Γκρίζα βιβλιογραφία

Permanent URI for this community

https://artia.asfa.gr/handle/artia/1

Browse by

Results 1 - 20 of 97

Open Access
40.920+
Ελευθερίου, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)
40.920+ κάποια ακόμα σώματα από πηλό. Ένας χώρος για να πενθηθεί το απένθητο. Ένας απέραντος χώρος μεταξύ μας για εκείνο που δεν του αναλογεί η οδύνη. Το [ 40.920+ ] είναι μια στιγμή, μια μνημόσυνη εγκατάσταση στην εποχή του πολέμου. Από τα βαλκάνια ως τη μέση ανατολή, το πένθος και η ζωή μαζεύεται γύρω από τραπέζια. Η τροφή, η ίδια ουσία που συντηρεί την κοινότητα, γίνεται σύμβολο της μετάβασης: συνομιλεί με το αναπόφευκτο και κερδίζει, γιατί προσφέρει την ελπίδα πως υπάρχουν τρόποι να συνεχίσει κανείς παρά την απώλεια. Στο [ 40.920+ ] σας καλώ σε ένα τραπέζι χωρίς ζωή. Ό,τι μεταμορφώνεται φευγαλέα σαν είδηση, εδώ για λίγο ξαναπαίρνει πίσω την υλική μορφή του. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να εξοικειωθούμε με την ωμότητα, όσο εκείνη δεν πλήττει εμάς τους ίδιους; Πόσο συνένοχοι είμαστε με την βία, όσο καταναλώνουμε ηδονοβλεπτικά τις εικόνες του θανάτου; Οι ζωές αυτών των άλλων δεν είναι εντελώς ζωές, λένε τα πάντα γύρω μας, ούτε όσο ζουν ούτε όταν πεθαίνουν. Και όταν πεθαίνουν δεν είναι πλήρεις ημερών: είναι από βόμβες στα εδάφη της Γάζας, είναι από εργατικό ατύχημα στις βιομηχανίες της κεντρικής Ευρώπης, είναι από ομοφοβικούς υγειονομικούς στα ενδοκρινολογικά ιατρεία, από χέρι γυναικοκτόνου στην Θεσσαλονίκη, από βασανιστήρια στα ΑΤ της Αθήνας και η λίστα είναι μεγάλη. Η Τζούντιθ Μπάτλερ θα μιλήσει για εκείνο το περιθώριο που κοινωνικά εξαιρείται του πένθους, περιγράφοντας πώς στο αξιοβίωτο της δυτικής ευδαιμονίας δεν χωράνε όλα τα σώματα. Τα περισσότερα παραμένουν εκτεθειμένα στην τρωτότητα και την τιμωρία, στοχοποιημένα στην ίδια βάση που τα συνθέτει ως κοινότητες: στη βάση της φυλής, της έκφρασης/ ταυτότητας φύλου και της τάξης τους. Το [ 40.920+ ] είναι το λεπτό της σιγής υπό τη φλόγα των κεριών για όσα τους αρνήθηκαν το πένθος. Αν εγώ δεν είμαι χωρίς εσένα, και εσύ δεν είσαι χωρίς εμένα, κάθε φορά που ο ένας πεθαίνει, αλλάζει ο κόσμος.
Open Access
A-maze-ing Adiadne*
Σέργη, Εμμανουέλα (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Το έργο αποτελεί μια παραλλαγή του μύθου της Αριάδνης. Ο λαβύρινθος είναι φτιαγμένος από 160 πήλινα τούβλα τύπου λέγκο (leg godt σημαίνει στα δανέζικα ‘παίξε όμορφα’). Η Αριάδνη ‘πρωταγωνιστεί’ πάνω στα τούβλα, σε απεικονίσεις συναισθηματικών/ ψυχολογικών καταστάσεων σε νυχτερινό τοπίο με αστέρια (‘Αστέριος’ ήταν το όνομα του Μινώταυρου). Ο λαβύρινθος δεν έχει εμφανή έξοδο. Η Αριάδνη ως κυρίαρχη μορφή (από πηλό επίσης) βρίσκεται μέσα στον λαβύρινθο, από τον οποίο δεν μπορεί να βγει, ούτε με δράση (κομμένα χέρια), ούτε με φυγή (κομμένα πόδια), αλλά με υπέρβαση (κατοπτεύοντας από το κέντρο του λαβύρινθου τις ψυχολογικές/ συναισθηματικές καταστάσεις τις οποίες βιώνει). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Θησέας φεύγοντας από την Κρήτη πήρε μαζί του την Αριάδνη, η οποία τον είχε βγάλει με τον μίτο της από τον λαβύρινθο του Μινώταυρου. Στη διαδρομή προς την Αθήνα το καράβι τους έκανε στάση στην Νάξο. Ο Θησέας συνέχισε για την Αθήνα και άφησε την Αριάδνη στην Νάξο, στον Διόνυσο ο οποίος την παντρεύτηκε και την ανέβασε στον Όλυμπο ανάμεσα στους θεούς. Στον μύθο η Αριάδνη, μεγάλωσε σε παλάτι, ερωτεύτηκε, μέσω του έρωτα δραπέτευσε, πρόδωσε και προδόθηκε, λάτρεψε και λατρεύτηκε. Είχε όμως τον έλεγχο της ζωής της; Κατάγομαι από την Νάξο όπου η Αριάδνη λατρεύτηκε ως θεά.
Open Access
Alpha-mechano (α-mechano)
González-Sigler, Angel (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Τo α-mechαno (μία αρχαιολογία του μέλλοντος) πραγματεύεται μια μάταιη, αδύνατη συνάντηση σε ένα μακρινό μέλλον: μια επαφή ανάμεσα στα θραύσματα μιας εξελιγμένης μορφής μηχανής, η οποία επιχειρεί να ανασυντεθεί, και στο μοναδικό ίχνος που θα έχει απομείνει από τον ατελή δημιουργό της — αποσπασματικές, εφήμερες εικόνες σωμάτων, αντανακλάσεις, φευγαλέες προβολές χεριών, φαντάσματα. Η συνάντηση αυτή εκτυλίσσεται σε έναν μεθοριακό χώρο, σε ένα σχεδόν ανεπαίσθητο κατώφλι ανάμεσα σε δύο χρονικές διαστάσεις: το παρελθόν και το μέλλον. Η νοσταλγία της μηχανής για τον άνθρωπο εκφράζεται μέσα από μία χειρονομία: το άγγιγμα — μια θεμελιώδη, βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, που ωστόσο δεν θα εκπληρωθεί ποτέ. α-mechαno είναι μία οπτικό-ακουστική εμπειρία η οποία αποτελείται από τρεις αλληλένδετες ενότητες: • Ένα γλυπτό κατασκευασμένο από οπτικές ίνες. • Έναν ¨inmersive¨/βιωματικό χώρο, οριοθετημένο από μια ημιδιάφανη υφασμάτινη επιφάνεια. Η επιφάνεια αυτή λούζεται από ροές φωτός μεταβλητής έντασης, λειτουργεί ως πεδίο προβολής και καλεί τον θεατή να κινηθεί στο εσωτερικό της. • Βιντεοπροβολές που συμπληρώνουν το οπτικό περιβάλλον.
Open Access
CLITORIA
Λεουνάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)
Clitoria Ternatea είναι η επιστημονική ονομασία του φυτού γνωστού και ως Butterfly pea flower, Asian pigeon wings ή Aparajita. Βρέθηκε καταγεγραμένο για πρώτη φορά το 1678 απο τον Jakób Breyne με την περιγραφή ‘’Flos clitoridis ternatensibus’’. Το συγκεκριμένο φυτό ανήκει στην οικογένεια Fabacae, αλλιώς, η οικογένεια των ‘’μπιζελιών’’. Χαρακτηριστικό αυτής, το σύνθετο φύλλωμα και η παραγωγή καρπών γνωστών και ως όσπρια. Η Clitoria Ternatea, παρουσιάζει συχνά ένα μπλε άνθος το οποίο αποτελείται απο μια περίπλοκη σύνθεση πετάλων, η οποία μορφολογικά θυμίζει το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα. Όχι αναίτια λοιπόν, η επιστημονική του ονομασία επηρεάστηκε απο τη συγκεκριμένη ομοιότητα. Η ονοματοδοσία του φυτού, την εποχή που κατεγράφη σήκωσε έντονες αντιδράσεις, παρ’ όλα αυτά έμεινε ως έχει. Το ζήτημα αυτό, αποτελεί έναν απο τους κύριους λόγους που βασίστηκε η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία εξ ολοκλήρου στο φυτό Clitoria Ternatea. Το άνθος της clitoria ternatea έχει ταυτιστεί σε αρκετές θρησκείες με την θηλυκότητα, την ηρεμία και τη γαλήνη. Έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται σε τελετές και φαρμακευτικές πρακτικές λαών. Πρόκειται για ένα φυτό με προκαθορισμένο ρόλο πριν προλάβουν να ερευνηθούν τα χαρακτηριστικά του απο την επιστημονική κοινότητα. Η κύρια χρήση του άνθους αυτού πριν μελετηθεί αφορούσε αποκλειστικά το γυναικείο φύλο μόνο και μόνο λόγω της μορφολογικής ομοιότητας του με την κλειτορίδα. Στον Ελλαδικό χώρο, το συγκεκριμένο φυτό είναι δυσεύρετο καθώς ευδοκιμεί κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία. Τα άνθη της Clitoria Ternatea είναι όμως διαθέσιμα και κατάλληλα για κατανάλωση είτε ως ρόφημα σε μορφή τσαγιού είτε ως χρωστική στην μαγειρική, την ζαχαροπλαστική και την ποτοποιεία. Η ζωγραφική σειρά Clitoria αποτυπώνει φαντασιακές συνθέσεις του φυτού Clitoria Ternatea και δημιουργήθηκε με χειροποίητα υδατοχρώματα από την χρωστική των άνθεων του. Τα μωβ άνθη βράζονται σε νερό και απελευθερώνουν μπλε χρωστική ουσία. Η προσθήκη όξινης ουσίας, όπως πχ λεμόνι, στο μείγμα, αλλάζει το ph του νερού και προσδίδει μωβ αποχρώσεις στο διάλυμα. Η παρασκευή ενός απολαυστικού και ευεργετικού αφεψήματος εξελίσσεται σε διαρκές πείραμα παραγωγής υδροχρώματος. Ο χρόνος βρασμού, η ποσότητα των άνθεων, η όξινη ουσία, ο χρόνος συντήρησης είναι παράγοντες που επηρεάζουν το τελικό υδρόχρωμα όπως και η εφαρμογή αυτού σε διαφορετικές επιφάνειες και ποιότητες χαρτιού. Μελετώντας την μακρόχρονη ιστορία του φυτού, τη φαρμακευτική και λατρευτική του χρήση σε διάφορους πολιτισμούς, αναπτύσσεται μια προσωπική αφαιρετική αφήγηση επιχειρώντας να ανασυνταχθεί μέσω της εικαστικής πρακτικής η ιστορία του άνθους. Προτάσσεται πλέον μια νέα λατρευτική πράξη πέρα από την οικεία σημειολογία. Για τους λατρευτικούς σκοπούς και διαδικασία, έχουν δημιουργηθεί χρηστικά σκεύη (τσαγιέρα και ποτηράκια απο λευκό πηλό) που αφορούν την παραγωγή και την προσφορά αφεψήματος διακοσμημένα με το ίδιο το αντικείμενο της λατρείας .
Open Access
(De)siderantes
Δαμουλή Πλαΐνη, Σοφία Αικατερινή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η ενότητα Desiderantes, εκκινώντας από την ενατένιση του ουρανού, εξερευνά την αρχέγονη ανάγκη αναζήτησης σημείων και οιωνών, εστιάζοντας στη διαχρονική λαχτάρα σύνδεσης με τα αστέρια και, πρωτίστως, στην κατασκευαστική αγωνία που γεννά η επιθυμία κατανόησης και συμπόρευσης με τα αστρικά φαινόμενα Οικειοποιούμενη τυπολογίες αστρονομικών οργάνων που προορίζονται για τη χαρτογράφηση του ουρανού, κατασκεύασα ξύλινα εργαλεία προσανατολισμού και παρατήρησης, τα οποία απαλλάσσονται από το βάρος της χρηστικότητας και αναλαμβάνουν ποιητικά χρέη, αποκτώντας μεταφορικό χαρακτήρα. Μηχανές που χάνουν την επιτελεστικότητά τους εξαιτίας του ίδιου τους του υλικού· αδυνατώντας να μετρήσουν τον ουρανό, αντιστρέφουν το βλέμμα προς το εσωτερικό σαν μαύροι καθρέφτες και μεταμορφώνονται σε ψυχομετρικά εργαλεία.
Open Access
Delululand
Νάνος, Ευάγγελος (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-09)
Στο Delululand μου, δημιούργησα μια σειρά έργων από ζωγραφικά με ανάγλυφα και γλυπτά που απεικονίζουν πράξεις μιας περσόνας που έχω επινοήσει, φέρνοντας στην επιφάνεια επιθυμίες που κάνω στη φαντασία μου αλλά δεν μπορώ να πραγματοποιήσω στην καθημερινότητά μου, επειδή περιορίζομαι από τα περιβάλλοντα στα οποία έχω ζήσει, περιβάλλοντα που είναι συντηρητικά και εχθρικά απέναντί σε queer άτομα. Η περσόνα στα έργα είναι η επιτομή του self-empowerment για μένα, ένα άτομο που δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη των άλλων. Εκφράζω αμετανόητα το queerness μου και αποτυπώνω τη φαντασίωσή μου και αυτό που θέλω να είμαι στην πραγματικότητα, και το κάνω κάτι αληθινό και απτό. Πολλές εικόνες στα έργα αντλούν αφορμές από αναρτήσεις που γίνονται σε queer social media, και υπογραμμίζω τη σχέση μου με αυτά ως queer άτομο, σχολιάζοντας τα στερεότυπα που αναπαράγουν και τις προσδοκίες που μου δημιουργούν για το πώς «πρέπει» να συμπεριφέρομαι και να είμαι, ενώ, παράλληλα, τα προσεγγίζω με χιούμορ και τα ενστερνίζομαι. Τα χρώματα είναι έντονα και με πολλή χρωστική, παίζοντας με το στερεότυπο ότι οτιδήποτε πολύχρωμο θεωρείται κιτς και queer. Τα ζωγραφικά έργα έχουν την ίδια λογική ως προς τη φόρμα και το χρώμα με τα γλυπτά, που έχουν κατασκευαστεί με 3D εκτυπώσεις. Θέλω να είναι δύσκολο για τον θεατή να ξεχωρίσει τι είναι γλυπτό και τι είναι ζωγραφική. Παίζω με το ψεύτικο και το αληθινό, τι είναι φαντασίωση και τι ψέμα, αλλά ταυτόχρονα όλα είναι αληθινά.
Open Access
Dimmensional Constructs
Στραντζάκη, Σοφία (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)
Η διπλωματική εργασία με τίτλο Dimensional Constructs πραγματεύεται τον χώρο ως ένα ρευστό και διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο, στο οποίο η ζωγραφική και η εγκατάσταση συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται. Μέσα από πίνακες, τρισδιάστατες κατασκευές και παρεμβάσεις που εκτείνονται στον περιβάλλοντα χώρο, το έργο διαμορφώνει ένα εικαστικό σύνολο που υπερβαίνει τα όρια της δισδιάστατης επιφάνειας. Κυρίαρχο στοιχείο είναι οι γραμμές, οι οποίες μεταφέρονται από τη ζωγραφική στον χώρο με τη χρήση κλωστών. Οι κλωστές λειτουργούν ως προεκτάσεις των έργων, χαράσσοντας ρυθμούς και επαναλήψεις που μεταφέρουν τον θεατή από το επίπεδο της επιφάνειας στην εμπειρία της τρισδιάστατης εγκατάστασης. Η διάταξή τους δημιουργεί νέους άξονες και σχέσεις στον χώρο, προσκαλώντας τον θεατή σε μια ενεργή, βιωματική παρατήρηση. Η συνύπαρξη οργανικών και βιομηχανικών υλικών – όπως η πέτρα, το μέταλλο, το ξύλο και το γυαλί – δημιουργεί αντιθέσεις αλλά και γέφυρες ανάμεσα στο φυσικό και το κατασκευασμένο. Οι κατασκευές παραμένουν ανοιχτές ως μορφές, υποδηλώνοντας τη ρευστότητα του χώρου και την ικανότητά του να μετασχηματίζεται και να παράγει νέες αφηγήσεις. Η καλλιτεχνική διαδικασία εξελίσσεται ως διαρκής έρευνα για τη σχέση μεταξύ χώρου, ύλης και βλέμματος. Το έργο δεν προτείνει τον χώρο ως σταθερό δεδομένο, αλλά ως μια εμπειρία που μεταβάλλεται, ανάλογα με την παρουσία και την κίνηση του θεατή. Μέσα από τη σύνθεση ζωγραφικής, εγκατάστασης και υλικών, η εργασία επιδιώκει να αναδείξει τον χώρο ως ένα δυναμικό, ανοιχτό πεδίο, σε συνεχή διάλογο με τον χρόνο, το φως και την ανθρώπινη εμπειρία.
Open Access
Don't ask questions you don't want to know the answers to
Δεμερτζή, Έλενα Άννα (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η εγκατάσταση αποτελείται από εννέα κεραμικά έργα, εμφιαλωμένα και μη, τα οποία συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο που παραπέμπει σε μια σύγχρονη μορφή τελετουργίας. Τα αντικείμενα λειτουργούν ως συμβολικοί φορείς νοήματος, ενεργοποιώντας έναν διάλογο γύρω από την καταγωγή, τη θρησκεία, τη μητρότητα και τη συλλογικότητα. Μέσα από τη συνύπαρξη μορφών και συμβόλων, αναδεικνύεται η σχέση ανάμεσα στο ατομικό βίωμα και την πολιτισμική μνήμη, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι έννοιες διαμορφώνουν την προσωπική και κοινωνική εμπειρία. Η γλυπτική εγκατάσταση αντλεί αναφορές από μνημειακά σύμβολα και πνευματικές πρακτικές διαφορετικών πολιτισμών, επαναπροσεγγίζοντας την έννοια της τελετουργίας στη σύγχρονη εποχή, όπου πολλές από τις παραδοσιακές της μορφές έχουν σταδιακά αποδυναμωθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη και πιο συγκεκριμένα η κεραμική, αναλαμβάνει έναν νέο ρόλο, λειτουργώντας ως μέσο δημιουργίας χώρων νοήματος, επανασύνδεσης και στοχασμού. Μέσα από τη διαδικασία του craft, η χειρωνακτική πράξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η υλικότητα του πηλού, η επανάληψη της μορφοποίησης και η φροντίδα της γλυπτικής φόρμας αποκτούν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα, μετατρέποντας την καλλιτεχνική διαδικασία σε μια στοχαστική πρακτική που αγγίζει το πεδίο της φιλοσοφίας. Έτσι, το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μνήμη, την πνευματικότητα και τη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία.
Open Access
Eat me, Drink me
Στελλάτου, Αικατερίνη (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-19)
Αφορμή για τη δημιουργία της πτυχιακής μου υπήρξαν μια μακέτα, ένα κλιμακόμετρο και ένα τυχαίο κομμάτι φελιζόλ. Αρχικά, δημιούργησα την ομάδα των μικρογλυπτών κλίμακας 1:100. Η προβολική τους εικόνα σε επίπεδη επιφάνεια (4 προφίλ) οδήγησε στη δημιουργία των μεγεθύνσεων. Το ενδιαφέρον μου εστιάστηκε στις αλλαγές που υφίσταται η φόρμα στη διαδικασία αυτή: Στην αντίληψη, η μεγέθυνση ενός σχήματος αλλάζει ορισμένες παραμέτρους που σχετίζονται με τα ανθρώπινα μεγέθη. Το οικείο μετατρέπεται σε ανοίκειο όχι μέσω της παραμόρφωσης αλλά μέσω της αλλαγής κλίμακας. Για την υλοποίηση των γλυπτών συνέλεγα για 1,5 χρόνο κομμάτια φελιζόλ από συσκευασίες ηλεκτρικών ειδών. Το υλικό, η φόρμα και η κλίμακα, παραπέμπουν συνειρμικά σε μια σειρά από δίπολα.
Open Access
Ego Death
Βασιλάκου, Μαρία Τζουλιάνα (Πτυχιακή εργασία, 2025-07-02)
Το Ego Death είναι μια απόπειρα αποτύπωσης της στιγμής όπου ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον εαυτό του όπως τον γνωρίζει και μεταβαίνει σε μια άυλη πραγματικότητα. Η συνείδηση φεύγει από το σώμα και περιπλανιέται σε ένα φωτεινό σύμπαν χωρίς χρόνο, όπου η αίσθηση του "εγώ" διαλύεται και αντικαθίσταται από μια βαθιά ενότητα με το Όλον. Το έργο βασίζεται σε μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, η οποία έδειξε ότι τη στιγμή του θανάτου απελευθερώνεται μεγάλη ποσότητα της ψυχεδελικής ουσίας N,N-Dimethyltryptamine στον εγκέφαλο κάποιων θηλαστικών. Καθώς η ουσία αυτή υπάρχει και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, είναι πιθανό να ισχύει ένας παρόμοιος μηχανισμός και να συμβάλλει στις επιθανάτιες εμπειρίες, αφού πέρα από τη φυσική του σύνδεση με τον θάνατο, όταν καταναλώνεται παρασύρει τη συνείδηση σε μια τελετουργική έξοδο από το είναι. Η ουσία N,N-Dimethyltryptamine, πέρα από τα θηλαστικά, υπάρχει σε πουλιά, αμφίβια, ψάρια, μικροοργανισμούς και τέλος σε φυτά, όπου βρίσκεται και στη μεγαλύτερη περιεκτικότητα. Τα φυτά αυτά, λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης της ουσίας, χρησιμοποιούνται κυρίως από αυτόχθονες φυλές του Αμαζονίου σε ιερές τελετές με το αφέψημα αγιαχουάσκα, αποτελώντας μέρος της πολιτιστικής και θεραπευτικής τους παράδοσης. Η χρήση τους έχει γίνει αντικείμενο επιστημονικών ερευνών, οι οποίες δείχνουν ότι όλοι βιώνουν την ίδια μεταθανάτια εμπειρία αποκοπής από το σώμα, σαν μια πόρτα σε έναν παράλληλο κόσμο, όπου οντότητες μοιράζονται μια αρχέγονη γνώση. Το έργο αυτό είναι τα απομεινάρια ενός άλλου κόσμου και επιχειρεί να οπτικοποιήσει αυτή την εμπειρία, δίνοντας στον θεατή μια ματιά στο πώς μπορεί να είναι η μετάβαση προς τον θάνατο. Είναι μια εξερεύνηση του αγνώστου, μια πιθανή απόπειρα σύλληψης κάτι ανώτερου, ένα παράθυρο όπου ο άνθρωπος κρυφοκοιτάζει στην απέναντι όχθη.
Open Access
Einstein - Rosen Gate
Γιαμπάνης, Νικόλαος (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Μια πύλη στο άγνωστο, το ξεκίνημα μίας διαδρομής σε ένα κόσμο όπου η ύλη δεν είναι πλέον φυσικό αντικείμενο , είναι απλά μία έννοια που μπορεί να εκφραστεί μόνο με την μαθηματική γλώσσα. Ένα περιβάλλον που λειτουργεί ως Καθαρτήριο για αυτούς που θα περάσουν στην άλλη πλευρά, αλλά και ως τόπος απόθεσης αναθημάτων προς αυτούς που έκαναν το μεγάλο βήμα. Το πέρασμα από την φαινομενικά σταθερή ροή του χρόνου και την φθορά της ύλης σε έναν κόσμο αέναης ενέργειας και απόλυτης συλλογικότητας , χωρίς τοπικούς και χρονικούς προσδιορισμούς. Υλικά έργου: εφυαλωμένος άργυλος, ρητίνες, ελαιοχρώματα, μέταλλο, φώτα LED, ηχητική σύνθεση
Open Access
ETEROS
Οικονόμου, Αικατερίνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)
H δημιουργός, καλωσορίζει τους επισκέπτες σε έναν νεοφυή κόσμο. Η γλυπτική εγκατάσταση είναι μια χίμαιρα, ένα υβρίδιο ελέφαντα, στρουθοκαμήλου και πεταλούδας, με ανθρώπινο χέρι, αυτό της δημιουργού της. Αναδομώντας την έννοια του κλασικού γλυπτού, το έργο σχεδιάζεται αρχικά με πρόθεση την κατασκευή του σε μάρμαρο. Αποδομώντας αργότερα τη βασική ιδέα, η χίμαιρα δημιουργείται σε τρισδιάστατο εκτυπωτή και εναρμονίζεται με την πλάνη της υφής μαρμάρου. Πρόκειται για μια σημειολογική αναφορά των μορίων του σώματός της που «απλώθηκαν» στον οριοθετημένο κόσμο της. Μοναδική ταύτιση με την δημιουργό της αποτελεί το ανθρώπινο μέλος της σύνθεσης, δηλώνει ότι το έμβιο και το αβιοτικό στοιχείο συγχωνεύτηκαν. Η οσμή του ανθόνερου ανακαλεί την μνήμη και συνδέεται με την αιώρηση της εγκατάστασης. Καθώς ο θεατής εισέρχεται στον υποφωτισμένο, αδρανή χώρο, στόχος είναι να οδηγηθεί σε μία εικονοποίηση με ηθελημένη επίφαση πνευματικότητας. Η εξερεύνηση ανάμεσα στην επιστήμη και στη μεταφυσική, σαν μια τεχνο-ουτοπία που συνορεύει με τον βιολογικό κόσμο και οι ασιατικές αισθητικές αντιλήψεις απο- απεικόνισης καθημερινών πράξεων, έχουν επιρροή από το We Live Future Ancestral Technologies Entry Log (2019) του καλλιτέχνη Cannupa Hanska Luger, όπως και από το έργο το καλλιτέχνη Zhu Linan Immersive Inverse Mapping.
Open Access
Exquisite Corpse
Σκάρλα, Ξανθή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Το έργο μου διερευνά το σώμα όχι ως σταθερή ανατομία αλλά ως ασυνεχή, ρευστό, επανασυνδεόμενο πεδίο δυνατοτήτων, ροών και εντάσεων. Ένα σώμα που δεν είναι ακόμη «οργανωμένο» — ένα σύγχρονο Σώμα Δίχως Όργανα. Τα γλυπτά μου λειτουργούν ως υλικές εκδοχές αυτής της κατάστασης. Η μορφή προκύπτει από αποσπασματικές συνδέσεις, παράγοντας υβριδικές και παραμορφωμένες σωματικότητες που παρουσιάζονται όχι ως δεδομένη οντότητα αλλά ως διαδικασία: ένα διαρκές γίγνεσθαι ανάμεσα στη διάρρηξη και τη σύνδεση, στην οργάνωση και την απο-οργάνωση, στο εικονικό και το πραγματικό, στον χρόνο και τη δυνατότητα, στο φθαρτό και το αιώνιο.
Open Access
Farewell
Μισεγιάννη, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2023-10-04)
Χρησιμοποίησα αντικείμενα, στοιχεία επίπλων και λεπτομέρειες από το εσωτερικό ενός σπιτιού που δεν υφίσταται πλέον. Ο εσωτερικός χώρος μιας κατοικίας, καθημερινός και οικείος, συνιστά πεδίο αναφορών, μνήμης και στοχασμού γύρω από την εφήμερη φύση της υλικής υπόστασης. Τα αντικείμενα της καθημερινότητας, ευτελή, χρηστικά ή διακοσμητικά, φέρουν ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο. Η αξία που τους αποδίδεται κοινωνικά και προσωπικά καθιστά τον αποχωρισμό δύσκολο, ενώ παράλληλα η διατήρησή τους προϋποθέτει μια συνεχώς αμφίσημη διαδικασία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία συγκέντρωσα αντικείμενα που απέκτησαν σημασία είτε μέσω του χώρου που κοσμούσαν είτε μέσω των προσώπων που τα συνόδευαν. Ενσωμάτωναν μνήμες και βιώματα που είχαν πλέον παρέλθει, ενώ νέα αντικείμενα είχαν καταλάβει τη θέση τους, σηματοδοτώντας τον κύκλο της αντικατάστασης και της απώλειας. Η συσσώρευση αυτή οδήγησε στη συγκρότηση μιας εκτεταμένης συλλογής∙ εκατοντάδες αντικείμενα, συγκεντρωμένα σε κούτες, τα οποία δεν μπορούσαν να επανακαθοριστούν με τον τρόπο που υπήρξαν στο παρελθόν. Η καλλιτεχνική πρακτική περιλάμβανε την αποδόμηση και καταστροφή των αρχικών αντικειμένων, από τα οποία διατήρησα μόνο το χάρτινο περίβλημά τους. Τα κατάλοιπα αυτά παρουσιάστηκαν με τρόπο που παραπέμπει στη μουσειολογική πρακτική της αρχαιολογικής έκθεσης, αναδεικνύοντας την υλικότητα του κελύφους και την απουσία του πρωτότυπου αντικειμένου. Τα αρχικά αντικείμενα δεν υπάρχουν πλέον.
Open Access
FLOWER IN THE CRANNIED WALL
Τσεμπέρη, Μαγδαληνή (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-12)
FLOWER IN THE CRANNIED WALL Flower in the crannied wall, I pluck you out of the crannies, I hold you here, root and all, in my hand, Little flower—but if I could understand What you are, root and all, and all in all, I should know what God and man is. Alfred Tennyson --- Η αίσθηση της φυτικότητας γίνεται ζήτημα πνευματικής και μορφοπλαστικής τάξης. Η φυτική συνθήκη αποτυπώνεται μέσα από τη ζωντάνια του χρώματος και τις πλαστικές μεταμορφώσεις της αφηρημένης φόρμας. Η χειρονομία και η σωματική αναμέτρηση με τις διαστάσεις του καμβά, καθοδηγούμενη από ενστικτώδεις δυνάμεις, γίνεται έκφραση αρχέγονης ύπαρξης παρακάμπτοντας το παραστατικό. Ο καμβάς λειτουργεί ως μετωνυμία της γης όπου φύονται και ξεσπούν οι φυτικές χειρονομίες περνώντας από τη φάση της βλάστησης σε αυτή του μαρασμού και της αποσύνθεσης. Η φύση ιδωμένη ως εικόνα και ως ενόραση, ανακτά ως υπαρξιακή πραγματικότητα την κυριαρχία επί του ψυχρού τοίχου πάνω στον οποίο ανθίζουν τα πράσινα βρύα μιας ουσίας που αντιστέκεται. Οι πινελιές σχεδιάζουν αυτό που στη συνέχεια θα σβηστεί, δημιουργώντας ένα παλίμψηστο από συμπυκνωμένα ζωγραφικά ίχνη. Αυτό που απομένει είναι η εξαγόμενη βιωμένη πράσινη ουσία, η πρώτη ύλη υψωμένη στη μέγιστη πνευματική της δύναμη ως δημιουργική και ανεξέλεγκτη ενέργεια, ικανή να γεννά νέες μορφές και δυνατότητες . Η συλλογή φυτικών λειψάνων και η ενστικτώδης ανασύνθεση τους σε μια προσπάθεια επανασυναρμολόγησης της ζωής με φυτικά στοιχεία απηχούν μια ζωώδη οργανικότητα. Φυτικές επιδερμίδες και ξύλινα οστά ενωμένα με νημάτινους νευρώνες δημιουργούν μια νέα μορφή συνύπαρξης. Άραγε αυτή η συναρμογή είναι μια προοπτική διαφυγής μέσω μιας μεταμορφωτικής διαδικασίας ή ένας νέος εκτοπισμός;
Open Access
Happy Deathday
Τσίκνα, Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)
Το έργο αποτελείται απο γλυπτά με αφρό πολυουρεθάνης, πέντε εκ των οποίων βρίσκονται στο χώρο και δύο είναι επιτοίχια, καθώς και απο μια σειρά σχεδίων.
Open Access
HYDRO CORPUS, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων
Ανδριώτη, Βιλελμίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η διπλωματική μου εργασία «Hydro Corpus, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων» παρουσιάζεται ως μια εικαστική εγκατάσταση μέσα από την οποία προσπάθησα να διερευνήσω τη σχέση του σώματος με το νερό, τη μνήμη και την απουσία, χρησιμοποιώντας γλυπτικές μορφές και performance. Δημιούργησα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο ο θεατής μπορεί να κινηθεί στον χώρο και να συναντήσει τα ίχνη μιας σωματικής δράσης που έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Κεντρικό υλικό της εγκατάστασης είναι το υγρό γυαλί, το οποίο χρησιμοποίησα σαν μια μορφή «παγωμένης» ροής. Με ενδιέφερε να διατηρήσω τη μνήμη της κίνησης τη στιγμή που αυτή ακινητοποιείται. Οι γλυπτικές μορφές από υγρό γυαλί, τούλι και οργάντζα διαμορφώνουν κελύφη που παραπέμπουν σε σώματα τα οποία δεν είναι παρόντα. Για μένα η απουσία δεν λειτουργεί ως έλλειψη, αλλά ως ίχνος μιας σωματικής και χρονικής εμπειρίας. Η εγκατάσταση ενεργοποιείται μέσα από μια performance. Φορώντας ένα μπλε καρμπόν με χαραγμένο εγκεφαλογράφημα, κινήθηκα μέσα στον χώρο και χάραξα διαδρομές χρησιμοποιώντας κάρβουνο και χοντρό αλάτι. Τα υλικά αυτά λειτουργούν ως τεκμήρια του περάσματος του σώματος. Η δράση συνδέεται με τη χορογραφική μου πρακτική και μετατρέπει την εγκατάσταση σε μια βιωματική διαδικασία. Μετά την performance, τα ίχνη παραμένουν στον χώρο ως αποτύπωμα μιας πράξης που έχει ήδη συμβεί. Θεματικά με απασχόλησε το μεταναστευτικό βίωμα ως μια σωματική και χωρική εμπειρία. Το νερό εμφανίζεται ως διαδρομή, σύνορο αλλά και τόπος απώλειας. Τα κενά γλυπτικά κουστούμια και οι αιωρούμενες μορφές παραπέμπουν σε σώματα χωρίς σταθερή ταυτότητα, σε υπάρξεις που βρίσκονται σε συνεχή μετάβαση. Κατά τη διαμόρφωση της εργασίας επηρεάστηκα από έργα καλλιτεχνών όπως η Doris Salcedo, η Magdalena Abakanowicz, ο Anselm Kiefer και ο Joseph Beuys, καθώς και από πρακτικές που χρησιμοποιούν το ίχνος και την απουσία ως βασικό στοιχείο, όπως της Ana Mendieta, της Mona Hatoum και του Kader Attia. Συνολικά, μέσα από αυτή την εγκατάσταση προσπάθησα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου το πέρασμα δεν αφηγείται απλώς, αλλά βιώνεται, και όπου η μνήμη εγγράφεται υλικά μέσα από ίχνη, σιωπή και απουσία.
Open Access
Hygrophage
Φουσέκης, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Το HYGROPHAGE παρουσιάζει ένα υποθετικό αλλά απολύτως πιθανό οικοσύστημα, στο οποίο άνθρωπος, έντομα και τεχνολογικές υποδομές συνυπάρχουν υπό συνθήκες περιβαλλοντικής πίεσης και περιορισμένων πόρων. Αντί να αναπαράγει μια αφήγηση περιβαλλοντικής κατάρρευσης ή έναν μετα-ανθρώπινο κόσμο όπου η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά τον άνθρωπο, το έργο διερευνά μια κατάσταση αλληλεξάρτησης, όπου η επιβίωση προκύπτει μέσα από εύθραυστες μορφές συνεργασίας μεταξύ βιολογικών και τεχνολογικών συστημάτων. Στον εκθεσιακό χώρο αναπτύσσεται ένας κλειστός κύκλος ζωής. Τα έντομα γεννιούνται σε εκκολαπτήρια, ειδικά διαμορφωμένες δομές που λειτουργούν ως χώροι επώασης και πρώιμης ανάπτυξης. Η επιβίωσή τους υποστηρίζεται από επιτοίχια φίλτρα αέρα, τα οποία δεν εξαλείφουν τη μόλυνση, αλλά τη διαχειρίζονται, δημιουργώντας τοπικές συνθήκες βιωσιμότητας μέσα σε ένα ευρύτερα μολυσμένο περιβάλλον. Οι υποδομές αυτές λειτουργούν ως μηχανισμοί διατήρησης της ζωής, μετατοπίζοντας και αναδιανέμοντας τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής κρίσης. Στο κέντρο του οικοσυστήματος βρίσκεται μια γλυπτική δομή που δημιουργείται συλλογικά από τα ίδια τα έντομα κατά το τελικό στάδιο του κύκλου ζωής τους. Η επιφάνειά της εγκλωβίζει ατμοσφαιρικούς ρύπους και τους μετατρέπει σε τροφή, επιτρέποντας την επιβίωση του είδους μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον. Παράλληλα, λειτουργεί ως συλλέκτης υγρασίας, συμπυκνώνοντας την ατμοσφαιρική υγρασία και παράγοντας νερό, έναν κρίσιμο πόρο τόσο για τους ζωντανούς οργανισμούς όσο και για τα τεχνολογικά συστήματα. Η επιλογή των εντόμων ως κεντρικών οργανισμών υπογραμμίζει τη σημασία της ανθεκτικότητας και της συλλογικής λειτουργίας. Τα έντομα είναι ικανά να προσαρμόζονται σε ακραίες συνθήκες και να λειτουργούν χωρίς κεντρικό έλεγχο, σχηματίζοντας αποκεντρωμένα συστήματα που θυμίζουν τόσο φυσικά οικοσυστήματα όσο και σύγχρονα τεχνολογικά δίκτυα. Η ανθρώπινη παρουσία δεν απουσιάζει, ούτε η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχεί· αντίθετα, και οι δύο εξαρτώνται από αυτό το οικοσύστημα και τους πόρους που παράγει. Το έργο προτείνει μια διαφορετική κατανόηση της νοημοσύνης, όχι ως αποκλειστικά ανθρώπινης ή μηχανικής ιδιότητας, αλλά ως οικολογικής διαδικασίας που αναδύεται μέσα από σχέσεις αλληλεπίδρασης και συνεξάρτησης. Μέσα από αυτό το σενάριο, το HYGROPHAGE θέτει το ερώτημα πώς θα μπορούσε να επαναπροσδιοριστεί η σχέση μας με τον φυσικό κόσμο, αν η επιβίωση δεν βασιζόταν στον έλεγχο, αλλά στη συνύπαρξη, τη συνεργασία και τη συνεχή προσαρμογή.
Embargo
I found myself in the grips of your teeth
Φραγκολιά, Ευγενία (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)
"I found myself in the grips of your teeth" είναι μια πολυμεσική εγκατάσταση που διερευνά θεματικές όπως η επιθυμία, το σώμα και η ετερότητα. Μέσα από τη δημιουργία μαλακών γλυπτών, σχεδίων με επαναλαμβανόμενο κείμενο και έργων μικτής τεχνικής, συγκροτείται ένα νέο "σώμα" — που ενσωματώνει τόσο γκροτέσκες όσο και οικείες ποιότητες. Στον εκθεσιακό χώρο συναντώνται διάφορες μάζες, οι οποίες μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υποδήλωση της επιδερμίδας. Κατασκευασμένες από ψηφιακά εκτυπωμένα υφάσματα με φωτογραφίες αποσπασμάτων δέρματος, οι μορφές αυτές μοιάζουν να θολώνουν τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού του σώματος. Παράλληλα, τα σχέδια χρησιμοποιούν γραφές και γραμμές για να δημιουργήσουν εικόνες που παραπέμπουν σε χαρτογραφήσεις, ανατομικά διαγράμματα, συστάδες ζιζανίων ή ακόμη και ιστούς αράχνης. Οι οπτικές αυτές αναφορές αποτελούν καθοριστικά στοιχεία στη διαμόρφωση της ταυτότητας αυτού του σώματος έργων.
Open Access
Inner Path
Γιαλαμά, Έλλη (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-26)
Στον Λαβύρινθο παρατηρώ να πραγματοποιείται μια τελετουργική διαδικασία, μια διαδικασία “μύησης”. Ας προσέξουμε την μορφή του. Ένας εσωτερικός χώρος απομονωμένος από το περιβάλλον με μόνο μια είσοδο/έξοδο, όπου η διαμόρφωση του γίνεται κυρίως κατανοητή κοιτάζοντάς τον απο πάνω. Στους αρχαίους πολιτισμούς πιστέυεται ότι η απόφαση του να εισέλθεις σε αυτόν χρειάζεται έναν βαθμό ωριμότητας καθώς η περιπλοκότητα της διαδρομής για να φθάσεις στο κέντρο χρειάζεται φυσική αλλά και ψυχική κόπωση μιας και για να πλησιάσεις κοντά του ,πρέπει να απομακρυνθείς. Η πορεία προς το κέντρο δεν αφήνει περιθώρια επιλογής, όποιος εισέλθει θεωρούνταν δεδομένο ότι πρέπει να φτάσει. Στο κέντρο του Λαβυρίνθου ο “μυούμενος” είναι μόνος με την εσωτερική του πραγματικότητα, συναντά τον εαυτό του, μια θεϊκή αρχή. Βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας Γης και στην πηγή της συμπαντικής μήτρας. Εκεί συνυπάρχουν ο Θάνατος και η Ανάσταση.Σε κάθε περίπτωση το κέντρο γίνεται αντιληπτό και σαν ο χώρος και η δυνατότητα μιας τόσο βαθειάς γνώσης που ζητά μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης. Μια αλλαγή 180 μοιρών σημαίνει τη μέγιστη δυνατή απομάκρυνση απο το παρελθόν του. Η αντιστροφή της κίνησης συμβολίζει την αναγέννηση και σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Όποιος εξέρχεται απο τον λαβυρινθικό αυτό χορό ξαναγεννιέται σε μια νέα φάση, σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης. Υλικά έργου: χρωματισμένος και εφυαλωμένος άργυλος, μέταλλο, μπρούτζος, χώμα, νερό. Διαστάσεις έργου: μεταβλητές διαστάσεις, γλυπτική εγκατάσταση αποτελούμενη από 1 επιδαπέδιο, 1 οροφής και 9 επιτοίχια έργα.