ΠΜΣ "Ψηφιακές Μορφές Τέχνης" (ΨΜΤ)
Permanent URI for this collection
Browse by
Browsing ΠΜΣ "Ψηφιακές Μορφές Τέχνης" (ΨΜΤ) by Advisor "Αγαθόπουλος, Δημήτρης"
Results 1 - 3 of 3
Results Per Page
Sort Options
Item Open Access SharknationΓερμακοπούλου, Αγγελική (Μεταπτυχιακή εργασία, 2025-11-24)Η παρούσα διπλωματική έρευνα παρουσιάζει το Sharknation, μια διαδραστική και εμβυθιστική VR εμπειρία που συνδυάζει ψηφιακή αφήγηση, καλλιτεχνική έρευνα μέσω ψηφιακών μέσων και game design, εξετάζοντας πώς τα εικονικά περιβάλλοντα μπορούν να αναδιαμορφώσουν την αντίληψη, τη σωματικότητα και τους διαφορετικούς τρόπους συμμετοχής του θεατή. Το έργο διερευνά τη σχέση μεταξύ σώματος, ψηφιακής ταυτότητας και εικονικού χώρου, αξιοποιώντας την εικονική πραγματικότητα ως μέσο βιωματικής διερεύνησης και διευρυμένης αφήγησης. Η έρευνα επικεντρώνεται στο πώς μια VR εγκατάσταση μπορεί να συνδυάσει εικαστικά στοιχεία, 3D μοντελοποίηση, διάδραση και υλικά αντικείμενα ώστε να δημιουργήσει ένα συνεκτικό, πολυαισθητηριακό περιβάλλον. Τρισδιάστατα εκτυπωμένοι χαρακτήρες, ψηφιακές εκτυπώσεις από τον εικονικό χώρο, καθώς και η μάσκα και το κοστούμι της ηρωίδας λειτουργούν ως υβριδικά αντικείμενα που γεφυρώνουν τον φυσικό εκθεσιακό χώρο με το ψηφιακό περιβάλλον, ενισχύοντας την εμπειρία εμβύθισης και την αίσθηση παρουσίας. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου παιχνιδιού σε τρισδιάστατο περιβάλλον, τον σχεδιασμό ψηφιακών χαρακτήρων και αντικειμένων, καθώς και την υλοποίηση συστήματος πλοήγησης βασισμένου στο teleportation και διαδραστικών μηχανικών που επιτρέπουν ενεργή συμμετοχή του χρήστη. Ο ηχητικός σχεδιασμός και η μουσική σύνθεση συμβάλλουν επιπλέον στη συναισθηματική διάσταση της εμπειρίας και συμβάλλουν στη συνοχή του εικονικού σύμπαντος. Μέσα από συστηματικό πειραματισμό τόσο στο VR περιβάλλον όσο και στον φυσικό εκθεσιακό χώρο, το Sharknation αναδεικνύει τον ρόλο των υβριδικών μορφών και της ενσωμάτωσης ψηφιακών και υλικών στοιχείων στη διαμόρφωση μιας πλήρως εμβυθιστικής εγκατάστασης. Το έργο συμμετέχει στον σύγχρονο διάλογο των νέων μέσων, προτείνοντας την εικονική πραγματικότητα ως εργαλείο καλλιτεχνικής διερεύνησης, ενσώματης εμπειρίας και πρακτικής έρευνας.Item Open Access Το «φανταστικό» στην τέχνηΠλακωτάρης, Ισίδωρος (Μεταπτυχιακή εργασία, 2025-07-07)Η διπλωματική εργασία με τίτλο «Το «φανταστικό» στην τέχνη», αποτελεί μια θεωρητική και βιωματική καταγραφή της δημιουργικής διεργασίας που οδήγησε στο video-animation «Levi». Η δημιουργία αυτού του φανταστικού κόσμου προέκυψε από πειραματισμούς με ψηφιακές γλυπτικές φόρμες. Η εργασία προσεγγίζει τη δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου ως μια πράξη αποκάλυψης που γεφυρώνει βιώματα και οδηγεί σε βαθύτερη κατανόηση του εαυτού. Η δημιουργία των οργανικών μορφών πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας ψηφιακά εργαλεία όπως το Blender και την υπολογιστική γλώσσα Python. Αυτές οι μορφές μιμούνται φυσικούς μηχανισμούς, όπως το DNA και τη συλλογική κίνηση, ενώ η παραμετροποίηση επιτρέπει άπειρες παραλλαγές της ίδιας μορφής, επηρεάζοντας τόσο τη γεωμετρία όσο και την κινητική συμπεριφορά των πλάσματων, κάτι που θυμίζει τη μορφοκινητική. Σε αντίθεση με τα υποθαλάσσια οργανικά πλάσματα, ο υπερθαλάσσιος κόσμος απαρτίζεται από εγκαταλελειμμένες, αυστηρά οργανωμένες μηχανικές δομές, που σχεδιάστηκαν επίσης αλγοριθμικά, δημιουργώντας ένα δίπολο φύσης και τεχνολογίας. Στο περιβάλλον του «Levi» συνυπάρχουν ένας υποβρύχιος και ένας υπερθαλάσσιος κόσμος, οι οποίοι δεν επικοινωνούν ούτε έχουν επίγνωση της ύπαρξης του άλλου. Αυτή η διαίρεση λειτουργεί ως αλληγορία για την ευρύτερη αδυναμία επικοινωνίας και κατανόησης μεταξύ διαφορετικών μορφών ζωής. Ο βυθός συμβολίζει ένα «ασυνείδητο» του κόσμου, ένα πεδίο που αντιστέκεται στον έλεγχο και τη γνώση. Το έργο θέτει τον προβληματισμό της παράλληλης συνύπαρξης διαφορετικών ειδών ζωής στο ίδιο περιβάλλον χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας. Το δεύτερο μέρος της εργασίας εξετάζει τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου για μύθο, από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη ψηφιακή τέχνη και τα βιντεοπαιχνίδια. Οι μύθοι αρχικά εξηγούσαν τον κόσμο και λειτούργησαν ως πνευματικοί οδηγοί, ενώ ο Ουμπέρτο Έκο και ο Έρνστ Κασσίρερ υπογραμμίζουν τη συμβολική τους φύση. Η τέχνη του φανταστικού, ιστορικά, χρησιμοποιήθηκε τόσο για προπαγάνδα (π.χ. Ραμσής Β΄, Ιλιάδα) όσο και για αντίσταση στην εξουσία (δυστοπίες όπως το «1984», ουτοπίες). Φιλοσοφικά, η φαντασία εξετάζεται από τον Πλάτωνα ως εσωτερική ψυχική λειτουργία, τον Αριστοτέλη ως «φάντασμα», τον Ντεκάρτ ως γέφυρα νου-σώματος, τον Σπινόζα ως συγκεχυμένο τύπο γνώσης, τον Χιουμ ως θεμελιώδη γνωσιακή λειτουργία, και τον Καντ ως «παραγωγική φαντασία», μια προ-εμπειρική, συνθετική ικανότητα που γεφυρώνει αίσθηση και νόηση. Ψυχαναλυτικά, ο Φρόυντ θεωρεί τη φαντασίωση ως έκφραση του ασυνειδήτου και συνέχεια του παιδικού παιχνιδιού, μέσο συμβολικής ικανοποίησης επιθυμιών. Ο Λακάν την εντάσσει στο «Φαντασιακό», όπου το Εγώ συγκροτείται μέσω μιας αλλοτριωμένης ταύτισης με την εικόνα (στάδιο του καθρέφτη), υποστηρίζοντας την επιθυμία του υποκειμένου. Η τέχνη, σε αυτό το πλαίσιο, λειτουργεί ως κοινωνικά αποδεκτός χώρος εκδραμάτισης των φαντασιώσεων. Η τέχνη του φανταστικού, αν και αλλάζει μέσα έκφρασης, παραμένει απαραίτητο εργαλείο αυτογνωσίας και συμβολοποίησης συλλογικών αγωνιών, συμπληρώνοντας τη λογική και επανανοηματοδοτώντας την ύπαρξη σε ένα ασταθές περιβάλλον.Item Embargo Το Αρχιπέλαγος της ΝήρουΖαχαροπούλου, Λήδα (Μεταπτυχιακή εργασία, 2026-04-03)Η παρούσα θεωρητική εργασία διερευνά τις συνθήκες υπό τις οποίες ένας τόπος που συγκροτείται από θραύσματα, αναφορές, μνήμες και τεκμήρια μπορεί να αποκτήσει υπόσταση, συνοχή και αίσθηση πραγματικού. Καλλιτεχνικό πεδίο αυτής της διερεύνησης αποτελεί το «Αρχιπέλαγος της Νήρου», μια διαμεσική εγκατάσταση γύρω από τη Νήρο, ένα επινοημένο νησί στο Ανατολικό Αιγαίο. Η Νήρος διαμορφώνεται ως τόπος ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη μνήμη και τη φαντασία, μέσα σε μια εκθεσιακή συνθήκη που παραπέμπει σε μουσείο. Η εργασία προσεγγίζει το νησί ως φιλοσοφική μορφή, διερευνώντας τη νησιωτικότητα και τις φαντασιακές γεωγραφίες σε σχέση με την απομόνωση, το όριο, την καταγωγή, την απώλεια, την επιθυμία και τη δυνατότητα. Το νησί λειτουργεί ως εικόνα-υπόσχεση, συνδεδεμένη με την τουριστική επιθυμία και την κατασκευή του τόπου ως προορισμού, και ως πεδίο προβολής ενός επιθυμητού μέλλοντος, ενώ η προσωπική μνήμη συνδέεται με την ανακατασκευή του παρελθόντος και την επινόηση ενός τόπου που μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος επιστροφής και νοσταλγίας. Η Νήρος γίνεται έτσι ένα πεδίο όπου το βιωμένο, το επινοημένο και το συλλογικό μπορούν να συνυπάρξουν. Η μνήμη εξετάζεται ως διαδικασία ανακατασκευής, ενώ το αρχείο ως μηχανισμός οργάνωσης ιχνών που παράγει χρόνο και ιστορικότητα. Η αποσπασματικότητα και η μη γραμμική αφήγηση, σε συνδυασμό με τα εικασιακά μέσα, εντάσσονται στη διαδικασία της δημιουργίας κόσμων και στην καλλιτεχνική έρευνα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία συγκροτείται ένα παρελθόν όχι κατ’ ανάγκην αληθές, που καθίσταται πειστικό μέσα από τη συσχέτιση διαφορετικών μορφών αναπαράστασης. Η καλλιτεχνική πρακτική λειτουργεί ως ερευνητική διαδικασία, καθώς οι επιλογές του έργου γεννούν τα ίδια τα ερωτήματα που διερευνά η εργασία. Η συνθετική εικόνα και η τεχνητή νοημοσύνη εξετάζονται ως σύγχρονες συνθήκες παραγωγής εικόνων και πληροφορίας, θέτοντας ζητήματα αξιοπιστίας, παραχάραξης και των τρόπων με τους οποίους κάτι αρχίζει να λειτουργεί ως αληθινό. Η επανάληψη, η υλικότητα και οι συσχετίσεις μεταξύ των επιμέρους στοιχείων συμβάλλουν στη διαμόρφωση της αληθοφάνειας και στην παραγωγή ιστορικότητας. Η Νήρος λειτουργεί ως ενδεχομενικός τόπος, όπου η επινόηση, η μνήμη και τα ίχνη ενός παρελθόντος αποκτούν συνοχή μέσα από τη δημιουργία ενός κόσμου. Η δημιουργία κόσμων αναδεικνύεται έτσι σε βασική μεθοδολογία και τρόπο σκέψης, καθώς η καλλιτεχνική πρακτική παράγει το ίδιο το ερευνητικό της πεδίο. Η εργασία υποστηρίζει τη δημιουργία κόσμων ως δυνατότητα αντίστασης και διάσωσης δυνατοτήτων του μέλλοντος προσφέροντας μας άλλους τρόπους να σκεφτούμε, να θυμηθούμε και να κατοικήσουμε έναν κόσμο.