Πτυχιακή Εργασία της Κουρνή Αθανασίας
Title in english
View or Download Files
Embargo lift
Type
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Date
2026-10-07
Author
Advisor
Examining Committee
Studio Director
Μεσσήνης, Γιάννης
Academic Institution
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Department
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Division
Category
Φωτογραφία
Master of Arts Program
Keywords in english
Construction of Reality, Intertextuality, Observational Game, Co-creation, Mediation
Abstract
Η αναπαράσταση δεν είναι μια διαφανής διαδικασία. Κάθε εικόνα διαμεσολαβείται από επιλογές, χειρισμούς και τρόπους θέασης. Η φωτογραφία δεν λειτουργεί ως αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά ως μια κατασκευή της, μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που εμφανίζεται και σε αυτό που παραμένει εκτός κάδρου, ανάμεσα στην ολότητα και το θραύσμα. Στην παρούσα ενότητα έργων, η εικόνα αντιμετωπίζεται ως ένα πεδίο σχέσεων και
όχι ως ένα αυτάρκες αντικείμενο. Το νόημα δεν προκύπτει αποκλειστικά από τα επιμέρους στοιχεία της, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αυτά συνδέονται, αντιπαρατίθενται και αναδιαμορφώνουν το ένα το άλλο. Κάθε εικόνα αποκτά
διαφορετική σημασία μέσα από τη γειτνίασή της με άλλες εικόνες, δημιουργώντας συνδέσεις που δεν είναι πάντοτε δεδομένες, αλλά αναδύονται μέσα από την πράξη της παρατήρησης. Η επανάληψη, η μετατόπιση και η επανεμφάνιση οπτικών στοιχείων διαμορφώνουν ένα πεδίο όπου το οικείο μπορεί να γίνει αβέβαιο. Κάθε νέα εκδοχή φέρει ίχνη των προηγούμενων, όπως μια σκιά που επιμένει μέσα σε κάτι που μοιάζει καινούργιο. Η εικόνα δεν εξαντλείται σε αυτό που δείχνει· διατηρεί μέσα της κάτι από όσα προηγήθηκαν, όσα παραλείφθηκαν και όσα ενδέχεται να αναγνωριστούν εκ των υστέρων. Ο θεατής δεν βρίσκεται έξω από αυτή τη διαδικασία. Με τον χρόνο που αφιερώνει, τις συνδέσεις που ανακαλύπτει και τις ερμηνείες που διαμορφώνει, συμμετέχει στην παραγωγή του νοήματος. Το έργο συγκροτείται μέσα από αυτή τη σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη, την εικόνα και τον θεατή, χωρίς να καταλήγει σε μία μοναδική και οριστική ανάγνωση. Η θέαση γίνεται έτσι μια πράξη προσέγγισης και παρέμβασης: αγγίζοντας νοητά την εικόνα, εισερχόμενος σε αυτήν, ο θεατής μεταβάλλει τη σχέση του μαζί της. Αυτό που αναδύεται δεν είναι μια σταθερή αλήθεια, αλλά ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο σημασιών, στο οποίο κάθε εικόνα αποτελεί ταυτόχρονα παρουσία, ίχνος και πιθανότητα μιας άλλης εικόνας.
Abstract in english
Representation is not a transparent process. Every image is mediated by choices, manipulations, and ways of seeing. Photography does not function as a reflection of reality, but rather as its construction, a continuous negotiation between what appears and what remains outside the frame, between the whole and the fragment. In this body of work, the image is approached as a field of relationships rather than as a self-contained object. Meaning does not emerge exclusively from its individual elements, but from the ways in which they connect, confront one another, and reshape each other. Each image acquires a different significance through its proximity
to other images, generating connections that are not always given in advance, but emerge through the act of observation. Repetition, displacement, and the reappearance of visual elements create a field in which the familiar can become uncertain. Each new version bears traces of those that preceded it, like a shadow that persists within something that appears new. The image is not exhausted by what it depicts; it retains something of what came before, what was omitted, and what may be recognized retrospectively. The viewer exists neither outside nor apart from this process. Through the time they devote to looking, the connections they discover, and the interpretations they develop, they participate in the production of meaning. The work takes shape through this relationship between the artist, the image, and the viewer, without arriving at a single, definitive reading.
Viewing thus becomes an act of engagement and intervention: by mentally touching the image and entering into it, the viewer transforms their relationship with it. What emerges is not a stable truth, but a constantly shifting field of meanings, in which each image constitutes, at once, a presence, a trace, and the possibility of another image.
Description
Creative Commons License
Attribution-NoDerivatives 4.0 International
Creative Commons License URL
Collection
Brief Bio
Η Νάσια Κούρνη γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1989. Το 2011 εισήχθη στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου κατά το πρώτο έτος φοίτησε στο εργαστήριο ζωγραφικής με δάσκαλο τον Γιάννη Ψυχοπαίδη. Στη συνέχεια, άλλαξε τομέα σπουδών και εντάχθηκε στον Τομέα Χαρακτικής, με δάσκαλο τον Άκη Πειρουνίδη. Μετά από μακρόχρονη διακοπή, επέστρεψε στις σπουδές της και τις ολοκλήρωσε το 2026, στο Β΄ Εργαστήριο Χαρακτικής, με δάσκαλο τον Ιωάννη Μεσσήνη. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός εικαστικών στον ιδιωτικό τομέα και ασχολείται με τη φωτογραφία τα τελευταία πέντε χρόνια. Η φωτογραφία αποτέλεσε επίσης το βασικό μέσο της πτυχιακής της εργασίας, μέσα από την οποία
διερεύνησε τις δυνατότητες της εικόνας ως μέσου αναπαράστασης και κατασκευής του πραγματικού.