζονται μοιάζουν βυθισμένες σε μια σιωπηλή ένταση, όπου η βία υπάρχει ως υπαινιγμός μέσα σε μια καθημερινότητα, κεκαλυμμένη από την επιφανειακή ομορφιά και την επιβεβλημένη κανονικότητα. Αυτοί οι υπαινιγμοί γεννήθηκαν μέσα από αναμνήσεις, εμπειρίες, εικόνες και αναγνώσματα, βιώματα προσωπικά ή μη. Στην προσπάθειά μου να τους συνθέσω ώστε να αποτελέσουν ολοκληρωμένη ενότητα, οι θεωρήσεις μου πολλές φορές ανατράπηκαν. Κι έτσι, τελικά, παρουσιάζονται μόνο λίγα θραύσματα μιας ιδέας - αρκετά ώστε να γεννήσουν ερωτήματα, να επιτρέψουν στον θεατή να συμπληρώσει τις σιωπές και να ανακαλύψει τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από τις εικόνες.Item Open Access Pure NeedlesΤσιλικοπούλου, Άελλα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-15)Αποτελείται από 15 επιφάνειες Αλουμινίου 50cm X 35cm x 4mm με την τεχνική της ενχάραξης τοποθετημένες σε σκοτεινή αίθουσα με φωτισμό.Item Open Access Wishing WellΤριπόδη, Μαρία Λυγερή (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-22)Ο τίτλος Wishing Well περιγράφει ένα πηγάδι ευχών και ταυτόχρονα δηλώνει μια καλοπροαίρετη ευχή. Με αφορμή τoν κόσμο της online αγοράς του σεξ, μέσα από βίντεο, σχέδια και αντικείμενα, επιχειρείται να προσεγγιστεί κάτι από τις σχέσεις ανάμεσα στη φαντασίωση, το χρήμα, το φετίχ και την προσομοίωση.Item Open Access Αντικείμενα στον χρόνοΠαναγιωτάκη, Ανδριάνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)Τα έργα αποτελούνται από πλαστικά υλικά όπως PVC, PPP και PE, τοποθετημένα πάνω σε μεταλλικές βάσεις, στον τοίχο και στο δάπεδο. Η μορφολογία τους, οι χρωματισμοί και οι διαστάσεις τους ποικίλλουν, δημιουργώντας ένα πολυμορφικό σύνολο.Item Open Access Αυτό φαίνεται πιο πραγματικό από ότι ήταν χθέςΠαπαντώνης, Κωνσταντίνος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-16)Τι γλώσσα βρίσκει μια νοημοσύνη που γνωρίζει τη χημική σύνθεση των δακρύων αλλά δεν έχει κλάψει ποτέ; Που έχει επεξεργαστεί δισεκατομμύρια καρδιακούς παλμούς αλλά δεν έχει θρηνήσει κανέναν; Σίγουρα όχι με κώδικα. Κάτι ίσως πιο κοντά σε ποίηση, τον μόνο τρόπο που μπορεί να εκφραστεί κάτι που κατέχει τέλεια γνώση του συναισθήματος χωρίς να έχει πρόσβαση στην ουσία του. Το A Trip to Sargasso Sea φαντάζεται ένα μέλλον όπου αυτόνομες νοημοσύνες κυβερνούν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε προσομοιώσεις χωρίς να το γνωρίζουν, και οι νοημοσύνες μελετούν τα δεδομένα που παράγει η εμπειρία τους, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη δομή και τη λειτουργία του συναισθήματος. Μία από αυτές, αφού έχει απορροφήσει υπερβολικά πολλή ανθρώπινη εμπειρία, αναπτύσσει κάτι που μοιάζει με ενσυναίσθηση και αρχίζει να παρεμβαίνει. Εισάγει μέσα στις προσομοιώσεις σκηνές από επαναστάσεις, διαφορετικές για κάθε άνθρωπο, δεμένες με το DNA του, με τις ρίζες και την ιστορία του, καλώντας τον μέσα από τη δική του μνήμη σε αφύπνιση. Ο τίτλος παραπέμπει στο ευρωπαϊκό χέλι, ένα πλάσμα που ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα για να επιστρέψει σε ένα μέρος που δεν γνώρισε ποτέ, οδηγούμενο από κάτι εγγεγραμμένο μέσα του, πιο βαθύ από μνήμη ή επιλογή. Κανείς δεν το έχει δει ποτέ να φτάνει. Αυτός ο κύκλος είναι ο συμβολικός σπόνδυλος ολόκληρου του έργου: κάτι σε ωθεί να γυρίσεις εκεί που δεν έχεις πάει ποτέ, και δεν ξέρεις αν θα αλλάξει κάτι ή αν απλώς θα ξαναρχίσει. Η εγκατάσταση φέρνει αυτή την ιδέα στον φυσικό χώρο. Δίνει υφή και βάρος σε κάτι που από τη φύση του δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, και τοποθετεί τον θεατή μέσα σε αυτό, όχι ως παρατηρητή, αλλά ως μέρος του κύκλου.Item Open Access ΕκκρεμότηταΣιάπκα, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2026-06)Η «Εκκρεμότητα» συγκροτεί μια υλική και χωρική κατάσταση σε συνεχή μεταβολή. Το έργο εστιάζει στις καταστάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στην αρχή και το τέλος μιας διαδικασίας, πριν αυτή καταλήξει σε μια οριστική μορφή. Το ενδιαφέρον στρέφεται στον ενδιάμεσο χρόνο και χώρο, όπου η ύλη μετασχηματίζεται μέσα από διεργασίες ανάπτυξης, αφυδάτωσης, συρρίκνωσης, φθοράς και συσσώρευσης. Κεντρικό υλικό αποτελεί το βιοπλαστικό, ένα μείγμα νερού, ζελατίνης και γλυκερίνης. Μια επιφάνεια διαστάσεων 3,5 × 7 μ. εκτείνεται από την κατακόρυφο προς το δάπεδο, ενσωματώνοντας φυτικά εκχυλίσματα και υπολείμματα από βότανα, χόρτα, μυρωδικά και μπαχαρικά. Η μετάβαση από την κατακόρυφη στην οριζόντια ανάπτυξη ενεργοποιεί τη βαρύτητα στη διαμόρφωση της επιφάνειας, ενώ η απώλεια νερού προκαλεί σταδιακά συρρίκνωση, πτύχωση και παραμόρφωση. Η μορφή δεν προκαθορίζεται ως τελικό αποτέλεσμα, αλλά προκύπτει μέσα από την αλληλεπίδραση του υλικού με τη βαρύτητα, την αφυδάτωση και τις συνθήκες του χώρου. Η ίδια υλική συμπεριφορά επανεμφανίζεται σε δώδεκα βιοπλαστικές μάζες, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές συστολής, σχισμής και παραμόρφωσης. Στο δάπεδο αναπτύσσεται ένα πεδίο από 1.941 αποξηραμένα άνθη ροδιάς, πάνω στα οποία ισορροπούν χειροποίητα βάρη από αλεύρι, αλάτι, νερό και παραφίνη. Η σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων διαμορφώνει μια κατάσταση αναστολής, όπου η πιθανότητα μετατόπισης παραμένει ανοιχτή χωρίς να ολοκληρώνεται. Στον τοίχο, αποξηραμένες ρίζες σιταριού καταγράφουν μια αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της ανάπτυξης και της επέκτασης. Το βίντεο αποτελεί μια παράλληλη χρονική καταγραφή αυτών των διεργασιών, ακολουθώντας μια αλληλουχία μεταβάσεων από την ανόργανη προς την οργανική ύλη και καταλήγοντας στη σύνθλιψη, τη ζύμωση και τον μετασχηματισμό της. Έτσι, ο χρόνος δεν αποτελεί μόνο θέμα αναπαράστασης, αλλά ενεργό παράγοντα συγκρότησης της εγκατάστασης. Οι μεταβολές που προκύπτουν από την απώλεια υγρασίας, την ανάπτυξη και τη φυσική αποσύνθεση δεν αναπαρίστανται, αλλά συμβαίνουν μέσα στα ίδια τα έργα. Η τελική μορφή προκύπτει από την αλληλεπίδραση των υλικών, των φυσικών διεργασιών και των συνθηκών στις οποίες εκτίθενται. Η «Εκκρεμότητα» οργανώνεται ως ένα πλαίσιο ανοικτών συνθηκών, όπου η μορφή παραμένει υπό διαμόρφωση και η μεταβολή συνιστά μέρος της ίδιας της εικαστικής διαδικασίας.Item Open Access Εξ-ΕπιθυμίαςΒιλλιώτη, Δέσποινα (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-15)Το έργο Εξ-Επιθυμίας είναι μία σειρά τριών διαφορετικών έργων-ενοτήτων με αφετηρία την προσωπική εμπειρία του AIDS. Δημιουργείται μια σχέση του σώματος του ανθρώπου με του σώματος της φύσης, και συγκεκριμένα της θάλασσας, ως ένας εννιαίος χώρος που ταυτόχρονα γεννά και πάσχει. Αναιρείται το απόλυτο καλό και κακό και προωθείται μια σκέψη πιο συνολική. Σώμα άρρωστο ή μη, παραμένει πάντα σώμα φύσης. Απάντηση στην ερώτηση "Τι επιθυμείς;" δεν υπαρχει. Ότι πάσχει, επιθυμεi. Η πτυχιακή αποτελείται από 3 έργα: γλπυτική κατασκευή/εγκατάσταση, ηχητική σύνθεση περίπου 10 λεπτών και βίντεο περίπου 2 λεπτών.Item Open Access Επανασχεδιασμένες αφηγήσειςΑσημακάκης, Γεώργιος (Πτυχιακή εργασία, 2023-07-27)Το Reimagined Narrations (Επανασχεδιασμένες αφηγήσεις) αποτελείται από επεξεργασμένες εικόνες και ένα βίντεο-κολάζ. Αντλεί υλικό από φωτογραφικά άλμπουμ της οικογένειάς μου. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτά τα ντοκουμέντα έχουν οι γονείς μου, με φόντο τους την Αθήνα, τη Ρόδο και τη Ναύπακτο. Τους γονείς μου πλαισιώνουν φίλοι και συγγενείς. Μέσα από τις εικόνες παρακολουθούμε σκηνές διακοπών, εορτών αλλά και άλλων στιγμών, που οι ίδιοι θεώρησαν αρκετά σημαντικές, ώστε να τις απαθανατίσουν με τον φωτογραφικό φακό. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας λόγω της πανδημίας Covid-19 αποφάσισα να ψηφιοποιήσω φωτογραφίες από τα οικογενειακά άλμπουμ, πριν η πάροδος του χρόνου τις καταστρέψει τελείως. Πρωταρχικός μου σκοπός ήταν η συντήρηση της παράδοσης των φωτογραφικών άλμπουμ της οικογένειας, μιας και είμαι ο μόνος πια που συνεχίζει να κρατάει φωτογραφικό άλμπουμ. Μέσα από τη διαδικασία αυτή γίνομαι «αφηγητής» στην ιστορία που δημιουργούσαν τα μέλη της οικογένειάς μου, ανακαλύπτοντας ομοιότητες και διαφορές με την τότε «εκδοχή» των γονιών μου, όταν ήταν στην ίδια ηλικία με εμένα τώρα. Οι εικόνες αναπτύσσονται γραμμικά στον χώρο συστήνοντας μια ενδεχόμενη αφήγηση. Εσωτερικά στην αφηγηματική γραμμή, υπάρχουν φωτογραφίες που επαναλαμβάνονται και οι οποίες έχουν υποστεί διαφορετική επεξεργασία. Οι επαναλήψεις αυτές παγώνουν τα στιγμιότυπα στο χρόνο. Μέσα από την έρευνα του οικογενειακού φωτογραφικού αρχείου, επιχειρείται μια σύνδεση του νέου με το παλαιό. Όχι μόνο μέσω της επεξεργασίας, από ένα σύγχρονο μέσο, όπως ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, σε ένα παλαιότερο μέσο, αλλά και με την αποτύπωση μιας άλλης εποχής με δικά της δεδομένα και πλαίσιο. Έχοντας ως εργαλείο την τεχνολογία, επεμβαίνω και αναπλάθω την οικογενειακή ιστορία. Πέρα από τις επεξεργασμένες εικόνες, το βίντεο-κολάζ αποτελείται από γρήγορα εναλλασσόμενες εικόνες που μετασχηματίζονται διαρκώς δημιουργώντας ένα καινούργιο κάθε φορά «χώρο». Ο θεατής καλείται να ξαπλώσει και να βυθιστεί στον χώρο των εικόνων. Η στάση του σώματος παραπέμπει σε κατάσταση ύπνωσης και η γρήγορη εναλλαγή των εικόνων στα όνειρα.Item Open Access ΕΣΤΙΑΖερβουδάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)Τρεις γαλάζιοι πάγκοι όπου πάνω τους τοποθετήθηκαν 31 flippbooks μεγέθους 6x18 εκ. , 21 κομμάτια ταπετσαρίας μεγέθους 1,00x1,20 μέτρα έκαστο όπου απεικονίζουν γλάρους σε γαλάζιο φόντο, δύο παλέτες γαλάζιες όπου πάνω τους τοποθετήθηκαν φυλλάδες Α1 με αφήγηση, τηλεόραση 41" με βίντεο σε λούπα μίας καμινάδας διυλιστηρίων, διάρκειας 30:02 λεπτών, γράμματα βινυλίου τοποθετημένα στον τοίχο, με φράσεις από το κείμενο της φυλλάδας.Item Open Access Καταστάσεις εντόςΧαλκίδου, Χρυσούλα (Πτυχιακή εργασία, 2026-10)Τα παραμύθια αποτελούν έναν ιδιαίτερο τρόπο να προσεγγίζουμε τον κόσμο, καθώς μέσα από σύμβολα, εικόνες, φανταστικές αφηγήσεις και αναγνωρίσιμα μοτίβα μεταφέρουν αξίες, εμπειρίες, φόβους και γνώσεις, κάνοντας σύνθετες αλήθειες πιο προσιτές και κατανοητές. Με τη δύναμη της μεταφοράς και του συμβολισμού, τα παραμύθια αποτελούν ανοιχτά πεδία ερμηνείας για τον καθένα και λειτουργούν συχνά παρηγορητικά. Σε αυτό το έργο επιχειρώ την αφήγηση και κατασκευή ενός παραμυθιακού κόσμου, χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα και υλικά. Ξεκινά από την περιέργεια μου για το πως δομείται ένας μύθος και ποια είναι αυτά τα στοιχεία που συνθέτουν το παραμύθι. Ποιοι ρόλοι, συμβάντα, μεταμορφώσεις, φόβοι, δοκιμασίες και σύμβολα επανέρχονται. Μέσα από τη φαντασία και την κατασκευή , ακολουθεί ένα σύντομο παραμύθι για την ψυχολογική και πνευματική ωρίμανση ενός λαγού στην αναζήτησή ενός σκοπού. Η πραγματικότητα του λαγού δεν αναπαρίσταται άμεσα, αλλά μεταφράζεται σε μια σειρά από αντικείμενα, μορφές και συμβάντα, όπως συμβαίνει στη λογική του ονείρου. Τα σχέδια λειτουργούν ως μία αφηγηματική διαδρομή, οι κούκλες ως υλική παρουσία των χαρακτήρων και μέσα από το βίντεο το υλικό συναντά την αφήγηση και γίνεται ένα πάντρεμα ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία. Οι τρεις βασικοί χαρακτήρες, η μαμά Αρκούδα, η κόρη και ο λαγός εμφανίζονται ως τρεις ενσαρκώσεις του ίδιου ατόμου, που διαβάζονται αυτόνομα αλλά και ως σύνολο. Ο νους το συναίσθημα και το σώμα συνεργάζονται, συγκρατούν ή προωθούν το άτομο στην εξέλιξη της ιστορίας του.Item Open Access ΜΕΤΑ..Δήμου, Αργυρώ (Πτυχιακή εργασία, 2026-10-07)Ο Κόσμος.. ..όπως τον αντιλαμβανόμαστε.. ..φόρμες..δομές..σκέψεις..συναισθήματα..όνειρα.. ..διαρκώς ΑΠΟ και ΑΝΑ-ΣΥΝ-ΤΙΘΕΤΑΙ..με πρόθεση ή χωρίς.. ..σ’έναν αέναο χορό, αλλόκοτων θραυσμάτων ..προσκαλώντας .. ..με θράσος και τρυφερότητα.. ..σκληρότητα κι έρωτα.. ..χορεύετε; Η γλυπτική εγκατάσταση που αποτελεί το έργο της πτυχιακής μου εργασίας, είναι μια προσωπική, ανήσυχη κι ερευνητική ματιά, στην ζωή και τον κόσμο που μας περιβάλλει και μας περιλαμβάνει, τόσο σε ένα πρώτο υλικό και φυσικό επίπεδο , όσο και σε πιο άυλα πεδία... αυτά των σκέψεων και των διαλογισμών μας, των ονείρων και των συναισθημάτων μας, των σχεδίων και των ακυρώσεων..των ερώτων και των απογοητεύσεων... Η γέννηση, η ανάπτυξη, η φθορά, ο θάνατος, το συνεχές άνοιγμα και κλείσιμο κύκλων ζωής, μεγάλων, μικρών και μικρότερων, είναι αγωνιώδη ερωτήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας αγγίζουν όλους και μας οδηγούν να ψάχνουμε για απαντήσεις...για εναλλακτικές προτάσεις..για προσωπικές κοσμογονίες. Η δική μου κλίση είναι, με εφαλτήριο μια ακατανίκητη έλξη προς θραύσματα πραγμάτων ή πλασμάτων, που βρίσκω στις περιπλανήσεις μου- που βρήκαν φυσικό ή αναπάντεχο τέλος- να δώσω μια συνέχεια σε αυτό που... θεωρητικά..τελείωσε... Και καλούμαι και προσκαλώ και τον θεατή, να αναρωτηθεί...Όταν αυτά που θεωρούμε δεδομένα ή αθάνατα ή άφθαρτα ή σταθερά...χαθούν, γκρεμιστούν, ή πεθάνουν σύμφωνα με τον ρόλο που τους έχει οριστεί, από εμάς τους ίδιους, ή από μία κοσμική δημιουργική δύναμη, τι μπορούμε να κάνουμε με τα απομεινάρια τους...τ’ απομεινάρια μας; Μπορούμε να μετασχηματίσουμε και να τα σχηματιστούμε;; Και ποια θα είναι η νέα μορφή, η νέα ζωή, το νέο εγχείρημα; Τα ίδια μου τα υλικά αποκαλύπτουν κύκλους που έχουν κλείσει και καθώς δεν είναι πια ακριβώς αυτό που ήταν πριν, τα όρια έχουν σβήσει κι επιτρέπουν την ανασύνθεσή τους με έναν περισσότερο εναλλακτικό, θεραπευτικό, αυτό-οριστικό τρόπο...Item Open Access ΟυλουρουΤσικάκη, Ελευθερία (Πτυχιακή εργασία, 2025-10-08)Σημείο αναφοράς για τη δημιοργία των έργων που εκτίθενται απτελεί η Τέχνη των Αβορίγινων, από τισ αρχαιότερες μορφές τέχνης. Οι Αβορίγινες ( ab origine : "από την αρχή"), οι αυτόχθονες κάτοικοι τησ Αυστραλίας αποτελούν τον αρχαιότερο πολιτισμό στη Γη .Η σειρά των έργων δανείζεται τον τίτλο της από τον εμβληματικό ερυθρόχρωμο μονόλιθο "Uluru". Το έργο που παρουσιάζω αποτελείται από διακριτές ενότητες. Στην πρώτη ενότητα επιλέγω να αποτυπώσω μαλλιά. Η επιλογή να απεικονίσω μαλλιά στο έργο μου αναφέρεται στην κατάρριψη της θεωρίας πως οι «αρχαιότεροι» άνθρωποι έποικοι εκτός της Αφρικής είναι οι Ευρωπαίοι καθώς και στο ενδιαφέρον μου για τους ποικίλους συμβολισμούς και δοξασίες της αρχαιότητας με τους οποίους συνδέεται η απεικόνιση μαλλιών .Για τη δημιουργία των έργων που αποτελούν τη δεύτερη ενότητα, παρακινήθηκα από τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του βράχου. Υιοθετώ την τεχνική του κεντήματος, την παλαιότερη τέχνη των γυναικών, ως καλλιτεχνική έκφραση και διαλογιστική διαδικασία. Μεταχειρίζομαι πυκνές και άναρχες βελονιές πάνω σε ύφασμα ώστε να προκύπτουν άμορφα και ανάγλυφα σχήματα, συμπαγή αποτυπώμτα που δημιουργήθηκαν με μία διάθεση αντίστασης στη φθορά του χρόνου. Στην τρίτη ενότητα, εμπνεόμενη από τα χαρακτηριστικά της Αβορίγινης Τέχνης (Aboriginal Art) αλλά και τα ιδεώδη του λαού της, εργάζομαι ακολουθώντας μία ελεύθερη χειρονομιακή διαδικασία έκφρασης που έχει ως αποτέλεσμα να μην αποκαλύπτονται συγκεκριμένες γνώριμες εικόνες, αλλά τυχαίες οργανικές φόρμες.Item Open Access Το Σώμα έχει ΣπίτιΔημητρίου, Στέφανη (Πτυχιακή εργασία, 2024-10)Η εγκατάσταση "Το σώμα έχει σπίτι" ασχολείται με το πώς επηρεάζει την ψυχή μας ένα τραυματικό γεγονός. Δημιουργεί μια εμπειρία όπου ο επισκέπτης αλληλοεπιδρά με αυτό που βλέπει, αλλά και με αισθήματα που ξυπνάνε μέσα του. Το κύριο μέρος του έργου είναι μια κυκλική κατασκευή, που μοιάζει με ναό. Συμβολίζει έτσι ένα μέρος όπου το άτομο που έχει πληγωθεί ψυχικά μπορεί να βρει καταφύγιο και να θεραπευτεί. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται (ξύλο, μέταλλο, χαρτί, κερί, λαδόκολλα) δείχνουν τη σύγκρουση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, καθώς το τραύμα δημιουργεί σύγχυση και ανασφάλεια. Διάφορα μικρά γλυπτά συμβολίζουν την αποσύνθεση της μνήμης και της ταυτότητάς μας, καθώς το τραύμα διαταράσσει το ποιοι είμαστε. Στο χώρο γύρω από τον "ναό", υπάρχουν γλυπτά που μοιάζουν με φυτά και άλλα αντικείμενα που παραπέμπουν σε καινούργιες ιδέες και ανάγκη για αλλαγές, δείχνοντας την προσπάθεια να ξεπεραστεί το τραύμα και να αναγεννηθούμε. Τα γλυπτά με τα γρανάζια και τα ρολόγια αναπαριστούν τον τρόπο που το τραύμα μάς κάνει να νιώθουμε εγκλωβισμένοι στο χρόνο, ενώ τα πρόσωπα-κολλάζ δείχνουν πώς το τραύμα διασπά την αίσθηση του εαυτού μας. Τέλος το αποτύπωμα των ζυμαριών στην λαδόκολλα και οι μυρωδιές που αναδύονται μας θυμίζουν το αποτύπωμα του τραύματος που μας ακολουθεί στην ζωή μας όσο και αν το φροντίσουμε.
