Μελανίτης, ΓιάννηςΠαπαδάκη Μετζικώφ, Φωτεινή Υακίνθη2026-03-232026-03-232026-03-11https://artia.asfa.gr/handle/artia/839Μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Αφετηρία του έργου αποτέλεσε ένα κείμενο που έγραψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Λονδίνο, το 2025. Το κείμενο αυτό εκτυλίσσεται ως ένας αδιάκοπος μονόλογος μιας γυναίκας, καθισμένη σε σιωπηλή εργασία καθώς υφαίνει. Ο ρυθμός των χεριών της ακολουθεί ένα απλό μοτίβο: μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω. Μα καθώς το νήμα γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλά της, έτσι γλιστρούν και οι σκέψεις της, μπερδεμένες με μνήμη, παράδοση και αντίσταση. Αυτό που ξεκινά ως μια περισυλλογή πάνω στο ύφασμα και τη μορφή, καταλήγει σε μια αναμέτρηση με την εργασία, τον καλλωπισμό και την έμφυλη προσδοκία. Η βελονιά γίνεται πρόταση, η ενδυμασία κλουβί. Δεν είναι απλώς ραπτική· είναι μαρτυρία, διαμαρτυρία και κληρονομιά, ειπωμένη στη σιωπηλή γλώσσα των γυναικείων χεριών. [...] Μία μέσα, δυο έξω, μια μέσα δύο έξω, κάποιοι λένε πως η γυναίκα είναι το Άλλο, το δεύτερο φύλο, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε δεύτερη, νομίζω είμαι έξω από την αρίθμηση [...] δεν με πειράζει να κάνω αυτά τα πράγματα, μία μέσα δυο έξω, απλώς ήθελα να είχα την επιλογή, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δύο έξω, μία μέσα, δυο έξω, θέλω ο μύθος της αγάπης ως καθήκον να καταρρεύσει, μία μέσα, δυο έξω, δύο μέσα, μία έξω, δύο μέσα, μία έξω, θέλω κάποιος να πει ναι, μία μέσα δυο έξω, ναι αυτό έχει αξία, μία μέσα δυο έξω, ναι, δίνεις, μία μέσα, δυο έξω, ναι δίνεις και παίρνεις σιωπή ως απάντηση, ναι. H εγκατάσταση αρχειοθετεί αυτή την αόρατη, επαναληπτική εργασία των γυναικών. Αποτελείται από τέσσερις κορσέδες φτιαγμένους από νήματα, τα οποία έχουν “παγώσει” και σκληρύνει μέσω υλικών όπως ξυλόκολλα και άλλες συνδετικές ύλες. Τα νήματα δεν τελειώνουν πάνω στο σώμα· συνεχίζουν να κρέμονται και να εξαπλώνονται στον χώρο, σαν να μην ολοκληρώθηκε ποτέ η χειρονομία που τα έπλεξε. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται από έναν μεταλλικό σκελετό ζώου, επίσης σημαδεμένο από τα ίδια νήματα, σαν ένα δεύτερο σώμα, ένας ακόμη φορέας μνήμης. Το έργο εξετάζει, τελικά, πώς αυτά τα διακοσμητικά και χειροποίητα πράγματα που φτιάχνονται με αγάπη ή από καθήκον αποκτούν μια παράξενη αυτονομία: μας ξεπερνούν. Επιβιώνουν πέρα από το σώμα που τα έφτιαξε, πέρα από τη στιγμή της χρήσης τους, πέρα από το ίδιο το χέρι που τα κίνησε. Όπως ένα μπαστούνι που έμεινε πίσω από κάποιον παππού και δεν το έπιασε ποτέ ξανά, έτσι και αυτά τα ίχνη στέκονται μόνα τους όταν οι δημιουργοί χαθούν· όχι ως μνημεία μεγαλοπρέπειας, αλλά ως σιωπηλές αποδείξεις ότι κάποτε υπήρξαν χέρια, κινήσεις και ζωές.14elAttribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 InternationalΕργασίαΦροντίδαΕπανάληψηΈνδυμαΚορσέςΝήμαΚληρονομιάΠτυχιακή εργασίαLaborCareRepetitionGarmentCorsetThreadInheritance