Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Δ. Δ.)
Permanent URI for this collection
Browse by
Browsing Τμήμα Εικαστικών Τεχνών (Δ. Δ.) by Keyword "Αστροναυτική επιστήμη"
Results 1 - 1 of 1
Results Per Page
Sort Options
Item Embargo Οι φιλοσοφικές και αισθητικές προεκτάσεις της περιπλάνησης σε σχέση με τη διαστημική χαρτογραφική απεικόνιση στη μεταπολεμική εικαστική πρωτοπορία.Πέτρου, Ευαγγελία (Διδακτορική διατριβή, 2026-10-13)Η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά το επιστημολογικό πεδίο της εικαστικής χαρτογράφησης με έμφαση στη διαστημική και αστροναυτική απεικόνιση, εξετάζοντας τη φαινομενολογική μετάβαση από την επίγεια περιπλάνηση στην κοσμική εμπειρία. Υπό μια φαινομενολογική ερμηνεία η ενσώματη χωρικότητα και το σωματικά ή τεχνολογικά υποστηριζόμενο βλέμμα αναδεικνύονται σε πρωτογενή εργαλεία για τη νοηματοδότηση και τη συγκρότηση του τόπου. Η έρευνα αποσαφηνίζει πώς η δυναμική αλληλεπίδραση της άμεσα βιωματικής σωματικότητας, η οποία είναι εγγενής στην περιπατητική και κινητική πρακτική, συνομιλεί με τις νέες δυνατότητες διαμεσολαβημένης αντίληψης που προσφέρουν οι σύγχρονες τεχνολογίες χαρτογράφησης, μετατρέποντας το διαστημικό περιβάλλον από ένα αφηρημένο σιωπηλό κενό σε ένα βιωμένο, πολυαισθητηριακό και κοσμικό τοπίο. Παράλληλα, αντικείμενο μελέτης αποτελεί η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο χωρικά προσδιορισμένο έργο τέχνης και το περιβάλλον διερευνώντας πώς η καλλιτεχνική παρέμβαση επιδρά στη γεωγραφική και οντολογική ταυτότητα της τοποθεσίας, αλλά και αντίστροφα, πώς η αισθητική και εννοιολογική πρόσληψη του τόπου μετασχηματίζεται ριζικά μέσω της εικαστικής χειρονομίας. Εστιάζοντας κυρίως σε μεταπολεμικά εικαστικά έργα, μνημειακές εγκαταστάσεις και επιτελέσεις, η διατριβή ανατομεί την εξέλιξη των χαρτογραφικών πρακτικών. Με τον τρόπο αυτό, προτείνεται ένα νέο θεωρητικό παράδειγμα που χαρτογραφεί τη συναρτημένη, αμφίδρομη σχέση μεταξύ της επιστήμης, της τέχνης και της ενεργοποιημένης συνείδησης του θεατή, φωτίζοντας τη μετάβαση από την ανθρώπινη κλίμακα στο κοσμικό στερέωμα. Στο πλαίσιο αυτό, η ιστορική επιθυμία της ανθρωπότητας για εξερεύνηση και υπέρβαση των ορίων, από την εποχή των ανακαλύψεων έως τη σύγχρονη διαστημική εποχή, στην οποία το βλέμμα στρέφεται στο άπειρο του κοσμικού πεδίου, επιφέρει τη συγκρότηση μιας νέας, συμπαντικής γεωγραφίας. Η μεθοδολογική προσέγγιση της έρευνας είναι ποιοτική και ερμηνευτική, βασιζόμενη στη συστηματική ανάλυση μελετών περίπτωσης, καθώς και στην κριτική επισκόπηση έντυπων και ψηφιακών πηγών. Ως κατακλείδα της διδακτορικής διατριβής, η υπέρβαση της εργαλειακής φύσης της αστροναυτικής χαρτογράφησης επιτρέπει τη συγκρότηση ενός νέου πεδίου βιωματικής χωρικότητας. Μέσα από μια αμφίδρομη μετατόπιση, ο καλλιτέχνης οικειοποιείται την επιστημονική μεθοδολογία και ο αστροναύτης αυθόρμητα αναπτύσσει μια εικαστική ματιά. Καθώς το βλέμμα συμπράττει με την καλλιτεχνική πράξη και, αντιστοίχως, η καλλιτεχνική πράξη συνομιλεί με το επιστημονικό βλέμμα και την πρωτογενή μαρτυρία, ο ανεξερεύνητος κοσμικός χώρος μετασχηματίζεται σε έναν οικείο, ενσώματο τόπο περιπλάνησης και μετα-ανθρώπινης μνήμης. Η χωρική αυτή διεύρυνση πραγματώνεται υλικά μέσα από τη μελέτη καλλιτεχνικών πρακτικών που σχεδιάζονται για να εγκατασταθούν σε τροχιακές πλατφόρμες, να αποτυπωθούν στη σεληνιακή επιφάνεια, ή ακόμα και να αιωρούνται εκκρεμείς στο διαστημικό κενό. Επιπλέον, η έρευνα φωτίζει τις σύγχρονες πρωτοβουλίες των διαστημικών οργανισμών για τη συμπερίληψη γυναικών αστροναυτών, καθώς και ατόμων με αναπηρία, τεκμηριώνοντας ότι η συμμετοχικότητα συνεπάγεται ριζικό επαναπροσδιορισμό της χαρτογραφικής πράξης. Η θεσμική αυτή στροφή συνομιλεί οργανικά με μια παράλληλη μετατόπιση στο πεδίο της εικαστικής και λογοτεχνικής πρακτικής. Οι κυρίαρχες ιεραρχίες και το μοντέλο της αποικιοκρατικής κατάκτησης αμφισβητούνται μέσω της ανάδειξης της γυναικείας περιπλάνησης, της κριτικής χαρτογράφησης και των πολυαισθητηριακών καλλιτεχνικών παρεμβάσεων που ενσωματώνουν την αναπηρία, τη σιωπή και τη μη-λεκτική επικοινωνία. Η έμφυλη και συμπεριληπτική αυτή προσέγγιση, που εκτείνεται από την επίγεια εικαστική και δοκιμιακή χειρονομία έως την εξωατμοσφαιρική διαβίωση, εισάγει μια σχεσιοκεντρική, ενσώματη οπτική προμηνύοντας μια πολυσύνθετη νοηματοδότηση του σύμπαντος. Με τον τρόπο αυτό, η κυριαρχία αντικαθίσταται από τη φροντίδα αναδιαμορφώνοντας ριζικά την ανθρώπινη ταυτότητα και τη φαινομενολογία της ύπαρξης στο κοσμικό στερέωμα.