Από τη φωτογραφία στην τεχνητή νοημοσύνη: μετασχηματισμοί του καλλιτεχνικού υποκειμένου
| dc.contributor.advisor | Ιωαννίδης, Κώστας | |
| dc.contributor.author | Αλεβίζου, Αθανασία | el |
| dc.contributor.committee | Σολομών, Εσθήρ | |
| dc.contributor.committee | Αθανασόπουλος, Βαγγέλης | |
| dc.contributor.department | Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης | el |
| dc.contributor.department | Department of Art Theory and History | en |
| dc.contributor.faculty | Σχολή Καλών Τεχνών | el |
| dc.contributor.faculty | School of Fine Arts | en |
| dc.contributor.master | ΠΜΣ Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης (ΜΕΘΙΣΤΕ) | el |
| dc.date.accessioned | 2026-10-20T08:55:01Z | |
| dc.date.issued | 2026-10-15 | |
| dc.description.abstract | Η εργασία εξετάζει ιστορικά και θεωρητικά πώς μετασχηματίστηκε το καλλιτεχνικό υποκείμενο σε περιόδους τεχνολογικής τομής, με αφετηρία τη φωτογραφία και σημείο αναφοράς την τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ). Ο μετασχηματισμός οργανώνεται σε επίπεδο πρόθεσης δημιουργού, καθώς φωτογραφία και ΤΝ αντιμετωπίζονται ως εκφράσεις μιας κοινής γενεαλογίας, όπου δημιουργικές λειτουργίες εξωτερικεύονται σε τεχνικά συστήματα. Το πρώτο μέρος εντάσσει τη φωτογραφία στο πλαίσιο της Βιομηχανικής Επανάστασης, της εξέλιξης της επιστήμης και της ανόδου της αστικής τάξης. Η πρόθεση αποσταθεροποιείται μέσα από τους άξονες της τυχαιότητας, της αντίληψης της φύσης ως δημιουργού και της απώλειας της χειρωναξίας. Η κρίση επεκτείνεται στο βλέμμα, με τη μηχανοποίηση της όρασης, που περιλαμβάνει δύο αλληλένδετες διαστάσεις: το αμερόληπτο μάτι και τη διεύρυνση μαζί με το οπτικό ασυνείδητο. Ακολουθούν η διεκδίκηση της καλλιτεχνικής υπόστασης της φωτογραφίας και η ευρύτερη υποχώρηση της αυθεντίας του δημιουργού τον 20ό αιώνα. Το δεύτερο μέρος ξεκινάει με την επισκόπηση της ΤΝ ως καλλιτεχνικού μέσου. Η κρίση μετατοπίζεται από την απώλεια πρόθεσης στην απόδοση προθετικότητας σε μηχανικά συστήματα και αναπτύσσεται σε τέσσερις άξονες: την απόδοση προθετικότητας (με παράδειγμα τον Refik Anadol), τη διάχυση της δημιουργικής διαδικασίας (Obvious), την ψευδο-τυχαιότητα και την εντροπία (κατάρρευση μοντέλου) και το μηχανικό βλέμμα (Trevor Paglen). Συνοψίζοντας, και οι δύο τεχνολογίες αναδύονται από τη βιομηχανική οργάνωση της εργασίας και την ανάγκη να υπαχθούν οι ανθρώπινες διεργασίες σε αυτοματοποιημένη διαμεσολάβηση. Η φαινομενική αυτονομία, ωστόσο, της μηχανής αποκρύπτει την ανθρώπινη εργασία που τη στηρίζει και τις επιλογές όσων τη σχεδιάζουν και την ελέγχουν. Η τεχνολογική διαμεσολάβηση δεν καταργεί απαραίτητα το καλλιτεχνικό υποκείμενο, αλλά το αναγκάζει να επανεφεύρει τον εαυτό του. | |
| dc.description.abstracttranslated | This thesis examines, historically and theoretically, how the artistic subject was transformed during periods of technological rupture, taking photography as a starting point and artificial intelligence (AI) as a point of reference. The transformation is organized at the level of the creator’s intention, as photography and AI are seen as expressions of a common genealogy, in which creative functions are externalized into technical systems. The first part sets photography within the context of the Industrial Revolution, the advance of science and the rise of the bourgeoisie. Intention is destabilized along the strands of chance, the notion of nature as creator, and the loss of manual craft. The crisis extends to the gaze, through the mechanization of vision, which involves two interrelated dimensions: the impartial eye and the expansion of vision together with the optical unconscious. This is followed by photography’s claim to artistic status and the wider retreat of the creator’s authority in the twentieth century. The second part begins with an overview of AI as an artistic medium. The crisis shifts from the loss of intention to the attribution of intentionality to mechanical systems and unfolds along four axes: the attribution of intentionality (with Refik Anadol as an example), the diffusion of the creative process (Obvious), pseudo-randomness and entropy (model collapse), and the mechanical gaze (Trevor Paglen). In sum, both technologies emerge from the industrial organization of labour and the need to subject human processes to automated mediation. The apparent autonomy of the machine, however, conceals the human labour that sustains it and the choices of those who design and control it. Technological mediation does not necessarily abolish the artistic subject but forces it to reinvent itself. | en |
| dc.format.extent | 108 | |
| dc.identifier.uri | https://artia.asfa.gr/handle/artia/938 | |
| dc.language.iso | el | |
| dc.publisher | Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών | el |
| dc.publisher | Athens School of Fine Arts | en |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International | en |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/ | |
| dc.subject | Καλλιτεχνικό υποκείμενο | el |
| dc.subject | Πρόθεση | el |
| dc.subject | Φωτογραφία | el |
| dc.subject | Τεχνητή Νοημοσύνη | el |
| dc.subject.english | Artistic subject | en |
| dc.subject.english | Intention | en |
| dc.subject.english | Photography | en |
| dc.subject.english | Artificial intelligence | en |
| dc.title | Από τη φωτογραφία στην τεχνητή νοημοσύνη: μετασχηματισμοί του καλλιτεχνικού υποκειμένου | |
| dc.title.alternative | From Photography to Artificial Intelligence: Transformations of the Artistic Subject | en |
| dc.type | Μεταπτυχιακή εργασία | el |
| dc.type | Master Thesis | en |
| dcterms.embargoLiftDate | 2028-10-19T08:55:03Z | |
| dcterms.embargoReason | Publication | |
| dcterms.embargoTerms | 24 months | |
| dspace.iiif.enabled | true |
View or Download Files
License bundle
1 - 1 of 1
Restricted access
- Name:
- license.txt
- Size:
- 3.11 KB
- Format:
- Item-specific license agreed to upon submission
- Description: