Αντωνόπουλος, Άγγελος, 1957-Πανέρας, Σταύρος Γ.2022-12-072022-12-072022https://artia.asfa.gr/handle/artia/357Στη παρούσα πτυχιακή εργασία επιχειρώ να ερμηνεύσω εικαστικά, τι είναι πραγματικό. Είναι κάτι που μπορεί να αναπαραχθεί – όπως τα δέντρα; Ή καλύτερα, είναι κάτι που έχει πάντοτε ήδη αναπαραχθεί – όπως το οξυγόνο που αναπνέουμε; Φθάνοντας σε ένα χρονικό σημείο όπου το πραγματικό, εξαιτίας των ανθρωπογενών παρεμβάσεων, δεν θα έχει ξανά την ευκαιρία να παράγει τον εαυτό του, η λειτουργία τεχνητών μοντέλων εντός ενός συστήματος συνεχούς καταστροφής, φαντάζει ζωτικής σημασίας για την ίδια μας την ύπαρξη. Ζούμε σε καιρούς διαρκούς γέννησης μιας νέας κάθε φορά πραγματικότητας. Ωστόσο, καμία από αυτές δεν θα έρθει να βάλει τέλος, σε αυτήν την δίχως τέλος προσομοίωση της πραγματικότητας που ζούμε – εκτός από την πλήρη κατάρρευση κάθε ψήγματος, κάθε θραυσματικού της στοιχείου. Σ’ αυτό λοιπόν το πέρασμα, ξεκινά η τεχνητή ανάσταση όλων των σημείων, ως μια λύση για την αποτροπή κάθε περαιτέρω πραγματικής καταστροφής. Αυτή η προεξοφλημένη τεχνητή ανάσταση δεν θα αφήνει πλέον καμιά ευκαιρία στο ίδιο το συμβάν της καταστροφής και του θανάτου. Ποιος θα το φανταζόταν, η στροφή σε μια τεχνητή προσομοίωση να γίνει η πιο τρελή μας ελπίδα για να ζήσουμε το αληθινό.4elΑναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 ΔιεθνέςΠτυχιακή εργασίαΠραγματικόΤεχνητόΧυτός ΠολυεστέραςPost - OrganicΠτυχιακή εργασία