Δασκαλάκης, ΑλέξανδροςΚαβάγιου, Στυλιανή2026-01-262026-01-262026-01-11https://artia.asfa.gr/handle/artia/822Η παρούσα εργασία διερευνά τη μετάβαση της γλυπτικής από τον υλικό στον ψηφιακό χώρο μέσα από την έννοια του υβριδίου και τη συμβολική γλώσσα των ζωδίων. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια σειρά ανθρωπόμορφων γλυπτών που αντλούν τη μορφολογική και εννοιολογική τους βάση από τον ζωδιακό κύκλο, όπως αυτός διαμορφώθηκε ιστορικά μέσα από την αστρονομία, τη μυθολογία και τις κοσμολογικές αφηγήσεις της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου και της αρχαίας Ελλάδας. Τα ζώδια προσεγγίζονται όχι ως μέσα αστρολογικής πρόβλεψης, αλλά ως αρχέτυπα που ενσωματώνουν ψυχολογικές, φυσικές και υπαρξιακές ποιότητες. Η καλλιτεχνική πρακτική βασίζεται στη δημιουργία γλυπτών από πηλό, τα οποία στη συνέχεια ψηφιοποιούνται μέσω τρισδιάστατης σάρωσης και επανεντάσσονται σε ένα εικονικό περιβάλλον . Η διαδικασία αυτή δεν αναιρεί τη γλυπτική υλικότητα, αλλά τη μετασχηματίζει, μεταφέροντας στον ψηφιακό χώρο τη μνήμη της χειρονομίας και του σώματος. Το έργο κατοικεί έτσι σε ένα ενδιάμεσο πεδίο, όπου το αναλογικό και το ψηφιακό, το αρχαίο και το σύγχρονο, συνυπάρχουν. Μέσα από την ανθρωπόμορφη απόδοση των ζωδίων, η εργασία εξετάζει τη σχέση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη διαχρονική ανάγκη του να εντάξει την ύπαρξή του σε μια ευρύτερη κοσμική αφήγηση. Τα γλυπτά λειτουργούν ως φορείς συλλογικής μνήμης και συμβολισμού, προτείνοντας μια σύγχρονη ανανοηματοδότηση της γλυπτικής ως ανοιχτού, υβριδικού πεδίου που εκτείνεται πέρα από τα όρια της φυσικής ύλης.51elΨηφιακή γλυπτική3D σάρωσηΖώδιαΑλχημείαΥλικότηταΨηφιακός χώροςΜεταπτυχιακή εργασίαAncient3DDigital artSculptureArchaiologyAstrology