Γκρίζα βιβλιογραφία

Permanent URI for this community

https://artia.asfa.gr/handle/artia/1

Browse by

Results 1 - 20 of 26

Open Access
40.920+
Ελευθερίου, Παναγιώτα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-16)
40.920+ κάποια ακόμα σώματα από πηλό. Ένας χώρος για να πενθηθεί το απένθητο. Ένας απέραντος χώρος μεταξύ μας για εκείνο που δεν του αναλογεί η οδύνη. Το [ 40.920+ ] είναι μια στιγμή, μια μνημόσυνη εγκατάσταση στην εποχή του πολέμου. Από τα βαλκάνια ως τη μέση ανατολή, το πένθος και η ζωή μαζεύεται γύρω από τραπέζια. Η τροφή, η ίδια ουσία που συντηρεί την κοινότητα, γίνεται σύμβολο της μετάβασης: συνομιλεί με το αναπόφευκτο και κερδίζει, γιατί προσφέρει την ελπίδα πως υπάρχουν τρόποι να συνεχίσει κανείς παρά την απώλεια. Στο [ 40.920+ ] σας καλώ σε ένα τραπέζι χωρίς ζωή. Ό,τι μεταμορφώνεται φευγαλέα σαν είδηση, εδώ για λίγο ξαναπαίρνει πίσω την υλική μορφή του. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να εξοικειωθούμε με την ωμότητα, όσο εκείνη δεν πλήττει εμάς τους ίδιους; Πόσο συνένοχοι είμαστε με την βία, όσο καταναλώνουμε ηδονοβλεπτικά τις εικόνες του θανάτου; Οι ζωές αυτών των άλλων δεν είναι εντελώς ζωές, λένε τα πάντα γύρω μας, ούτε όσο ζουν ούτε όταν πεθαίνουν. Και όταν πεθαίνουν δεν είναι πλήρεις ημερών: είναι από βόμβες στα εδάφη της Γάζας, είναι από εργατικό ατύχημα στις βιομηχανίες της κεντρικής Ευρώπης, είναι από ομοφοβικούς υγειονομικούς στα ενδοκρινολογικά ιατρεία, από χέρι γυναικοκτόνου στην Θεσσαλονίκη, από βασανιστήρια στα ΑΤ της Αθήνας και η λίστα είναι μεγάλη. Η Τζούντιθ Μπάτλερ θα μιλήσει για εκείνο το περιθώριο που κοινωνικά εξαιρείται του πένθους, περιγράφοντας πώς στο αξιοβίωτο της δυτικής ευδαιμονίας δεν χωράνε όλα τα σώματα. Τα περισσότερα παραμένουν εκτεθειμένα στην τρωτότητα και την τιμωρία, στοχοποιημένα στην ίδια βάση που τα συνθέτει ως κοινότητες: στη βάση της φυλής, της έκφρασης/ ταυτότητας φύλου και της τάξης τους. Το [ 40.920+ ] είναι το λεπτό της σιγής υπό τη φλόγα των κεριών για όσα τους αρνήθηκαν το πένθος. Αν εγώ δεν είμαι χωρίς εσένα, και εσύ δεν είσαι χωρίς εμένα, κάθε φορά που ο ένας πεθαίνει, αλλάζει ο κόσμος.
Open Access
A-maze-ing Adiadne*
Σέργη, Εμμανουέλα (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Το έργο αποτελεί μια παραλλαγή του μύθου της Αριάδνης. Ο λαβύρινθος είναι φτιαγμένος από 160 πήλινα τούβλα τύπου λέγκο (leg godt σημαίνει στα δανέζικα ‘παίξε όμορφα’). Η Αριάδνη ‘πρωταγωνιστεί’ πάνω στα τούβλα, σε απεικονίσεις συναισθηματικών/ ψυχολογικών καταστάσεων σε νυχτερινό τοπίο με αστέρια (‘Αστέριος’ ήταν το όνομα του Μινώταυρου). Ο λαβύρινθος δεν έχει εμφανή έξοδο. Η Αριάδνη ως κυρίαρχη μορφή (από πηλό επίσης) βρίσκεται μέσα στον λαβύρινθο, από τον οποίο δεν μπορεί να βγει, ούτε με δράση (κομμένα χέρια), ούτε με φυγή (κομμένα πόδια), αλλά με υπέρβαση (κατοπτεύοντας από το κέντρο του λαβύρινθου τις ψυχολογικές/ συναισθηματικές καταστάσεις τις οποίες βιώνει). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Θησέας φεύγοντας από την Κρήτη πήρε μαζί του την Αριάδνη, η οποία τον είχε βγάλει με τον μίτο της από τον λαβύρινθο του Μινώταυρου. Στη διαδρομή προς την Αθήνα το καράβι τους έκανε στάση στην Νάξο. Ο Θησέας συνέχισε για την Αθήνα και άφησε την Αριάδνη στην Νάξο, στον Διόνυσο ο οποίος την παντρεύτηκε και την ανέβασε στον Όλυμπο ανάμεσα στους θεούς. Στον μύθο η Αριάδνη, μεγάλωσε σε παλάτι, ερωτεύτηκε, μέσω του έρωτα δραπέτευσε, πρόδωσε και προδόθηκε, λάτρεψε και λατρεύτηκε. Είχε όμως τον έλεγχο της ζωής της; Κατάγομαι από την Νάξο όπου η Αριάδνη λατρεύτηκε ως θεά.
Open Access
Articulations of Chaos
Σακλάς, Εμμανουήλ (Πτυχιακή εργασία, 2024)
Όταν ακούμε τον παφλασμό της θάλασσας, το βουητό του ανέμου ή το τριζοβόλημα της φωτιάς, βιώνουμε έναν αισθητηριακό κορεσμό, συλλαμβάνοντας τέτοια φαινόμενα ως συνεχή, αντί γι αυτό που είναι στην πραγματικότητα: γαλαξίες αναρίθμητων γεγονότων πέραν του φάσματος της αντίληψης μας. Ο φιλόσοφος Michel Serres προσδιορίζει τον θόρυβο ως το μόνο πραγματικό συνεχές: μια «αρχέγονη σούπα» άπειρης πληροφορίας από την οποία αναδύονται όλες οι μορφές και τα σήματα. Η προσέγγιση του θορύβου ως εννοιολογικού πυρήνα μιας καλλιτεχνικής πρακτικής μοιάζει με οξύμωρο εγχείρημα, καθώς μόλις αποκτήσει μορφή, ο θόρυβος παύει να εκφράζει αυτή την κοσμική υπόκρουση απεριόριστων πιθανοτήτων που τον συγκροτεί και μεταλλάσσεται σε ιδιομορφία.
Open Access
Deepworld
Ντουρούπη, Τριανταφυλλιά (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-10)
Το Deepworld είναι μια πολυμεσική εγκατάσταση που επαναπροσδιορίζει ένα μετα-αποκαλυπτικό χώρο ψυχαγωγίας, όπου η ανθρωπότητα είναι ταυτόχρονα θεατής και αρχιτέκτονας της καταστροφής της. Μέσα από 3D animation, τεχνητή νοημοσύνη, γλυπτική και επαυξημένη πραγματικότητα, το έργο διερευνά τη σχέση μεταξύ θεάματος και επιβίωσης, απάθειας και ενσυναίσθησης. Συνδυάζοντας τη λάμψη της ντίσκο με ονειρικά υποθαλάσσια τοπία, το Deepworld μιμείται τον κατακλυσμό πληροφοριών που βιώνουμε καθημερινά. Τα κατακερματισμένα κάτοπτρα αναγκάζουν τους θεατές να δουν τον εαυτό τους μέσα στο χάος, συμβολίζοντας τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε την καταστροφή μέσα από αποσπασματικές εικόνες. Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές 3D animation, σε συνδυασμό με ένα επαναλαμβανόμενο soundtrack, δημιουργούν αίσθηση απευαισθητοποίησης—τα γεγονότα που αρχικά σοκάρουν, με τον καιρό γίνονται τετριμμένα. Όπως στην αρχαία Ρώμη με το panem et circenses, έτσι και τα social media λειτουργούν σήμερα ως μέσο απόσπασης της προσοχής, εκμεταλλευόμενα ψυχολογικά ερεθίσματα για να κρατούν τους χρήστες απορροφημένους αντί να τους ωθούν σε δράση. Το Deepworld αντικατοπτρίζει αυτό το φαινόμενο, παρουσιάζοντας έναν πολιτισμό απορροφημένο στο θέαμα, ακόμα κι όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το ροζ φλαμίνγκο, λατρευόμενο ως παράδοξος σωτήρας, γίνεται ειρωνικό σύμβολο της λανθασμένης προτεραιότητάς μας—της εμμονής μας με το εντυπωσιακό, εις βάρος της αντιμετώπισης των υπαρξιακών μας απειλών. Η καταστροφή είναι ταυτόχρονα σκηνικό και θέαμα. Το Comfort Zone, ένα γλυπτό σε φυσικό μέγεθος με περιστρεφόμενο ντίσκο κεφάλι, κάθεται γαλήνια μέσα στο χάος, αντανακλώντας την αισθητικοποίηση της κρίσης. Το Moodscape, ένα AI-based διαδραστικό παιχνίδι, χρησιμοποιεί ανάλυση προσώπου για να ελέγξει ένα ροζ φλαμίνγκο που πλοηγείται σε μια θάλασσα συναισθημάτων, προσκαλώντας το κοινό να επανασυνδεθεί με τα συναισθήματά του. Το Gift Shop σατιρίζει την εμπορευματοποίηση της καταστροφής, ενώ το ολογραφικό Butterfly Rex χορεύει ανάμεσα στην εξαφάνιση και τη μεταμόρφωση. Βασισμένο στο ομώνυμο αδημοσίευτο μυθιστόρημα, το Deepworld φαντάζεται έναν προηγμένο πολιτισμό που 50.000 χρόνια πριν κατέφυγε κάτω από τον ωκεανό και παρακολουθεί σιωπηλά τον κόσμο της επιφάνειας από τη βυθισμένη πόλη Vesta. Αυτή η απομονωμένη κοινωνία αντικατοπτρίζει τη δική μας παθητικότητα—την ψευδαίσθηση ασφάλειας καθώς παρακολουθούμε την παρακμή της σύγχρονης εποχής. Με καθρέφτες, παγιέτες και προβολές, το Deepworld συνδυάζει το σουρεαλιστικό κιτς με την αποκάλυψη. Το AI-generated soundtrack επαναλαμβάνει τους ίδιους στίχους σε διαφορετικά μουσικά είδη, τονίζοντας τη διαχρονική επανάληψη της ιστορίας. Στην καρδιά του Deepworld βρίσκεται το φουσκωτό ροζ φλαμίνγκο—ελπιδοφόρο, παράλογο, σχεδόν θεϊκό. Μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε για τη σχέση μας με την καταστροφή, το θέαμα και την επιβίωση, να κοιτάξουμε πέρα από τη λάμψη και να βρούμε νόημα μέσα στο χάος.
Open Access
ETEROS
Οικονόμου, Αικατερίνη Χριστίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-10-09)
H δημιουργός, καλωσορίζει τους επισκέπτες σε έναν νεοφυή κόσμο. Η γλυπτική εγκατάσταση είναι μια χίμαιρα, ένα υβρίδιο ελέφαντα, στρουθοκαμήλου και πεταλούδας, με ανθρώπινο χέρι, αυτό της δημιουργού της. Αναδομώντας την έννοια του κλασικού γλυπτού, το έργο σχεδιάζεται αρχικά με πρόθεση την κατασκευή του σε μάρμαρο. Αποδομώντας αργότερα τη βασική ιδέα, η χίμαιρα δημιουργείται σε τρισδιάστατο εκτυπωτή και εναρμονίζεται με την πλάνη της υφής μαρμάρου. Πρόκειται για μια σημειολογική αναφορά των μορίων του σώματός της που «απλώθηκαν» στον οριοθετημένο κόσμο της. Μοναδική ταύτιση με την δημιουργό της αποτελεί το ανθρώπινο μέλος της σύνθεσης, δηλώνει ότι το έμβιο και το αβιοτικό στοιχείο συγχωνεύτηκαν. Η οσμή του ανθόνερου ανακαλεί την μνήμη και συνδέεται με την αιώρηση της εγκατάστασης. Καθώς ο θεατής εισέρχεται στον υποφωτισμένο, αδρανή χώρο, στόχος είναι να οδηγηθεί σε μία εικονοποίηση με ηθελημένη επίφαση πνευματικότητας. Η εξερεύνηση ανάμεσα στην επιστήμη και στη μεταφυσική, σαν μια τεχνο-ουτοπία που συνορεύει με τον βιολογικό κόσμο και οι ασιατικές αισθητικές αντιλήψεις απο- απεικόνισης καθημερινών πράξεων, έχουν επιρροή από το We Live Future Ancestral Technologies Entry Log (2019) του καλλιτέχνη Cannupa Hanska Luger, όπως και από το έργο το καλλιτέχνη Zhu Linan Immersive Inverse Mapping.
Open Access
Exquisite Corpse
Σκάρλα, Ξανθή (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Το έργο μου διερευνά το σώμα όχι ως σταθερή ανατομία αλλά ως ασυνεχή, ρευστό, επανασυνδεόμενο πεδίο δυνατοτήτων, ροών και εντάσεων. Ένα σώμα που δεν είναι ακόμη «οργανωμένο» — ένα σύγχρονο Σώμα Δίχως Όργανα. Τα γλυπτά μου λειτουργούν ως υλικές εκδοχές αυτής της κατάστασης. Η μορφή προκύπτει από αποσπασματικές συνδέσεις, παράγοντας υβριδικές και παραμορφωμένες σωματικότητες που παρουσιάζονται όχι ως δεδομένη οντότητα αλλά ως διαδικασία: ένα διαρκές γίγνεσθαι ανάμεσα στη διάρρηξη και τη σύνδεση, στην οργάνωση και την απο-οργάνωση, στο εικονικό και το πραγματικό, στον χρόνο και τη δυνατότητα, στο φθαρτό και το αιώνιο.
Open Access
HYDRO CORPUS, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων
Ανδριώτη, Βιλελμίνη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Η διπλωματική μου εργασία «Hydro Corpus, Ίχνη Ροής: Σώμα και Πεδία Δυνάμεων» παρουσιάζεται ως μια εικαστική εγκατάσταση μέσα από την οποία προσπάθησα να διερευνήσω τη σχέση του σώματος με το νερό, τη μνήμη και την απουσία, χρησιμοποιώντας γλυπτικές μορφές και performance. Δημιούργησα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο ο θεατής μπορεί να κινηθεί στον χώρο και να συναντήσει τα ίχνη μιας σωματικής δράσης που έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Κεντρικό υλικό της εγκατάστασης είναι το υγρό γυαλί, το οποίο χρησιμοποίησα σαν μια μορφή «παγωμένης» ροής. Με ενδιέφερε να διατηρήσω τη μνήμη της κίνησης τη στιγμή που αυτή ακινητοποιείται. Οι γλυπτικές μορφές από υγρό γυαλί, τούλι και οργάντζα διαμορφώνουν κελύφη που παραπέμπουν σε σώματα τα οποία δεν είναι παρόντα. Για μένα η απουσία δεν λειτουργεί ως έλλειψη, αλλά ως ίχνος μιας σωματικής και χρονικής εμπειρίας. Η εγκατάσταση ενεργοποιείται μέσα από μια performance. Φορώντας ένα μπλε καρμπόν με χαραγμένο εγκεφαλογράφημα, κινήθηκα μέσα στον χώρο και χάραξα διαδρομές χρησιμοποιώντας κάρβουνο και χοντρό αλάτι. Τα υλικά αυτά λειτουργούν ως τεκμήρια του περάσματος του σώματος. Η δράση συνδέεται με τη χορογραφική μου πρακτική και μετατρέπει την εγκατάσταση σε μια βιωματική διαδικασία. Μετά την performance, τα ίχνη παραμένουν στον χώρο ως αποτύπωμα μιας πράξης που έχει ήδη συμβεί. Θεματικά με απασχόλησε το μεταναστευτικό βίωμα ως μια σωματική και χωρική εμπειρία. Το νερό εμφανίζεται ως διαδρομή, σύνορο αλλά και τόπος απώλειας. Τα κενά γλυπτικά κουστούμια και οι αιωρούμενες μορφές παραπέμπουν σε σώματα χωρίς σταθερή ταυτότητα, σε υπάρξεις που βρίσκονται σε συνεχή μετάβαση. Κατά τη διαμόρφωση της εργασίας επηρεάστηκα από έργα καλλιτεχνών όπως η Doris Salcedo, η Magdalena Abakanowicz, ο Anselm Kiefer και ο Joseph Beuys, καθώς και από πρακτικές που χρησιμοποιούν το ίχνος και την απουσία ως βασικό στοιχείο, όπως της Ana Mendieta, της Mona Hatoum και του Kader Attia. Συνολικά, μέσα από αυτή την εγκατάσταση προσπάθησα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου το πέρασμα δεν αφηγείται απλώς, αλλά βιώνεται, και όπου η μνήμη εγγράφεται υλικά μέσα από ίχνη, σιωπή και απουσία.
Open Access
Αμήχανη Άσκηση Ισορροπίας
Σταυρουλάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Η Έννοια του «Αμήχανου» και το Αντίστροφο Τσίρκο Η ετυμολογική προσέγγιση της λέξης «αμήχανος» παραπέμπει στον στερητικό χαρακτήρα της έλλειψης «μήχους», δηλαδή του μέσου, του τρόπου ή της επινόησης για τη διαχείριση μιας κατάστασης. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αμήχανος ορίζεται ως το υποκείμενο που αδυνατεί να εξεύρει διέξοδο, ευρισκόμενο σε μια κατάσταση όπου οι λύσεις έχουν εξαντληθεί. Το υπό εξέταση έργο πραγματεύεται αυτή ακριβώς την ισορροπία σε συνθήκες αδιεξόδου, διερευνώντας την έννοια της στήριξης ως μια αλληγορία της ψυχικής και σωματικής αντοχής. Η καλλιτεχνική αυτή πρόταση θα μπορούσε να νοηθεί ως ένα μεταφορικό τσίρκο, πλαισιωμένο από ακροβάτες, ζογκλέρ και φωτεινές επιγραφές (Guillaume Apollinaire, Κύματα, Καλλιγράμματα 1918). Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρείται μια αντιστροφή των ρόλων, καθώς οι άνθρωποι προσλαμβάνονται ως κλόουν και ζογκλέρ, ενώ τα ζώα επιφορτίζονται με τον ρόλο του ακροβάτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ελέφαντας, ο οποίος τοποθετείται επάνω στον άνθρωπο σε μια παιγνιώδη στάση, καθώς και το λιοντάρι με την τίγρη που στέκονται με μεγαλοπρέπεια και αγριότητα, την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο υποκείμενο βρίσκεται σε στάση γιόγκα. Η αίσθηση του χιούμορ είναι διάχυτη και εκφράζεται μέσα από μια πληθωρική υπερβολή (Χιούμορ, σελ. 13). Τα ζώα δεν εκτελούν άλματα, αλλά ισορροπούν πάνω στον άνθρωπο που ασκείται στη γιόγκα —μια αρχαία ολιστική πρακτική που συνδυάζει σωματικές στάσεις, όπως ο κόρακας, ο πολεμιστής ή ο κάτω σκύλος, με αναπνοές και διαλογισμό— δημιουργώντας μια ενιαία οντότητα πνεύματος και δύναμης. Η δημιουργία αυτού του «αντίστροφου τσίρκου» (opposite circus), με αναφορές στο έργο του Alexander Calder (Alexander Calder performs his "Circus", Jean Painlevé, 1955: https://www.youtube.com/watch?v=t6jwnu8Izy0), υλοποιείται μέσω της χρήσης ποικίλων υλικών όπως το ξύλο, το χαρτί, ο χαρτοπολτός, το φελιζόλ, ο γύψος, ο σίδηρος, ο πηλός και το πλεξιγκλάς. Οι σύνθετες αυτές κατασκευές, ανεξαρτήτως κλίμακας, αποτελούνται από εύθραυστα υλικά που συμβολίζουν την τρωτότητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά και από ανθεκτικότερα στοιχεία που καταδεικνύουν έναν άνθρωπο ικανό να ανθίσταται και να ισορροπεί υπό το βάρος ζώων ισχυρότερων από τον ίδιο. Σε αυτή τη συνθήκη, άνθρωπος και ζώο μετέχουν σε μια κοινή μοίρα, μοιραζόμενοι τις ίδιες δυνάμεις και συναισθήματα ως μια ενιαία οντότητα. Τέλος, ο θεατής καλείται να ταυτιστεί με τις φιγούρες του ακροβάτη, του ζογκλέρ και του κλόουν, αναγνωρίζοντας σε αυτές την ανθρώπινη ατέλεια και την αποτυχία. Σύμφωνα με τη φροϋδική προσέγγιση για το ευφυολόγημα και τη σχέση του με το ασυνείδητο, τα αστεία αποτελούν μια μορφή απελευθέρωσης της ψυχικής ενέργειας, η οποία αμβλύνει τις αναστολές, επιδρά καταπραϋντικά και καθιστά το επιθετικό περιεχόμενο αποδεκτό (Χιούμορ, σελ. 29).
Embargo
Ανάμεσα
Orhani, Niko (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-15)
Η παρούσα γλυπτική σύνθεση συγκροτείται ως μια συμβολική χωρική μετάβαση, όπου οι ζωικές μορφές λειτουργούν ως φορείς ενστικτωδών και συναισθηματικών καταστάσεων, σε άμεση αναλογία με ανθρώπινες ψυχικές διεργασίες. Η επιλογή των ζώων δεν έχει εικονογραφικό ή αφηγηματικό χαρακτήρα, αλλά ενεργοποιείται μεταφορικά, ως απόπειρα οπτικής μεταφοράς του ασυνείδητου και των εσωτερικών εντάσεων που δυσκολεύονται να ειπωθούν λεκτικά. Ο εννοιολογικός άξονας της σύνθεσης εστιάζει στους κύκλους της ζωής, στη ρευστότητα των συναισθημάτων και στη διαρκή ένταση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική ως μηχανισμούς κατανόησης της εμπειρίας. Η δημιουργική διαδικασία νοείται εδώ όχι ως απλή αισθητική πρακτική, αλλά ως μέθοδος ενδοσκόπησης και αυτο- παρατήρησης, κατά την οποία το υποκείμενο επεξεργάζεται τις εσωτερικές του συγκρούσεις μέσα από τη χειρωνακτική και υλική πράξη της γλυπτικής. Κεντρικό θεματικό πεδίο του έργου αποτελεί η μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση. Η παιδική φαντασία συγκροτεί φαντασιακούς κόσμους και υβριδικές μορφές, λειτουργώντας ως μηχανισμός προστασίας απέναντι στην εξωτερική πραγματικότητα. Με την πάροδο του χρόνου, ο φαντασιακός αυτός χώρος υφίσταται διαβρώσεις από τη λογική και τους κοινωνικούς ρόλους, με αποτέλεσμα το παιδικό υποκείμενο είτε να αποσιωπάται είτε να παραμένει ως λανθάνουσα, «κρυμμένη» παρουσία μέσα στον ενήλικα (Winnicott). Το ερώτημα της δημιουργικότητας τίθεται εδώ ως διακύβευα ανάμεσα στη λογική απόφαση και στην εσωτερική αναγκαιότητα. Η δημιουργική πράξη προκύπτει ως απόκριση σε μια ψυχική ένταση και όχι αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ορθολογικού σχεδιασμού. Η χωρική διάταξη της σύνθεσης οργανώνεται με όρους ονειρικής λογικής και όχι αφηγηματικής συνέπειας: Η σκηνή συγκροτεί ένα ψυχικό τοπίο, όπου οι σχέσεις ανάμεσα στις μορφές είναι συμβολικές και συναισθηματικές, χωρίς σταθερή αιτιοκρατική εξήγηση. Η αμφισημία της στάσης των ζώων, ούτε απειλητική ούτε προστατευτική, παραπέμπει στη διττή φύση των εσωτερικών μας ενστίκτων: λειτουργούν ταυτόχρονα ως πηγές φόβου και ως δυνάμεις επιβίωσης. Η σύνθεση αντλεί από τη λογική του ονείρου και του σουρεαλισμού.
Open Access
Αυτοκρατορία Σαρκός
Μεταξωτός, Χρήστος (Πτυχιακή εργασία, 2025-10)
Η Αυτοκρατορία Σαρκός είναι ένας στοχασμός για την τέχνη ως πεδίο όπου το σώμα γίνεται μύθος, και ο μύθος αποκτά νέο σώμα. Η δομή των ανθρώπινων μορφών είναι βαθειά επηρεασμένη από εκείνες σε ανατομικά σχέδια της αναγέννησης και του μπαρόκ. Μύες, αληθινοί ή φανταστικοί, πάλλονται, φουσκώνουν, τεντώνονται και στρεβλώνονται ακολουθώντας την κίνηση της συνολικής φιγούρας. Έμφαση δίνεται στα σημεία ένωσης σκελετικου και μυικού συστήματος με σκοπό την απόδοση της αντίθεσης του ελαστικού και του άκαμπτου χαραχτήρα των μερών. Οι μορφές και οι αναλογίες τών σωμάτων καθορίζονται από τη σύνθεση και το αρχέτυπο. Η κατανομή του λίπους είναι ανοίκεια. Αντί να εξομαλύνει συνολικά τον άγριο χαρακτήρα της εσωτερικής ανατομίας, αποτελεί κι αυτή εργαλείο έκφρασης μερών ή της αλλιλεπίδρασής τους. Όλα τα μέρη του σώματος συμβάλλουν στο σύνολο της δραματουργίας. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική έρευνα πάνω στην αμφισημία της ύπαρξης: γονιμότητα και απειλή, ηρωισμός και καταστροφή, δύναμη και φθορά, προσωπικότητα και προσωπείο. Όπως σημειώνει ο Νίτσε, «μόνο ως αισθητικό φαινόμενο είναι δικαιολογημένη η ύπαρξη του κόσμου». Η εργασία επιχειρεί να αναδείξει ακριβώς αυτήν τη αισθητικότητα της σάρκας ως πεδίο σύγκρουσης και δημιουργίας.
Open Access
Ἔαρ
Τσουτσούκα, Αναστασία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-04)
Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τις φαινομενικά αξεπέραστες προκλήσεις στον ορισμό της τέχνης και της αισθητικής, έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες για να διερευνηθούν οι βιολογικές βάσεις της αισθητικής εμπειρίας. Η προσπάθεια κατανόησης των νευρωνικών μηχανισμών που διέπουν την εκτίμηση της ομορφιάς ξεκίνησε με τη μελέτη του οπτικού συστήματος των πρωτευόντων μέσω νευροφυσιολογικών μεθόδων. Αν και συχνά δεν το συνειδητοποιούμε, η ερμηνεία μιας οπτικής σκηνής αποτελεί μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία. Η παρούσα εγκατάσταση προσεγγίζει τον τρόπο με τον οποίο τα ψηφιακά περιβάλλοντα μπορούν να ενεργοποιήσουν συναισθηματικές και σωματοποιημένες αντιδράσεις που παραδοσιακά συνδέονται με την εμπειρία της φύσης. Η εννοιολογική βάση του έργου αντλείται από τις θεωρίες της βιοφιλίας, οι οποίες υποστηρίζουν μια έμφυτη ανθρώπινη έλξη προς τις φυσικές μορφές και περιβάλλοντα, καθώς η σύνδεση με τη φύση προάγει την ψυχική ηρεμία, τη γνωστική λειτουργία και την αισθητική ευαισθησία. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας φωτογραμμετρία και δεδομένα που συλλέχθηκαν από πραγματικά φυσικά περιβάλλοντα, τα οποία στη συνέχεια μετατράπηκαν σε οπτικό κώδικα. Παραγωγικοί αλγόριθμοι δημιουργήθηκαν για να προγραμματίζουν την κίνηση, το χρώμα και το βάθος, ενώ συμπληρωματικές λειτουργίες παράγουν διαφανή σωματίδια που αιωρούνται και αλληλεπικαλύπτονται. Κάθε εικόνα υπολογίζεται σε πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας ένα πλήρως άϋλο περιβάλλον που αναγεννάται διαρκώς.
Open Access
Έτσι έχουν τα πράγματα με τις μικρές στιγμές ευτυχίας
Λαζαρίδου, Κωνσταντίνα (Πτυχιακή εργασία, 2024-07-19)
Ο δημόσιος χώρος με απασχολούσε από καιρό. Η διάδραση με τον κόσμο που τον συγκροτεί και η εφημερότητα ενός αντικειμένου μέσα σε αυτόν είναι καταστάσεις με τις οποίες ήθελα να αλληλεπιδράσω. Ξεκίνησα να φτιάχνω κεραμικά πλακάκια και να τα τοποθετώ στην Αθήνα, κυρίως στις γειτονιές που νιώθω πιο οικεία. Θέλησα να εξερευνήσω πώς αυτή η διαδικασία μπορεί να πυροδοτήσει μεγαλύτερη εγγύτητα μεταξύ του χώρου και των ανθρώπων που τον κατοικούν. Οι κεραμικές παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο καταγράφηκαν ως ένα οδοιπορικό μέσω βίντεο και ενός κεραμικού τετραδίου. Το πέρασμα του χρόνου, η αρχή, το τέλος, η μέρα, η νύχτα, η ζωή και ο θάνατος είναι έννοιες που διατρέχουν το σύνολο του έργου. Οι στιγμές μιας ζωής άλλοτε μοιάζουν στατικές και άλλοτε σε κίνηση. Ο χρόνος παγώνει μέσα στην κλεψύδρα ή τρέχει γρήγορα, ανάλογα με τα συναισθήματα. Το έργο συνολικά, αλλά και τα επί μέρους κομμάτια του, έχουν καθένα τη δική τους διάρκεια, αλλά και όλες μαζί μια ενιαία ροή. Φυτά, άνθρωποι και ζώα δεν υπάρχουν ξεχωριστά, αλλά σε αλληλεπίδραση. Το άτομο, όπως και τα κεραμικά, είναι πάντα ευάλωτο στις μεταβολές—διαλύεται και ανασυγκροτείται. Τα όρια είναι ρευστά.
Open Access
Καταστάσεις Μνήμης
Παρτσαλάκη, Μαρία (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Υπάρχει μία στιγμή όπου η μνήμη λειτουργεί ταυτόχρονα ως μία κατάσταση στο παρόν και ως μία δεύτερη, ονειρική μετά-κατάσταση. Το έργο κινείται μέσα σε αυτή την αμφισημία, εκεί όπου η εμπειρία δεν σταθεροποιείται αλλά μετατοπίζεται συνεχώς. Δύο μορφές ενεργοποιούν αυτό το πεδίο μετάβασης: μία μορφή που γειώνεται στην παρούσα κατάσταση της μνήμης, σε έναν χώρο με δομή που υποδηλώνει σταθερότητα αλλά και θέληση για προστασία, και μία δεύτερη μορφή που απομακρύνεται προς μία ονειρική κατάσταση ανάμνησης, θρυμματισμένη και ασταθή. Το περιβάλλον που τις περιβάλλει παραμένει «θολό» και αποσπασματικό, ένα πεδίο στο οποίο όρια και μορφές διαλύονται, αφήνοντας χώρο σε μια φανταστική αποσύνθεση της εμπειρίας. Στο κέντρο αυτής της συνθήκης βρίσκεται το πήλινο σώμα, εκτεθειμένο στον χώρο. Η επιλογή του άψητου πηλού δεν είναι τυχαία. Ως υλικό εύθραυστο και ευάλωτο, ο άψητος πηλός φθείρεται σταδιακά μέσα στον χρόνο, αντανακλώντας την ίδια τη φθορά της μνήμης και του σώματος. Η μορφή αυτή παραμένει εκτεθειμένη, χωρίς προστασία, αφήνοντας την επιφάνειά της να αλλοιώνεται. Για τον ίδιο λόγο φέρει ένα πρόσωπο που λειτουργεί σαν προσωπίδα - μία μάσκα που μεσολαβεί ανάμεσα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό - το αναγνωριστικό κομμάτι του ατόμου αλλοιώνεται όπως και η μνήμη αφήνοντας πίσω ένα στοιχείο έκπληξης. Αντίθετα, η δεύτερη μορφή βρίσκεται προστατευμένη μέσα σε μία δομή που μοιάζει με φωλιά ή «safe space». Εκεί το σώμα αποσύρεται, σαν να βρίσκεται σε μία κατάσταση ανάπαυσης ή εσωτερικής περισυλλογής. Η δομή αυτή λειτουργεί ως χώρος προστασίας, ένα εσωτερικό καταφύγιο όπου η μορφή δεν απειλείται από την ίδια φθορά που υφίσταται το εκτεθειμένο γλυπτό. Μία ακόμη πιθανή ανάγνωση του έργου θα μπορούσε να διαχωρίσει τις δύο μορφές ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ύπαρξης. Το πήλινο σώμα που εκτίθεται και περιβάλλεται από λουλούδια μπορεί να ιδωθεί ως μια αντιπροσώπευση του σώματος καθαυτών: το υλικό, ευάλωτο και φθαρτό στοιχείο της ανθρώπινης παρουσίας. Ο άψητος πηλός, ως υλικό, βρίσκεται ίσως πιο κοντά στην αίσθηση της ανθρώπινης σάρκας από οποιοδήποτε άλλο (Joyce James: I am attached to the flesh). Η δεύτερη μορφή, προστατευμένη στο εσωτερικό της δομής, μπορεί να ιδωθεί ως η περιοχή του ψυχικού κόσμου – ένα στοιχείο που αποσύρεται, προστατεύεται και παραμένει σε κατάσταση ηρεμίας. Ανάμεσα στην έκθεση και την απόσυρση, το έργο διαμορφώνει ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου τα δίπολα δεν λειτουργούν ως αντιθέσεις αλλά ως διαφορετικές στιγμές της ίδιας διαδικασίας μετασχηματισμού. Αυτό που απομένει δεν είναι μια σταθερή αφήγηση του παρελθόντος, αλλά ένα γλυπτικό ίχνος του τρόπου με τον οποίο το σώμα υπάρχει, θυμάται, ξεχνά και τελικά μετασχηματίζεται.
Open Access
Κατώτερα όντα
Λέκκας, Λεωνίδας Σ. (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Ως παράσιτο ορίζεται από τον άνθρωπο ο κάθε οργανισμός που είναι ανεπιθύμητος σε κάποιο οικοσύστημα. Αυτά τα κατώτερα όντα, ζουν και αναπτύσσονται παράλληλα και, συχνά, εις βάρος ενός άλλου οργανισμού. Η ύπαρξή τους επομένως, εξαρτάται άμεσα από την επιβίωση του ξενιστή. Αυτή η σχέση εξάρτησης εξασφαλίζει την φυσική ισορροπία, την αέναη πορεία των οργανισμών από τη γέννηση προς τον θάνατο, την αποσύνθεση και την αναπόφευκτη επιστροφή τους στη φύση. Όλοι οι οργανισμοί κατατάσσονται από τον άνθρωπο σε μια κλίμακα αξίας, ανάλογα με τη χρησιμότητά τους. Οι οργανισμοί που δεν φαίνεται να έχουν κάποια χρησιμότητα, αποφεύγονται, απωθούνται και εξοντώνονται για τη διασφάλιση της προσωπικής και κοινωνικής ευημερίας του ανθρώπου. Οι εμπειρίες μίας μύγας είναι αδιάφορες, εάν έχει συνείδηση, πού έχει ταξιδέψει. Κύριο μέλημά του ανθρώπου είναι να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, να καλύψει τις βιολογικές και συναισθηματικές του ανάγκες και να καταφέρει την αυτοπραγμάτωσή του. Παράγει, καταναλώνει, διακοσμεί και στη συνέχεια θαυμάζει την προσπάθεια του να γίνει χρήσιμο μέλος της κοινωνίας που έχει ο ίδιος χτίσει. Ξεχωρίζει και εξοστρακίζει τα μη παραγωγικά μέλη, με στόχο την επιβίωση της αγέλης. Δεν στέκεται στιγμή να συνειδητοποιήσει τη θέση του στην φύση και το πως ακολουθεί την ίδια αρχέγονη πορεία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του ανάσα, από την αθωότητα στην ωριμότητα. Δεν έχει το χρόνο να δει όσα έχει δημιουργήσει, συχνά παραβλέποντας την συμβολή της φύσης, εμπνέοντας τον καλλιτέχνη και δημιουργώντας ερεθίσματα για τον φιλόσοφο. Στη σύντομη διάρκεια της ζωής του, κατατάσει ξανά και ξανά στο χρόνο τον εαυτό του ψηλότερα στην αξιακή κλίμακα από τα όντα που ονομάζει παράσιτα. Βασισμένος στην αντίληψη πως τον χρειάζονται για να επιβιώσουν, τα εκμεταλλεύεται, ενώ καταβροχθίζουν τους νεκρούς, επανεκκινώντας τον κύκλο, διατηρώντας την ισορροπία.
Open Access
Κλιμακώνοντας την πραγματικότητα
Μανταίος, Αχιλλεύς (Πτυχιακή εργασία, 2025-03-11)
ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΗ πτυχιακή αυτή εργασία εστιάζει στην έννοια της κλιμάκωσης της πραγματικότητας, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο η αντίληψη του μεγέθους και της κλίμακας επηρεάζει την εμπειρία και την ερμηνεία των θεατών. Το έργο προσκαλεί τον θεατή σε μια θέση παρατηρητή-κριτή, δίνοντάς του την ευκαιρία να αναλογιστεί τις κοινωνικές αντιφάσεις, τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις ηθικές προκλήσεις που αποτυπώνονται στις σκηνές των διοραμάτων.Μέσα από το κεντρικό έργο και τα επιμέρους διοράματα, αναπτύσσονται θεματικές που σχετίζονται με την πολιτική καταπίεση, την κοινωνική ηθική, τη συλλογική μνήμη και τις δομές εξουσίας. Η χρήση της κλίμακας και της διαφοροποίησης μεγέθους δημιουργεί μια αίσθηση αποστασιοποίησης, ωθώντας τον θεατή να προσεγγίσει τα θέματα από μια εξωτερική προοπτική. Η μικρογραφία ενισχύει αυτήν την αποστασιοποίηση, προσδίδοντας στον παρατηρητή έναν ρόλο που του επιτρέπει να εξετάσει τις ηθικές αντιφάσεις με ψυχραιμία, χωρίς να εμπλέκεται άμεσα στις δράσεις.Η αισθητική και θεματική προσέγγιση του έργου αντλεί επιρροές από τον Ιερώνυμο Μπος και τους Chapman Brothers, καλλιτέχνες που μέσα από τη σάτιρα, την υπερβολή και τη λεπτομερή απόδοση της κλίμακας αναδεικνύουν διαχρονικά ζητήματα της κοινωνίας. Το κεντρικό έργο της πτυχιακής, το οποίο πραγματεύεται την έννοια των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, λειτουργεί ως μια αλληγορία της ανθρώπινης φύσης. Οι αδυναμίες και οι ηθικές αντιφάσεις που αναδεικνύονται μέσα από αυτό διατηρούν τη διαχρονικότητά τους, καθώς συνεχίζουν να απασχολούν την ανθρωπότητα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.Για τη δημιουργία του έργου, χρησιμοποιήθηκαν γλυπτά και μινιατούρες που συνδυάζουν παραδοσιακές τεχνικές διοράματος και βαψίματος μινιατούρας με σύγχρονες μεθόδους 3D εκτύπωσης και ψηφιακής γλυπτικής (3D sculpting). Μέσα από αυτή τη σύνθεση παραδοσιακών και σύγχρονων τεχνικών, η πτυχιακή εργασία επιχειρεί να γεφυρώσει το παρελθόν με το παρόν, προσφέροντας έναν διάλογο μεταξύ κλασικών μορφών τέχνης και της σύγχρονης τεχνολογίας.Το έργο λειτουργεί ως μια ανοιχτή πρόσκληση για στοχασμό και κριτική ματιά απέναντι σε ζητήματα που παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο. Ο θεατής καλείται όχι μόνο να παρατηρήσει αλλά και να αναγνωρίσει πτυχές της ανθρώπινης φύσης που συνεχίζουν να επηρεάζουν την κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα.
Open Access
Κορσέδες
Παπαδάκη Μετζικώφ, Φωτεινή Υακίνθη (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-11)
Μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Αφετηρία του έργου αποτέλεσε ένα κείμενο που έγραψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Λονδίνο, το 2025. Το κείμενο αυτό εκτυλίσσεται ως ένας αδιάκοπος μονόλογος μιας γυναίκας, καθισμένη σε σιωπηλή εργασία καθώς υφαίνει. Ο ρυθμός των χεριών της ακολουθεί ένα απλό μοτίβο: μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Μα καθώς το νήμα γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλά της, έτσι γλιστρούν και οι σκέψεις της, μπερδεμένες με μνήμη, παράδοση και αντίσταση. Αυτό που ξεκινά ως μια περισυλλογή πάνω στο ύφασμα και τη μορφή, καταλήγει σε μια αναμέτρηση με την εργασία, τον καλλωπισμό και την έμφυλη προσδοκία. Η βελονιά γίνεται πρόταση, η ενδυμασία κλουβί. Δεν είναι απλώς ραπτική· είναι μαρτυρία, διαμαρτυρία και κληρονομιά, ειπωμένη στη σιωπηλή γλώσσα των γυναικείων χεριών. [...] Μία μέσα, δυο έξω, μια μέσα δύο έξω, κάποιοι λένε πως η γυναίκα είναι το Άλλο, το δεύτερο φύλο, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε δεύτερη, νομίζω είμαι έξω από την αρίθμηση [...] δεν με πειράζει να κάνω αυτά τα πράγματα, μία μέσα δυο έξω, απλώς ήθελα να είχα την επιλογή, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δυο έξω, θέλω ο μύθος της αγάπης ως καθήκον να καταρρεύσει, μία μέσα, δυο έξω, δύο μέσα, μία έξω, δύο μέσα, μία έξω, θέλω κάποιος να πει ναι, μία μέσα δυο έξω, ναι αυτό έχει αξία, μία μέσα δυο έξω, ναι, δίνεις, μία μέσα, δυο έξω, ναι δίνεις και παίρνεις σιωπή ως απάντηση, ναι. H εγκατάσταση αρχειοθετεί αυτή την αόρατη, επαναληπτική εργασία των γυναικών. Αποτελείται από τέσσερις κορσέδες φτιαγμένους από νήματα, τα οποία έχουν “παγώσει” και σκληρύνει μέσω υλικών όπως ξυλόκολλα και άλλες συνδετικές ύλες. Τα νήματα δεν τελειώνουν πάνω στο σώμα· συνεχίζουν να κρέμονται και να εξαπλώνονται στον χώρο, σαν να μην ολοκληρώθηκε ποτέ η χειρονομία που τα έπλεξε. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται από έναν μεταλλικό σκελετό ζώου, επίσης σημαδεμένο από τα ίδια νήματα, σαν ένα δεύτερο σώμα, ένας ακόμη φορέας μνήμης. Το έργο εξετάζει, τελικά, πώς αυτά τα διακοσμητικά και χειροποίητα πράγματα που φτιάχνονται με αγάπη ή από καθήκον αποκτούν μια παράξενη αυτονομία: μας ξεπερνούν. Επιβιώνουν πέρα από το σώμα που τα έφτιαξε, πέρα από τη στιγμή της χρήσης τους, πέρα από το ίδιο το χέρι που τα κίνησε. Όπως ένα μπαστούνι που έμεινε πίσω από κάποιον παππού και δεν το έπιασε ποτέ ξανά, έτσι και αυτά τα ίχνη στέκονται μόνα τους όταν οι δημιουργοί χαθούν· όχι ως μνημεία μεγαλοπρέπειας, αλλά ως σιωπηλές αποδείξεις ότι κάποτε υπήρξαν χέρια, κινήσεις και ζωές.
Open Access
Μορφές
Χαραλαμπίδη Ταλιαδώρου, Αλεξία (Πτυχιακή εργασία, 2024-06-19)
Αέναες μορφές από κερί, διάχυτες στον χώρο προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τον εαυτό τους, το περιβάλλον τους και τον περίγυρό τους. Βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία της μορφοποίησης, προσπαθούν να δημιουργηθούν από την μάζα τους και να υπάρξουν στον κόσμο. Κατά την διαδικασία της δημιουργίας υποφέρουν. Ο εσωτερικός τους κόσμος βγαίνει προς τα έξω, οι ψυχές τους είναι εκτεθειμένες. Το μελισσοκέρι χρησιμοποιήθηκε ως υλικό λόγω της Πλαστικής και της ρευστότητας του. Το χρώμα μπορεί να αποδοθεί πηγαία γιατί ενσωματώνεται με το μείγμα. Επίσης είναι ένα ζωντανό και ευμετάβλητο υλικό το οποίο ανάλογα με το σημείο τήξης του βγάζει άλλη υφή και ποιότητα. Το κερί είναι τρωτό υλικό, δεν ζει για πάντα, επέρχεται ο θάνατος όπως και στην ανθρώπινη ψυχή.
Open Access
Πορεία προς
Γρηγορίου, Δήμητρα Δ. (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Η πτυχιακή μου είναι μια μικρή περιπλάνηση στον ψυχισμό του ανθρώπου ως προς τις σχέσεις του με τους άλλους. Ξεκινάμε αναζητώντας την αποδοχή των άλλων, παίρνουμε αγάπη για να γίνουμε η αγάπη που θα δώσουμε, κουβαλάμε τους νεκρούς μας για να καταλήξουμε κι οι ίδιοι κάποια στιγμή νεκροί των άλλων.
Open Access
Πτυχιακή Εργασία της Ράλλη Μυρτούς
Ράλλη, Μυρτώ (Πτυχιακή εργασία, 2024)
Η πτυχιακή εργασία αποτελείται από σχέδια σε προετοιμασμένο καμβά ή χαρτί με μαρκαδοράκι. Οι θεματικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται είναι η πορεία της ζωής, από τη γέννηση, τον έρωτα, τη μητρότητα, την ασθένεια και το θάνατο. Έμπνευση για το έργο έχουν αποτελέσει η βυζαντινή εικονογραφία (η Κοίμηση της Θεοτόκου, η Βρεφοκρατούσα), τα παραδοσιακά Ρώσικα παραμύθια με την ανάλογη εικονογράφηση καθώς και μοτίβα από το φυτικό περιβάλλον. Συνολικά, παρουσιάστηκαν 16 έργα (άτιτλα), 5 εκ των οποίων ήταν μαρκαδοράκι σε προετοιμασμένο καμβά και τα υπόλοιπα 11 μαρκαδοράκι σε χειροποίητο χαρτί. Το σύνολο του έργου δημιουργήθηκε την περίοδο 2023- 2024.
Open Access
Πτυχιακή εργασία της Σίσσυς Παναγοπούλου
Παναγοπούλου, Αθανασία (Πτυχιακή εργασία, 2022)
Η ενότητα έργων ΣΩΜΑ ΓΗ, προέκυψε σαν ανάγκη να εκφράσω το θαύμα της δημιουργίας. Το ανόργανο που γίνεται οργανικό μέσα από την βίαιη έκρηξη της γέννησης, μέσω της ένωσης των στοιχείων. Το ηφαιστιογενές υλικό των γλυπτών που στερεοποιείται με την διαβροχή και τα ζωγραφικά έργα με μελάνι που έχουν σαν βάση το νερό, παραπέμπουν και πάλι στην δημιουργία. Παραπέμπουν στην στιγμή που δύο χημικά στοιχεία ενώθηκαν και δημιούργησαν το νερό, και μετά αυτό με την σειρά του στερεοποίησε την πύρινη μάζα της γης. Έτσι η γη έγινε η μήτρα κάθε έμβιου όντος. Αυτήν την ιεροτελεστία της γέννησης επαναλαμβάνω αναμιγνύοντας χώμα και νερό και δημιουργώντας φόρμες από τεχνητό λίθο. Στα γλυπτά και στα ανάγλυφα από Θηραϊκή γη, κάνοντας προσμίξεις από ποζολάνη, χαλίκι, άμμο, πυρόχωμα, άσβεστο και νερό παρήγαγα ένα μείγμα που μου έδινε την δυνατότητα να το πλάσω προσθετικά δημιουργώντας φόρμες που σκλήραιναν με την διαβροχή με νερό. Τα γλυπτά και τα ανάγλυφα από Θηραϊκή γη είναι τεχνητοί λίθοι των οποίων η μηχανική αντοχή αυξάνει με την πάροδο του χρόνου. Οι λαμαρίνες που χρησιμοποιώ ως βάση στα ανάγλυφα, τα οποία θα μπορούσαν και να τοποθετηθούν – ενσωματωθούν στον τοίχο, έχουν σκουριάσει με την χρήση του νερού και άλλων υλικών όπως το ξύδι, ώστε να δοθεί η ένταση που θα απέδιδε τον περιβάλλοντα χώρο των ανάγλυφων. Για τον χρωματισμό των έργων τροποποιούσα την αναλογία των υλικών της πρόσμιξης, ή προσέθετα σκουριά, χρώματα αγιογραφίας, κερί με χρώματα λαδιού. Επίσης έχω χρησιμοποιήσει ως μικτή τεχνική ξύλα στην ολόγλυφη φόρμα και τσόχα ενσωματωμένη σε ένα από τα ανάγλυφα. Στα ζωγραφικά, χρησιμοποίησα μελάνι το οποίο μου δίνει την δυνατότητα με την χρήση του νερού να παράγω φόρμες των οποίων τα όριά είναι φυσικά, αφού διαγράφονται με την ροή του χρώματος. Το νερό πάνω στον καμβά είναι ένα στοιχείο ζωντανό, προσπαθεί να ξεφύγει ακολουθώντας είτε την παραμικρή κλίση του καμβά, ηθελημένη ή μη, ή το παραμικρό άνοιγμα στο όριο του καμβά που δημιουργώ γύρω από το τελάρο για να ζωγραφίσω. Το στοιχείο του νερού δίνει μια επίπλαστη ένταση στα χρώματα και συνεχίζει για ώρες την διεργασία της ανάμιξης των χρωμάτων μέχρι να εξατμιστεί. Κατά την διάρκεια της δημιουργίας, και της επιτήρησης των διεργασιών του νερού, φωτογράφιζα τους καμβάδες και έτσι προέκυψαν οι εκτυπώσεις σε πλεξιγκλάς που εκθέτω.

Browse by

Browsing Γκρίζα βιβλιογραφία by Studio "Γλυπτικής Γ΄ - Sculpture Studio 3"

Results Per Page

Sort Options