ενοικώ
Τίτλος στα αγγλικά
inhabiting
Δείτε ή Κατεβάστε τα Αρχεία
Άρση embargo
Είδος
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Ημερομηνία
2026-03-04
Συγγραφέας
Επιβλέπων/-ουσα
Εξεταστική Επιτροπή
Διευθυντής Εργαστηρίου
Χανδρής, Παντελής
Ακαδημαϊκό Ίδρυμα
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Τμήμα
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Τομέας
Εργαστήριο
Κατηγορία
Ζωγραφική
Εγκατάσταση
Γλυπτική
Εγκατάσταση
Γλυπτική
Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών
Λέξεις-κλειδιά στα αγγλικά
Space, Memory, Dwelling, Existence, Absence, Experience, Trace, Identity
Περίληψη
Παραφράζοντας ένα απόσπασμα από το έργο του Ζορζ Περέκ «Χορείες χώρων»: Όταν «ενοικείς έναν τόπο», τον οικειοποιείσαι; Τι θα πει «οικειοποιούμαι έναν τόπο»; Από ποιο σημείο και μετά ένας τόπος γίνεται πραγματικά δικός σου; δοκιμάζω αλλάζω διευθετώ υποχρεώνω αναπαράγω φαντάζομαι επαληθεύω περιμένω επινοώ καταγράφω αποφασίζω τεντώνω πέφτω μονώνω γυρίζω πλάθω προστατεύω απομονώνω χαραμίζω αγκυλώνω υπομένω κόβω κρύβω συνδέω εγκαθιστώ συσσωρεύω πυροδοτώ σπάω δένω στερεώνω βυθίζω θάβω τακτοποιώ σκαρφαλώνω λειαίνω ξύνω αναρριχώμαι σκοντάφτω χάνω πνίγω σκεπάζω ξαναβρίσκω σημειώνω θυμάμαι πλησιάζω προσαρμόζω θαυμάζω εκπλήσσομαι ανυπομονώ παρεμβάλλω εκνευρίζομαι αναβάλλω εκτιμώ δέχομαι σφραγίζω στοχεύω συγκρατώ μεταφέρω αποσφραγίζω παρατηρώ ονειρεύομαι επιμένω υψώνω αναστενάζω ξεκρεμώ ξεριζώνω απομακρύνω ανακινώ χαράζω δολώνω αμπαρώνω αδειάζω ξαναρχίζω ισορροπώ ψάχνω βαδίζω ακολουθώ πλησιάζω φτιάχνω ταιριάζω αγγίζω μπαίνω ξεφυσώ βολεύομαι κατοικώ ζω. Το έργο με τίτλο «ενοικώ» αποτελείται από μια εγκατάσταση γλυπτών και μια σειρά σχεδίων και εστιάζει στη διερεύνηση της έννοιας του χώρου ως βιωματικής και μνημονικής κατασκευής. Ο χώρος δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ουδέτερο, στατικό πλαίσιο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που διαμορφώνεται και επαναπροσδιορίζεται μέσα από την ανθρώπινη παρουσία και τις εμπειρίες που
εγγράφονται σε αυτόν. Μέσα από αυτή τη σκοπιά, ο χώρος λειτουργεί ως φορέας μνήμης, όπου το παρελθόν, το παρόν και το ενδεχόμενο μέλλον συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Οι μνήμες, συνδεδεμένες άρρηκτα με τον χώρο, φαίνεται να συντηρούνται, να μετασχηματίζονται και να επανερμηνεύονται. Κάθε χώρος φέρει τα ίχνη των ανθρώπων που τον κατοίκησαν — όχι μόνο ως φυσικά αποτυπώματα, αλλά και ως
ψυχικά και συναισθηματικά φορτία. Η προσωπική μνήμη, ως ένα δυναμικό και μεταβαλλόμενο σύστημα, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη του ατόμου απέναντι στην ίδια την ύπαρξή του, αλλά και απέναντι στον κόσμο που το περιβάλλει. Το έργο επιχειρεί να φωτίσει την εύθραυστη και συχνά αδιόρατη σύνδεση ανάμεσα στην ύπαρξη —το χειροπιαστό, υλικό στοιχείο του χώρου— και την ανυπαρξία, που εκφράζεται μέσα από το μνημονικό δίκτυο, την απουσία και το ψυχικό βάρος που φέρει. Η αλληλεπίδραση αυτών των δύο καταστάσεων γεννά ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου η μνήμη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στο παρόν και σε ό,τι έχει χαθεί ή μετασχηματιστεί. Μέσα από την εγκατάσταση των γλυπτών και τα σχέδια, επιχειρείται η δημιουργία «χώρων αντανάκλασης» — τόπων εσωτερικής παρατήρησης και σκέψης. Οι μορφές, τα υλικά και οιχαράξεις λειτουργούν ως οπτικά ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας, μετατρέποντας τις εμπειρίες και τις μνήμες σε μια εικαστική γλώσσα που δεν αφηγείται γραμμικά, αλλά υποβάλλει και ενεργοποιεί τον θεατή. Ο θεατής καλείται να «περιπλανηθεί» μέσα στο έργο, να αναγνωρίσει δικά του βιώματα και να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση του με τον χώρο και τη μνήμη. Τελικά, το «ενοικώ» δεν πραγματεύεται μόνο την ατομική εμπειρία, αλλά επεκτείνεται και στη συλλογική διάσταση της μνήμης. Δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει ένα συγκεκριμένο τόπο, αλλά να αποκαλύψει πως ο εκάστοτε χώρος
που καταλύεται καταλήγει να ενσωματώνεται στο πρακτικό και φαντασιακό βίωμα του κατοίκου του. Οι προσωπικές αφηγήσεις συνδέονται με ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, αναδεικνύοντας πώς η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο διαμορφώνει όχι μόνο την προσωπική του πορεία, αλλά και τη συλλογική ταυτότητα. Το έργο προτείνει τον χώρο ως τόπο εγγραφής της ύπαρξης, όπου η μνήμη παραμένει διαρκώς ενεργή, ρευστή και ανοιχτή σε νέες αναγνώσεις.
Περίληψη στα αγγλικά
Paraphrasing an excerpt from Georges Perec’s “Species of Spaces and Other Pieces” : When you “inhabit a place,” do you appropriate it? What does it mean to “appropriate a place”? From what point onward does a place truly become yours? i try i change i arrange i compel i reproduce i imagine i verify wait invent i record i decide i stretch i fall i insulate i turn i shape i protect i isolate i squander i anchor i
endure i cut i hide i connect i install i accumulate i trigger i break i bind i secure i immerse i bury i organize i climb i smooth i scrape i clamber i stumble i lose i suffocate i cover i rediscover i note i remember i approach i adapt i admire i am surprised i grow impatient i interpose i become irritated i postpone i value i accept i seal i aim retain i transfer i unseal i observe i dream i persist i raise i sigh i unhang i uproot i remove i stir i engrave i bait i bolt shut i empty i begin again i balance i search i walk i follow i approach i make i fit i touch i enter i exhale i settle in i inhabit i live The project entitled “enoikó” consists of a sculptural installation and a series of drawings and focuses on the exploration of space as a lived and mnemonic construct. Space is not approached as a neutral, static framework, but as a living organism that is shaped and continually redefined through human presence and the experiences inscribed within it. From this perspective, space functions as a carrier of memory, where past, present and potential future coexist and interact. Memories, inextricably linked to space, do not remain fixed, they are preserved, transformed and constantly reinterpreted. Every space bears the traces of those who have inhabited it—not only as physical imprints, but also as psychological and emotional residues. Personal memory, as a dynamic and ever-changing system, plays a crucial role in shaping one’s perception of both personal existence and the surrounding world. The project seeks to illuminate the fragile and often elusive relationship between existence—the tangible, material aspect of space—and non-existence which manifests
through absence, mnemonic networks and the psychological weight they carry. The interaction between these two states gives rise to an intermediate field where memory acts as a bridge between the visible and the invisible, the present and that which has been lost or transformed. Through the sculptural installation and the drawings, “spaces of reflection” are created—sites of introspection and contemplation. Forms, materials, and markings function as visual traces of human presence, translating experiences and memories into a visual language that does not unfold linearly but rather suggests, evokes, and activates
the viewer. The viewer is invited to wander through the work, to recognize personal experiences and to renegotiate their relationship with space and memory. Ultimately, “enoikó” does not address solely individual experience but extends to the collective dimension of memory. It does not aim to represent a specific place but to reveal how any inhabited space becomes embedded in the practical and imaginary
experience of its occupant. Personal narratives intertwine with broader social and cultural contexts, highlighting how the human relationship with space shapes not only personal trajectories but also collective identity. The project proposes space as a site of inscription of existence where memory remains continuously active, fluid and open to new readings.
Περιγραφή
Άδεια Creative Commons
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
URL άδειας Creative Commons
Σύντομο Βιογραφικό
Η Άννα Προβατάρη είναι εικαστικός, η οποία ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η πρακτική της περιλαμβάνει τη δημιουργία εγκαταστάσεων και σχεδίασης με γραφίτη. Στις εγκαταστάσεις της συνδυάζει ποικίλα υλικά, όπως θερμοκολλητική σιλικόνη, στεγανωτική σιλικόνη, ύφασμα, μέταλλα και δέρμα. Έχει ασχοληθεί με την επεξεργασία εικόνας και ήχου. Οι βασικές έννοιες που εξετάζει μέσω της πρακτικής της είναι ο χώρος, η μνήμη, το τραύμα και πώς διαμορφώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη τόσο προσωπικά, όσο και κοινωνικά.
---
Anna Provatari is a visual artist living and working in Athens. Her practice includes the creation of installations and graphite drawings. In her installations, she combines a variety of materials, such as hot glue, silicone sealant, fabric, metals, and leather. She has also worked with image and sound processing. The core concepts she explores through her practice are space, memory, trauma, and how human existence is shaped both personally and socially.