Τρανός ΝίκοςΜωραΐτης ΦανούρηςΚαντάνη Χριστίνα2026-04-072026-04-072025-10https://artia.asfa.gr/handle/artia/860Σκοτοδίνη ορίζεται ως η διαδικασία ζάλης και αποπροσανατολισμού, όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Η έννοια της δίνης εμπεριέχεται στον όρο: ένας στροβιλισμός που αποτυπώνεται στις γλυπτικές συνθέσεις με τη μορφή διαδρομών και γεφυρών που συστρέφονται, ενσωματώνοντας μηχανισμούς καθόδου, σκάλες, παγίδες και τυφλά σημεία. Η εγκατάσταση συγκροτείται σαν ένα σύστημα ονείρου, κατοικημένο από υβριδικές, σουρεαλιστικές οντότητες και τοπία που κινούνται στη σφαίρα του παραλόγου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τη μορφή τεράτων, δασών και λαβυρίνθων, που προκαλούν ταυτόχρονα έλξη, φόβο και αμηχανία, ενσωματώνοντας το στοιχείο του ανοίκειου, με την υπόνοια ότι το παιχνίδι μπορεί ανά πάσα στιγμή από χαριτωμένο να μετατραπεί σε απειλή. Η ξύλινη εγκατάσταση με τα κομμάτια παζλ, μια πίστα ενεργοποίησης της πρόθεσης για δράση, καθώς τα στοιχεία της μοιάζουν έτοιμα να συναρμολογηθούν. Υποδηλώνει μια διαδικασία σε εξέλιξη, στην οποία ο θεατής καλείται δυνητικά να εμπλακεί, με τη συμμετοχή του να υφίσταται όχι έμπρακτα, αλλά σαν πιθανότητα και ερέθισμα. Αντίστοιχα, οι κεραμικές συνθέσεις παραπέμπουν σε χώρους παιχνιδιού, που εκτελείται μόνο νοητά, υπηρετώντας αποκλειστικά το φαντασιακό. Τα σχέδια με κλωστή σε ύφασμα και στα τετράδια αποτελούν λάβαρα-χάρτες σε παράλληλα επίπεδα της ίδιας δαιδαλώδους εμπειρίας. Στη χαρτογράφηση πραγματώνεται η αυτοαναφορική διάσταση της εγκατάστασης, καθώς το υποκείμενο παρατηρεί τη δομή της αναζήτησής του, ενώ ταυτόχρονα μετέχει σε αυτή. Το βίωμα εκλαμβάνεται σε μια σπειροειδή ροή της συνείδησης, συνδέοντας τα φαινομενικά αντίθετα -το μακροσκοπικό και το μικροσκοπικό, το φυσικό και το τεχνητό ,σε ένα ενιαίο και αυτοτελές σύστημα, με τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και του ονείρου να συνυπάρχουν. Η πλοήγηση στον λαβύρινθο συγκροτεί μια πορεία χωρίς εγγύηση προορισμού, με κόμβους και διακλαδώσεις που αλληλοαναιρούνται και επεκτείνονται, σε ένα αίνιγμα που συνεχώς μεταμορφώνεται. Οι «μαύρες τρύπες / πισίνες» εμφανίζονται σαν τελικά σημεία που δεν οδηγούν πουθενά. Πρόκειται για χωρικά διαγράμματα του υποσυνείδητου, θυμίζουν λούνα παρκ, παραμύθι ή πεδία δοκιμασίας, όπου η διαδικασία δεν στοχεύει στη διαφυγή, αλλά στον μετασχηματισμό του ανθρώπου. Η απώλεια του προσανατολισμού αναδεικνύεται σε αναγκαία συνθήκη για αυτή την εσωτερική αλλαγή, την οποία καταγράφουν οι ζωγραφικές επιφάνειες, προεκτείνοντας τον χώρο μέσα από ένα ακαθόριστο σύνολο προοπτικών, λειτουργώντας παράλληλα ως τεχνικά σχέδια ενός ονείρου. Τελικά, το έργο προβάλλει ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε δημιουργείται από την ίδια τη σύσταση του νου μας, καταργώντας κάθε διαχωρισμό μεταξύ παιδικού και σκοτεινού, φαινομενικού και πραγματικού. Η σκοτοδίνη δεν είναι σύμπτωμα. Είναι μέθοδος.38elAttribution 4.0 InternationalΣκοτοδίνηΠαραμύθιΠαιχνίδιΥβρίδιοΛάβαρο - χάρτηςΑνοίκειοΠολλαπλή πραγματικότηταΠτυχιακή εργασίαSkotodineGame - spaceBanner - mapHybridUncannyMultiple realitiesTransformation