Μελανίτης, ΓιάννηςΠαρτσαλάκη, Μαρία2026-03-272026-03-272026-03-11https://artia.asfa.gr/handle/artia/846Υπάρχει μία στιγμή όπου η μνήμη λειτουργεί ταυτόχρονα ως μία κατάσταση στο παρόν και ως μία δεύτερη, ονειρική μετά-κατάσταση. Το έργο κινείται μέσα σε αυτή την αμφισημία, εκεί όπου η εμπειρία δεν σταθεροποιείται αλλά μετατοπίζεται συνεχώς. Δύο μορφές ενεργοποιούν αυτό το πεδίο μετάβασης: μία μορφή που γειώνεται στην παρούσα κατάσταση της μνήμης, σε έναν χώρο με δομή που υποδηλώνει σταθερότητα αλλά και θέληση για προστασία, και μία δεύτερη μορφή που απομακρύνεται προς μία ονειρική κατάσταση ανάμνησης, θρυμματισμένη και ασταθή. Το περιβάλλον που τις περιβάλλει παραμένει «θολό» και αποσπασματικό, ένα πεδίο στο οποίο όρια και μορφές διαλύονται, αφήνοντας χώρο σε μια φανταστική αποσύνθεση της εμπειρίας. Στο κέντρο αυτής της συνθήκης βρίσκεται το πήλινο σώμα, εκτεθειμένο στον χώρο. Η επιλογή του άψητου πηλού δεν είναι τυχαία. Ως υλικό εύθραυστο και ευάλωτο, ο άψητος πηλός φθείρεται σταδιακά μέσα στον χρόνο, αντανακλώντας την ίδια τη φθορά της μνήμης και του σώματος. Η μορφή αυτή παραμένει εκτεθειμένη, χωρίς προστασία, αφήνοντας την επιφάνειά της να αλλοιώνεται. Για τον ίδιο λόγο φέρει ένα πρόσωπο που λειτουργεί σαν προσωπίδα - μία μάσκα που μεσολαβεί ανάμεσα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό - το αναγνωριστικό κομμάτι του ατόμου αλλοιώνεται όπως και η μνήμη αφήνοντας πίσω ένα στοιχείο έκπληξης. Αντίθετα, η δεύτερη μορφή βρίσκεται προστατευμένη μέσα σε μία δομή που μοιάζει με φωλιά ή «safe space». Εκεί το σώμα αποσύρεται, σαν να βρίσκεται σε μία κατάσταση ανάπαυσης ή εσωτερικής περισυλλογής. Η δομή αυτή λειτουργεί ως χώρος προστασίας, ένα εσωτερικό καταφύγιο όπου η μορφή δεν απειλείται από την ίδια φθορά που υφίσταται το εκτεθειμένο γλυπτό. Μία ακόμη πιθανή ανάγνωση του έργου θα μπορούσε να διαχωρίσει τις δύο μορφές ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ύπαρξης. Το πήλινο σώμα που εκτίθεται και περιβάλλεται από λουλούδια μπορεί να ιδωθεί ως μια αντιπροσώπευση του σώματος καθαυτών: το υλικό, ευάλωτο και φθαρτό στοιχείο της ανθρώπινης παρουσίας. Ο άψητος πηλός, ως υλικό, βρίσκεται ίσως πιο κοντά στην αίσθηση της ανθρώπινης σάρκας από οποιοδήποτε άλλο (Joyce James: I am attached to the flesh). Η δεύτερη μορφή, προστατευμένη στο εσωτερικό της δομής, μπορεί να ιδωθεί ως η περιοχή του ψυχικού κόσμου – ένα στοιχείο που αποσύρεται, προστατεύεται και παραμένει σε κατάσταση ηρεμίας. Ανάμεσα στην έκθεση και την απόσυρση, το έργο διαμορφώνει ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου τα δίπολα δεν λειτουργούν ως αντιθέσεις αλλά ως διαφορετικές στιγμές της ίδιας διαδικασίας μετασχηματισμού. Αυτό που απομένει δεν είναι μια σταθερή αφήγηση του παρελθόντος, αλλά ένα γλυπτικό ίχνος του τρόπου με τον οποίο το σώμα υπάρχει, θυμάται, ξεχνά και τελικά μετασχηματίζεται.10elAttribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 InternationalΜνήμη και ΛήθηΥπαρξισμόςΜεταβλητότητα ταυτότηταςΟργανική μορφήΧρόνοςΑποσύνθεσηΠτυχιακή εργασίαMemory and ForgettingExistentialismFluid IdentityOrganic FormTimeDecay