Repository logo

ΠΜΣ Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης (ΜΕΘΙΣΤΕ)

Permanent URI for this collection

https://artia.asfa.gr/handle/artia/16

Browse by

Browsing ΠΜΣ Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης (ΜΕΘΙΣΤΕ) by Author "Ζάχου, Μαρία"

Results 1 - 1 of 1
  • Thumbnail Image
    ItemEmbargo
    Bamboccianti & Bentvueghels: Ζητήματα Ιστοριογραφικής Υποδοχής
    Ζάχου, Μαρία (Μεταπτυχιακή εργασία, 2026-07)
    Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την καλλιτεχνική δράση, τη θεωρητική υποδοχή και την ιστοριογραφική πρόσληψη των Bamboccianti και των Bentvueghels, των Βορειοευρωπαίων καλλιτεχνών που εγκαταστάθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη κατά τον 17ο αιώνα (Seicento). Σκοπός της μελέτης είναι να παρουσιάσει και να επαναξιολογήσει την παραδοσιακή ιστοριογραφική πολεμική που δέχτηκαν οι δύο ομάδες, καθώς και να αναδείξει τη ρευστότητα της καλλιτεχνικής θεωρίας της εποχής. Παράλληλα, εξετάζεται πώς η δυναμική παρουσία των Bamboccianti και των Bentvueghels ήρθε σε αντιπαράθεση με τα κανονιστικά πρότυπα της ιταλικής ακαδημαϊκής θεωρίας, αναδιαμορφώνοντας την εγχώρια αγορά τέχνης και τις πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ Βορρά και Νότου. Η μεθοδολογία υιοθετεί μια διευρυμένη ιστοριογραφική προοπτική, βασισμένη στην κριτική ανάλυση και διασταύρωση των πρωτογενών γραπτών πηγών με τη σύγχρονη αναθεωρητική βιβλιογραφία της Ιστορίας της Τέχνης. Συγκεκριμένα, εξετάζεται η επικριτική στάση των Ιταλών ακαδημαϊκών θεωρητικών και βιογράφων (Bellori, Passeri, Sacchi, Albani, Testa, Rosa) σε σχέση με τη σαφώς δεκτικότερη στάση των θεωρητικών του Βορρά (van Mander, Sandrart, Houbraken, Hoogstraten, de Bie). Τα κυριότερα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η κριτική υποδοχή των δύο ομάδων καθορίστηκε άμεσα από τα εκάστοτε πολιτισμικά και θεωρητικά συμφραζόμενα, τα οποία διαμόρφωσαν μια στερεοτυπική εικόνα στην παραδοσιακή ιστοριογραφία. Η εργασία αναδεικνύει τον ρόλο των ομάδων ως έναν απαραίτητο μηχανισμό κοινωνικοοικονομικής προστασίας, ενώ τεκμηριώνει την εδραίωση ενός αυτόνομου νατουραλιστικού είδους. Συμπερασματικά, η μελέτη αποδεικνύει ότι η θεωρία της εποχής του Μπαρόκ δεν ήταν μονολιθική, αλλά αποτελούσε πεδίο έντονου θεωρητικού διαλόγου. Το φαινόμενο των δύο ομάδων δεν αποτελεί ιστοριογραφική παρέκκλιση, αλλά μια δυναμική διεύρυνση των ορίων και των ερμηνευτικών εργαλείων της νεότερης ευρωπαϊκής τέχνης.