Browsing by Advisor "Poka - Yio"
Results 1 - 3 of 3
Results Per Page
Sort Options
Item Embargo Happy TrailΓκάτσιος, Νικόλαος (Πτυχιακή εργασία, 2026-07-01)Υπάρχει ένας λευκός τοίχος με εγκατάσταση φωτογραφιών, μπαίνοντας στον διάδρομο πριν τον χώρο της προβολής υπάρχει μία performance διαρκείας, με ένα ζευγάρι να βρίσκεται μαζί. Μέσα στον χώρο της προβολής υπάρχει ο ήχος το βίντεο το οποίο προβάλεται σε όλο το τοίχο. Τα ηχεία, η κάρτα ήχου, τα πολύμπριζα και ο προτζέκτορας εγκαθίστανται στο πάτωμα. Λαμβάνει χώρα και άλλη μία περφορμανς διαρκείας με εμένα να κάθομαι και να 'περιμένω' σε ενα παγκάκι. Με χτυπάει ένας προβολέας. Έχω τα πράγματά μου πάνω στο παγκάκι.Item Embargo Images as a people: For a New Materialist IconismΡουμάνη, Παναγιώτα Παρασκευή (Διδακτορική διατριβή, 2026-06-19)Η πρόσφατη έρευνα έχει φέρει στο προσκήνιο τον λόγο γύρω από τις μη ανθρώπινες οντότητες, ενώ παράλληλα, ο λόγος για την εικόνα και οι σπουδές οπτικού πολιτισμού συνεχίζουν να παράγουν αδιάκοπα χιλιάδες σελίδες γραφής, όπως ήδη συνέβαινε κατά τον προηγούμενο αιώνα. Η παρούσα διατριβή επιδιώκει να συνδέσει δύο φαινομενικά διακριτές συζητήσεις: τα επιχειρήματα γύρω από τις μη ανθρώπινες οντότητες και εκείνα γύρω από την επιστήμη της εικόνας και τις σπουδές οπτικού πολιτισμού. Υπάρχει μια ιδιότυπη «ρωγμή» που η διατριβή επιχειρεί να φέρει πιο κοντά στο μικροσκόπιο προς επιδιόρθωση: συνήθως παρατηρείται ένα σημαντικό χάσμα ανάμεσα σε αυτές τις δύο συζητήσεις, δηλαδή ανάμεσα στα επιχειρήματα της οικοκριτικής και στα επιχειρήματα της ιστορίας της τέχνης, της θεωρίας της τέχνης και των σπουδών οπτικού πολιτισμού, αντίστοιχα. Το χάσμα που χρειάζεται φροντίδα φαίνεται να έγκειται στο ότι η πρώτη συζήτηση προϋποθέτει πως μιλούμε υπέρ του φυσικού στη διαμάχη Φύσης/Πολιτισμού, ενώ η δεύτερη γίνεται αντιληπτή αποκλειστικά ως κατασκευή εντός του πολιτισμικού. Ένα πρώτο «μπάλωμα», λοιπόν, είναι η αποδόμηση αυτής της διάκρισης: να κάνουμε ένα βήμα πίσω στα όσα αφορούν την εικόνα, ώστε να λησμονήσουμε ακόμη και την παραδοχή ότι το Πολιτισμικό αποτελεί το βασικό μας πεδίο έρευνας ή το έδαφος πάνω στο οποίο αναδύονται νέες θεωρίες. Παράλληλα, ένα δεύτερο «μπάλωμα» θα ήταν να σκεφτούμε ότι αυτό που επιτελείται ως πολιτισμική πρακτική είναι ταυτόχρονα και μια πρακτική του φυσικού. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα της διατριβής είναι να προτείνει μια αναθεώρηση της -ευρέως συζητημένης- ανανέωσης των επιστημών της εικόνας, επιστρέφοντας ένα βήμα πίσω, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν: στην εικονολογία. Αυτό λειτουργεί ως ένα ακόμη «μπάλωμα», μια προσπάθεια να βυθιστούμε στην ίδια τη λέξη «εικονολογία», η οποία δεν μπορεί να μας απελευθερώσει από το πολιτισμικό σε αντιδιαστολή με το φυσικό. Η έρευνα ξεκινά και ολοκληρώνεται με την εξέταση της εικονολογίας ως όρου που αδυνατεί να μας απεγκλωβίσει από κυρίαρχα ιεραρχικά σχήματα και εξακολουθεί να καθορίζει τις προσεγγίσεις μας μέσω του εγγενούς λογοκεντρισμού της. Η επικαιροποίηση της εικονολογίας μάς οδήγησε να ακολουθήσουμε αυτό που σήμερα περιγράφεται ως η Μη-Ανθρώπινη Στροφή, αλλά κυρίως τα Νέο Υλιστικά ρεύματα. Αν έπρεπε να αναφερθεί ένα και μόνο στοιχείο που λειτούργησε ως καθοδηγητικός άξονας για τη διατριβή αυτή, αυτό -παραδόξως- δεν θα ήταν οι εικόνες, αλλά η διεμπλοκή (entanglement). Αυτή μοιάζει είναι η συνθήκη που αναδεικνύεται ως η καταλληλότερη για να περιγράψει τελικά τη σχέση μας με την εικόνα.Item Embargo MayalolΆλβαρεζ Αλεξοπούλου, Μαγιαλόλ (Πτυχιακή εργασία, 2026-06-24)Προτείνω ένα κοσμικό θαύμα: ότι μετά τη ρήξη η συνείδηση συνεχίζει να υπάρχει· ότι το εαυτό, όσο κι αν έχει μεταμορφωθεί, παραμένει ικανό να παρατηρεί το ίδιο του το εαυτό. Μέσα από την πρακτική μου, φανερώνω την αντοχή που απαιτείται για να υπάρξει κάποιο μέσα σε αποικιοκρατικές και πατριαρχικές δομές που εξακολουθούν να επηρεάζουν, επανοικειοποιούμενη ιστορίες βίας εγγεγραμμένες στο θηλυκοποιημένο σώμα. Προσεγγίζω τη θρησκευτική εικονογραφία ως προϊόν αυτών των δομών και ταυτόχρονα ως πεδίο αντίστασης, συλλογικής μνήμης και σωματοποιημένης γνώσης. Τόσο οι ζωγραφιές όσο και τα ποιήματα που εκτίθενται είναι συνομιλίες με το εαυτό μεταμφιεσμένες σε προσευχές — ένας τρόπος να απευθυνθώ στον πόνο, την ηδονή, το πένθος, την επιθυμία και τον φόβο άμεσα, μέσα από τη γλώσσα του ιερού. Τα έργα αντλούν έμπνευση από την παράδοση των μεξικανικών ex voto (γνωστών και ως «milagros», δηλαδή «θαύματα»). μικρές θρησκευτικές ζωγραφιές που δημιουργούνται ως προσφορές μετά την επιβίωση. Συνήθως απευθυνόμενα σε αγίους ή ιερές μορφές, τα ex voto καταλαμβάνουν τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ μαρτυρίας και προσευχής, έναν χώρο όπου συμβαίνουν θαύματα. Το θαύμα είναι πρωτίστως μια μετατόπιση της αντίληψης, όχι μια διάρρηξη των φυσικών νόμων. Είναι η στιγμή κατά την οποία το καθημερινό ξαφνικά φορτίζεται με νόημα - μια ανάκαμψη, μια ανακούφιση. Σε πολλές παραδόσεις, αυτό νοείται ως θεϊκή παρέμβαση που αποκαθιστά τη ζωή και την τάξη. Ακόμη και μέσα στο θεολογικό του πλαίσιο, βασίζεται στην ερμηνεία: ένα γεγονός μετατρέπεται σε θαύμα μόνο όταν ονομαστεί ως τέτοιο. Τα milagros μου ενσαρκώνονται σωματικά και τελετουργικά μέσω της επιμονής της μνήμης. Η ενασχόλησή μου με την Παναγία δεν αποτελεί πράξη χριστιανικής λατρείας. Αντί για θεσμική παρθένος, εμφανίζεται ως μεταλλασσόμενο σύμβολο προστασίας και παρηγοριάς, συνυφασμένο με κοσμολογίες που προϋπήρχαν του αποικιοκρατικού χριστιανισμού. Ερχόμενη σε διάλογο με τη μορφή της, εξερευνώ πώς τα θηλυκοποιημένα σώματα στρέφονται (και μετατρέπονται) σε συμβολικές μητέρες, αγίες και πνεύματα - όχι μόνο χάριν σωτηρίας, αλλά αναγνώρισης. Τα ex voto διατηρούν μια λειτουργία ως ιδιωματικά αρχεία, συντηρώντας προσωπικές εμπειρίες που ξεφεύγουν της επίσημης ιστορίας. Η παρούσα σειρά συνεχίζει αυτή τη λειτουργία. Κάθε ζωγραφιά λειτουργεί ως θραύσμα μνήμης: ένα αυτοπορτρέτο που γίνεται ταυτόχρονα ομολογία, προσφορά και προσωπικός αναστοχασμός. Αμετάφραστο από τα ισπανικά του πρωτοτύπου, το κείμενο που περιλαμβάνεται στους πίνακες milagros εντοπίζεται εξίσου στην απεύθυνσή του όσο και στο περιεχόμενό του. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί κανείς να συνδιαλλαγεί με μια προσευχή χωρίς να την κατανοήσει αμέσως, η αδιαφάνεια της μητρικής μου γλώσσας στο πλαίσιο αυτής της έκθεσης προστατεύει την οικειότητα και ευαλωτότητα του έργου μου.