0,5 mm
Title in english
0,5 mm
Embargo lift
2027-01-21T06:58:16Z
Type
Πτυχιακή εργασία
Graduation Project
Graduation Project
Date
2026-06-24
Author
Advisor
Examining Committee
Studio Director
Χανδρής, Παντελής
Academic Institution
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Athens School of Fine Arts
Athens School of Fine Arts
Department
Τμήμα Εικαστικών Τεχνών
Department of Visual Arts
Department of Visual Arts
Division
Category
Εγκατάσταση
Ζωγραφική
Ζωγραφική
Master of Arts Program
Keywords
Keywords in english
Abstract
Το έργο 0,5 mm προέκυψε από την παρατήρηση του ήλιου μέσα από κλειστά μάτια. Σε αυτή τη συνθήκη, το φως, το ορατό, δεν γίνεται αντιληπτό ως σαφής εικόνα, αλλά ως μια αόριστη, κοκκινωπή λάμψη πίσω από το δέρμα· ένα ασταθές οπτικό πεδίο που μεταβάλλεται διαρκώς. Το έργο διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η αντίληψη του φωτός συγκροτείται μέσω του σώματος και όχι ανεξάρτητα από αυτό.
Κεντρική θέση στο έργο κατέχει το δέρμα ως επιφάνεια συνάντησης μεταξύ σώματος και περιβάλλοντος. Τα βλέφαρα, με πάχος περίπου 0,5 χιλιοστών, λειτουργούν ως ένα εύθραυστο κατώφλι μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Δεν συνιστούν ένα αδιαπέραστο όριο, αλλά μια μεμβράνη που επιτρέπει στο φως να διαπεράσει το σώμα, μετασχηματίζοντας το φαινόμενο της όρασης σε σωματική εμπειρία, όπου το σώμα δεν εμφανίζεται ως δοχείο της αντίληψης, αλλά ως η ίδια η συνθήκη της. Οι ζωγραφικές επιφάνειες επιχειρούν να ανακαλέσουν αυτή την παροδική κατάσταση, αυτή τη στιγμή μετάβασης, όπου η εικόνα δεν αποκτά ποτέ σταθερή μορφή. Μέσα από αυτή την αλληλοδιαπλοκή φωτός και σώματος αναδύεται ένα χωρικό πεδίο, γεμάτο θερμές, υπερκορεσμένες αποχρώσεις, οι οποίες άλλοτε παραπέμπουν στην ηλιακή ακτινοβολία και άλλοτε στη σάρκα και το αίμα, αποδίδοντας την αισθητηριακή εμπειρία που παράγεται σε αυτό το ενδιάμεσο. Το έργο δεν συγκροτείται ως ενιαίο και σταθερό σύνολο, αλλά ως πεδίο διασκορπισμένων οπτικών θραυσμάτων. Τα επιμέρους ζωγραφικά έργα λειτουργούν ως μέρη μιας συνολικής αίσθησης που δεν ολοκληρώνεται ποτέ· αποδίδονται ως τμήματα μιας εικόνας που παραμένει ταλαντευόμενη σε μια ενδιάμεση κατάσταση, χωρίς να παγιώνεται σε σταθερή μορφή. Ο θεατής καλείται να προσλάβει το έργο όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως κατάσταση, ως ένα πεδίο εμπειρίας. Πρόκειται για μια αλληλουχία στιγμών που επιχειρεί να αρθρώσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η ίδια η αντίληψη, όχι ως σταθερό δεδομένο, αλλά ως διαρκής διαδικασία. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο επιδιώκει να παραγάγει μια εμπειρία για τον θεατή, η οποία, μολονότι εκκινεί από μια βαθιά υποκειμενική θέση, θεμελιώνεται τελικά σε μια κοινή και οικεία συνθήκη ενσώματης ύπαρξης.