Κορσέδες
Title in english
Corsets
View or Download Files
Embargo lift
Type
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Date
2026-03-11
Advisor
Examining Committee
Studio Director
Μελανίτης, Γιάννης
Academic Institution
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Department
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Division
Category
Γλυπτική
Εγκατάσταση
Εγκατάσταση
Master of Arts Program
Keywords in english
Labor, Care, Repetition, Garment, Corset, Thread, Inheritance
Abstract
Μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω.
Αφετηρία του έργου αποτέλεσε ένα κείμενο που έγραψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Λονδίνο, το 2025. Το κείμενο αυτό εκτυλίσσεται ως ένας αδιάκοπος μονόλογος μιας γυναίκας, καθισμένη σε σιωπηλή εργασία καθώς υφαίνει. Ο ρυθμός των χεριών της ακολουθεί ένα απλό μοτίβο: μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Μα καθώς το νήμα γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλά της, έτσι γλιστρούν και οι σκέψεις της, μπερδεμένες με μνήμη, παράδοση και αντίσταση. Αυτό που ξεκινά ως μια περισυλλογή πάνω στο ύφασμα και τη μορφή, καταλήγει σε μια αναμέτρηση με την εργασία, τον καλλωπισμό και την έμφυλη προσδοκία. Η βελονιά γίνεται πρόταση, η ενδυμασία κλουβί. Δεν είναι απλώς ραπτική· είναι μαρτυρία, διαμαρτυρία και κληρονομιά, ειπωμένη στη σιωπηλή γλώσσα των γυναικείων χεριών.
[...] Μία μέσα, δυο έξω, μια μέσα δύο έξω, κάποιοι λένε πως η γυναίκα είναι το Άλλο, το δεύτερο φύλο, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε δεύτερη, νομίζω είμαι έξω από την αρίθμηση [...] δεν με πειράζει να κάνω αυτά τα πράγματα, μία μέσα δυο έξω, απλώς ήθελα να είχα την επιλογή, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δυο έξω, θέλω ο μύθος της αγάπης ως καθήκον να καταρρεύσει, μία μέσα, δυο έξω, δύο μέσα, μία έξω, δύο μέσα, μία έξω, θέλω κάποιος να πει ναι, μία μέσα δυο έξω, ναι αυτό έχει αξία, μία μέσα δυο έξω, ναι, δίνεις, μία μέσα, δυο έξω, ναι δίνεις και παίρνεις σιωπή ως απάντηση, ναι.
H εγκατάσταση αρχειοθετεί αυτή την αόρατη, επαναληπτική εργασία των γυναικών. Αποτελείται από τέσσερις κορσέδες φτιαγμένους από νήματα, τα οποία έχουν “παγώσει” και σκληρύνει μέσω υλικών όπως ξυλόκολλα και άλλες συνδετικές ύλες. Τα νήματα δεν τελειώνουν πάνω στο σώμα· συνεχίζουν να κρέμονται και να εξαπλώνονται στον χώρο, σαν να μην ολοκληρώθηκε ποτέ η χειρονομία που τα έπλεξε. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται από έναν μεταλλικό σκελετό ζώου, επίσης σημαδεμένο από τα ίδια νήματα, σαν ένα δεύτερο σώμα, ένας ακόμη φορέας μνήμης. Το έργο εξετάζει, τελικά, πώς αυτά τα διακοσμητικά και χειροποίητα πράγματα που φτιάχνονται με αγάπη ή από καθήκον αποκτούν μια παράξενη αυτονομία: μας ξεπερνούν. Επιβιώνουν πέρα από το σώμα που τα έφτιαξε, πέρα από τη στιγμή της χρήσης τους, πέρα από το ίδιο το χέρι που τα κίνησε. Όπως ένα μπαστούνι που έμεινε πίσω από κάποιον παππού και δεν το έπιασε ποτέ ξανά, έτσι και αυτά τα ίχνη στέκονται μόνα τους όταν οι δημιουργοί χαθούν· όχι ως μνημεία μεγαλοπρέπειας, αλλά ως σιωπηλές αποδείξεις ότι κάποτε υπήρξαν χέρια, κινήσεις και ζωές.
Abstract in english
One in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out.
The starting point for this work was a text I wrote during my studies in London in 2025. The text unfolds as an unbroken monologue of a woman seated in silent labour as she weaves. The rhythm of her hands follows a simple pattern: one in, two out, one in, two out. Yet as the thread slips between her fingers, so too do her thoughts, tangled with memory, tradition, and resistance. What begins as a meditation on fabric and form ends in a confrontation with labour, adornment, and gendered expectation. The stitch becomes a sentence, the garment a cage. It is not simply sewing; it is testimony, protest, and inheritance, spoken in the silent language of women’s hands.
[...] One in, two out, one in, two out, some say that woman is the Other, the second sex, but I am neither second, I think I exist outside numbering [...] I do not mind doing these things, one in, two out, I simply wish I had had the choice, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, one in, two out, I want the myth of love as duty to collapse, one in, two out, two in, one out, two in, one out, I want someone to say yes, one in, two out, yes this has value, one in, two out, yes, you give, one in, two out, yes you give and receive silence in return, yes.
The installation archives this invisible, repetitive labour of women. It consists of four corsets made of threads that have been “frozen” and hardened through materials such as PVA glue and other binding agents. The threads do not end on the body; they continue to hang and spread through the space, as if the gesture that wove them were never completed. The installation is completed by a metallic animal skeleton, also marked by the same threads, like a second body, another carrier of memory. Ultimately, the work examines how these decorative and handmade things, made with love or out of duty, acquire a strange autonomy: they outlive us. They survive beyond the body that made them, beyond the moment of their use, beyond the very hand that set them in motion. Like a walking stick left behind by a grandfather and never held again, these traces too stand on their own once their makers are gone; not as monuments of grandeur, but as quiet proof that there were once hands, movements, and lives.
Description
Creative Commons License
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Creative Commons License URL
Collection
Brief Bio
H Υακίνθη Μετζικώφ φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο τμήμα της Γλυπτικής. Με υπόβαθρο στις καλές τέχνες και εμπειρία στον σχεδιασμό κοστουμιών για κινηματογράφο και θέατρο, επικεντρώνεται συχνά σε μορφές που σχετίζονται με το σώμα. Η πρακτική της κινείται ανάμεσα στη γλυπτική, την κεραμική, τα υφάσματα, το κόσμημα και την έρευνα υλικών, με έντονο ενδιαφέρον για το φεμινιστικό craft. Μεγάλο μέρος της δουλειάς της εστιάζει σε χειρονομίες και τεχνικές που συνδέονται παραδοσιακά με τις ιστορίες των γυναικών και στο πώς αυτές μπορούν να επανερμηνευτούν σε σύγχρονο πλαίσιο. Έγινε δεκτή με πλήρη υποτροφία στο Central Saint Martins, στο Λονδίνο όπου και θα συνεχίσει τις σπουδές της.