Το σώμα που επιμένει
Title in english
The body that insists
View or Download Files
Embargo lift
Type
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Date
2026-07-01
Author
Advisor
Examining Committee
Studio Director
Χανδρής, Παντελής
Academic Institution
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Department
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Division
Category
Φωτογραφία
Master of Arts Program
Keywords
Keywords in english
Temporality, Decay, Trauma, Memory, Re-collection, Fragmentation, Fragments
Abstract
Το έργο μου προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο φθοράς, μνήμης και μετασχηματισμού. Το σώμα εμφανίζεται αποσπασματικά, όπως θυμόμαστε αποσπασματικά. Αποδομείται και επανασυντίθεται σε υβριδικές μορφές που αιωρούνται μεταξύ παρουσίας και απουσίας. Εκεί που λείπει κάτι από το σώμα μου, το σπάραγμα ενός αγάλματος έρχεται σαν στοιχείο επουλωτικό, με τις ενώσεις φανερά ατελείς και μερικώς συμβατές, ώστε να διατηρείται ο κατακερματισμός ως αναπόσπαστο μέρος της μορφής. Έτσι, το μάρμαρο παραμένει αρχαίο μέσα στο σύγχρονο σώμα, φέροντας τα ίχνη του χρόνου, της φθοράς και της μεταβολής και τα τραύματα δεν εξαφανίζονται ούτε αποκρύπτονται· παραμένουν ορατά ως φορείς μνήμης, ως σημεία όπου η απώλεια και η επούλωση συνυπάρχουν. Η ίδια λογική διαπερνά και την υλικότητα των φωτογραφιών. Η αναλογική υφή, οι ατέλειες του φιλμ και τα ίχνη της διαδικασίας παραμένουν εμφανή, μετατρέποντας την εικόνα σε φορέα χρονικότητας. Η χρήση φωτογραφικού γαλακτώματος πάνω σε ύφασμα, εισάγει μια διαδικασία που δεν οδηγεί ποτέ σε μια απολύτως σταθερή ή άθικτη εικόνα. Κατά την επίστρωση, την εμφάνιση και τα πλυσίματα, τμήματα του γαλακτώματος αποκολλώνται από την επιφάνεια, αφήνοντας κενά, ρήγματα και απώλειες. Τα φωτογραφικά τυπώματα, συγκροτούν μορφές ατελείς, ανοιχτές και μεταβαλλόμενες: κάτι διασώζεται, κάτι λείπει, και η μορφή προκύπτει ακριβώς από αυτή τη συνθήκη. Η τυχαιότητα της αποκόλλησης, τα σημεία όπου η επιφάνεια τραυματίζεται ή υποχωρεί, μετατρέπουν τη φωτογραφία σε ένα σώμα που φέρει τα δικά του ίχνη φθοράς.
Στο όριο ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο, αναζητώ την έννοια της ανθεκτικότητας, όχι ως ακεραιότητα ή τελειότητα αλλά ως την αλήθεια που προκύπτει μέσα από την θραυσματικότητα, την επανασύνθεση και την αναγνώριση του ελλιπούς. Πάνω σ’ αυτά τα θραύσματα, το δικό μου σώμα, ως ένα πεδίο μνήμης, αυτή η κατακερματισμένη μορφή που επιχειρώ να ξανασυνθέσω. Θραύσματα παρόντος και παρελθόντος, αυτά τα ανθρώπινα μέλη που κάποτε εφάρμοζαν τόσο καλά μεταξύ τους.*
*Βλ. Georges Didi-Huberman, Φλοιοί, μτφρ. Ρίκα Μπενβενίστε, Αθήνα: Εκδόσεις Αντίποδες, 2025 , σ. 12
Abstract in english
My work approaches the body as a site of attrition, memory, and transformation. The body figures fragmentarily, much like the fragmented nature of memory itself. It is deconstructed and reassembled into hybrid forms that oscillate between presence and absence. Where a part of my body is missing, the fragment of a statue intervenes as a restorative element; its joints are left intentionally imperfect and partially compatible, so that fragmentation remains an inextricable part of the form. Thus, the marble persists as an ancient presence within the contemporary body, bearing the traces of time, decay, and flux. Traumas are neither erased nor concealed; they remain visible as vessels of memory—junctures where loss and healing coexist. This same logic informs the materiality of my photographs. The analog texture, the film’s imperfections, and the traces of the physical process remain evident, transmuting the image into a carrier of temporality. The application of photographic emulsion onto fabric introduces a process that never yields a fully stable or pristine image. Throughout the coating, developing, and washing stages, sections of the emulsion flake off the surface, leaving gaps, fissures, and absences. The photographic prints constitute forms that are incomplete, open, and evolving: something is salvaged, something is lost, and the form emerges precisely from this state. The randomness of the peeling—the points where the surface is wounded or recedes—transforms the photograph into a body that carries its own marks of wear.
At the threshold between the ancient and the modern, I seek the meaning of resilience—not as wholeness or perfection, but as the truth that emerges through fracturedness, re-composition, and the acknowledgment of the incomplete. Upon these fragments lies my own body: a field of memory, a shattered form I strive to reassemble. Fragments of present and past—human limbs that once belonged so seamlessly together.*
*Georges Didi-Huberman, Phloioi [Barks], trans. Rika Benveniste, Athens: Antipodes Publishers, 2025, p. 12
Description
Creative Commons License
Attribution-NoDerivatives 4.0 International
Creative Commons License URL
Collection
Brief Bio
Η Ελευθερία Καλπούζου (γ. 1999) είναι εικαστικός και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με επιβλέποντα καθηγητή τον Παντελή Χανδρή. Στο πλαίσιο των σπουδών της φοίτησε στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι, στα εργαστήρια των Helene Delprat και Cyril Tricaud (Fresco). Παράλληλα με τη ζωγραφική και την νωπογραφία, εξειδικεύεται στην αναλογική φωτογραφία και τον σκοτεινό θάλαμο υπό την καθοδήγηση της Αθανασίας Παναγέα, ενώ συνεργάζεται με την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία.