Πτυχιακές Εργασίες
Permanent URI for this community
Browse by
Browsing Πτυχιακές Εργασίες by Title
Results 1 - 20 of 344
Results Per Page
Sort Options
Item Open Access 12 ΦιγούρεςΚολοβού, Αθηνά (Πτυχιακή εργασία, 2023)Η πτυχιακή εργασία είναι μία σειρά από 12 έργα που πραγματεύονται τις πολλές μορφές, κομμάτια της ψυχής του ανθρώπου. Τα έργα δημιουργήθηκαν μέσα στους 4 τοίχους εν μέσω καραντίνας. Εκείνο το διάστημα, ο Covid ήταν σε έξαρση και η αίσθηση μιας γενικής αστάθειας απασχολούσε τους ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο. Επηρεασμένη από την κατάσταση που επικρατούσε στην Αθήνα, άρχισα να φαντάζομαι 12 φιγούρες. Φαίνεται πως όλες τους δεν είναι παρά ένα μόνο άτομο με δώδεκα διαφορετικές ψυχολογικές συμπεριφορές, καθεμία ξεχωριστή, ανεξάρτητη, με τον δικό της χαρακτήρα.Item Open Access 2½ ήλιοι τουλάχιστονΒλάχος, Χαράλαμπος (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)Ζωγραφική, video-εγκατάσταση, ζωντανά γλυπτάItem Open Access A self to keepΠράσινος, Σίμων (Πτυχιακή εργασία, 2025-02-24)Giccle fine art print σε φωτογραφικό χαρτί. Το A Self to Keep είναι ένα φωτογραφικό έργο που διαμορφώθηκε μέσα από μια διαδικασία προσωπικής αναζήτησης και παρατήρησης. Ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να κατανοήσω πτυχές της ταυτότητάς μου μέσα από την κατασκευή εικόνων που βασίζονταν σε σκέψεις, αναμνήσεις, φιλοδοξίες και φόβους. Αρχικά επικράτησε η σκηνοθετημένη φωτογραφία, ως μέσο ελέγχου και οργάνωσης του εσωτερικού κόσμου. Στην πορεία, όμως, η ανάγκη για αποδοχή και αυθορμητισμό οδήγησε σε μια εικονογραφία που συνδυάζει το δομημένο με το απροσδόκητο. Οι εικόνες του έργου κινούνται ανάμεσα στην παρατήρηση και τη σκηνοθεσία, διατηρώντας ένα κοινό στοιχείο: μια αίσθηση μετάβασης και αβεβαιότητας. Οι χώροι και τα πρόσωπα δεν λειτουργούν ως καταγραφές συγκεκριμένων γεγονότων, αλλά ως φορείς μιας κατάστασης που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει εσωτερικότητα, μια σιωπηλή ένταση, μια αναμονή. Εκεί όπου απουσιάζουν, δημιουργείται ένα άνοιγμα, ένας χώρος για τον θεατή να προβάλει τη δική του εμπειρία. Το έργο δεν προτείνει συμπεράσματα. Αντιθέτως, αναζητά τη στιγμή εκείνη όπου η ανασφάλεια και η αμφισημία μπορούν να γίνουν τόποι κατανόησης. Μέσα από τη φωτογραφία, διερευνώ τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο και την αποδοχή, ανάμεσα στο να χτίζεις μια εικόνα και στο να επιτρέπεις να σου αποκαλύψει κάτι που δεν περίμενες.Item Open Access A-maze-ing Adiadne*Σέργη, Εμμανουέλα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Το έργο αποτελεί μια παραλλαγή του μύθου της Αριάδνης. Ο λαβύρινθος είναι φτιαγμένος από 160 πήλινα τούβλα τύπου λέγκο (leg godt σημαίνει στα δανέζικα ‘παίξε όμορφα’). Η Αριάδνη ‘πρωταγωνιστεί’ πάνω στα τούβλα, σε απεικονίσεις συναισθηματικών/ ψυχολογικών καταστάσεων σε νυχτερινό τοπίο με αστέρια (‘Αστέριος’ ήταν το όνομα του Μινώταυρου). Ο λαβύρινθος δεν έχει εμφανή έξοδο. Η Αριάδνη ως κυρίαρχη μορφή (από πηλό επίσης) βρίσκεται μέσα στον λαβύρινθο, από τον οποίο δεν μπορεί να βγει, ούτε με δράση (κομμένα χέρια), ούτε με φυγή (κομμένα πόδια), αλλά με υπέρβαση (κατοπτεύοντας από το κέντρο του λαβύρινθου τις ψυχολογικές/ συναισθηματικές καταστάσεις τις οποίες βιώνει). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Θησέας φεύγοντας από την Κρήτη πήρε μαζί του την Αριάδνη, η οποία τον είχε βγάλει με τον μίτο της από τον λαβύρινθο του Μινώταυρου. Στη διαδρομή προς την Αθήνα το καράβι τους έκανε στάση στην Νάξο. Ο Θησέας συνέχισε για την Αθήνα και άφησε την Αριάδνη στην Νάξο, στον Διόνυσο ο οποίος την παντρεύτηκε και την ανέβασε στον Όλυμπο ανάμεσα στους θεούς. Στον μύθο η Αριάδνη, μεγάλωσε σε παλάτι, ερωτεύτηκε, μέσω του έρωτα δραπέτευσε, πρόδωσε και προδόθηκε, λάτρεψε και λατρεύτηκε. Είχε όμως τον έλεγχο της ζωής της; Κατάγομαι από την Νάξο όπου η Αριάδνη λατρεύτηκε ως θεά.Item Open Access Articulations of ChaosΣακλάς, Εμμανουήλ (Πτυχιακή εργασία, 2024)Όταν ακούμε τον παφλασμό της θάλασσας, το βουητό του ανέμου ή το τριζοβόλημα της φωτιάς, βιώνουμε έναν αισθητηριακό κορεσμό, συλλαμβάνοντας τέτοια φαινόμενα ως συνεχή, αντί γι αυτό που είναι στην πραγματικότητα: γαλαξίες αναρίθμητων γεγονότων πέραν του φάσματος της αντίληψης μας. Ο φιλόσοφος Michel Serres προσδιορίζει τον θόρυβο ως το μόνο πραγματικό συνεχές: μια «αρχέγονη σούπα» άπειρης πληροφορίας από την οποία αναδύονται όλες οι μορφές και τα σήματα. Η προσέγγιση του θορύβου ως εννοιολογικού πυρήνα μιας καλλιτεχνικής πρακτικής μοιάζει με οξύμωρο εγχείρημα, καθώς μόλις αποκτήσει μορφή, ο θόρυβος παύει να εκφράζει αυτή την κοσμική υπόκρουση απεριόριστων πιθανοτήτων που τον συγκροτεί και μεταλλάσσεται σε ιδιομορφία.Item Open Access As above so below, as within so withoutΜπαντουράκης, Δημήτρης Κλάουντιο (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-12)15 έργα ζωγραφικής με λάδι σε καμβα.Item Open Access Black, Blacker than blackΤζανιδάκη, Χριστιάννα-Ίρμα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Το μπάνιο, χώρος απόλυτα ιδιωτικός. Το σώμα εκεί σε μια ευάλωτη συνθήκη, που χαρακτηρίζεται από επαναληπτικότητα, πρωταρχικής αναγκαιότητας εκτίθεται σε μυστικές εσωτερικές διεργασίες. Η παρουσία του νερού, κυρίαρχη στο χώρο προσδιορίζει την πορεία της λειτουργίας της ανθρώπινης συνθήκης προς τη μεταμόρφωση. Το αποχωρητήριο, χώρος συγκέντρωσης και ταυτόχρονα απομάκρυνσης του περιττού. Εκεί όπου η κένωση μέσα από την υπερίσχυση, τον έλεγχο καθορίζει το τι είναι χρήσιμο και τι περιττό. Η απομάκρυνση αυτή επιτυγχάνεται μέσω ενός δικτύου σωληνώσεων, μέρος ενός ευρύτερου συστήματος οχετών και υπονόμων, που υπάρχει και αναπτύσσεται παράλληλα αλλά υπόγεια και υποχθόνια σε σχέση με ολόκληρη την ανθρώπινη δραστηριότητα και ζωή. Σαν ένας υπαρκτός Κάτω Κόσμος μη αποδεχτός, απεχθής αποκρουστικός. Το πλύσιμο, ενέργεια κάθαρσης και εξαγνισμού για να προσεγγίσουμε το Θείο. Στο δοχείο του νιπτήρα καθαρίζουμε τα χέρια μας και βλέπουμε το είδωλο μας. Σε ένα γεμάτο νιπτήρα θα βλέπαμε δύο εαυτούς, έναν στον καθρέφτη και έναν στο νερό. Η μπανιέρα και η βάπτιση. Η διείσδυση μέσω της βύθισης μας οδηγεί στο υποσυνείδητο και στα όνειρα. Μια βίαιη διαδικασία, σαν πνιγμός στον υγρό σάκο της εύθραυστης συνειδητότητας μέσα από την οποία έρχεται η μεταμόρφωση. Ο ψυχαναλυτής Carl Jung ονομάζει το υποσυνείδητο σκιά (shadow*) και γράφει πώς “όλοι κουβαλάμε μια σκιά και όσο λιγότερο ενσαρκώνεται στην συνειδητή ζωή, τόσο πιο μαύρη και πηχτή γίνεται”. Η συνειδητοποίηση, η αποδοχή της σκιάς και η εργασία πάνω σε αυτή συνδέονται με το αλχημικό nigredo*. Μια διαδικασία δύσκολη και επώδυνη, μια φοβερή μελαγχολία, το πιο μαύρο από όλα τα μαύρα (black, blacker than black). Περιλαμβάνει το mortificatio* και το putrifactio*. Για να επιτευχθεί η μεταμόρφωση πρέπει να έρθει πρώτα ο θάνατος μέσω του διαμελισμού, ο διαχωρισμός από το ανθρώπινο σώμα. Όλος ο πόνος έρχεται να μας ωφελήσει, το 99% της σκιάς είναι αγνό χρυσό, καθώς θα είμαστε πιο κοντά στην εξέλιξη της προσωπικότητας μας και στην επέκταση της συνειδητότητας. Η εκδορά, χωρίς μάτια έχει στρίψει το βλέμμα της προς τα μέσα, εκεί που κάποτε υπήρχαν τα όργανα και ψάχνει κάτι πιο βαθιά. *shadow(σκιά):ο ψυχαναλυτής Carl Jung είχε ονομάσει την δική του θεωρία για το υποσυνείδητο shadow(σκιά), όπου σκιά είναι όλες αυτές οι πτυχές της προσωπικότητας μας, που υπάρχουν μέσα μας αλλά ο συνειδητός εαυτός τις καταπιέζει γιατί δεν μπορεί να βρει καμία ταύτιση με αυτές. *nigredo(μαύρισμα) ο Jung μελετώντας αλχημικά κείμενα, τις αρχές των οποίων εφάρμοσε στον ψυχισμό, βρίσκει το nigredo. Το nigredo, στην αλχημεία, είναι το πρώτο στάδιο της παρασκευής της φιλοσοφικής λίθου, όπου τα υλικά βράζουν και δημιουργούν ένα πηχτό, μαύρο μίγμα.*mortificatio( σκότωμα)*putrifactio (σάπισμα)Item Open Access Blue IkebanaΡίστα, Κωνσταντίνα (Πτυχιακή εργασία, 2022)Ο όρος «ταυτότητα» είναι εξαιρετικά σύνθετος και πολυεπίπεδος, καθώς μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και να περιγράφει διαφορετικά πράγματα ή διαδικασίες και καταστάσεις. Χρησιμοποιείται σε πολλές περιπτώσεις αναφερόμενος σε ένα σύνολο χαρακτηριστικών που έχουν αποδοθεί σε κάποιο άτομο από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας, αλλά μπορεί και να αναφέρεται σε κάτι διαφορετικό, όπως στην ατομική σύλληψη του εαυτού, στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο τα ίδια τα άτομα, βασιζόμενα σε διάφορους παράγοντες, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και στη συνέχεια προβάλλουν την προσωπική αυτή εικόνα που έχουν σχηματίσει στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Η Φύση μας διδάσκει ότι το φυσιολογικό είναι η πολυμορφία. Κάθε βιολογικό είδος που χάνει την πολυμορφία του και ομογενοποιείται, το καταστρέφει και το αντικαθιστά με κάτι άλλο που χαρακτηρίζεται ξανά από πολυμορφία. Ο νόμος της πολυμορφίας δεν αφορά μόνο τα βιολογικά είδη. Αφορά και τις κοινωνίες των ανθρώπων και τα πολιτισμικά δημιουργήματά τους, δηλαδή τους τρόπους ζωής τους, τις παραδόσεις τους και τις θρησκείες τους. Η φύση με την ανθρώπινη υπόσταση έχουν πολλούς κοινούς παρονομαστές. Η ταυτότητα του κάθε ατόμου είναι μοναδική, όπως μοναδικά είναι και τα φυτά όπου το καθένα από αυτά έχει δική του ονομασία, χρώμα, μυρωδιά αλλά και τόπο προέλευσης. Οι φωτογραφικές μου συνθέσεις που ενσωματώνονται στην εικαστική εγκατάσταση BLUE IKEBANA έχουν επιρροές από την Ιαπωνική ανθοδετική τέχνη ΙΚΕΒΑΝΑ, μια από τις αρχαιότερες του κόσμου. Σε όλους τους πολιτισμούς η ανθοδετική τέχνη γεννήθηκε σαν μια προσφορά στους θεούς και οι πρώτες συνθέσεις τοποθετήθηκαν σαν θυσία στους βωμούς. Είναι η θυσία του ωραίου, η προσφορά της ζωής που ανανεώνεται κυκλικά και συνεχόμενα. Είναι το σύμβολο του εύθραυστου και του εφήμερου που, όμως, έχει μέσα του τη δύναμη της ανανέωσης, όπως είναι η ίδια η ζωή και η ανθρώπινη ύπαρξη. Στην ΙΚΕΒΑΝΑ το άνθος είναι το σύμβολο της αρμονίας που αναζητά το φως σε μια προσπάθεια απελευθέρωση, τα “όντα φωτός”, όπως τα αποκάλεσε ο Jung. Στην εγκατάσταση BLUE IKEBANA το άνθος εμφανίζεται ως το σύμβολο της αρμονίας όπως και το μπλε χρώμα που φωτίζει το χώρο. Το φωτεινό άνθος εκφράζει μια προσπάθεια απελευθέρωσης, όπως και την αποδοχή της ταυτότητάς μου. Τα σύμβολα στο σώμα μου αρχίζουν να αποδομούν τα χαρακτηριστικά μου με διάφορους τρόπους ,είτε με την εμφάνιση φανταστικών λουλουδιών, είτε με τυχαίες γραμμές που επικοινωνούν και περνούν μέσα από κάθε σχέδιο, σαν ένα δίκτυο.Item Open Access Bordel du coqΔαμιράλη, Αλεξάνδρα Α. (Πτυχιακή εργασία, 2024)Περιήγηση σε ένα περιβάλλον-εγκατάσταση από μια ενότητα έργων τα οποία προκύπτουν από φόρμες βγαλμένες από ευρήματα της ζώσας φύσης, όπου στην παιγνιώδη ανάλυση των ορίων της δομής τους μετασχηματίζονται διαρκώς. Σαν σημειώσεις μιας εξελικτικής πορείας και περιπέτειας, η ζωγραφική χειρονομία αδιαφορεί για τα πιθανά ατυχήματα πάνω στις επιφάνειες, ρευστοποιεί τις φόρμες οι οποίες στη διαρκή τους ανάγκη για επιβίωση εκτοξεύονται στο τρισδιάστατο χώρο. Ως αποσπασμένα μέλη ενός σώματος, οι γλυπτικές μορφές αναπτύσσονται με μουσικότητα και επιβάλλονται μέσα από την ποταπότητα των υλικών τους δημιουργώντας έναν τόπο όπου εμπεριέχει τον θεατή. Ένας κόκορας εγκλωβισμένος στα όρια μιας προβολής ενός βίντεο, ως μια σημείωση απέναντι στην εικαστική περιπέτεια που τον περιβάλλει.Item Open Access Burn in heavenΚορδολαίμης, Λάμπρος (Πτυχιακή εργασία, 2022)Στα έργα μου πάντα υπήρχε ως αφετηρία η παιδική ηλικία και η γέννηση. Επικεντρώνομαι στην πορεία διαμόρφωσης μιας οντότητας και τους παράγοντες που λειτουργούν απελευθερωτικά η κατασταλτικά πάνω της. Τα γεμάτα απωθημένα κομμάτια του παρελθόντος καταπνίγουν την εξέλιξη και την αυτοδιάθεση. Με ενδιαφέρει η μίξη μιας συντηρητικής - θρησκευτικής εικονογραφίας με αυτό που οι υποστηρικτές της φοβούνται περισσότερο, την ελεύθερη έκφραση και τη ποικιλομορφία της σεξουαλικότητας. Αντίστοιχα με ενδιαφέρει και η συνύπαρξη αντιθετικών στοιχείων, όπως η ανθρώπινη βιαιότητα μέσα σε ένα αρμονικό φυσικό τοπίο, είτε η νοσταλγία και το τραύμα.Item Open Access Butterfly in my roomΜονιάκη, Αικατερίνη Γ. (Πτυχιακή εργασία, 2022)Η πεταλούδα μπήκε στο δωμάτιό μου. Είχαν περάσει πολλές ώρες να κάθομαι στο κρεβάτι. Όταν ήρθε η ώρα να ανάψω το φως, την πήρα χαμπάρι. Δεν είχα καταλάβει τι ήταν αυτό που πετούσε προς τη λάμπα και τρόμαξα προς στιγμήν. Δεν ήξερα πώς να τη βοηθήσω να βγει έξω, άνοιξα το παράθυρο αλλά δεν βγήκε. Είχε επικεντρωθεί στο να πετάει γύρω από το φως. Φοβήθηκα μην καεί και το έκλεισα, έμεινα με το φως της οθόνης του λάπτοπ. Σίγουρα ο ερχομός της πεταλούδας είχε περισσότερο ενδιαφέρον από τη μούφα ταινία που έβλεπα. Μα καλά πώς γίνεται σε όλα τα λαβ στόρι οι χαρακτήρες να είναι τόσο φλατ; Εγώ νομίζω ότι η διαδικασία του έρωτα είναι ένας κύκλος γεγονότων που ακόμα και εάν ολοκληρωθεί είναι προορισμένος να ξαναπαίξει σε λούπα στις ζωές μας. Κάθε φορά που εισχωρούμε στον κόσμο ενός άλλου γινόμαστε καινούρια άτομα, χτίζουμε μαζί έναν νέο κόσμο, που είτε γκρεμιστεί είτε όχι κουβαλάμε πάντα καμμάτια του στις τσέπες μας. Έναν κόσμο ‘δικό μας’, μυστικό και προστατευμένο καλά, που οι δικές μας λέξεις βγάζουν νόημα και έχουν πλάκα. Σίγουρα δεν είμαστε τόσο φλατ. Πάλι δεν βγήκε. Έκατσε στον τοίχο από πάνω μου. Δεν μπορούσα να την πιάσω γιατί φοβόμουν μην κάνω σκόνη τα φτερά της. Κάποια στιγμή ξεχάστηκα και άναψα το φώς, μόνο τότε ξανάρχισε να κάνει βόλτες γύρω από τη λάμπα. Το έκλεισα γρήγορα, δεν την έβλεπα πια, σκάναρα με τα μάτια μου όλο το δωμάτιο και τελικά την εντόπισα. Ήταν πάνω στο αγαπημένο μου φλοράλ φόρεμα, μέσα στη μισάνοιχτη ντουλάπα. Γέλασα, μάλλον την ξεγέλασαν τα λουλούδια αλλά αφού της αρέσει ΟΚ. Μου έκανε παρέα για περίπου τρεις μέρες, παρ’ότι το παράθυρο ήταν ανοιχτό. Μια την έβλεπα στον τοίχο ψηλά, μία κρυβόταν στη ντουλάπα. Χάρηκα με την επίσκεψη, πάντα ήθελα να κάνω τατού μια πεταλούδα. Η πεταλούδα είναι η ελπίδα, πετάει στο φως, είναι πολύχρωμη και εύθραυστη. Ζει στην καλοκαιρία, είναι στιγμή. Το πέταγμά της είναι μονοπάτι γύρω από το φως και ανάλαφρο σαν τον αέρα, στο δρόμο της είναι τα λουλούδια. Όταν ερωτευόμαστε έχουμε πεταλούδες στο στομάχι. Η πεταλούδα μεταμορφώνεται, βγαίνει από το κουκούλι της - εξέλιξη. Από την άλλη, πάνω απ’όλα μια πεταλούδα πρέπει είναι ελεύθερη, ίσως δεν έχει καμία δουλειά ακίνητη πάνω στο σώμα μου. Πώς θα φαίνονται άραγε τα τατού μου επάνω μου όταν μεγαλώσω; Δεν ξέρω αν κατάφερε να φύγει ποτέ, ή αν έμεινε για πάντα στη ντουλάπα και θα τη βρω όταν μαζέψω τα καλοκαιρινά μου ρούχα. Πάντως στο τέλος της τρίτης μέρας δεν την ξανασυνάντησα. Αναρωτιέμαι τι σκέψεις θα μου πυροδοτήσει η επόμενη πεταλούδα στο δωμάτιό μου, αν μπειItem Open Access Cakes, Dolls and ConformityΑρβανίτη Αψωκάρδου, Μαρία Άρτεμις (Πτυχιακή εργασία, 2024-06)Εγκατάσταση που περιλαμβάνει γλυπτά, σχέδια, κεντήματα, εκτυπωμένες φωτογραφίες, βρώσιμα αξεσουάρ και όπλα αυτοάμυνας και βίντεο.Item Restricted access Camille Claudel και Edvard Munch : η μαθητεία του έρωτα και του πόνουΤσακαλιάδης - Σωτηράκογλου, Αναστάσιος (Πτυχιακή εργασία, 2017-10)Το θέμα της παρούσας εργασίας αφορά τη διαδικασία της μετουσίωσης του εσωτερικού βιώματος της ερωτικής οδύνης σε καλλιτεχνική δημιουργία. Μέσα από μια συγκριτική προσέγγιση ανάμεσα στη ζωή και το έργο της Γαλλίδας γλύπτριας Camille Claudel (1864-1943) και του Νορβηγού ζωγράφου Edvard Munch (1863- 1944), ευελπιστώ όχι μόνο να σκιαγραφήσω ιστορικά αυτή τη διαδικασία, αλλά και να καταστήσω τα παραδείγματα αυτά χρήσιμα για μια φιλοσοφική ανάλυση των πολλών ζητημάτων που ανοίγονται μέσα από αυτή την προσπάθεια. Επομένως, η εργασία δεν αφορά μεμονωμένα τις περιπτώσεις των δύο αυτών μορφών του Fin de siècle, αλλά θα επιχειρήσω να οδηγηθώ σε μια νέα ματιά πάνω στα έργα που θα χρησιμοποιήσω, που να λειτουργεί αφενός ως προσέγγιση του πώς ο καλλιτέχνης αλλά και ο θεωρητικός βρίσκουν τα θέματα του έργου τους μέσα από τη ζωή τους. Επειδή τα ζητήματα του έρωτα και του πόνου έχουν εκ των πραγμάτων υποκειμενικό χαρακτήρα, θα ξεκινήσω με μια εκτενή εισαγωγή στις έννοιες που σκοπεύω να χρησιμοποιήσω, σε μια προσπάθεια να εξηγήσω την οπτική βάσει της οποίας θα μελετηθούν οι ζωές και τα έργα στην πορεία. Η οπτική αυτή στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε προσωπικές παρατηρήσεις και στοχασμούς, συμπληρωματικά όμως θα χρησιμοποιηθούν αποσπάσματα από σχετικά έργα ορισμένων φιλοσόφων, δραματουργών, θεωρητικών και κριτικών της τέχνης. Ιδιαίτερη σημασία θα δοθεί στις αφηγήσεις των ίδιων των καλλιτεχνών. Ξεκινώντας από μια μεταφυσική και κοινωνική προσέγγιση του προβλήματος της ερωτικής οδύνης, όπου θα στηριχτώ στον Γάλλο συγγραφέα Georges Bataille (1897-1962), τον Ιταλό φιλόσοφο και ζωγράφο Julius Evola (1898-1974), αλλά και τον Δανό φιλόσοφο Soren Kierkegaard (1813-1855), θα οδηγηθώ στην προσέγγιση του προβλήματος της εικαστικής απεικόνισης του αισθήματος αυτού. Έπειτα, θα περάσω σε μια σύντομη βιογραφία του καθενός από τους δύο καλλιτέχνες, αλλά και μια εκτενέστερη προσέγγιση των σχετικών ζητημάτων που προκύπτουν από την ερωτική τους ζωή σε συσχετισμό με μια επιλογή έργων τους, στηριζόμενος σε δικές τους μαρτυρίες αλλά και σε φιλοσοφικό σχολιασμό βασισμένο στον Γάλλο φιλόσοφο Michel Foucault (1926- 1984). Τέλος, θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω τη σύνδεση ανάμεσα στις ζωές και τα έργα των δύο καλλιτεχνών και να προτείνω μια καινούρια οπτική σε αυτά, μέσα από μια συγκριτική παράθεση δύο συγκεκριμένων έργων τους.Item Open Access CapriciousΚασαρά, Παρασκευή Γ. (Πτυχιακή εργασία, 2022)Ένα μυθικό υβρίδιο υπό εξαφάνιση διασπάται σε αστέρια στον ουρανό, ένα μοναδικό μετεμφυλιακό λογοτεχνικό πλάσμα της Λατινικής Αμερικής απάγεται από έναν φωτεινό αέρα, ένα κινηματογραφικό μύθευμα πολλαπλών συνειδήσεων χάνεται στη μέση μιας πεζοπορίας. Tο Capricious (εγκατάσταση - συλλογή κειμένων) διαγράφει μια πορεία από τη νοσταλγία και τη μνήμη στον αμνησία και τον διαμελισμό, από τη μοναξιά και την αποταύτιση στον εξαφανισμό, μελετώντας την ιδιότροπη τάση μυθευμάτων - παράλογων, φανταστικών αντικειμένων- , να εξαφανίζονται αυθόρμητα. Με βάση την ετυμολογική συσχέτιση των λέξεων remember [(re + member): θυμάμαι, ανακαλώ, (κυριολεκτικά) ανασυντάσσω, ενώνω] και dismember [(dis+member): διαμελίζω, χωρίζω, διαιρώ)] παρακολουθούμε τρία παράλογα αντικείμενα να χάνουν σταδιακά την ακεραιότητα και την ταυτότητά τους και να οδηγούνται μοιραία στον χαμό. Τι συμβαίνει στα πλασματικά όντα όταν τελειώνει η ιστορία; Η μυθική φύση τους τα καθιστά ήδη εφήμερα και φευγαλέα. Σε μετα-ανάλυσή της, φαίνεται ότι η ύπαρξή τους εξαρτάται άμεσα από την εξωτερική παρατήρηση, που θέτει σε κίνηση τον πλαστό κόσμο που τα φιλοξενεί. Στην περίπτωση των μυθευμάτων, η παρατήρηση επηρεάζει το αποτέλεσμα στον βαθμό που του επιτρέπει να συμβεί, έστω κι αν η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Πρόκειται για μια πορεία αποκάλυψης του μηχανισμού της μυθοπλασίας, που εμφανίζει ένα περαιτέρω σημείο ταύτισης με το κοινό: Όταν λείπουν οι μάρτυρες, η απώλεια της ταυτότητας φαίνεται ξαφνικά πολύ εύκολη και η εξαφάνιση, έστω δυνητικά ή και για μια στιγμή, είναι ένας τόπος όπου ο καθένας μπορεί να βρεθεί. Η πράξη της γνώσης, της μαρτυρίας, της συνηγορίας ανασύρει την ανεπιβεβαίωτη ύπαρξη, το ανεπιβεβαίωτο γεγονός από την ανυποστασία. Τα συμβάντα του παρελθόντος, οι εμπειρίες του παρόντος ρευστοποιούνται, όταν επικυρώνονται μόνο από την αυτοπαραδοχή τους. Η μνήμη είναι κάτι που μοιράζεται. Μια εκτίμηση που μυθοποιεί το πραγματικό και απομυθοποιεί το μυθικό.Item Open Access Cheat engineΜπουχλαριώτου, Ολυμπία (Πτυχιακή εργασία, 2024-06)“Cheat Engine” * Τα έργα παρουσιάζουν φανταστικά τοπία, που συνδυάζουν γεωμετρικά στοιχεία και οργανικές μορφές. Οι λείες καθαρές επιφάνειες, έρχονται σε αντιπαράθεση με τις δυναμικές χειρονομιακές γραφές. Δημιουργείται έτσι, η αίσθηση της ισορροπίας και της σύγκρουσης ταυτόχρονα. Κυριαρχεί η δυναμική των χρωμάτων, που δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης, ενέργειας και μυστηρίου. Κάθε έργο, έχει δημιουργηθεί, μέσω της προσθαφαίρεσης, η οποία οδήγησε στο τελικό αποτέλεσμα. Τα έργα ενσωματώνουν ένα δικό τους γεωμετρικό κώδικα, που παραμορφώνει και ανασυνθέτει, νέα οργανικά στοιχεία. Κώδικες που δημιουργούν συγκρουσιακές καταστάσεις του φαινομενικού με το πραγματικό και ξεκλειδώνουν αποκαλύπτοντας έτσι, νέους κόσμους, πιο αληθινούς, πέρα από ψευδαισθήσεις. Κώδικες που δείχνουν τον τρόπο εξερεύνησης των ορίων και δυνατοτήτων, προάγοντας την ιδέα μιας πραγματικότητας, που μπορεί να διαμορφωθεί μέσω παρεμβάσεων. *Cheat Engine Πρόγραμμα ανοιχτού κώδικα (open source), για videogames, που δίνει τη δυνατότητα στον gamer, να χακάρει τη λειτουργία του παιχνιδιού, αποκτώντας πρόσβαση σε άπειρα πλεονεκτήματα, με τελικό στόχο την νίκη.Item Open Access CLITORIAΛεουνάκη, Βασιλική (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)Clitoria Ternatea είναι η επιστημονική ονομασία του φυτού γνωστού και ως Butterfly pea flower, Asian pigeon wings ή Aparajita. Βρέθηκε καταγεγραμένο για πρώτη φορά το 1678 απο τον Jakób Breyne με την περιγραφή ‘’Flos clitoridis ternatensibus’’. Το συγκεκριμένο φυτό ανήκει στην οικογένεια Fabacae, αλλιώς, η οικογένεια των ‘’μπιζελιών’’. Χαρακτηριστικό αυτής, το σύνθετο φύλλωμα και η παραγωγή καρπών γνωστών και ως όσπρια. Η Clitoria Ternatea, παρουσιάζει συχνά ένα μπλε άνθος το οποίο αποτελείται απο μια περίπλοκη σύνθεση πετάλων, η οποία μορφολογικά θυμίζει το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα. Όχι αναίτια λοιπόν, η επιστημονική του ονομασία επηρεάστηκε απο τη συγκεκριμένη ομοιότητα. Η ονοματοδοσία του φυτού, την εποχή που κατεγράφη σήκωσε έντονες αντιδράσεις, παρ’ όλα αυτά έμεινε ως έχει. Το ζήτημα αυτό, αποτελεί έναν απο τους κύριους λόγους που βασίστηκε η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία εξ ολοκλήρου στο φυτό Clitoria Ternatea. Το άνθος της clitoria ternatea έχει ταυτιστεί σε αρκετές θρησκείες με την θηλυκότητα, την ηρεμία και τη γαλήνη. Έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται σε τελετές και φαρμακευτικές πρακτικές λαών. Πρόκειται για ένα φυτό με προκαθορισμένο ρόλο πριν προλάβουν να ερευνηθούν τα χαρακτηριστικά του απο την επιστημονική κοινότητα. Η κύρια χρήση του άνθους αυτού πριν μελετηθεί αφορούσε αποκλειστικά το γυναικείο φύλο μόνο και μόνο λόγω της μορφολογικής ομοιότητας του με την κλειτορίδα. Στον Ελλαδικό χώρο, το συγκεκριμένο φυτό είναι δυσεύρετο καθώς ευδοκιμεί κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία. Τα άνθη της Clitoria Ternatea είναι όμως διαθέσιμα και κατάλληλα για κατανάλωση είτε ως ρόφημα σε μορφή τσαγιού είτε ως χρωστική στην μαγειρική, την ζαχαροπλαστική και την ποτοποιεία. Η ζωγραφική σειρά Clitoria αποτυπώνει φαντασιακές συνθέσεις του φυτού Clitoria Ternatea και δημιουργήθηκε με χειροποίητα υδατοχρώματα από την χρωστική των άνθεων του. Τα μωβ άνθη βράζονται σε νερό και απελευθερώνουν μπλε χρωστική ουσία. Η προσθήκη όξινης ουσίας, όπως πχ λεμόνι, στο μείγμα, αλλάζει το ph του νερού και προσδίδει μωβ αποχρώσεις στο διάλυμα. Η παρασκευή ενός απολαυστικού και ευεργετικού αφεψήματος εξελίσσεται σε διαρκές πείραμα παραγωγής υδροχρώματος. Ο χρόνος βρασμού, η ποσότητα των άνθεων, η όξινη ουσία, ο χρόνος συντήρησης είναι παράγοντες που επηρεάζουν το τελικό υδρόχρωμα όπως και η εφαρμογή αυτού σε διαφορετικές επιφάνειες και ποιότητες χαρτιού. Μελετώντας την μακρόχρονη ιστορία του φυτού, τη φαρμακευτική και λατρευτική του χρήση σε διάφορους πολιτισμούς, αναπτύσσεται μια προσωπική αφαιρετική αφήγηση επιχειρώντας να ανασυνταχθεί μέσω της εικαστικής πρακτικής η ιστορία του άνθους. Προτάσσεται πλέον μια νέα λατρευτική πράξη πέρα από την οικεία σημειολογία. Για τους λατρευτικούς σκοπούς και διαδικασία, έχουν δημιουργηθεί χρηστικά σκεύη (τσαγιέρα και ποτηράκια απο λευκό πηλό) που αφορούν την παραγωγή και την προσφορά αφεψήματος διακοσμημένα με το ίδιο το αντικείμενο της λατρείας .Item Open Access Content 49,99Καράκου, Ελένη (Πτυχιακή εργασία, 2024-01-31)Η πτυχιακή μου εργασία, με τίτλο CONTENT 49,99, είναι μια βίντεο-εγκατάσταση και βιντεο-περφόρμανς που διερευνά τη σχέση καπιταλισμού, γυναικείας ταυτότητας και της εμπορευματοποίησης του καλλιτέχνη στη σύγχρονη εποχή. Μέσα από πέντβιντεο-προβολές, παρουσιάζομαι να ποζάρω, σατιρίζοντας τη συνεχή ανάγκη αυτοπροβολής και την "πώληση" της καλλιτεχνικής περσόνας στα κοινωνικά δίκτυα. Η ειρωνεία του έργου έγκειται στην αυτοδιαφήμιση, όπου η καλλιτέχνις γίνεται προϊόν, σχολιάζοντας την πίεση που ασκείται στις γυναίκες δημιουργούς να συμμορφωθούν με συγκεκριμένα πρότυπα για να πετύχουν.Item Open Access Cozy Companions for Dreamy NightsΠελεκάνου, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-23)Στο έργο Cozy Companions for Dreamy Nights (Άνετοι σύντροφοι για ονειρεμένες νύχτες) ,μετατρέποντας τον σκύλο μου σε πρωταγωνιστή του έργου , τοποθετώ στο επίκεντρο της διπλωματικής ένα κομμάτι του εαυτού μου. Η σχέση σκύλου -ανθρώπου, σε αντιδιαστολή με τη σχέση με άλλα κατοικίδια, διέπεται από ορισμένα χαρακτηριστικά που ανέκαθεν με συγκινούσαν και με προβλημάτιζαν, ωθώντας με να ερευνήσω αυτή την ανεξήγητα έντονη αγάπη μεταξύ τους. Στο Cozy Companions for Dreamy Nights ακολουθώ μια υπερβολή στα μεγέθη, μεγεθύνω τα αντικείμενα στο χώρο ώστε να γίνει πιο έντονο το αίσθημα της ασφάλειας (ή της ανησυχίας), της αμφίθυμης ανάγκης να αγγίξεις το υπερμέγεθες ζώο. Η κατασκευή ακολουθεί τη δομή ενός πραξινοσκόπιου (praxinoscope), το οποίο απεικονίζει ένα σκύλο να τρέχει διαρκώς, δίνοντας στον θεατή χρόνο να εξοικειωθεί με την εικόνα και την κίνηση του ζώου. Η χρήση του εν λόγω εργαλείου έχει ρόλο καθησυχαστικό/νανουριστικό. Η παρουσία της γούνας ωθεί στο άγγιγμα του ζώου. Το περιβάλλον του έργου έχει ως στόχο να σκεφτούμε τον ρόλο των ζώων στην ικανοποίηση της ανθρώπινης ανάγκης για ηρεμία και ασφάλεια – κάτι που και εγώ βιώνω μέσα από την καθημερινή σχέση με τον σκύλο μου. Ο σκύλος που τρέχει, ή ονειρεύεται ότι τρέχει, μετατρέπεται σε μέτρο και σύμβολο της δικής μας ελευθερίας.Item Open Access CrossoverΜυλωνάς, Αθανάσιος (Πτυχιακή εργασία, 2023)11 Μαρτίου 2018 11.43 περιπλανώμενος στο παζάρι ρακοσυλλεκτών του Ελαιώνα, εντόπισα ένα κουτί. Το άνοιξα και αντίκρισα για πρώτη φορά Slides. Με εντυπωσίασαν οι μικρές φωτογραφίες με τα έντονα χρώματα, που πάνω τους είχαν καταγεγραμμένες ζωές άλλων. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησα ένα κυνήγι θησαυρού και συλλογής πεταμένων αναμνήσεων άλλων ανθρώπων, ελπίζοντας πως θα βρω ένα slide που θα απεικονίζει κάτι εξωπραγματικό. Κάποιος ίσως ένας χρονοταξιδιώτης σαν τον Τζον Τιττορ, να ήταν παρών σε ένα απίθανο γεγονός, να το κατέγραψε με τη φωτογραφική του μηχανή και μετά από πολλά χρόνια αυτό το slide να κατέληγε στο παζάρι όπου θα το έβρισκα εγώ. Όταν η συλλογή μου έφτασε να αριθμοί 2.140 slides αποφάσισα ότι πρέπει να φτιάξω εγώ τις εξωπραγματικές εικόνες που έλπιζα να βρω στις αναζητήσεις μου στον Ελαιώνα, χρησιμοποιώντας τα slides από το αρχείο μου. Ξεκίνησα τοποθετώντας την μια διαφάνεια πάνω στην άλλη, κάνοντας διπλοτυπίες. Έπειτα μελετώντας τις ζωές των άλλων μέσα από τα slides και προσθέτοντας ημερομηνίες και σημειώσεις που έβρισκα γραμμένες επάνω στα προστατευτικά πλαίσια τους, έπλαθα δικές μου ιστορίες.Item Open Access DeepworldΝτουρούπη, Τριανταφυλλιά (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)Το Deepworld είναι μια πολυμεσική εγκατάσταση που επαναπροσδιορίζει ένα μετα-αποκαλυπτικό χώρο ψυχαγωγίας, όπου η ανθρωπότητα είναι ταυτόχρονα θεατής και αρχιτέκτονας της καταστροφής της. Μέσα από 3D animation, τεχνητή νοημοσύνη, γλυπτική και επαυξημένη πραγματικότητα, το έργο διερευνά τη σχέση μεταξύ θεάματος και επιβίωσης, απάθειας και ενσυναίσθησης. Συνδυάζοντας τη λάμψη της ντίσκο με ονειρικά υποθαλάσσια τοπία, το Deepworld μιμείται τον κατακλυσμό πληροφοριών που βιώνουμε καθημερινά. Τα κατακερματισμένα κάτοπτρα αναγκάζουν τους θεατές να δουν τον εαυτό τους μέσα στο χάος, συμβολίζοντας τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε την καταστροφή μέσα από αποσπασματικές εικόνες. Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές 3D animation, σε συνδυασμό με ένα επαναλαμβανόμενο soundtrack, δημιουργούν αίσθηση απευαισθητοποίησης—τα γεγονότα που αρχικά σοκάρουν, με τον καιρό γίνονται τετριμμένα. Όπως στην αρχαία Ρώμη με το panem et circenses, έτσι και τα social media λειτουργούν σήμερα ως μέσο απόσπασης της προσοχής, εκμεταλλευόμενα ψυχολογικά ερεθίσματα για να κρατούν τους χρήστες απορροφημένους αντί να τους ωθούν σε δράση. Το Deepworld αντικατοπτρίζει αυτό το φαινόμενο, παρουσιάζοντας έναν πολιτισμό απορροφημένο στο θέαμα, ακόμα κι όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το ροζ φλαμίνγκο, λατρευόμενο ως παράδοξος σωτήρας, γίνεται ειρωνικό σύμβολο της λανθασμένης προτεραιότητάς μας—της εμμονής μας με το εντυπωσιακό, εις βάρος της αντιμετώπισης των υπαρξιακών μας απειλών. Η καταστροφή είναι ταυτόχρονα σκηνικό και θέαμα. Το Comfort Zone, ένα γλυπτό σε φυσικό μέγεθος με περιστρεφόμενο ντίσκο κεφάλι, κάθεται γαλήνια μέσα στο χάος, αντανακλώντας την αισθητικοποίηση της κρίσης. Το Moodscape, ένα AI-based διαδραστικό παιχνίδι, χρησιμοποιεί ανάλυση προσώπου για να ελέγξει ένα ροζ φλαμίνγκο που πλοηγείται σε μια θάλασσα συναισθημάτων, προσκαλώντας το κοινό να επανασυνδεθεί με τα συναισθήματά του. Το Gift Shop σατιρίζει την εμπορευματοποίηση της καταστροφής, ενώ το ολογραφικό Butterfly Rex χορεύει ανάμεσα στην εξαφάνιση και τη μεταμόρφωση. Βασισμένο στο ομώνυμο αδημοσίευτο μυθιστόρημα, το Deepworld φαντάζεται έναν προηγμένο πολιτισμό που 50.000 χρόνια πριν κατέφυγε κάτω από τον ωκεανό και παρακολουθεί σιωπηλά τον κόσμο της επιφάνειας από τη βυθισμένη πόλη Vesta. Αυτή η απομονωμένη κοινωνία αντικατοπτρίζει τη δική μας παθητικότητα—την ψευδαίσθηση ασφάλειας καθώς παρακολουθούμε την παρακμή της σύγχρονης εποχής. Με καθρέφτες, παγιέτες και προβολές, το Deepworld συνδυάζει το σουρεαλιστικό κιτς με την αποκάλυψη. Το AI-generated soundtrack επαναλαμβάνει τους ίδιους στίχους σε διαφορετικά μουσικά είδη, τονίζοντας τη διαχρονική επανάληψη της ιστορίας. Στην καρδιά του Deepworld βρίσκεται το φουσκωτό ροζ φλαμίνγκο—ελπιδοφόρο, παράλογο, σχεδόν θεϊκό. Μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε για τη σχέση μας με την καταστροφή, το θέαμα και την επιβίωση, να κοιτάξουμε πέρα από τη λάμψη και να βρούμε νόημα μέσα στο χάος.