Φωλίνας, ΝικόλαοςΣεραφειμίδης, Ευστράτιος2026-04-072026-04-072026-04-07https://artia.asfa.gr/handle/artia/862Η μελέτη αναλύει τη σκέψη του Χέρμπερτ Μαρκούζε σχετικά με τη χειραφετική δυναμική της τέχνης, δίνοντας έμφαση στη διττή της φύση, καθώς το έργο τέχνης ταυτόχρονα επιβεβαιώνει αλλά και αρνείται την κατεστημένη πραγματικότητα. Ο Μαρκούζε υποστηρίζει ότι η ριζοσπαστικότητα της τέχνης δεν εντοπίζεται κυρίως στο περιεχόμενό της, αλλά στην αισθητική της μορφή, η οποία λειτουργεί ως «καλλιτεχνικό a priori». Μέσα από αυτή τη μορφή, η καθημερινή εμπειρία μετασχηματίζεται και συγκροτείται μια αυτόνομη πραγματικότητα, ικανή να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί αλήθειας και λογικής. Παράλληλα, όμως, η τέχνη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της αφομοίωσης στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου ακόμη και τα πιο ριζοσπαστικά έργα μετατρέπονται σε εμπορεύματα, γεγονός που αποδυναμώνει την κριτική και χειραφετική τους δυναμική.78elAttribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 InternationalΧέρμπετ ΜαρκούζεΣχολή της ΦρανκφούρτηςΈργο ΤέχνηςΧειραφέτησηΗ Αισθητική ΔιάστασηΚαταφατική ΚουλτούραΜορφήΜεταπτυχιακή εργασίαHerbert MarcuseFrankfurt SchoolThe Aesthetic DimensionAffirmative CultureLiberationArtWork of ArtForm