Browsing by Author "Orhani, Niko"
Results 1 - 1 of 1
Results Per Page
Sort Options
Item Embargo ΑνάμεσαOrhani, Niko (Πτυχιακή εργασία, 2026-03-15)Η παρούσα γλυπτική σύνθεση συγκροτείται ως μια συμβολική χωρική μετάβαση, όπου οι ζωικές μορφές λειτουργούν ως φορείς ενστικτωδών και συναισθηματικών καταστάσεων, σε άμεση αναλογία με ανθρώπινες ψυχικές διεργασίες. Η επιλογή των ζώων δεν έχει εικονογραφικό ή αφηγηματικό χαρακτήρα, αλλά ενεργοποιείται μεταφορικά, ως απόπειρα οπτικής μεταφοράς του ασυνείδητου και των εσωτερικών εντάσεων που δυσκολεύονται να ειπωθούν λεκτικά. Ο εννοιολογικός άξονας της σύνθεσης εστιάζει στους κύκλους της ζωής, στη ρευστότητα των συναισθημάτων και στη διαρκή ένταση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική ως μηχανισμούς κατανόησης της εμπειρίας. Η δημιουργική διαδικασία νοείται εδώ όχι ως απλή αισθητική πρακτική, αλλά ως μέθοδος ενδοσκόπησης και αυτο- παρατήρησης, κατά την οποία το υποκείμενο επεξεργάζεται τις εσωτερικές του συγκρούσεις μέσα από τη χειρωνακτική και υλική πράξη της γλυπτικής. Κεντρικό θεματικό πεδίο του έργου αποτελεί η μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση. Η παιδική φαντασία συγκροτεί φαντασιακούς κόσμους και υβριδικές μορφές, λειτουργώντας ως μηχανισμός προστασίας απέναντι στην εξωτερική πραγματικότητα. Με την πάροδο του χρόνου, ο φαντασιακός αυτός χώρος υφίσταται διαβρώσεις από τη λογική και τους κοινωνικούς ρόλους, με αποτέλεσμα το παιδικό υποκείμενο είτε να αποσιωπάται είτε να παραμένει ως λανθάνουσα, «κρυμμένη» παρουσία μέσα στον ενήλικα (Winnicott). Το ερώτημα της δημιουργικότητας τίθεται εδώ ως διακύβευα ανάμεσα στη λογική απόφαση και στην εσωτερική αναγκαιότητα. Η δημιουργική πράξη προκύπτει ως απόκριση σε μια ψυχική ένταση και όχι αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ορθολογικού σχεδιασμού. Η χωρική διάταξη της σύνθεσης οργανώνεται με όρους ονειρικής λογικής και όχι αφηγηματικής συνέπειας: Η σκηνή συγκροτεί ένα ψυχικό τοπίο, όπου οι σχέσεις ανάμεσα στις μορφές είναι συμβολικές και συναισθηματικές, χωρίς σταθερή αιτιοκρατική εξήγηση. Η αμφισημία της στάσης των ζώων, ούτε απειλητική ούτε προστατευτική, παραπέμπει στη διττή φύση των εσωτερικών μας ενστίκτων: λειτουργούν ταυτόχρονα ως πηγές φόβου και ως δυνάμεις επιβίωσης. Η σύνθεση αντλεί από τη λογική του ονείρου και του σουρεαλισμού.