ΜΕΤΑ..
Title in english
AFTERWARDS..
View or Download Files
Embargo lift
Type
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Date
2026-10-07
Author
Advisor
Examining Committee
Studio Director
Αρβανίτης, Νίκος
Academic Institution
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Department
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Division
Category
Εγκατάσταση
Master of Arts Program
Keywords
Keywords in english
Birth, Decay, Death, Recomposition, Drive, Transformation, Coexistance
Abstract
Ο Κόσμος..
..όπως τον αντιλαμβανόμαστε..
..φόρμες..δομές..σκέψεις..συναισθήματα..όνειρα..
..διαρκώς ΑΠΟ και ΑΝΑ-ΣΥΝ-ΤΙΘΕΤΑΙ..με πρόθεση ή χωρίς..
..σ’έναν αέναο χορό, αλλόκοτων θραυσμάτων ..προσκαλώντας ..
..με θράσος και τρυφερότητα..
..σκληρότητα κι έρωτα..
..χορεύετε;
Η γλυπτική εγκατάσταση που αποτελεί το έργο της πτυχιακής μου εργασίας, είναι μια προσωπική, ανήσυχη κι ερευνητική ματιά, στην ζωή και τον κόσμο που μας περιβάλλει και μας περιλαμβάνει, τόσο σε ένα πρώτο υλικό και φυσικό επίπεδο , όσο και σε πιο άυλα πεδία... αυτά των σκέψεων και των διαλογισμών μας, των ονείρων και των συναισθημάτων μας, των σχεδίων και των ακυρώσεων..των ερώτων και των απογοητεύσεων... Η γέννηση, η ανάπτυξη, η φθορά, ο θάνατος, το συνεχές άνοιγμα και κλείσιμο κύκλων ζωής, μεγάλων, μικρών και μικρότερων, είναι αγωνιώδη ερωτήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας αγγίζουν όλους και μας οδηγούν να ψάχνουμε για απαντήσεις...για εναλλακτικές προτάσεις..για προσωπικές κοσμογονίες. Η δική μου κλίση είναι, με εφαλτήριο μια ακατανίκητη έλξη προς θραύσματα πραγμάτων ή πλασμάτων, που βρίσκω στις περιπλανήσεις μου- που βρήκαν φυσικό ή αναπάντεχο τέλος- να δώσω μια συνέχεια σε αυτό που... θεωρητικά..τελείωσε... Και καλούμαι και προσκαλώ και τον θεατή, να αναρωτηθεί...Όταν αυτά που θεωρούμε δεδομένα ή αθάνατα ή άφθαρτα ή σταθερά...χαθούν, γκρεμιστούν, ή πεθάνουν σύμφωνα με τον ρόλο που τους έχει οριστεί, από εμάς τους ίδιους, ή από μία κοσμική δημιουργική δύναμη, τι μπορούμε να κάνουμε με τα απομεινάρια τους...τ’ απομεινάρια μας; Μπορούμε να μετασχηματίσουμε και να τα σχηματιστούμε;; Και ποια θα είναι η νέα μορφή, η νέα ζωή, το νέο εγχείρημα; Τα ίδια μου τα υλικά αποκαλύπτουν κύκλους που έχουν κλείσει και καθώς δεν είναι πια ακριβώς αυτό που ήταν πριν, τα όρια έχουν σβήσει κι επιτρέπουν την ανασύνθεσή τους με έναν περισσότερο εναλλακτικό, θεραπευτικό, αυτό-οριστικό τρόπο...
Abstract in english
The world as we perceive it
—forms, structures, thoughts, emotions, dreams—
is constantly being DE and RE composed,
with or without intent,
inviting us into a perpetual chaos of fragments.
With audacity and tenderness, cruelty..eros..
«Shall we dance?»
The sculptural installation that constitutes my thesis project is a personal, restless, and investigative gaze into life and the world that surrounds and includes us, both on a primary material and physical level, as well as within
more intangible realms—those of our thoughts and meditations, our dreams and emotions, our plans and cancellations, our loves and disappointments. Birth, growth, decay, death—the continuous opening and closing of life cycles, large, small, and even smaller—are anxious questions that- in one way or another- touch us all and lead us to search for answers, for alternative proposals, for personal cosmogonies. My own calling uses as a springboard an irresistible attraction toward fragments of things or creatures that I find in my wanderings—things that have met a natural or unexpected end—in order to give continuity to what has theoretically ended.
And I feel called, as I invite the viewer as well, to wonder: When those things we take for granted, or consider immortal, imperishable, or stable are lost, shattered, or die according to the role assigned to them by ourselves or by a cosmic creative force—what can we do with their remnants, ..with our remnants? Can we transform and be transformed by dancing with more—and seemingly incompatible or bizarre—parts now? And what will my new form, the new life, the new endeavor be? My very materials reveal cycles that have closed, and since they are no longer exactly what they were before, the boundaries have faded, allowing them to mix and recompose in a more liberating, therapeutic, and self-defining way.
Description
Creative Commons License
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International